Στην κόψη του ξυραφιού η Κύπρος

Στην κόψη του ξυραφιού η Κύπρος

Στα χέρια της καπιταλιστικής δεξιάς και των ιμπεριαλιστών η εξουσία

 

Με την επικράτηση του Αναστασιάδη με διαφορά 61698 ψήφων από τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ Σταύρο Μάλα και με την αποχή να φτάνει τους 100.484, έληξαν οι εκλογές της κρίσης στην Κύπρο. Η επάνοδος της δεξιάς στην εξουσία και ο σχηματισμός Κυβέρνησης με τη συμμετοχή του διασπασμένου ΔΗΚΟ (ένα μέρος του στο δεύτερο γύρο ψήφισε ΑΚΕΛ), του δεξιού ΕΥΡΩΚΟ και του «κινήματος οικολόγων περιβαλλοντιστών» ήταν μονόδρομος και λύση απελπισίας για την άρχουσα τάξη και τους καπιταλιστικούς κύκλους του εξωτερικού.

Η χρεοκοπία της Κυπριακής Δημοκρατίας με τους περίπου 900.000 κατοίκους δεν αφορά μόνο τους ίδιους αλλά και τους πάνω από 250.000 (κάποιοι υπολογίζουν διπλάσιο αριθμό) που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη της και έχουν την ακροδεξιά Κυβέρνηση Έρογλου. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, κατά το τελευταίο εξάμηνο του 2012 ο καπιταλισμός - πλυντήριο "μαύρου χρήματος" στην Κύπρο αντιμετώπισε ζήτημα παύσης πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις, με ένα δημόσιο χρέος να κινείται σε επίπεδα πάνω του 92% (από το περίπου 35%), τις τράπεζες σε κατάσταση χρεοκοπίας, την ίδια στιγμή που η ύφεση και η ανεργία μεγαλώνουν. Ο ανισόμερος και συνδυασμένος χαρακτήρας της αναπτυσσόμενης καπιταλιστικής χρεοκοπίας έκανε την Κύπρο τελευταία χώρα στον κατάλογο των χωρών της Ευρωζώνης που μπήκαν στη λίστα των «υπό διάσωση» από τους μηχανισμούς της Ε.Ε και του ΔΝΤ. Τώρα η Κύπρος δεν μπορεί να ακολουθήσει με ομαλό τρόπο τη συνταγή καταστροφής της Ελλάδας καθώς οι «διασώστες» και πρώτα από όλα ο γερμανικός καπιταλισμός αλλά και το ΔΝΤ, έχουν εξαντλήσει τα οικονομικά και πολιτικά περιθώρια τοκογλυφικού δανεισμού.

Η κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, ιδιαίτερα μετά το «Όχι» στο Σχέδιο Ανάν το 2004 και η από τα αριστερά αμφισβήτησή του, έφερε το ΑΚΕΛ στη διαχείριση της αστικής εξουσίας (με συμμετοχή στις Κυβερνήσεις Παπαδόπουλου 2003-2008) όταν ο Χριστόφιας ανέλαβε την προεδρία σχηματίζοντας Κυβέρνηση μαζί με το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ. Τη στιγμή όμως που ο Χριστόφιας «αποτασσόταν τον Κομμουνισμό» και αναλάμβανε να διαχειριστεί τον καπιταλισμό τον καιρό της χειρότερης κρίσης του, λίγο πριν ξεσπάσει στην ίδια περιοχή η πρώτη μεγάλη κοινωνική επανάσταση του 21ου αιώνα, η αραβική επανάσταση, η τουρκοκυπριακή εργατική τάξη προχώρησε σε μεγάλες Γενικές Απεργίες και νέα φορτία έντασης συσσωρεύτηκαν στην ελληνοκυπριακή πλευρά : απολύσεις, ανεργία, αντι-ασφαλιστικές και αντεργατικές αλλαγές με την κάλυψη του ίδιου του ΑΚΕΛ. Το καλοκαίρι του 2011, λίγο μετά το πλήγμα που δέχτηκε η Κυβέρνηση στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους, η έκρηξη στο ναυτικό σταθμό στο Μαρί πυροδότησε την κινητοποίηση των μαζών και όξυνε την κρίση στην Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ. Η πρόκληση που αντιπροσώπευε ενάντια στην αριστερά στην Κύπρο το γεγονός ότι η δεξιά και η χιτλερική δεξιά του ΕΛΑΜ (συγκέντρωσε όμως μόνο 3900 ψήφους), οι κύριοι υπεύθυνοι και θιασώτες στην μετατροπή της χώρας σε στρατιωτικοποιημένη ζώνη, επιχείρησαν να σηκώσουν κεφάλι δεν απαντήθηκε λόγω της τεράστιας ευθύνης του ΑΚΕΛ στο γεγονός.

Τελικά η αστική Κυβέρνηση Χριστόφια του ΑΚΕΛ κατάρρευσε κάτω από την πίεση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου που θέλει γη, ύδωρ και αίμα το επόμενο διάστημα. Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αθρόες ιδιωτικοποιήσεις και επιβολή ιμπεριαλιστικής λύσης στο Κυπριακό θεωρούνται οι μίνιμουμ απαιτήσεις. Το εκρηκτικό μείγμα συμπληρώνεται από τη σύγκρουση συμφερόντων στη διεκδίκηση των υποθαλλάσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, από την Αθήνα, τη Λευκωσία, την Άγκυρα, το Τελ-Αβίβ και τα μεγάλα αρπακτικά της δύσης.

Η πορεία προς την αναμενομένη επίτευξη συμφωνίας μνημονιακής «διάσωσης», στα τέλη του Μάρτη, είναι ναρκοθετημένη με εκρηκτικά προβλήματα καθιστώντας την κατάσταση εντελώς απρόβλεπτη. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η πάλη για την ανατροπή της αδύναμης δεξιάς Κυβέρνησης ΔΗΣΥ είναι επιτακτικό καθήκον. Η εργατική τάξη όλης της Κύπρου και κυρίως το πιο καταπιεσμένο της τουρκοκυπριακό της κομμάτι πρέπει να χτίσουν το Επαναστατικό τους Κόμμα και να δώσουν μια σοσιαλιστική διέξοδο από την χρεοκοπία προωθώντας ένα διεθνιστικό σχέδιο κοινής δράσης με το εργατικό κίνημα και την επανάσταση στην ευρύτερη περιοχή και την Ευρώπη.

 

Ε. Αγγελής

 

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#545# Σάββατο 9 Μαρτίου 2013