ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ... ΩΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ

Από τις φλόγες της Βραζιλίας…
ως τις κάλπες της Αργεντινής

[Η Νέα Προοπτική, στα πλαίσια της Διεθνούς Συνάντησης στην Αθήνα, είχε την ευκαιρία να πάρει συνέντευξη από δύο στελέχη του Partido Obrero, του Αργεντίνικου τμήματος της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς. Συνομιλήσαμε με τον σ. Οσβάλντο Κοτζιόλα (καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο της Βραζιλίας) και τον σ. Πάμπλο Χέλερ, για την κατάσταση στις δύο μεγαλύτερες χώρες της Λατινικής Αμερικής: στη Βραζιλία, που μόλις αυτό το καλοκαίρι γνώρισε μια πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα της χώρας, εξέγερση, αλλά και για την μεγάλη επιτυχία του Mετώπου της Αριστεράς και του Τροτσκιστικού P.O., που κατάφερε να εισέλθει στο Αργεντίνικο κοινοβούλιο στις πρόσφατες Προεδρικές εκλογές.]


Ν.Π.: Ας πάμε τώρα στην Αργεντινή και στο πρόσφατο μεγάλο εκλογικό αποτέλεσμα του Frente de Izquierda, που δημιουργεί νέα δεδομένα για το επαναστατικό κίνημα και για όλο το πλανήτη. Κατ’ αρχάς, πείτε μας λίγα λόγια για το FIT, τα χαρακτηριστικά του, τις οργανώσεις που το συναπαρτίζουν κλπ.

Π.Χ.: Το FIT αποτελείται από τρεις οργανώσεις, το Partido Obrero, το PTS και την Izquierda Socialista. Από πριν ασκούσαμε μια σημαντική δουλειά πολιτικής οριοθέτησης ενάντια στη κυβέρνηση, για την υπεράσπιση της πολιτικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης και της εργατικής αξιοπρέπειας. Στην περίοδο πριν την ίδρυση του FIT, υπήρχε ένα τεράστιο κίνημα γύρω από τη δολοφονία του Μarriano Ferreyra, μέσα στο οποίο συνδυάστηκαν πολλά αιτήματα, ενάντια στην «επισφαλή» εργασία, ενάντια στην αστυνομία, ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Όλη η χώρα αυθόρμητα παρέλυσε με τη δολοφονία, στα εργοστάσια, στα πανεπιστήμια, σε όλες τις περιφέρειες υπήρχαν τεράστιες κινητοποιήσεις. Αυτό στάθηκε πολύ σημαντικό, διότι την πολιτική έκφραση όλου αυτού του κινήματος την έδωσε το Partido Obrero. Έτσι, προσπαθήσαμε να εκφράσουμε αυτή την τάση και στις εκλογές, γι’ αυτό καλέσαμε τις άλλες οργανώσεις να συμμαχήσουμε και να δημιουργήσουμε ένα μέτωπο ενάντια στις αστικές πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η τάση επίσης εκφράστηκε και στα πανεπιστήμια, όπου το Partido Obrero έχει την ηγεσία της μεγαλύτερης φοιτητικής οργάνωσης, της FUBA, που έχει 300.000 μέλη-φοιτητές. Την πολιτική «διεύθυνση» αυτής της οργάνωσης την έχει το Partido Obrero, όπως επίσης έχουμε πολλές ηγετικές θέσεις σε εργοστάσια, κι όλες αυτές οι τάσεις ενοποιήθηκαν στο Μέτωπο της Αριστεράς.

Ν.Π.: Άρα, λέτε πως αυτό το αποτέλεσμα είχε «προετοιμαστεί» στην ταξική πάλη, κατά μία έννοια, και δεν αποτέλεσε έκπληξη.

Π.Χ.: Για εμάς δεν ήταν έκπληξη. Για την αστική τάξη, για παράδειγμα, μέσα από τις αστικές εφημερίδες, προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτή τη νίκη ως αποτέλεσμα «ψήφου διαμαρτυρίας». Παρουσίασαν την στήριξη του κόσμου σε εμάς ως αρνητική κι όχι θετική ψήφο και μια συμφωνία με τη πολιτική μας, για να μειώσουν την επιτυχία μας. Εμείς όμως προετοιμάσαμε αυτό το αποτέλεσμα, με τη δουλειά που προσπάθησα να περιγράψω.

