Πρωτομαγιά στην Κωνσταντινούπολη

Πρωτομαγιά στην Κωνσταντινούπολη

Το 2007, τριάντα χρόνια μετά την αιματηρή πρωτομαγιά του 1977 όπου 34 διαδηλωτές σκοτώθηκαν όταν παραστρατιωτικοί (εκπαιδευμένοι από το ΝΑΤΟ) άνοιξαν πυρ από τις στέγες γύρω από την πλατεία Taksim, καλέστηκε πάλι από τις εργατικές συνομοσπονδίες της Τουρκίας πορεία την 1η Μάη με κατεύθυνση προς την συγκεκριμένη πλατεία.

Η πορεία τότε κατεστάλη, όπως και την επόμενη χρονιά, το 2008 και τη μεθεπόμενη το 2009 (στην τελευταία επιτράπηκε μόνο σε έναν μικρό αριθμό διαδηλωτών να φτάσει στην πλατεία). Όμως, οι πορείες τα επόμενα χρόνια έγιναν κανονικά με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων απεργών.

Φέτος, ξανά, η κυβέρνηση  Eρντογάν δήλωσε από νωρίς ότι δεν θα επιτρέψει την διεξαγωγή καμιάς πορείας προς την πλατεία Taksim και παρά τις μέχρι τελευταίας στιγμής διαπραγματεύσεις με εκπροσώπους των εργατικών συνομοσπονδιών επέμεινε στην απόφασή της. Οι εργατικές οργανώσεις, τα αριστερά κόμματα και οι αναρχικές συλλογικότητες ανταπάντησαν με την οργάνωση δύο συγκεντρώσεων, μια στο Beşiktaş και μια στο Şişli, σε μια απόπειρα τουλάχιστον κάποιο μέρος των διαδηλωτών να μπορέσει να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό και να φτάσει στην Taksim. Στο Beşiktaş καλούσε και το DIP, τούρκικο τμήμα της CRFI, με κεντρικό σύνθημα “Η Τaksim θα γίνει Ταχρίρ, η εργατική τάξη θα νικήσει”. Θλιβερή εξαίρεση απετέλεσε το TKP (Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας – αδελφό κόμμα του ΚΚΕ), το οποίο κάλεσε σε συγκέντρωση στο Kadıköy στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, πλήρως αποκομμένο από το υπόλοιπο εργατικό κίνημα.

Το πρωί της 1ης Μάη οι εργατικές οργανώσεις, τα κόμματα και οι συλλογικότητες κινητοποιήθηκαν από νωρίς. Η συμμετοχή στην απεργία ήταν σχεδόν απόλυτη, με όλα τα εργοστάσια, τις υπηρεσίες και τα εμπορικά καταστήματα κλειστά και τις συγκοινωνίες πλήρως ακινητοποιημένες. Παρά την απαγόρευση και την απειλή της άγριας καταστολής δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές προσπάθησαν να φτάσουν στα σημεία συγκέντρωσης. Στο Beşiktaş μπόρεσαν να συγκεντρωθούν κάποια σωματεία, ανήκοντα κατά κύριο λόγο σε ομοσπονδίες ελεγχόμενες από το κράτος, ενώ η όλη συγκέντρωση βρισκόταν κάτω από τον έλεγχο του εθνικιστικού σωματείου μετάλλου Türk Metal. Εκεί βρισκόταν και το αγωνιστικό σωματείο εμπορευματομεταφορέων TümTis, στο μπλοκ του οποίου συμμετείχε και αντιπροσωπεία του ΕΕΚ μαζί με συντρόφους του DIP, μέλη του σωματείου. Ενώ όμως η συγκέντρωση διεξαγόταν σχετικά ήρεμα στην πλατεία η αστυνομία χτυπούσε με δακρυγόνα και κανόνια νερού κάθε απόπειρα διαδηλωτών να συγκροτήσουν μπλοκ πάνω στην λεωφόρο Barbaros και να κατευθυνθούν προς τη συγκέντρωση, ενώ και οι συγκεντρωμένοι της πλατείας χτυπήθηκαν με χημικά κάθε φορά που προσπαθούσαν να ξεκινήσουν την πορεία. Μετά από πολύωρες μάχες πάνω στην λεωφόρο και τα γύρω στενά οι διαδηλωτές (μαζί και το μπλοκ του DIP) αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν, ενώ και η συγκέντρωση στην πλατεία του Beşiktaş, μετά από άκαρπη διαπραγμάτευση με την αστυνομία και αποτυχημένες απόπειρες να ξεκινήσει η πορεία, αναγκάστηκε να διαλυθεί.

Στο Şişli πάλι, όπου καλούσε εκτός των άλλων η επαναστατική εργατική συνομοσπονδία DISK, δεν μπόρεσε καν να γίνει η συγκέντρωση, αλλά οι οδομαχίες στα άπειρα στενά της περιοχής κράτησαν για ώρες με μεγάλη ένταση. Τελικά όμως δεν υπήρξε εφικτό να γίνει καμιά πορεία προς την πλατεία Taksim, η οποία ήταν εκείνη την μέρα μια έρημος περικυκλωμένη από μεγάλες δυνάμεις της αστυνομίας. Τα νοσοκομεία της πόλης κατακλύστηκαν από εκατοντάδες τραυματίες και διαδηλωτές με αναπνευστικά προβλήματα, ενώ μια ξυλοκοπημένη διαδηλώτρια για μέρες βρισκόταν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση και παρ' ότι διέφυγε τον κίνδυνο ακόμα δεν είναι γνωστό αν θα επανέλθει η ακοή της.
M.

Νέα Προοπτική τεύχος#549# Σάββατο 18 Μαΐου 2013