48ωρη Γενική Απεργία στην Ινδία

48ωρη Γενική Απεργία στην Ινδία

ΕΚΑΤΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΠΕΡΓΟΙ!

Η μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία της χώρας

 

Έναν χρόνο μετά την Γενική Απεργία της 28ης Φεβρουαρίου 2012 (βλ. Ν.Π. φ. 521, 03/03/2012) οι έντεκα εργατικές συνομοσπονδίες της Ινδίας κάλεσαν σε 48ωρη Γενική Απεργία στις 20 και 21 Φεβρουαρίου, η οποία είχε αποφασιστεί στην εθνική συνδιάσκεψη εργατικών συνομοσπονδιών στις 04/09/2012.

Eκατό (100!) εκατομμύρια απεργοί κυριολεκτικά παρέλυσαν την χώρα, απαιτώντας από την κυβέρνηση της Ενωμένης Προοδευτικής Συμμαχίας (που κυριαρχείται από το Κόμμα του Κογκρέσου) να ικανοποιήσει τα 10 αιτήματα της απεργίας, ανάμεσα στο οποία είναι η αύξηση του βασικού μισθού στις 10.000 ρουπίες (184 δολάρια), ασφάλιση και συντάξεις για όλους, επιτάχυνση της διαδικασίας αναγνώρισης εργατικών σωματείων και έλεγχο στις τιμές των βασικών ειδών.

Η απεργία υπολογίζεται ότι κόστισε στην ινδική οικονομία 2,8 - 3,8 δισεκατομμύρια δολλάρια, αφού ουσιαστικά όλη η οικονομία ακινητοποιήθηκε για δύο μέρες. Ένα εκατομμύριο απεργοί τραπεζικοί υπάλληλοι έκλεισαν όλες τις τράπεζες της χώρας, τα ορυχεία και οι βιομηχανίες άδειασαν, τα ταχυδρομεία και τα τηλεφωνεία τέθηκαν εκτός λειτουργίας και οι μεταφορές ακινητοποιήθηκαν πλήρως σε σχεδόν όλες τις πολιτείες, αφού εκτός από την μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία οι διαδηλωτές επίσης κατέλαβαν σε όλη την χώρα εθνικές οδούς, σιδηροδρομικές γραμμές και αμαξοστοιχίες.

Παρά το γεγονός ότι η απεργία είχε εξαγγελθεί εδώ και έξι μήνες η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μόνο την τελευταία εβδομάδα κάλεσε τις συνομοσπονδίες να ακυρώσουν την απεργία και οργάνωσε συνάντηση με εκπροσώπους τους, η οποία όμως απέβη άκαρπη. Έτσι την σκυτάλη ανέλαβε η καταστολή από τις τοπικές κυβερνήσεις και η τρομοκράτηση εκ μέρους των εργοδοτών. Στην πόλη Ambala της πολιτείας Haryana ο οδηγός και ταμίας του σχετικού σωματείου Narender Singh σκοτώθηκε κατά την διάρκεια διαδήλωσης όταν τον χτύπησε απεργοσπαστικό λεωφορείο. Στις συγκρούσεις με την αστυνομία που ακολούθησαν δεκάδες απεργοί τραυματίστηκαν, πέντε εξ αυτών σοβαρά. Στην πόλη Jalangi της Δυτικής Βεγγάζης μπράβοι του τοπικού κυβερνώντος δεξιού Κόμματος του Trinamool Κογκρέσου κατηγορούνται ότι έκοψαν το αυτί ενός δημοσίου υπαλλήλου που συμμετείχε στην Γενική Απεργία, και στην βιομηχανική ζώνη Noida στο Νέο Δελχί πάνω από εκατό εργάτες συνελήφθησαν μετά από άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία, ενώ έγιναν 150 μηνύσεις από εταιρείες σε ηγέτες σωματείων και διαδηλωτές για “πρόκληση στάσης”. Μια άλλη τακτική ακολούθησαν οι κολοσσοί Maruti Suzuki India, Suzuki Motorcycle India και Hero Motocorp στην ειδική οικονομική ζώνη Gurgaon-Manesar της πολιτείας Haryana, οι οποίοι έκλεισαν τα εργοστάσιά τους και κήρυξαν την δεύτερη μέρα της απεργίας αργία, σκοπεύοντας να αναγκάσουν τους εργάτες να εργαστούν σε μελλοντική αργία.

Παρ' όλα αυτά η απεργία έληξε χωρίς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση να ενδώσει σε κανένα από τα αιτήματα των συνομοσπονδιών, οι ηγεσίες των οποίων κατηγορούνται ότι ουσιαστικά στόχευαν μόνο στην εκτόνωση της οργής της ινδικής εργατικής τάξης και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ταξικής συνεργασίας μεταξύ των συνομοσπονδιών των Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας και Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας – Μαρξιστικού με τις συνομοσπονδίες του Κόμματος του Κογκρέσου και άλλα κόμματα της ινδικής αστικής τάξης. Πέρα από τους προφανείς περιορισμούς της διήμερης απεργίας και της αδυναμίας της να ανατρέψει σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και εξαθλίωσης της εργατικής τάξης που προωθεί η κυβέρνηση της Ενωμένης Προοδευτικής Συμμαχίας, την κατηγορία αυτή ενισχύει ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι στην Δυτική Βεγγάζη το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας περιόρισε την απεργία σε μία μέρα, για να μην “επηρρεαστεί άσχημα η εικόνα της αριστεράς”. Στην πολιτεία αυτή το ηγούμενο από το ΚΚΙ Αριστερό Μέτωπο ηττήθηκε στις εκλογές του 2011 μετά από 34 χρόνια διακυβέρνησης λόγω της πολιτικής προώθησης “επενδύσεων” που εξασκούσε.

Είναι ανάγκη τώρα περισσότερο από ποτέ η εργατική τάξη της Ινδίας να απαγκιστρωθεί από τις αστικές και σταλινικές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και να αυτοοργανωθεί σε μια ανεξάρτητη οργάνωση μάχης. Ένα αντιγραφειοκρατικό, μαρξιστικό και επαναστατικό κόμμα των Ινδών εργατών, τμήμα του παγκόσμιου επαναστατικού κόμματος, είναι αναγκαίο για την οργάνωση της πάλης του ινδικού προλεταριάτου ενάντια στην εκμετάλλευση και εξαθλίωσή του – για την εξουσία των εργατών και τον σοσιαλισμό σε συμμαχία με τους φτωχούς χωρικούς.

Mar. V.

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#545# Σάββατο 9 Μαρτίου 2013