ΤΟΥΡΚΙΑ: Η κυβέρνηση του AKP σε δύσκολη θέση

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η κυβέρνηση του AKP σε δύσκολη θέση

Sungur Savran


Η εκκένωση του πάρκου Gezi από την αστυνομία το βράδυ της 15ης Ιουνίου, με ευρεία χρήση δακρυγόνων, και για πρώτη φορά, αντλιών με νερό χημικά επεξεργασμένο, δεν έχει σβήσει τη φωτιά της εξέγερσης στην Τουρκία.

Είναι αλήθεια, ότι η εξέγερση που ακολούθησε την εκκένωση, με ολονύχτιες πορείες και καταλήψεις πλατειών στις διάφορες γειτονιές της Κωνσταντινούπολης και των πόλεων σε όλη τη χώρα, ήταν σύντομης διάρκειας. Όμως, από τη συνεχιζόμενη ενέργεια των μαζών ξέσπασαν νέες μορφές δράσης, όπως «Ο άνθρωπος που στέκεται» και «η γυναίκα που στέκεται», στην οποία τα άτομα στέκονται σιωπηλά για ώρες σε ένα χώρο όπου κατά τα άλλα δεν επιτρέπονται οι διαδηλώσεις. Αυτή η μορφή δράσης απομονώνει σίγουρα το ένα άτομο από το άλλο, δεν μπορεί να εκφράσει ρητά αιτήματα, και συνεπώς αποτελεί μια κατώτερη μορφή διαμαρτυρίας. Αλλά στο συγκεκριμένο πλαίσιο, όπου ήταν σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν δράσεις στην πλατεία Ταξίμ, αποφασίστηκε η επιστροφή των μαζών στον τόπο της έντονης διαμαρτυρίας και του αγώνα η οποία ανέβασε το ηθικό του κινήματος, μετά την υποχώρηση λόγω της εκκένωσης του πάρκου (ακολουθούμενη συμπτωματικά, από την εκκένωση των κατειλημμένων πλατειών και σε άλλες πόλεις).

Πολύ πιο σημαντική όμως ήταν η σύγκληση των λεγόμενων «forums» ή  «λαϊκών συνελεύσεων» κάθε βράδυ σε πάρκα σε όλη την Κωνσταντινούπολη. Αυτή είναι μια άμεση εφαρμογή του συνθήματος «Η Taksim είναι παντού, αντίσταση παντού!» -ένα κέντρο αγώνα- η φωνή της εξέγερσης από την έναρξή της, τώρα μπαίνει σε εφαρμογή! Αυτά τα φόρουμ συνιστούν πλήρως δημοκρατικές συζητήσεις που ολοκληρώνονται τις πρώτες πρωϊνές ώρες, συζητήσεις μέσω των οποίων το μαζικό κίνημα προσπαθεί να επανατοποθετήσει τον εαυτό του και να προγραμματίσει τις μελλοντικές του δράσεις.

Το ότι αυτές οι νυχτερινές συνελεύσεις έδωσαν στην εξέγερση μια νέα παράταση ζωής επιβεβαιώθηκε το βράδυ της Δευτέρας 24 Ιουνίου, όταν δεκάδες χιλιάδες κόσμου  ξεχύθηκαν έξω από ένα πάρκο σε κεντρική συνοικία της Κωνσταντινούπολης, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την απελευθέρωση ενός αξιωματικού της αστυνομίας ο οποίος αναγνωρίστηκε σε ένα βίντεο ως ο υπεύθυνος για την εν ψυχρώ δολοφονία ενός διαδηλωτή στην Άγκυρα. Οι λαϊκές συνελεύσεις και τα forums τώρα εξαπλώνονται και σε άλλες πόλεις, όπως την Άγκυρα  και τη Σμύρνη.

