Τρεις νικητές, ο λαός χαμένος

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Τρεις νικητές, ο λαός χαμένος

 Της Δώρας Φόρου*

Η κάλπη είναι πάντα μια μορφή καλής πίστης της ηγεσίας να προσεγγίσει τη θέληση αλλά και την αυστηρότητα του πιο ισχυρού κριτή του έργου της, του λαού. Για μερικούς δε, που δεν ασπάζονται την πιο πάνω φιλοσοφία του "θεσμικού κριτηρίου", η κάλπη είναι δώρο εξουσίας και αναγγελίας ενός μαραθώνιου έργων εκ των οποίων πλέον αναπόφευκτο είναι ως επί το πλείστον να μην καρποφορήσουν εν τη θητεία.

Οι κυπριακές εκλογές του 2013 θα καθορίσουν ίσως σημαντικά το μέλλον του νησιού τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά-οικονομικά. Η εκλογή του επόμενου προέδρου θα είναι για το λαό η επιλογή που δύναται να σώσει το νησί από τα οικονομικά δεινά, και ίσως να φέρει μια λύση για το κυπριακό, ένα πρόβλημα που πλέον ακόμη και οι ίδιοι οι Κύπριοι το’χουν απορροφήσει και το’χουν αφήσει μακριά από την καθημερινότητα τους.

Τα τελευταία δύο χρόνια η κυπριακή κοινωνία δοκιμάζεται από ένα πρωτοφανές οικονομικό μαρασμό που ήρθε σαν αποτελέσμα της κακοδιαχείρισης, της φθοράς της οικονομικότητας, του ανεπαγγελματισμού, της μη ύπαρξης ξεκάθαρης οικονομικής και κοινωνικής δομής όπως και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης που βρήκε την Κύπρο εκτεθειμένη στα ελληνικά ομόλογα αλλά και στην μη έγκαιρη παρέμβαση του κρατικού, συνδικαλιστικού και οικονομικού παράγοντα ώστε να προβλεφθεί και να αποσοβηθεί η κοινωνική, πολιτική και οικονομική λιτότητα.

Οι εκλογές και η έκβαση του πρώτου γύρου βρίσκει ουσιαστικά νικητές και τους 3 κυρίους υποψηφίους! Αφενός ο Νίκος Αναστασίαδης (ΔΗ.ΣΥ- ΔΗ.ΚΟ- ευρύτερη δεξιά) κατάφερε να συσπειρώσει το 45,5% και να έχει ένα σοβαρό προβάδισμα έναντι των ανθυποψηφίων του Σταύρου Μαλά (υποστηριζόμενου από το ΑΚΕΛ) ο οποίος και συγκέντρωσε το 26,9%, αλλά και του νεοεμφανισθέντος στην κυπριακή κομματική σκηνή Γεωργίου Λιλλήκα (υποστηριζόμενου από την ΕΔΕΚ και μέρος του ΔΗ.ΚΟ) ο οποίος με εκλογική εκστρατεία 6 μηνών κατάφερε να λάβει το 24,9%, ενώ η αποχή έφτασε το 17,5% και τα άκυρα λευκά 2,6%.

 

Η νίκη του Νίκου Αναστασιάδη στον πρώτο γύρο ουσιαστικά έρχεται να επιβεβαιώσει την αναστάτωση αλλά και τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας. Η υπόθεση στο Μαρί, η ανικανότητα του ΑΚΕΛ να διεκδικήσει την κοινωνία, η απαίτηση του κεφαλαίου για περισσότερα από το κράτος, η άνοδος της μετανάστευσης, η ανεργία που βρίσκεται στο 21%, αλλά και η έλλειψη στρατηγικής από την κυβέρνηση έφεραν τον Νίκο Αναστασιάδη στην πρώτη θέση του πρώτου γύρου των εκλογών.

Ομολογουμένως αυτό δεν ήταν δύσκολο για το ΔΗ.ΣΥ να αδράξει την ευκαιρία της ανικανότητας του μοναδικού κοινοβουλευτικού κόμματος της αριστεράς και να αναρριχηθεί στην πρώτη θέση. Όμως το πλέον επίφοβο είναι η στάση τόσο του ΑΚΕΛ όσο και της υπόλοιπης αριστεράς στην Κύπρο μπροστά σε μια πρωτοεμφανιζόμενη μετά το ’74 άνοδο της δεξιάς και όλων ενωτικών- παραδεξιών στοιχείων που την αποτελούν. Δυστυχώς, το ΑΚΕΛ ακόμη δεν φαίνεται να’χει καταλάβει την δυσκολία αλλά και το μη αναστρεπτό των καταστάσεων. Ένα κόμμα που ακόμη δεν έχει μπει στη λογική πως ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να πέσει τόσο εύκολα και χρειάζεται μάχες όχι μόνο στο κοινοβούλιο. Ενα κόμμα που ακόμα στέκει σε λογικές επαγρύπνησης μεταφερόμενες από άλλες γενιές, που δεν έχει επικοινωνιακή πολιτική αφήνοντας τη σχέση του με τους πολίτες στα ΜΜΕ, που στάθμισε την ύπαρξή του στα δεδομένα μόνο του κόμματος του, αυτή τη στιγμή φαίνεται να φεύγει από την εξουσία και πίσω του να μην έχει ούτε καν την υποστήριξη της ίδιας της αριστεράς. Δυστυχώς στην Κύπρο η αριστερά στεγανοποιήθηκε στο ΑΚΕΛ, και η οποιαδήποτε άλλη αριστερά δεν βρήκε το θάρρος να φτιάξει κάτι άλλο πέρα από αυτό το κοινοβουλευτικό παραπέτασμα το οποίο στην τελική την έχει υποβαθμίσει, αλλά και πολλάκις εν μέσω απεργιών και πορειών της έχει επιτεθεί.

