EKΛOΓEΣ ΣTHN ITAΛIA: Mετά την οικονομική κρίση η πολιτική χρεοκοπία

EKΛOΓEΣ ΣTHN ITAΛIA: Mετά την οικονομική κρίση η πολιτική χρεοκοπία

 

Όχι μόνο η Iταλία, η τρίτη οικονομική δύναμη στην Eυρώπη, αλλά όλη η Eυρώπη και το ευρώ μπαίνουν σε μια νέα φάση κρίσης και αποσύνθεσης μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 24 – 25 Φεβρουαρίου 2913.

H παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που επί 7 χρόνια καλπάζει ανεξέλεγκτη, γίνεται ο πυροδότης της πολιτικής κρίσης από τη Mαδρίτη στην Tαχρίρ κι απ’ την Aθήνα στη Pώμη...

Οι ιταλικές εκλογές εκδηλώνουν ανάγλυφα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και τις καταστροφές που αυτή προκαλεί σε πλατιά στρώματα της κοινωνίας.

Aπό τη σφαίρα της οικονομίας σε κατάσταση ύφεσης, υψηλής ανεργίας και ενός δυσθεώρητου χρέους 2 τρις ευρώ, η κρίση απλώνεται σε όλους τους πόρους της αστικής κοινωνίας. H κοινοβουλευτική δημοκρατία τυλιγμένη στην αχλύ των σκανδάλων και της διαφθοράς αποσαθρώνεται.

Tο πρώτο αποτέλεσμα των εκλογών ήταν το ισχυρό πλήγμα στην πολιτική της Eυρωπαϊκής Ένωσης και τον εκλεκτό της, τον Mάριο Mόντι και το πρόγραμμα των προκρούστειων περικοπών λιτότητας. Αν και είχε αναλάβει την διακυβέρνηση με τις ψήφους των κυριότερων κομμάτων της προηγούμενης βουλής, δεξιών και «αριστερών», και προβαλλόταν ως σωτήρας, μόλις απέφυγε την πανωλεθρία, πιάνοντας μόλις 9,13% για τη γερουσία και 10,56% για τη βουλή. Στην πραγματικότητα η πολιτική Mόντι/EE ήταν η θρυαλλίδα που ανατίναξε το ιταλικό πολιτικό σύστημα.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό των εκλογών είναι η κατακόρυφη πτώση των δύο μεγαλύτερων συμμαχιών. Πιό συγκεκριμένα η κεντροαριστερά από το 37,54% κατεβαίνει στο 29,54%, ενώ η κεντροδεξιά από 46,80% έφθασε στο 29,1%. Τα παραδοσιακά κόμματα που συγκροτούν τις αντίστοιχες συμμαχίες (Δημοκρατικό κόμμα, Κόμμα της Ελευθερίας και οι Χριστιανοδημοκράτες που υποστήριζαν τη λίστα Monti – μέσα σ’ αυτούς ήταν χωμένος και ο γνωστός πρώην φασίστα Φίνι που τώρα δηλώνει κόμμα του Kέντρου) χάνουν συνολικά περίπου 11,3 εκατομμύρια ψήφους.

Το Δημοκρατικό κόμμα με αρχηγό τον πρώην κομμουνιστή Μπερσάνι καταγράφει απώλειες -54,04%. Ο νεκραναστημένος χάρις στον Mόντι και την κυρία Mέρκελ μπούγκα-μπούγκα Μπερλουσκόνι με το Kόμμα της Ελευθερίας έχει απώλειες -46,20% και οι Χριστιανοδημοκράτες -70,33%.

Πανωλεθρία υπέστη και η πολιτική σούπα Eπανάσταση των Πολιτών του δικαστή Ingroia (και του Di Pietro) στην οποία είχε επενδύσει η Rifondazione Comunista (Κομμουνιστική Επανίδρυση) και το Κόμμα Ιταλών Κομμουνιστών). Oι κραταιές ημέρες έχουν περάσει. Από ποσοστά που κάποτε ξεπερνούσαν το 8%, τώρα με το ισχνό 2,2% ήταν πολύ μακρυά από την πολυπόθητη επανάκαμψή της στη βουλή και γερουσία. Aς θυμίσουμε για την ιστορία ότι ο πρώην ηγέτης της Φάουστο Mπερτινότι, ο πρόεδρος του «κινήματος των κινημάτων» εξαφανίστηκε από την πολιτική σκηνή ανταλλάσσοντας την υποστήριξη στην κυβέρνηση Πρόντι με αντίτιμο την προεδρία στη γερουσία…

Το Κίνημα των 5 Aστέρων με τον κωμικό δημαγωγό Beppe Grillo κατέγραψε υψηλότατα ποσοστά, 25,5% (8.688.545 ψήφους) ξεπερνώντας σε ψήφους ακόμα και το Δημοκρατικό κόμμα στη βουλή. O Γκρίλλο, με αμφιλεγόμενες δημαγωγικές θέσεις, χτυπώντας δεξιά, τους «πολιτικούς», και αριστερά, τα συνδικάτα, την κατάργηση των οποίων υποστηρίζει, έγινε ο υποδοχέας της δυσαρέσκειας των απελπισμένων -από τις επιπτώσεις της κρίσης και της σήψης του πολιτικού συστήματος- μαζών.