Έτσι, η εξέγερση μπορεί να έχει υποστεί μια υποχώρηση, αλλά εξακολουθεί να είναι ακόμα ζωντανή. Πώς θα προχωρήσει και με ποιο τελικό προορισμό,  είναι ερωτήματα εντελώς ανοικτά που εξαρτώνται από τις κινήσεις των διαφορετικών δυνάμεων μέσα στο κίνημα. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: όσο περισσότερο αυτό το κίνημα έχει διάρκεια, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση του AKP του Ταγίπ Ερντογάν απειλείται. Μια κυβέρνηση που έμοιαζε ακλόνητη μόλις πριν από ένα μήνα, ακόμη και σε πολύ κόσμο μέσα στην Αριστερά τώρα απειλείται.


Η βάση της εξουσίας του ΑΚΡ

Η εκτίμηση αυτή ήταν, φυσικά, εσφαλμένη. Είναι αλήθεια ότι υπό τη στενά εκλογική σκοπιά, το ΑΚΡ ήταν μέχρι πρόσφατα συντριπτικά ισχυρότερο από  οποιαδήποτε άλλη μαχόμενη δύναμη.  Όμως, η συσσώρευση των αποτυχιών σε πολλά μέτωπα είχε ήδη ξεκινήσει να υπονομεύει τη βάση της εξουσίας της κυβέρνησης. Για να καταλάβουμε τι συνέβη με το ΑΚΡ, ακόμη και πριν το ξέσπασμα της εξέγερσης στις 31 Μαΐου, είναι χρήσιμο πρώτα να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τους παράγοντες που ενίσχυσαν την εξουσία του ΑΚΡ κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας που ήταν στην εξουσία.

Χωρίς να εξαντλήσουμε το θέμα εδώ, μπορούμε να εντοπίσουμε αρκετά σημαντικούς παράγοντες. Πριν από αυτό, όμως, θα πρέπει να αναφέρω έναν άλλο παράγοντα, πιο διαρθρωτικού χαρακτήρα και λιγότερο πιθανό να αλλάξει στο άμεσο μέλλον. Αυτός έχει να κάνει με την τουρκική ιδιαιτερότητα στον ισλαμικό κόσμο. Υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, του ιδρυτή της Δημοκρατίας, η Τουρκία υιοθέτησε ουσιαστικά τα νομικά, εκπαιδευτικά και πολιτιστικά πρότυπα της Δύσης. Καμία άλλη χώρα στον ισλαμικό κόσμο δεν αγκάλιασε τόσο πολύ τον δυτικό κόσμο. Αυτό οδήγησε σε ένα καθεστώς όπου το Ισλάμ κρατήθηκε υπό τον αυστηρό έλεγχο του κράτους και της άρχουσας τάξης, και έγινε χωρίς συμβιβασμούς φιλοδυτικό. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ένα σύστημα ταξικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης εμφανίστηκε επίσης στις εργαζόμενες μάζες ως ένα σύστημα πολιτιστικού διαζυγίου μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων. Ενάντια σε αυτή την κατάσταση μια νέα ισλαμική φράξια της αστικής τάξης προέκυψε. Πρώτον, με τη μορφή μιας κατώτερης σειράς μεσαίου μεγέθους καπιταλιστών, κυρίως έξω από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα της χώρας. Αλλά από τη δεκαετία του 1980 και μετά, μετατράπηκαν σε βασική συνιστώσα του χρηματιστικού κεφαλαίου, ή, με άλλα  λόγια, στο μονοπωλιακό κεφάλαιο της Τουρκίας.