Από την άλλη ο Νίκος Αναστασιάδης εκμεταλλεύτηκε τα ως άνω αλλά και την μη ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου χώρου ο οποίος θα ήταν έτοιμος όχι μόνο να πάρει τις ευθύνες για την οικονομική κατάσταση του νησιού, αλλά και να προτείνει λύσεις. Ο ίδιος ο ΔΗ.ΣΥ δεν είναι ούτε και αυτός έτοιμος να δώσει λύσεις, δεν θα προσφέρει κάποια αλλαγή και επινοητικότητα ώστε να σώσει την οικονομία. Όμως, δυστυχώς, έχει την αυτάρκεια επί πολιτικής σκηνής που του δίνει η μη ύπαρξη σοβαρής και οργανωμένης αντίδρασης κυρίως από την αριστερά. Προτείνοντας ό,τι και ο Σαμαράς στην Ελλάδα, ιδιωτικοποιήσεις, εκποίηση του εθνικού πλούτου αλλά και εθνική συνείδηση, πλασάρει την ιδανική προστασία στο νέο καταναλωτή εθνικού ήθους. Άλλωστε για αυτό και έχει συνασπίσει όλη την κεντρώα και παραδεξιά παράταξη.

Πολλές δε είναι και εκείνες οι φωνές που λένε πως η δεξιά εκπληρώνει τις υποσχέσεις του δημοψηφίσματος του 2004, όπου μόνος ο Νίκος Αναστασιάδης υπό την σκεπή του Γλαύκου Κληρίδη τάχθηκε υπέρ του ‘ΝΑΙ’, διασπώντας το εσωτερικό του κόμματος. Ο Νίκος Aναστασιάδης ίσως είναι αυτός που δεν θα φοβηθεί να αναλάβει την ιστορική ευθύνη να υπογράψει μια λύση του κυπριακού στα πλαίσια της χαλαρής συνομοσπονδίας ή ακόμη και της διχοτόμησης. Άλλωστε η απουσία της αριστεράς από τους αγώνες του κυπριακού λαού την έκανε φοβική αλλά και μη εκδηλωτική ώστε να μπορεί να επηρεάσει το μέλλον του τόπου. Ίσως να ναι ο "Νίκος" αυτός που θα βάλει την υπογραφή και οι δεξιοί και παραδεξιοί αυτοί θα εγγυηθούν μια μη αντίδραση του κόσμου με τη γνωστή βιαιότητα τους.

Το πρωτοφανές αυτών των εκλογών είναι επίσης η αποχή. Οι πολίτες απογοητεύτηκαν. Το πελατειακό κράτος, η μη ύπαρξη επαγγελματικότητας από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τα ρουσφέτια, η "εκδίωξη" κάθε προσοντούχου λόγω της μη ύπαρξης σοβαρής βιομηχανίας αλλά και υπηρεσιών στο νησί, η παραοικονομία που συντηρείται τόσα χρόνια με το ξέπλυμα, ο ρατσισμός οικονομικός και φυλετικός, η ταυτοποίηση του ατόμου με την κρατιστική προπαγάνδα, η έλλειψη εμπιστοσύνης στο σύστημα, το χαμηλό επίπεδο των υποψηφίων, αλλά και η στυγνή άφιξη της ιδιοτέλειας σε όλο της το φάσμα αλλοίωσε τον Κύπριο, και οδήγησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού σε αποχή, ως ένδειξη διαμαρτυρίας παρά αδιαφορίας.

 

Σίγουρα τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου είναι ένα μήνυμα προς εμάς, την αριστερά, πως ο κόσμος δεν κοιμάται, παρακολουθεί και είναι έτοιμος να ενταχθεί και να συμμετάσχει στις διαδικασίες της ταξικής κοινωνίας. Ας μην κλείσουμε ως αριστερά ακόμη μια πόρτα στο λαό, αλλά ας γίνουμε φορείς και συνοδοιπόροι ώστε να φράξουμε το δρόμο στο φασισμό, στην ταξική καπηλεία, στην ένδεια και τον ταξικό αποπροσανατολισμό. Η αριστερά, αυτό πρέπει και το ΑΚΕΛ να καταλάβει, δεν βρίσκεται στο κοινοβούλιο αλλά στην καθημερινή ζωή δίπλα στον εργαζόμενο, τον φοιτητή που δεν μπορεί πια να σπουδάσει, στην οικογένεια και σε κάθε άνθρωπο που θέλει ένα κόσμο στην ισότητα!

 

* H Δώρα Φόρου, είναι μέλος της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ενωσης (ΕΣΕ)


 Νέα Προοπτική τεύχος#544# Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013