ΣΦΑΓΕΙΟ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ


Mε πάνω απο 75 νεκρούς σημαδεύτηκε η 20η Φεβρουαρίου 2014 στην Oυκρανία. Oι δρόμοι του Kιέβου, γύρω από την πλατεία Aνεξαρτησίας γέμισαν πτώματα και τραυματίες. Στο μεταξύ, η Eυρωπαϊκή Ένωση ρίχνει περισσότερο λάδι στη φωτιά ανακοινώνοντας την επιβολή κυρώσεων.
Ηδη από τις αρχές της περασμένης εβδομάδας η κρίση που συγκλονίζει την Ουκρανία τους τελευταίους 4 μήνες (βλ. Νέα Προοπτική, φ. 562, Πολιτική Κρίση στην Ουκρανία)  υποτροπίασε. Την απόφασή του να «συμφωνήσει εκεχειρία» με τα φιλο-ιμπεριαλιστικά ανδρείκελα των επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Κλίτσκο, Τιάχνυμπουκ και Γιάτσενγιουκ, ανήγγειλε ο πρόεδρος της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς, μία μέρα μετά τις πολύνεκρες συγκρούσεις που ξέσπασαν την Τρίτη 18 Φλεβάρη στο Κίεβο.
Ταυτόχρονα ο Γιανουκόβιτς σε μια προσπάθεια διάσωσης του κλονισμένου καθεστώτος, έχοντας ήδη εξαναγκάσει σε παραίτηση τον πρώην πρωθυπουργό Αζάροφ, καθαιρεί τον αρχηγό του Στρατού Volodymyr Zamana αντικαθιστώντας τον με τον διοικητή του ναυτικού Yuriy Ilyin, ετοιμάζοντας πανεθνική «αντι-τρομοκρατική εκστρατεία για την αντιμετώπιση της αυξανόμενης εξτρεμιστικής απειλής». Τέλος, είναι άγνωστο το πώς και πότε η Κυβέρνηση θα αποπειραθεί εκ νέου τη διάλυση των συγκεντρωμένων στην Πλατεία Ανεξαρτησίας, κάτι που συνεπάγεται νέο κύκλο συγκρούσεων.
Τη Δευτέρα 17 Φλεβάρη μέρος των διαδηλωτών έφευγε από τα κατειλημμένα κυβερνητικά κτήρια μετά την παροχή αμνηστίας στους φυλακισμένους. Την επόμενη μέρα όμως, με επίκεντρο την αστυνομική επιχείρηση διάλυσης της κατάληψης στην πλατεία Ανεξαρτησίας ξεσπά μεγάλη σύγκρουση, που χαρακτηρίζεται η πιο βίαιη της μετασοβιετικής περιόδου. Μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν πάνω από  16 νεκροί αντικυβερνητικοί διαδηλωτές και τουλάχιστον 10 αστυνομικοί ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 2000.
Κινητήρια δύναμη της ουκρανικής κρίσης είναι η έκρηξη των άλυτων αντιφάσεων της χώρας, πυροδοτημένες από τη νέα φάση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Κάτω από το βάρος της χρεοκοπίας και της διάλυσης της οικονομίας, με την ολιγαρχία, ρωσόφιλη και δυτικόφιλη, να έχει κατακλέψει τα πλούτη της και να τα έχει μεταφέρει στο εξωτερικό, εξερράγησαν όλα τα άλυτα εθνικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα μιας χώρας κομβικής για τη σύνδεση της Ρωσίας με την Ευρώπη. Η ιστορική χρεοκοπία  του διεφθαρμένου, παλινορθωτικού, μετασοβιετικού καθεστώτος έχει ξεσπάσει.
Το καθεστώς Γιανουκόβιτς που στηρίζεται από την φιλο-ρωσική ομάδα της εγχώριας ολιγαρχίας, έχοντας αναγκαστεί από την ίδια την χρεοκοπία του ουκρανικού κράτους να στραφεί για βοήθεια επιβίωσης προς τη Ρωσία του Πούτιν, είναι σε αδιέξοδο. Η  ίδια η Ρωσία έχει εισέλθει σε οικονομική και πολιτική κρίση. Οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές και για τις δύο γραφειοκρατικές καπιταλιστικές ελίτ.
Η φιλοδυτική αντιπολιτευτική ομάδα της ουκρανικής ολιγαρχίας, υπό την άθλια φιγούρα του πρώην πυγμάχου Κλύτσκο του ακροδεξιού κόμματος Ουντάρ (Χτύπημα) εκφράζει τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού αλλά και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην εποχή της αμετάκλητης παρακμής τους. Οι φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες της Ε.Ε - ΗΠΑ, η ίδια η Μέρκελ και ο Ομπάμα, έχουν υποστηρίξει ευθέως τα πιο ακραία εθνικιστικά και φασιστικά μορφώματα που ανταποκρίνονται στις πιο βάρβαρες, αντιδραστικές επιδιώξεις κατατεμαχισμού, αποικιοποίησης και ελέγχου του ζωτικού χώρου που αντιπροσωπεύει η Ουκρανία. Είναι αυτή η υποστήριξη που έχει επιτρέψει στους ναζί της Σβομπόντα και του Δεξιού Τομέα, να εκμεταλλευτούν την σύγχυση και την απουσία μιας επαναστατικής Αριστεράς (το σταλινικό ΚΚ έχει ευθυγραμμιστεί με τον Γιανουκόβιτς και την Ρωσία, ενώ κάποιες μικρές αριστερές ομάδες έχουν χαθεί μέσα στο αυθόρμητο δεξιόστροφο χάος) για να αναπτύξουν την αντεπαναστατική τους δράση στους δρόμους, χρησιμοποιώντας, βία και ενάντια σε αριστερές οργανώσεις.
Η έκταση και η διάρκεια της σύγκρουσης, έχει κάνει τον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, να είναι σε κατάσταση συναγερμού για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ουκρανία.
Το παράδειγμα της Βοσνίας με την προλεταριακή επαναστατική εξέγερση να στρέφεται τόσο ενάντια στις ντόπιες εθνικιστικές ελίτ όσο κι ενάντια στον ιμπεριαλισμό δείχνει τον εναλλακτικό δρόμο και στους Ουκρανούς εργάτες και αγρότες. Η διέξοδος δεν βρίσκεται ούτε στην παλινορθωτική Ρωσία του Πούτιν ούτε στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και τους φασίστες προπομπούς της αποικιοποίησης της χώρας αλλά στη διαρκή σοσιαλιστική επανάσταση στην Ευρώπη.