Το ΑΚΡ είναι η τελευταία πολιτική έκφραση αυτής της πτέρυγας της αστικής τάξης. Εκμεταλλευόμενη την παραπλανητική ταύτιση της ταξικής καταπίεσης με το πολιτιστικό χάσμα μεταξύ της αστικής τάξης και των μαζών, η πολιτική ηγεσία της ισλαμικής αστικής τάξης, με την ανατολίτικη κουλτούρα και την συντηρητική της νοοτροπία, έχει ένα προβάδισμα έναντι των εκπροσώπων της Δυτικής-κοσμικής πτέρυγας. Ο Ερντογάν, ένας αυτοδημιούργητος καπιταλιστής με ρίζες πληβείου, φαντάζει μέσα στο πλήθος των αστικών και φτωχών αγροτών ως «ένας από αυτούς». Αυτή η δομική διαίρεση της τουρκικής κοινωνίας έχει ολοκληρωτικά χρησιμοποιηθεί και κακοποιηθεί από τον Ερντογάν σε όλη την δεκαετία που παραμένει στην εξουσία. Διατήρησε ζωντανή μια πολιτική κοινωνικής πόλωσης ανάμεσα σε ό,τι που αυτός αποκαλεί «ολιγαρχία» (μαζί με το λεγόμενο «λόμπι των επιτοκίων»), αφενός, και τον αυθεντικά τουρκικό και μουσουλμανικό λαό της χώρας, από την άλλη. Αυτό είναι ένα πρόβλημα δύσκολα αντιμετωπίσιμο βραχυπρόθεσμα, και μπορεί να ξεπεραστεί μόνο εάν η αριστερά -σε μεγάλο βαθμό ένα τμήμα των αστικών, προοδευτικών κινημάτων της κοσμικής, κεμαλικής παράδοσης- μπορέσει να επουλώσει το πολιτιστικό χάσμα με την εργατική τάξη.

Υπάρχουν, ωστόσο, άλλες εξηγήσεις γιατί το ΑΚΡ έχει διατηρηθεί στην εξουσία για τόσο μεγάλο διάστημα σε σχέση με τις εύθραυστες κυβερνήσεις συνασπισμού της δεκαετίας του 1990. Η μια είναι καθαρά τεχνικής φύσεως. Το εκλογικό όριο του 10%, σύμφωνα με το οποίο κανένα κόμμα με ποσοστό μικρότερο δεν μπορεί να μπει στη βουλή, έχει συμβάλλει ευνοϊκά υπέρ του ΑΚΡ. Το εκλογικό σώμα των μικρότερων δεξιών κομμάτων έχει επιλέξει όλα αυτά τα χρόνια, να ψηφίζει υπέρ του του ΑΚΡ, ανεβάζοντας ψηλά τα ποσοστά του έως και 50% στις τελευταίες εκλογές του 2011.

Μια άλλη εξήγηση είναι οικονομική. Η Τουρκία έχει επιτύχει αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη κάτω από την εξουσία του AKP. Με την εξαίρεση μιας σύντομης περιόδου στον απόηχο της κατάρρευσης της Lehman Brothers, όταν η Τουρκία υπέστη συρρίκνωση του ΑΕΠ της της τάξης του 5%, η οικονομία έχει αναπτυχθεί ραγδαία την τελευταία δεκαετία, φτάνοντας μια ανάπτυξη κοντά στο 10% το 2010 και το 2011. Κατά μία έννοια αυτή η ταχεία ανάκαμψη προέκυψε από καθαρή τύχη. Η Τουρκία είχε υποστεί προηγουμένως μια τεράστια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση το 2001 και 2002, ακριβώς πριν το ΑΚΡ αναλάβει την εξουσία. Η τουρκική οικονομία, και ειδικότερα το τραπεζικό σύστημα, ήταν εξορθολογισμένο και πειθαρχημένο για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης, και έτσι το ΑΚΡ ανέλαβε μια οικονομία που είχε ήδη εκσυγχρονιστεί με βάση τις απαιτήσεις της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Αυτή, στη συνέχεια, ανέβηκε ψηλά στην κορυφή της εντυπωσιακής ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας μέχρι το 2007. Και επειδή κατά κάποιο τρόπο η Τουρκία είχε ήδη περάσει τη δική της τραπεζική κρίση το 2001, το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποδείχθηκε εξαιρετικά ανθεκτικό την περίοδο 2008-2009 και η τουρκική ύφεση ήταν πολύ σύντομη.