Ν.Π.: Μετά από αυτό το εντυπωσιακό αποτέλεσμα και την είσοδό σας στη Βουλή, διαμορφώνεται μια νέα περίοδος για την απήχηση των Μαρξιστικών ιδεών διεθνώς; Ποια περιμένετε να είναι τα οφέλη για το επαναστατικό κίνημα, εθνικά αλλά και παγκόσμια;

Π.Χ.: Το σημαντικό είναι ότι πλέον υπάρχει μια αποδοχή του κόσμου, στο γεγονός ότι η Επαναστατική Αριστερά μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση στην καπιταλιστική χρεοκοπία. Μέχρι τώρα, μας έλεγαν ότι η επανάσταση είναι μια ουτοπία, ότι οι επαναστατικές ιδέες είναι απλώς όνειρα τα οποία ανήκουν στο παρελθόν. Αυτή η εμπειρία της επιτυχίας μας αποδεικνύει πως η μόνη ρεαλιστική απάντηση ενάντια στην καπιταλιστική κρίση, μπορεί και πρέπει να δοθεί από την Επαναστατική Αριστερά.

Ν.Π.: Πως θα κινηθεί το Ρ.Ο. από εδώ και μπρος, τώρα που κατάφερε να μπει στο αστικό κοινοβούλιο, αλλά και η αστική τάξη πλέον το αναγνωρίζει ως ακόμα μεγαλύτερη απειλή;

Π.Χ.: To Partido Obrero και μετά από αυτό το αποτέλεσμα, συνεχίζει με την ίδια πολιτική που είχε και πριν. Το θέμα για ένα επαναστατικό κόμμα είναι να έχει ένα πρόγραμμα που να δείχνει μια διέξοδο από αυτές τις συνθήκες. Αν μπορέσουμε να δώσουμε απαντήσεις στην καπιταλιστική κρίση και σε όλα τα προβλήματα, τότε θα είμαστε σε θέση να ηγηθούμε της εργατικής τάξης κι όλων των λαϊκών αγώνων ενάντια σε αυτή τη κατάσταση.

Ν.Π.: Μετά από αυτές τις εξελίξεις, ποια είναι η πολιτική του Κιρχνερισμού σήμερα;

Π.Χ.: Στις εκλογές υπέστησαν σημαντική ήττα. Έχασαν 4.000.000 ψήφους. Η Κριστίνα Κίρχνερ, έδωσε την διοίκηση του κράτους σε ένα γερασμένο πολιτικό του Περονισμού. Η κυβέρνηση του κράτους, βρίσκεται στα χέρια ενός μη εκλεγμένου πολιτικού. Τώρα προσπαθούν να επιβιώσουν διαμορφώνοντας μια πολιτική απέναντι στο ξένο κεφάλαιο. Για παράδειγμα, αποφάσισαν να δώσουν πολλά λεφτά ως αποζημίωση στη Repsol, που είναι από τις μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες που κρατικοποίησε η κυβέρνηση, ενώ αρχικά είχαν πει πως δεν θα δώσουν. Επίσης, προσπαθούν να αποπληρώσουν όλο και περισσότερο από το εξωτερικό χρέος. Διάφορα μέτρα που παίρνουν υποτίθεται απέναντι στο ξένο κεφάλαιο, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν. Φυσικά, όλα έχουν ως στόχο να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στους ώμους του λαού. Κι αυτό είναι το βασικό ερώτημα τώρα στην Αργεντινή: ποιος θα πληρώσει την κρίση; Οι εργάτες ή οι καπιταλιστές; Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι να μας αναγκάσει να πληρώσουμε εμείς την κρίση, μέσα από φόρους, μέσα από την αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, του αερίου. Αυτή είναι η κεντρική κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής. Εμείς, την ίδια στιγμή, προσπαθούμε να αντιτάξουμε ένα επαναστατικό πρόγραμμα που θα μπορέσει να ενοποιήσει όλα τα εργατικά και λαϊκά αιτήματα, κατευθύνοντάς τα ενάντια σε αυτή τη πολιτική.

Κ. Αποστολόπουλος – Άντα Π.

[Λόγω έλλειψης χώρου, το τμήμα που αφορά στη  Βραζιλία θα δημοσιευτεί στο επόμενο φύλλο της ΝΠ.]