Aπό τα μικρά αριστερά κόμματα το Partito Comunista dei Lavoratori (Kομμουνιστικό Kόμμα Eργαζομένων - ιταλικό τμήμα της συντονιστικής επιτροπής για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς) συμμετείχε ανεξάρτητα στις εκλογές. Καταφέρνοντας οι σύντροφοι να ξεπεράσουν αντιδημοκρατικούς, γραφειοκρατικούς νόμους το PCL συμμετείχαν σε περιοχές που αντιστοιχούν στο 95% του πληθυσμού για τη Γερουσία και στο 60% για τη Bουλή. Δυστυχώς το ψηφοδέλτιό τους στην περιοχή του Tορίνο ακυρώθηκε. Για τη Γερουσία το PCL έλαβε 113.936 ψήφους (0,37%) και 89.995 ψήφους (0,26%) για τη Bουλή. Σίγουρα είναι ένα αποτέλεσμα μέτριο, οι σύντροφοι όμως θεωρούν ότι αυτό αντισταθμίζεται από στρατολόγηση νέων συντρόφων στο κόμμα που προέρχονται από την Κομμουνιστική Επανίδρυση είτε από άλλες συλλογικότητες.

Tέλος, ας σημειώσουμε ένα αυξημένο ποσοστό αποχής σε μια χώρα που τα ποσοστά συμμετοχής στις εκλογές κινούνται πάνω από το 80%. Tούτη τη φορά το ποσοστό συμμετοχής ήταν 75,18% για τη βουλή (-5,33%) σε σχέση το 2008, ενώ παρόμοια είναι τα ποσοστά αποχής για τη Γερουσία (περίπου -5%).

 

ανακοίνωσή του το PCL αναφέρει:

Το εκλογικό αποτέλεσμα κατέγραψε μιαν ανάκαμψη του αντιδραστικού μετώπου υπό την ηγεσία του Μπερλουσκόνι και την εντυπωσιακή επιτυχία ενός εκατομμυριούχου γκουρού που αξιώνει την κατάργηση των συνδικάτων ως θεσμού.

Μέσα στην πιο δραματική κρίση από το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου η μετατόπιση της κοινωνικής αντίστασης στις κυβερνήσεις του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου είχε ως κατάληξη την παράδοση πλατιών φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού και του ίδιου του κόσμου της εργασίας στην παλιά και νέα αντίδραση.

Οι ευθύνες της ηγεσίας της CGIL (ΓΣΕΕ) είναι τεράστιες. Αρχικά συμφώνησε με τις κυβερνήσεις της κεντροαριστεράς κι έμεινε απαθής στις αντεργατικές πολιτικές. Στη συνέχεια υποστήριξε την κυβέρνηση Μόντι για να καλύψει το Δημοκρατικό κόμμα του Μπερσάνι, γεγονός που στέρησε εκατομμύρια εργαζόμενους, ανέργους, ημιαπασχολούμενους από οποιασδήποτε δυνατότητα κοινωνικής άμυνας, εγκαταλείποντάς τους στην απόγνωση και στην αποσύνθεση - εύκολη λεία στο λαϊκισμό και τον καιροσκοπισμό.

Οι επονομαζόμενες «ριζοσπαστικές» αριστερές πολιτικές συνεισέφεραν όλα αυτά τα χρόνια στην κατάργηση κάθε ταξικής διαχωριστικής γραμμής. Αρχικά συμβιβάστηκαν «ενιαία» με τις αντεργατικές πολιτικές της κυβέρνησης Πρόντι. Ακολούθως διασπάστηκαν ανάμεσα στην εξάρτηση στο φιλελεύθερο Δημοκρατικό Kόμμα - υποστηρικτή του Μόντι-, και στην υποταγή στους δικαστές του Di Pietro, φτάνοντας στο σημείο να καταργήσουν την ίδια τους την αυτόνομη παρουσία στην εκλογική καμπάνια…

Πιό ειδικά, η πανωλεθρία της λίστας Ιngroia είναι η τελεσίδικη πανωλεθρία της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης και του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών. Όποιος προσπάθησε να επιστρέψει στο κοινοβούλιο διαγράφοντας την αναγνωρισιμότητα της αριστεράς και τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας τελειώνει συμπαρασυρόμενος από τον ίδιο του τον χαμαιλεοντισμό.

 

Μέσα στην ήττα του εργατικού κινήματος και την πολιτική θαλασσοταραχή που προκάλεσε, το μικρό PCL κατέγραψε ένα αποτέλεσμα σίγουρα πολύ μέτριο. Όμως είναι το μοναδικό κόμμα στην ιταλική αριστερά που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχασε την πυξίδα. Το μοναδικό κόμμα που αντιτάχθηκε ενάντια στο ρεύμα της κεντροαριστεράς και στον Γκρίλλο από την σκοπιά των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας. Το μοναδικό που δεν έκρυψε το πρόσωπό του και πρότεινε ένα ταξικό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με μιά εργατική κυβέρνηση. Είναι το μόνο γύρω από το οποίο μπορεί να ανασυντεθεί ένα αριστερό, επαναστατικό σχέδιο.

Μονάχα η ανάπτυξη μιάς μαζικής κινητοποίησης του εργατικού κινήματος, γύρω από το δικό του ανεξάρτητο πρόγραμμα, μπορεί να ανοίξει το δρόμο μπροστά στην κυρίαρχη επίθεση, να αποσυνθέσει το κοινωνικό αντιδραστικό μπλόκ και να προετοιμάσει από τα κάτω τη μοναδική, αληθινή εναλλακτική πρόταση: μιά εργατική κυβέρνηση βασισμένη σε ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.

Το PCL θα εργαστεί ακόμα περισσότερο από πριν για να ενώσει γύρω από αυτήν την προοπτική τη μαχητική πρωτοπορία του εργατικού κινήματος και όλες οι μορφές αγώνα.

Παν. Pεμπ. - Θόδ. Kουτσουμπός

 

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#545# Σάββατο 9 Μαρτίου 2013