Αν και η οικονομική επιτυχία ήταν σε μεγάλο βαθμό κληρονομιά της προγενέστερης περιόδου, θα πρέπει ωστόσο να αναγνωριστεί ότι ως κόμμα των καπιταλιστών, το ΑΚΡ έχει πετύχει αυτό που οι προηγούμενες κυβερνήσεις συνασπισμού δεν ήταν σε θέση να κάνουν. Για τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξης στηρίχθηκε στην υπερ-εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Με βάση την ισχυρή υποστήριξή του, το ΑΚΡ επιτέθηκε στα  κεκτημένα δικαιώματα της εργατικής τάξης σε όλους τους τομείς και ακολούθησε μια πολιτική εξαθλίωσης της φτωχής αγροτιάς. Και το πέτυχε αυτό μέσω της τακτικής τού διαίρει και βασίλευε, αποκτώντας δραστικά τον έλεγχο πάνω σε ένα τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος, επιτιθέμενο με αγριότητα σε άλλα συνδικάτα.

Ένας τρίτος παράγοντας για την επιτυχία του Ερντογάν είναι η εξωτερική του πολιτική.  Ο ίδιος έχει κρατήσει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της νομιμοφροσύνης  στις παραδοσιακές δεσμεύσεις της Τουρκικής άρχουσας τάξης στη δυτική συμμαχία του ισλαμικού κόσμου και των ισλαμικών καθεστώτων και κινημάτων. Με αυτή την πολιτική έχει αποκτήσει σημαντικό κύρος σχετικά με αυτό που οι δυτικοί σχολιαστές αποκαλούν «ο αραβικός δρόμος».

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η συμμαχία που έχει αναπτύξει με τον φιλόδοξο ιμάμη Γκιουλέν Φετουλάχ, ο οποίος προεδρεύει μιας ισχυρής αυτοκρατορίας ιεραποστολικών σχολείων σε όλο τον κόσμο και ενός ισχυρού  κοινωνικού, οικονομικού και πολιτιστικού δικτύου εντός της Τουρκίας.

Ένας τελευταίος παράγοντας είναι η σχετική ηρεμία που ο Ερντογάν απολαμβάνει σε σχέση με το Κουρδικό μέτωπο. Αυτό έγινε κυρίως επειδή ο Οτσαλάν, ο ηγέτης των Κούρδων ανταρτών, πιάστηκε από τη CIA και παραδόθηκε στο τουρκικό κράτος το 1999. Έτσι, ο Ερντογάν ήταν σαφώς τυχερός σε αυτόν τον τομέα, επίσης.


Η στροφή της παλίρροιας

Όλοι αυτοί οι παράγοντες της ισχύος του AKP είχαν ήδη αρχίσει να ανατρέπονται πριν από την έκρηξη της εξέγερσης στα τέλη του Μαΐου. Αφετέρου, η οικονομική ανάπτυξη ήταν χαμηλότερη κατά 2% σε σχέση με την περσινή χρονιά. Οι αδυναμίες της τουρκικής οικονομίας είναι τώρα αισθητές, ιδιαίτερα το διαρθρωτικό πρόβλημα του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και το πολύ υψηλό και αυξανόμενο χρέος του ιδιωτικού τομέα σε ξένο νόμισμα. Η πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Bernanke σχετικά με το χρονοδιάγραμμα της σταδιακής κατάργησης της ποσοτικής χαλάρωσης έχει, μαζί με την έλλειψη εμπιστοσύνης σε καπιταλιστικούς κύκλους που προκάλεσε η εξέγερση, οδηγήσει σε σοβαρή αστάθεια τις τουρκικές χρηματοπιστωτικές αγορές. Η Τουρκία για άλλη μια φορά γίνεται ο αδύναμος κρίκος στην παγκόσμια οικονομία.

