ΧΙΛΗ: ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ

Η πτώση του δικτάτορα στρατηγού Πινοσέτ το 1989 διαμόρφωσε το πολιτικό σκηνικό της Χιλής αναδεικνύοντας τον κεντροαριστερό Συνασπισμό του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε κυβερνώσα δύναμη (τον ίδιο εν πολλοίς συνασπισμό του δολοφονημένου από τη στρατιωτική χούντα προέδρου Σαλβατόρ Αλιέντε). Το αν στη νέα αυτή κατάσταση εναποτέθηκε ποτέ κάποια ελπίδα ολοκλήρωσης του εγχειρήματος του ‘66-’73, της «ειρηνικής μετάβασης στο Σοσιαλισμό», δεν μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα.

Το βέβαιο είναι πως επί 14 χρόνια ο κεντροαριστερός Συνασπισμός, με την αρωγή του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και (από το 2006) του ΚΚ Χιλής, διατηρεί τα ποσοστά του σε υψηλά επίπεδα. Όχι όμως αλώβητος. Ο Συνασπισμός είχε πάντοτε να αντιμετωπίσει τα εξίσου υψηλά ποσοστά της εγχώριας μεταδικτατορικής Δεξιάς. Και το 2009 τελικά έχασε.

Φέτος η Ιστορία παίζει ένα από τα αγαπημένα της παιχνίδια: η επικεφαλής του ΣΚ, Michelle Bachelet είχε να αντιμετωπίσει για την προεδρία της χώρας την Evelyn Matthei της συντηρητικής φιλελεύθερης συμμαχίας. Η πρώτη, κόρη δολοφονημένου Υπουργού της Κυβέρνησης Αλιέντε. Η δεύτερη, κόρη διοικητή των αεροπορικών δυνάμεων της δικτατορίας του Πινοτσέτ.

Το παιχνίδι όμως δεν είναι αυτό. Οι δύο αντίπαλες δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν την απαραίτητη πλειοψηφία και θα αναμετρηθούν σε δεύτερο γύρο. Η λαϊκή αγανάκτηση ανέδειξε την κεντροαριστερά πρώτη με ποσοστό 48% που την υποχρεώνει να πάει στο δεύτερο γύρο. Η ίδια αγανάκτηση υπέδειξε στην κεντροδεξιά να αναλάβει τη χώρα με τη σειρά της το 2009. Το 2013 το παιχνίδι που παίζεται σε βάρος του Χιλιανού λαού επαναφέρει τις κοινωνικές  και  πολιτικές αντιφάσεις  του 1973.

Η Λατινική Αμερική έχει δοκιμαστεί σκληρά στο χρόνο. Τα τελευταία 70 χρόνια η Ιστορία συμπυκνώθηκε ταχύτατα: εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, επαναστάσεις, [μερική] εκβιομηχάνιση, κρίσεις, καταρρεύσεις, πραξικοπήματα, δικτατορίες. Σήμερα, «η ώρα της Σοσιαλδημοκρατίας» υποσκάπτεται από την ανάπτυξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που χτυπάει  την  πόρτα  της Λατινικής Αμερικής. Όμως, μια πραγματική εργατική  διέξοδος από τα αριστερά -για να κόψει το δρόμο σε  μια νέα  αντεπανάσταση- απαιτεί την οικοδόμηση του εργατικού επαναστατικού κόμματος στη Χιλή.

ΝΑΛ