Θάτσερ τέλος με… πάρτυ!

Θάτσερ τέλος με… πάρτυ!

Η 8 Απρίλη ήταν σίγουρα μια ιδιαίτερα χαρούμενη μέρα για χιλιάδες Ιρλανδούς, Σκοτσέζους, Ουαλούς και Άγγλους ανθρακωρύχους και εργάτες. Φυσικά και για χιλιάδες άλλους εργάτες ανά τον κόσμο. Η πρώην πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, μια από τις πιο μισητές μορφές για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα πέθανε σε ηλικία των 87 ετών.

Δεν είναι πράγματι συνηθισμένο, αλλά πολλά πάρτυ πραγματοποιήθηκαν στους δρόμους της Βρετανίας για αυτό το «χαρμόσυνο γεγονός». Η Θάτσερ ήταν ίσως το πρόσωπο που ενσάρκωνε όλες τις βίαιες επιθέσεις εναντίον της εργατικής τάξης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80, ως προπομπός των σημερινών επιθέσεων ενάντια σε όλο το εργατικό κίνημα όχι μόνο στη Βρετανία αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Φυσικά οι αστοί πολιτικοί θρήνησαν για την «κυρία» που «έσωσε τη Βρετανία», τη «Σιδηρά Κυρία» κ.λ.π. Αντίθετα, οι ανθρακωρύχοι της Βρετανίας είπαν «στον αγύριστο» τόσο με «σοβαρά» άρθρα όσο και με σατυρικά.

Η Θάτσερ ενσάρκωσε τη συνολική εκστρατεία της αστικής τάξης εναντίον της εργατικής τάξης, εναντίον των συνδικάτων, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, το κλείσιμο των ορυχείων, την αποβιομηχάνιση μεγάλων τμημάτων της Βρετανίας με καταστροφικές συνέπειες για τις εκεί περιοχές, τεράστιες περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και το κράτος πρόνοιας, το ξεπούλημα δημοτικών οικισμών, κλείσιμο νοσοκομείων, μαζική ανεργία για τη νεολαία.

Αν και η καταγωγή της δεν ήταν αστική, κατάφερε να κερδίσει με ραδιουργίες την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος και να απομακρύνει τον Χιθ, τον τότε αρχηγό του κόμματος στα τέλη της δεκαετίας του 70. Μαζί με το άλλο «αγαπημένο»  «παιδί», τον Ρήγκαν, αποτέλεσε σύμβολο για την παγκόσμια καπιταλιστική αντεπανάσταση εναντίον όλων των κατακτήσεων της εργατικής τάξης στην μεταπολεμική περίοδο. Αν και κατάφερε να κερδίσει τρεις εκλογές, το 1979, 1983 και 1987, μ’ ένα Εργατικό Κόμμα που μόνο εργατικό δεν ήταν, τελικά κατέρρευσε από το θρυλικό πια στη Βρετανία κίνημα ενάντια στον Κεφαλικό Φόρο, όπου οι Βρετανοί αρνήθηκαν μαζικά να πληρώσουν τους υπέρογκους φόρους που ήθελαν να επιβάλλουν οι Συντηρητικοί.

Το κίνημα αυτό ήταν ιδιαίτερα μαχητικό και ανάγκασε τους Συντηρητικούς να διώξουν την Θάτσερ και να βάλουν στα ηνία του κόμματος των Μέϊτζορ που νίκησε οριακά την αξιοθρήνητη ηγεσία των Εργατικών. Το τέλος βέβαια ήρθε το 1997 με τη συντριπτική ήττα των Συντηρητικών.

Προφανώς δεν θρηνούμε στο ελάχιστο το χαμό της Θάτσερ. Λυπόμαστε, που δεν ήμασταν στο Λονδίνο να δούμε τα πάρτι για το θάνατο της φιλενάδας του Πινοσέτ, της δολοφόνου του Μπόμπι Σαντς και εκατοντάδων άλλων Ιρλανδών αγωνιστών. Άλλωστε οι ενέργειες της, της κυβέρνησης της και του όλου συστήματος που υπεράσπιζε, κατέστρεψαν εκατομμύρια ζωές εργατών και εργαζομένων. Σήμερα όλοι θα πρέπει να εμπνευστούμε από την ηρωική πάλη των ανθρακωρύχων του 1984-85, της πάλης ενάντια στον κεφαλικό φόρο και όχι απλά να αντισταθούμε αλλά να αμφισβητήσουμε το ίδιο το κοινωνικό σύστημα  που σήμερα θρηνεί για το χαμό της κυρίας Θάτσερ.

Aρ. Mα.

Y.Γ. Το κόστος της κηδείας ανήλθε σε 10 εκατομμύρια στερλίνες, περίπου 13 εκατομμύρια ευρώ ή αλλιώς 15,5 εκατομμύρια δολάρια. 700 στρατιωτικοί διατάχτηκαν να γίνουν ντεκόρ της τελετής στην οποία συμμετείχε όλη η εγγλέζικη μπουρζουαζία και η βασίλισσα της Aγγλίας. Χιλιάδες ήταν οι αστυνομικοί για περιφρούρηση.

Πάντως, οι διαδηλώσεις εναντίον δεν έλειψαν ούτε την ημέρα της κηδείας, την Tετάρτη 17 Aπρίλη.

Από τις καλύτερες δηλώσεις για το θάνατο της Θάτσερ επιλέγουμε τη δήλωση του γνωστού παγκοσμίως σκηνοθέτη Kεν Λόουτς:

«Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν η πιο διχαστική και καταστροφική πρωθυπουργός της σύγχρονης εποχής. Μαζική ανεργία, κλεισμένα εργοστάσια, κατεστραμμένες κοινότητες, αυτή είναι η κληρονομιά της. Ήταν μια μαχήτρια και ο εχθρός της ήταν η βρετανική εργατική τάξη. Στις νίκες της αυτές την βοήθησαν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί ηγέτες του Εργατικού Κόμματος και πολλών Συνδικάτων. Η σημερινή άθλια κατάσταση οφείλεται στις πολιτικές που αυτή άρχισε. Το βηματισμό της τον ακολούθησαν κι άλλοι πρωθυπουργοί, με πρώτο τον Τόνι Μπλερ. Εκείνη ήταν ο οργανοπαίχτης κι αυτός ήταν η μαϊμού που χόρευε.

Θυμηθείτε τότε που αποκαλούσε τον Μαντέλα τρομοκράτη κι έπινε το τσάι της με τον βασανιστή και δολοφόνο Πινοτσέτ.

Πώς να την τιμήσουμε, όπως της αξίζει; Να ιδιωτικοποιήσουμε την κηδεία της. Να την βγάλουμε σε δημοπρασία και να την αναθέσουμε στη φθηνότερο μειοδότη. Αυτό θα ήθελε και η ίδια».


Νέα Προοπτική τεύχος#548# Σάββατο 20 Απριλίου 2013