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης έχει δεχθεί διαδοχικά πλήγματα. Η «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» πολιτική του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έχει τελματώσει. Η Τουρκία ακολουθεί μια πολιτική εχθροπραξιών με τουλάχιστον τρεις από τους ανατολικούς και νότιους γείτονές της. Ξεκίνησε με τη Συρία και συνεχίζει με το Ιράν και το Ιράκ επίσης. Στην περίπτωση της Συρίας, η προσδοκία της κυβέρνησης Ερντογάν για μια γρήγορη πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία αποδείχθηκε λανθασμένη, με σοβαρές συνέπειες για την Τουρκία. Η πρόσφατη δολοφονία τουλάχιστον 52 ατόμων στην Reyhanli, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με τη Συρία, ως αποτέλεσμα δύο εκρήξεων βομβών και το γεγονός ότι ο Ερντογάν επιδοκιμάστηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ουάσιγκτον στα μέσα Μαΐου, από τον Ομπάμα για τον υπερβολικό του ζήλο στην αντιμετώπιση της Συρίας με στρατιωτικά μέσα, έχουν προκαλέσει σημαντική απώλεια γοήτρου για την κυβέρνηση.

Οι διενέξεις με τον Γκιουλέν Φετουλάχ αυξήθηξαν μετά το 2010, όταν ο ιμάμης αποκήρυξε τον στολίσκο υπό την ηγεσία του Mavi Marmara, και υποστήριξε το  Ισραήλ, σε έκπληξη πολλών βαθμοφόρων και αρχειο-ισλαμιστών. Άλλα ζητήματα επίσης τοποθετούν τις δύο ισχυρές προσωπικότητες σε αντιφατικές πορείες. Παρά τον ισλαμισμό του, ο Γκιουλέν Φετουλάχ διακρίνεται από ένα εξαιρετικά ρεαλιστικό και ευέλικτο πολιτικό ύφος και θα μπορούσε, κατά τη διάρκεια των αρκετών εκλογικών αναμετρήσεων το 2014, να δημιουργήσει μια συμμαχία με πιο κοσμικές πολιτικές δυνάμεις.

Αυτό που απομένει για τον Ερντογάν καθώς οι πηγές της ισχύος του στερεύουν είναι η δημοτικότητά του στα πιο συντηρητικά τμήματα του πληθυσμού -ένα μάλλον δομικό πλεονέκτημα- και η πολιτική του στο Κουρδικό ζήτημα για μια ειρηνική λύση. Αν και η πολιτική του περιβάλλεται από τέτοιο μυστήριο που κάποιος υποψιάζεται ότι μπορεί να καταρρεύσει από στιγμή σε στιγμή, προς το παρόν τουλάχιστον αυτή η πολιτική του έχει δώσει παράταση ζωής στη διάρκεια της εξέγερσης, καθώς το Κουρδικό κίνημα έχει κρατηθεί στο περιθώριο φοβούμενο μην διαταράξει την εύθραυστη «ειρηνευτική διαδικασία».


Η τύχη του Ερντογάν σε κίνδυνο

Αυτή η υπόγεια μετατόπιση του εδάφους κάτω από τα πόδια του Ερντογάν κατέστησε μερικώς δυνατή την πρόσφατη εξέγερση, η οποία έχει προκαλέσει ένα σοβαρό πλήγμα στην εξουσία του. Ο ίδιος τώρα είναι σε σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές προστάτες του. Έχει δει την αναζωπύρωση της σύγκρουσης με την πτέρυγα της τουρκικής αστικής τάξης που υποστηρίζει τη Δύση. Και έχει ακόμη εναντιωθεί σε ρωγμές εντός του δικού του κυβερνώντος ΑΚΡ. Ο Αμπντουλάχ Γκιούλ, ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι πλέον ένας σοβαρός αντίπαλος για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, υποστηριζόμενος φανερά από το CHP, το τουρκικό τμήμα της κακώς αποκαλούμενης Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Εάν, όπως είναι πιθανό, ο Γκιουλέν υποστηρίξει τον Γκιούλ, ο Ερντογάν θα αντιμετωπίσει την πρώτη σοβαρή εκλογική πρόκληση από την άνοδό του στην εξουσία.

