ΙΤΑΛΙΑ: ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ

Συνέντευξη με τον Franco Grizolia*

Ερ: Ποια είναι η κατάσταση στην Ιταλία σήμερα λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης; Υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης, όπως υποστηρίζει η αστική τάξη;
Απ: Η Ιταλία ζει μια περίοδο ύφεσης πολλά χρόνια τώρα. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν πέφτει κατά 10% και η βιομηχανική παραγωγή έχασε το 25%. Τα σημάδια ανάκαμψης είναι ελάχιστα και σε πολλές περιπτώσεις το πολύ-πολύ να σταθεροποιούν την οικονομική κατάσταση. Υπό αυτή την έννοια, η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της (όποια κι αν είναι τα πολιτικά τους χαρακτηριστικά, δεξιά, αριστερά, κεντροαριστερά ή εθνικιστικά) πρέπει να συνεχίσουν την επίθεσή τους στην εργατική τάξη.

Ερ: Mιλήστε μας για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις - διαδηλώσεις στην Ιταλία. Ποια είναι η φύση τους, oι κίνδυνοι και oι προοπτικές τους; Ποια είναι η παρέμβαση του PCL σε αυτές;
Απ: Υπάρχουν διάφορα συμβάντα. Από τη μια πλευρά υπάρχει το λαϊκιστικό μικροαστικό κίνημα Forconi, των διαδηλώσεων των μεσαίων και μικρών αφεντικών (όπως οι ιδιοκτήτες φορτηγών που μπλόκαραν την κυκλοφορία πρόσφατα και οι μικρογαιοκτήμονες μαζί τους) στο οποίο υπάρχουν δεξιές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων και των ανοικτών φασιστών. Παρά την εικόνα στα ΜΜΕ, δεν υπάρχει σε αυτά μεγάλη συμμετοχή. Φυσικά εμείς μποϊκοτάρουμε αυτές τις κινήσεις, μαζί με όλη την αριστερά και την άκρα αριστερά. Αντιθέτως, υπάρχουν δύο σημαντικοί αγώνες των εργαζομένων στις τοπικές συγκοινωνίες στη Γένοβα και τη Φλωρεντία. Παρεμβαίνουμε και στις δυο, αλλά χωρίς ισχυρή παρουσία στους εργάτες, δεν είχαμε την ικανότητα να ηγηθούμε και τώρα αυτοί οι αγώνες έχουν τελειώσει και οι δυο, ο ένας με μια γραφειοκρατική προδοσία και ο άλλος με μια μερική νίκη. Ο εθνικός μας εκπρόσωπος Μάρκο Φερράντο ήταν ο μόνος πολιτικός ηγέτης που μίλησε στους εργάτες που αγωνίζονταν στη Γένοβα σε μια μαζική συνέλευση και δέχθηκε ενθουσιώδη χειροκροτήματα όταν κατέδειξε την αναγκαιότητα να συνεχίσουν με ριζοσπαστικές κινητοποιήσεις και να ενωθούν με άλλους εργαζόμενους. Σε γενικές γραμμές, αυτή τη στιγμή, το επίπεδο της ταξικής πάλης στην Ιταλία είναι χαμηλό και η τελευταία γενική 24ωρη απεργία που καλέστηκε από τη συνδικαλιστική ομοσπονδία, λόγω του πλαστού χαρακτήρα της ήταν αρκετά αποτυχημένη, αλλά το παράδειγμα που αναφέρθηκε παραπάνω από την απεργία των τοπικών συγκοινωνιών, δείχνει ότι υπάρχει πιθανότητα έκρηξης του κινήματος.

Ερ: Ποια είναι η κατάσταση του εργατικού κινήματος, ιδίως του βιομηχανικού συνδικαλισμού; ποια η αλληλεπίδραση από το κλείσιμο των εργοστασίων;
Απ: Υπάρχουν πολλοί αγώνες γύρω από το κλείσιμο των εργοστασίων, αλλά μένουν απομονωμένοι και αυτό προκαλεί σχεδόν σε κάθε περίπτωση, απογοήτευση και ήττα. Η ευθύνη της γραφειοκρατίας είναι ότι δεν ένωσε αυτούς τους αγώνες, αλλά και η πρωτοπορία είναι πολύ αδύναμη για να ξεπεραστεί η γραφειοκρατική κακή ηγεσία.

Ερ: Σε σχέση με τις Ευρωεκλογές 2014 ποια είναι η κατάσταση στην Ιταλία και τι πιστεύει το PCL;
Απ: Αυτό είναι ένα περίπλοκο ερώτημα. Ο νόμος για την παρουσία στις Ευρωεκλογές είναι ο πιο αντιδημοκρατικός εκλογικός νόμος στην Ιταλία. Αν δεν έχεις κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, είσαι υποχρεωμένος να μαζέψεις ένα τεράστιο αριθμό υπογραφών σε κάθε περιοχή, συμπεριλαμβανομένων και των πιο μικρών. Στην πραγματικότητα κανένα εξωκοινοβουλευτικό κόμμα δε μπορεί να μαζέψει τόσες υπογραφές. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, είναι πολύ πιθανό το PCL να μη μπορέσει να συμμετάσχει στις Ευρωεκλογές αλλά βεβαίως αντ’ αυτού θέλουμε να ξεκινήσουμε μια πολιτική καμπάνια για να παρουσιάσουμε όσο πιο πλατειά γίνεται το επαναστατικό μας πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένης και της καταγγελίας της παρούσας αντιδημοκρατικής νομοθεσίας που μας στερεί το δικαίωμα να συμμετάσχουμε επίσημα στις εκλογές.

