Η επόμενη ημέρα στην Αίγυπτο

Η επόμενη ημέρα στην Αίγυπτο

30 μήνες μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ η φλόγα της Επανάστασης παραμένει ζωντανή

 

 

Η εξουσία του Μοχάμεντ Μόρσι και των Αδερφών Μουσουλμάνων αποτελεί παρελθόν για την Αίγυπτο.

Η έφοδος των σκούρων μαζών του αιγυπτιακού λαού στο ιστορικό προσκήνιο δεν τερμάτισε απλώς την προεδρία του Μόρσι, άλλα εγκαινίασε ένα νέο κεφάλαιο στην Αιγυπτιακή Επανάσταση.

Δεν είναι τα συρματοπλέγματα του στρατού γύρω από τις εγκαταστάσεις της Προεδρικής Φρουράς και τα άρματα μάχης γύρω από το Νείλο που καθόρισαν τα γεγονότα. Ένα αδύναμο και δειλό στρατιωτικό πραξικόπημα όπως εκείνο της 3ης Ιούλη κατάφερε σαν ταχυδακτυλουργικό κόλπο να κρύψει από τα μάτια όχι μόνο των αστών αναλυτών αλλά και μεγάλου κομματιού της αριστεράς μια από τις μεγαλύτερες μαζικές κινητοποιήσεις στην Ιστορία. Η νιτσεϊκή ρήση “Η πλάνη δεν είναι τύφλωση, η πλάνη είναι ανανδρία” εξηγεί γλαφυρά την πηγή της εθελοτυφλίας. Η αστική τάξη αρνείται να δει το ορμητικό ποτάμι που έρχεται να την ανατρέψει και η ρεφορμιστική ή κεντριστική αριστερά αρνείται να έρθει σε ρήξη με το συντηρητισμό της και να δουλέψει για τη νίκη ενός νέου επαναστατικού κύματος το οποίον είναι ΠΑΡΟΝ.

Οι διαδηλώσεις της 30ης Ιούνη οργανώθηκαν από το κίνημα της νεολαίας Ταμαρόντ (αραβικά για τη λέξη Εξέγερση) απαιτώντας, στην πρώτη επέτειο από την εκλογή του, την παραίτηση του προέδρου Μόρσι. Περισσότεροι από 17 εκατομμύρια άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους της Αιγύπτου σε μια από τις μεγαλύτερες μαζικές κινητοποιήσεις στην Ιστορία.

Η άρνηση του Μόρσι να παραιτηθεί και η κινητοποίηση των οπαδών του κόμματός του για να υποστηρίξουν την παραμονή του στην προεδρία ενίσχυσαν την αποφασιστικότητα του επαναστατικού κινήματος των μαζών που διακήρυξε πως αν μέχρι την Τρίτη 2 Ιούλη στις 5 μμ ο Μόρσι δεν έχει παραιτηθεί τα 22 εκατομμύρια μέλη του Ταμαρόντ θα ξεκινήσουν δράσεις πολιτικής ανυπακοής. Ο στρατός άμεσα παρενέβη στα γεγονότα προσπαθώντας να αποτρέψει τη μετατροπή του κινήματος σε κοινωνική επανάσταση εκδίδοντας το δικό του τελεσίγραφο μαζί με έναν οδικό χάρτη για την εύρεση πολιτικού διεξόδου ενσωματώνοντας τα βασικά αιτήματα του Ταμαρόντ: την παραίτηση του Μόρσι, το σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών και την άμεση διοργάνωση νέων εκλογών.

Το τελεσίγραφο εκπνέει μέσα σε ένα κλίμα εντεινόμενης πολιτικής κρίσης και ο Μόρσι συλλαμβάνεται ενώ άρματα μάχης κατεβαίνουν στους δρόμους.

Το στρατιωτικό πραξικόπημα είναι γεγονός αλλά παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα. Ζητά τη συνδρομή του συνόλου των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, αντιπροσώπων των θρησκευτικών κοινοτήτων και κάθε θεσμικού παράγοντα που μπορεί ο στρατός να βρει διαθέσιμο για να αποκρύψει το γεγονός ότι υπήρξε ποτέ πραξικόπημα. Δεν τους αρκεί η λαϊκή αποδοχή που συναντάει το πραξικόπημα σε μεγάλα τμήματα των διαδηλωτών της πλατείας Ταχρίρ.

Ο διχασμός του στρατοπέδου των διαδηλωτών γύρω από το ζήτημα της στρατιωτικής παρέμβασης απηχεί τη διαφορετική ταξική φύση των διαφορετικών τμημάτων της ηγεσίας των διαδηλωτών. Οι νεολαίοι επαναστάτες όπως οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές αρνούνται κατηγορηματικά κάθε συνεργασία με το στρατό. Ο φιλοδυτικός φιλελεύθερος Ελ-Μπαραντέι από το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας, αντίθετα, έτρεξε πρώτος να συναντηθεί με τον στρατηγό Αλ-Σίσι ο οποίος στάθηκε επικεφαλής του πραξικοπήματος της 3ης Ιούλη.

Η επιλογή του νέου υπουργού οικονομικού σχεδιασμού Αλ-Αραμπί να αναβάλει τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και τη λήψη του διαβόητου δανείου των 4,8 δις δολαρίων στηριζόμενος στην οικονομική υποστήριξη των χωρών του Κόλπου που δάνεισαν τις τελευταίες δύο εβδομάδες στην Αίγυπτο 12 δις δολάρια, δείχνει ακριβώς την πολιτική αστάθεια που επιτάσσει την αποφυγή κάθε προστριβής με τις εργατικές-λαϊκές μάζες. Δεν υπάρχει κανένα ενθαρρυντικό στοιχείο στην αιγυπτιακή οικονομία που να δικαιολογεί αυτήν την επιλογή.

Όσοι βιάζονται να δηλώσουν πως βιώνουμε το “ρέκβιεμ” της επανάστασης στον αραβικό κόσμο αδυνατούν να βγάλουν τα πιο στοιχειώδη μαθήματα από την εμπειρία τουλάχιστον των 30 μηνών των μαζικών κινητοποιήσεων στην Αίγυπτο, από την ανατροπή του Μουμπάρακ μέχρι σήμερα. 

Πρέπει να το πούμε καθαρά η Αιγυπτιακή Επανάσταση εισέρχεται σε ένα δεύτερο στάδιο. Η αντιφατική μορφή της ανατροπής του Μόρσι μέσω ενός δειλού και αδύναμου στρατιωτικού πραξικοπήματος δεν αλλάζει το ποια είναι η κινητήρια δύναμη του συμβάντος.

Κανένα πρόβλημα του αιγυπτιακού λαού δεν μπορεί να λυθεί χωρίς τη θεωρία και την πράξη της Διαρκούς Επανάστασης υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης και ενός επαναστατικού εργατικού κόμματος στο τιμόνι.

Νίκος Τζιρής

 

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#553# Σάββατο 20 Ιουλίου 2013