Ο Ερντογάν δεν αντιμετωπίζει απλά μια απώλεια της εκλογικής του δύναμης. Εάν η εξέγερση συνεχιστεί περαιτέρω και αναζωπυρωθεί πάλι, ο Ερντογάν θα πιεστεί πάρα πολύ ακόμη και για το αν θα παραμείνει στην εξουσία πριν από τις εκλογές. Πίσω από το προφίλ του αμετακίνητου και ακλόνητου ισχυρού άντρα της Τουρκίας, ο καθένας αντιλαμβάνεται τη φθορά της εξουσίας και του γοήτρου, ως αποτέλεσμα του μεγαλειώδους αγώνα των μαζών. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΑΚΡ είναι καταδικασμένο σε πτώση. Η μοίρα του Ερντογάν καθώς και η δική μας εξαρτάται από το μέλλον του κινήματος, τις ικανότητές μας και την δυνατότητά μας να προωθήσουμε το κίνημα μπροστά. Δεν υπάρχει περιθώριο για την παραμικρή απογοήτευση.


Το DIP συνεχίζει την πάλη του

Το DIP, τουρκικό τμήμα της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, έχει βάλει όλες του τις δυνάμεις στη δημιουργία αυτού που ονομάζουμε το «Κίνημα των Πάρκων". Στην Κωνσταντινούπολη και σε κάθε πόλη όπου αυτή η μορφή δράσης εξαπλώνεται, παρεμβαίνουμε σε φόρουμ που πραγματοποιούνται κάθε βράδυ στα πάρκα. Παρεμβαίνουμε με σκοπό να υπερασπιστούμε τρεις αλληλένδετους στόχους. Ο πρώτος είναι να καθορίσουμε ένα νέο σύνολο των μεταβατικών αιτημάτων για το μαζικό κίνημα, το οποίο έχει παραμείνει χωρίς συνολικό προσανατολισμό από τότε που η προηγούμενη ηγεσία κάλεσε τις αλληλέγγυες πολιτικές δυνάμεις στην  Ταξίμ να υποχωρήσουν από τα προηγούμενα διατυπωμένα αιτήματά τους διευκολύνοντας τη διάλυση του κινήματος και να περιμένουν την καλή θέληση της κυβέρνησης Ερντογάν για τη διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με το πάρκο Gezi. Αυτή η χαλαρή ηγεσία πραγματικά συνθηκολόγησε μπροστά στην κυβέρνηση από το φόβο ότι η εξέγερση θα έβγαινε εκτός ελέγχου. Το αίτημα αυτό υποστηρίχθηκε από ένα μεγάλο αριθμό αριστερών κινημάτων, από το αυτοαποκαλούμενο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας μέχρι και αυτά τα κόμματα τα οποία έχουν εξελιχθεί σε παράρτημα του κουρδικού κινήματος. Το μαζικό κίνημα είναι σε αυτό το σημείο σε πλήρη σύγχυση,ακούγοντας προτάσεις από ανεξάρτητους για εξωπραγματικές απαιτήσεις που κινούνται από τη δημιουργία συλλογικών κουζίνων στην οργάνωση κοινωνικών δομών εμπορικών συναλλαγών, προκειμένου να αντιπαρατεθεί στην εκμετάλλευση από τις μεγάλες επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου. Το DIP είναι ξεκάθαρο στον κατάλογο των μεταβατικών αιτημάτων που θέτει: ανατροπή όλων των σχεδίων που αφορούν την Ταξίμ, όχι μόνο αυτών που αφορούν το πάρκο Gezi, αλλά και εκείνων που στοχεύουν στο κλείσιμο της πλατείας και την απαγόρευση μελλοντικών μαζικών διαδηλώσεων. Προσαγωγή σε δίκη και τιμωρία όλων εκείνων που είναι πολιτικά και φυσικά υπεύθυνοι για την αστυνομική κτηνωδία και τις δολοφονίες της πρόσφατης περιόδου. Απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων στη διάρκεια της εξέγερσης.