Ερ: Ποια είναι η γνώμη του PCL για τους Μπερλουσκόνι, Γκρίλο και την Κυβέρνηση;
Απ: Ο Μπερλουσκόνι είναι ένας εγκληματίας που καταδικάστηκε σε κοινωφελή εργασία αντί για φυλακή από την αστική τάξη, αλλά δεν είναι πολιτικά τελειωμένος ακόμα, γιατί διατηρεί μια ορισμένη αίγλη στα πιο αδαή κομμάτια της μικροαστικής τάξης και τα λαϊκά στρώματα εκτός της βιομηχανικής εργατικής τάξης.
O Γκρίλο ηγείται ενός λαϊκίστικου κινήματος διαμαρτυρίας με ένα πρόγραμμα που αν πάμε πέρα από τη δημαγωγία του εναντίον των πολιτικών, είναι ουσιαστικά αντιδραστικό, ενάντια σε κάθε μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης, τόσο σε πολιτικό όσο και συνδικαλιστικό επίπεδο.  
Η κυβέρνηση Λέττα αυτή τη στιγμή αμφισβητείται από το γεγονός ότι στη σημαντικότερη συνιστώσα της, το Δημοκρατικό Κόμμα, υπάρχει ένας νέος ηγέτης πολύ δεξιός, ο οποίος θέλει όσο πιο γρήγορα γίνεται για να πάει σε εκλογές. Την ίδια στιγμή, η μεγαλοαστική τάξη θέλει μια χρονιά σταθεροποίησης με την παρούσα κυβέρνηση και έχει τη σθεναρή υποστήριξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, ο οποίος, σύμφωνα με το ιταλικό Σύνταγμα είναι το μόνο πρόσωπο που έχει το δικαίωμα να διαλύσει το κοινοβούλιο.

Ερ: Ποια είναι η κατάσταση της Αριστεράς στην Ιταλία σήμερα;
Απ: Η κατάσταση της Αριστεράς σήμερα είναι πολύ κακή. Όλα μαζί τα αριστερά κόμματα, από τους ρεφορμιστές ως το PCL, έχουν τώρα μια εκλογική υποστήριξη όχι μεγαλύτερη από 6%. Όλη η αριστερά πληρώνει τις συνέπειες της συμμετοχής του κόμματος που ήταν εκείνη την εποχή το πιο σεβαστό αριστερό κόμμα (το Κόμμα της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης») στην κεντροδεξιά αστική κυβέρνηση (την περίοδο 2006-8). Το επίπεδο της δυσαρέσκειας προς την αριστερά στην Ιταλία είναι πολύ υψηλό και δεν τείνει να μετατραπεί σε μια μεγάλη ματιά προς την επαναστατική εναλλακτική λύση. Ως PCL θα πρέπει να διευκρινίσουμε παθιασμένα και σταθερά, ότι η δοκιμασία του παρελθόντος είναι το αποτέλεσμα του ρεφορμιστικού χαρακτήρα των ηγεσιών και ότι παρά τη μικρή οργανωτική πραγματικότητά του, το PCL υποδεικνύει τη λύση, που είναι μια επαναστατική προοπτική της ταξικής πάλης.

Ερ: Στην Ελλάδα, έχουμε τη Χρυσή Αυγή στο Κοινοβούλιο. Ποια είναι η κατάσταση με τους φασίστες στην Ιταλία σήμερα; Υπάρχουν ομοιότητες;
Απ: Προς το παρόν οι φασίστες είναι ακόμη σχετικά μικρές ομάδες στην Ιταλία και δεν είναι ενωμένοι. Όμως, αυξάνονται. Και έχει υπάρξει μια μετατόπιση προς τα δεξιά των πιο σεβαστών αντιδραστικών δυνάμεων. Υπό αυτήν την έννοια, θα πρέπει ασχοληθούμε με την περίπτωση λόγω της κρίσης ένα τμήμα της μικροαστικής τάξης πιθανότατα να τραβηχτεί στην ψεύτικη λύση των φασιστών (Έξω από το ευρώ, όχι στους μετανάστες, ισχυρή εξουσία για να λάβει ριζικά μέτρα, κλπ.). Πρέπει να οργανώσουμε ένα Ενιαίο Μέτωπο των Εργαζομένων για την συντριβή των φασιστών άμεσα και για να αποφευχθεί η ανάπτυξη της επιρροής τους.

* O Franco Grizolia είναι στέλεχος του Partito Comunista dei Lavoratori (Kομμουνιστικό Kόμμα Eργαζομένων) και της Συντονιστικής για την επανίδρυση της Tέταρτης Διεθνούς (CRFI)