Η δεύτερη πτυχή αφορά τη μέθοδο για το πώς θα προχωρήσουμε στην προώθηση των αιτημάτων του κινήματος. Τα φόρουμ ή λαϊκές συνελεύσεις απειλούνται από την προοπτική να εκφυλιστούν σε εργαστήρια διαλόγου μετά από λίγο καιρό. Έτσι, το DIP προτείνει αυτά να γίνουν η βάση για την οργάνωση μιας νέας ηγεσίας για το κίνημα. Παλεύουμε για την εκλογή αντιπροσώπων από κάθε συνέλευση και τον συντονισμό σε επίπεδο πόλης. Αυτό θα μπορούσε στη συνέχεια να οδηγήσει στη σύγκληση ενός αντιπροσωπευτικού σώματος σε εθνικό επίπεδο, το οποίο όχι μόνο θα ασκούσε πίεση για την αποδοχή των αιτημάτων από την κυβέρνηση, αλλά επίσης θα δρούσε ως η ηγεσία του νέου σταδίου του κινήματος στις αποφάσεις για τις δράσεις που πρέπει να γίνουν. Επισημαίνουμε την αντίφαση που βασάνισε το κίνημα κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου από το ξέσπασμα της εξέγερσης στις 31 Μαΐου μέχρι την εκκένωση του πάρκου Gezi (και στη συνέχεια των άλλων πάρκων σε άλλες πόλεις), στις 15 Ιουνίου. Αυτή χαρακτηρίστηκε από το γεγονός ότι η αυτοαποκαλούμενη ηγεσία του κινήματος απαρτιζόταν από προσωπικότητες και εκπρόσωπους οι οποίοι ήταν ένα κατάλοιπο της περιόδου πριν την εξέγερση και έτσι δεν ήταν ικανοί να εκπροσωπήσουν τον αναβρασμό και την φωτιά που η ίδια η εξέγερση δημιούργησε. Γι’ αυτό λέμε, "εκλέξτε μια ηγεσία που να αντιπροσωπεύει το πνεύμα της εξέγερσης"!

Τέλος, η τρίτη πτυχή της παρέμβασής μας στο μαζικό κίνημα, η πιο σημαντική και στρατηγική γραμμή μας από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του κινήματος, στοχεύει στο να εμπνεύσει το κίνημα με την συνείδηση της σημασίας της στρατηγικής στροφής του προς την εργατική τάξη, η οποία δεν έχει ακόμη έρθει στο κίνημα με έναν οργανωμένο τρόπο, με αιτήματα και μορφές πάλης που να το χαρακτηρίζουν.

Αυτά είναι τα άμεσα αιτήματα που στοχεύουν στην αναβίωση του κινήματος μετά το πλήγμα που υπέστη στις 15 Ιουνίου. Σε κάθε περίπτωση όπου το κίνημα αποκτά αυτοπεποίθηση, όπως οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την απελευθέρωση του αξιωματικού της αστυνομίας που δολοφόνησε τον διαδηλωτή, εμείς απαιτούμε την παραίτηση της κυβέρνησης. Και ποτέ δεν υποβαθμίζουμε την αναφορά στο μακροπρόθεσμο στόχο μας για μια κυβέρνηση των εργατών και των προλετάριων.

Το DIP έχει δημοσιεύσει ένα ειδικό τεύχος της εφημερίδας του και διοργανώνει μια συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη, με πιθανές συνεχόμενες συναντήσεις  σε άλλες πόλεις, για όσους μεταξύ των επαναστατών επιθυμούν να ακούσουν την πολιτική που αυτό έχει υποστηρίξει εντός του κινήματος μέχρι τώρα. Με λίγα λόγια, κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να συμβάλει στην αναζωπύρωση της εξέγερσης και την εγκαθίδρυση ενός δρόμου συμμαχίας με την εργατική τάξη.

Το έργο μας είναι επίπονο, αλλά αξίζει τον κόπο και η επιτυχία θα σήμαινε ένα πραγματικό θρίαμβο για τους προλετάριους επαναστάτες. Είναι ένας δρόμος που μπορεί πιθανά να οδηγήσει, σε όλη τη διαδρομή σε διαρκή επανάσταση στην Τουρκία και έξω από την Τουρκία.

28 Ιουνίου 2013

Mετάφραση Δημ. Kαλ.

 

Νέα Προοπτική τεύχος#553# Σάββατο 20 Ιουλίου 2013