Συνέντευξη με τον Νέστωρ Πιτρόλα, ηγέτη του κινήματος των Πικετέρος της Aργεντινής και του Παρτίδο Oμπρέρο

Συνέντευξη με τον Νέστωρ Πιτρόλα, ηγέτη του κινήματος των Πικετέρος της Aργεντινής και του Παρτίδο Oμπρέρο

MAΘHMATA AΠO THN APΓENTINH

[Η Νέα Προοπτική -στα πλαίσια της παρουσίας στη χώρα μας διεθνών συντρόφων του ΕΕΚ από Αργεντινή, Ιταλία, Τουρκία- συναντήθηκε και συζήτησε με τον Αργεντίνο Νέστωρ Πιτρόλα. Ο σ. Πιτρόλα είναι ηγετικό στέλεχος του Partido Obrero, αργεντίνικου τμήματος της Συντονιστικής Επιτροπής για την Eπανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς. Είχε  πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία και οργάνωση του κινήματος των πικετέρος, πριν και μετά την εξέγερση του Aργεντινάσο πριν 11 χρόνια.]

Ερώτηση: Τι επιπτώσεις έχει η απόφαση του αμερικανού δικαστή Γριέζα στο ζήτημα του χρέους της Αργεντινής;

Απάντηση: Η απόφαση του δικαστή Γριέζα ήρθε να αποκαλύψει ότι η Αργεντινή δεν έχει ξεπεράσει το πρόβλημα του εξωτερικού χρέους. Η απόφαση Γριέζα αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση Κίρτσνερ, μέσα από την ανταλλαγή των ομολόγων, Ι και ΙΙ, αποδέχτηκε μια νομολογία προερχόμενη από έξω, ένα γεγονός αληθινά αποικιακού χαρακτήρα που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποστηριχτεί από μια εθνική και λαϊκή κυβέρνηση, όπως θέλει να παρουσιάζεται η παρούσα κυβέρνηση. Η Αργεντινή από το 2005 έχει πληρώσει 80 δισεκατομμύρια δολάρια στο διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο και παρ' όλ’ αυτά σήμερα χρωστάει περισσότερα από 200 δις δολάρια, γεγονός που σημαίνει, πως η Αργεντινή δεν έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές λόγω υψηλού κινδύνου από την υπερβολική αύξηση των επιτοκίων. Tο χρέος μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποπληρωθεί παρά τη δήλωση της Κριστίνα Κίρτσνερ ότι η Αργεντινή «ξεχρεώνει». Η απόφαση του δικαστή Γριέζα ανοίγει ένα καινούριο μέτωπο στο χρέος, που ξεπερνά τα 20 δις δολάρια, σύμφωνα με πολύ ακριβείς μελέτες αναλυτών και ειδικών, σχετικά με τα ληστρικά αμοιβαία ομόλογα. Επίσης αντιπροσωπεύει την γενική πίεση του τραπεζικού κεφαλαίου, των ΗΠΑ και της Ε.Ε, ώστε η Αργεντινή να προσθέσει και άλλο χρέος στο ήδη υπάρχον, το χρέος με το Club de Paris, τις υποχρεώσεις προς τα διεθνή δικαστήρια από απαιτήσεις αμερικάνικων εταιρειών, όπως η Repsol και άλλων, με αποτέλεσμα η απόφαση του δικαστή Γριέζα να δημιουργεί μια νέα κρίση για το εξωτερικό χρέος της Αργεντινής. Το Ρartido Οbrero είναι κατηγορηματικά αντίθετο σε αυτό που πρότεινε η Κίρτσνερ με την υποστήριξη της αντιπολίτευσης, το να επιτραπεί δηλαδή η αναγνώριση πληρωμής των ληστρικών ομολόγων. Έτσι η Αργεντινή θα είχε ένα νέο βάρος χρέους όπως η Ελλάδα με τα Μνημόνια Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, που πέφτει πάνω στις πλάτες των εργατών, του λαού, με περικοπές στην υγεία, στην παιδεία, κλπ. Bάρος που προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα του εσωτερικού προϋπολογισμού.

Ερώτηση: Ένα τμήμα της Αριστεράς στην Ελλάδα χρησιμοποιεί την Αργεντινή ως το μοντέλο της λύσης στην κρίση. Αυτή η εθνικιστική πολιτική ήταν επιτυχημένη;

Απάντηση: Αυτό είναι λάθος γιατί καταρχήν η κρίση χρέους στην Αργεντινή συνέβη πριν 10 χρόνια. Η Αργεντινή ήταν περίπτωση χώρας που η πληρωμή του χρέους της απορροφήθηκε από το διεθνές καπιταλιστικό τραπεζικό σύστημα, όχι χωρίς κόστος, αλλά μπορούσε να απορροφηθεί. Aντίθετα, η Ελλάδα σήμερα είναι κομμάτι μιας οικονομικής και τραπεζικής κρίσης με παγκόσμια χαρακτηριστικά. Η απόδειξη είναι ότι δίπλα στην Ελλάδα βρίσκεται η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Ιταλία κλπ. Δεύτερον, η Αργεντινή είχε μια διέξοδο με τις εξαγωγές, όπως ήταν η εξαγωγή σόγιας στην Κίνα. Κατά κάποιο τρόπο η κινεζική αγορά χρηματοδότησε την διέξοδο του χρέους. Τρίτος λόγος που είναι λανθασμένη αυτή η άποψη, είναι ότι τώρα η Αργεντινή έχει ξανά κρίση χρέους. Έτσι λέμε στον ελληνικό λαό ότι ο δρόμος είναι να απορρίψει το εξωτερικό χρέος και όχι να το αποδεχθεί, υπό τις συνθήκες που το δέχτηκε η Αργεντινή. Το εξωτερικό χρέος είναι ιδιωτικό και παράνομο και είναι ένα χρέος του καπιταλιστικού τραπεζικού συστήματος ενάντια στον λαό και πρέπει να απορριφθεί. Tην κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι τράπεζες και όχι οι εργαζόμενοι. Στην Αργεντινή την πληρώνουν οι εργαζόμενοι.

Ερώτηση: Ποιά είναι η σημερινή κατάσταση στην Αργεντινή μετά την γενική απεργία της 20ης Nοέμβρη;

Απάντηση: Η γενική απεργία σηματοδοτεί μια νέα φάση στην πολιτική κατάσταση στην Αργεντινή. H κυβέρνηση έχασε τη νομιμοποίηση που είχε από τις εκλογές των προηγούμενων χρόνων, την λαϊκή εκλογική υποστήριξη που είχε. Η κυβέρνηση μετά από 3 χρόνια διακυβέρνησης είναι παντελώς αδύναμη. H εργατική τάξη πήρε μια πολιτική πρωτοβουλία, όπως εκφράστηκε με την γενική απεργία, και οι διεκδικήσεις της είναι ασυμβίβαστες με την κυβέρνηση, με την πολιτική της και τις ρυθμίσεις της, τις επιχορηγήσεις στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που έδωσαν οι κυβερνήσεις των Κίρτσνερ εδώ και 10 χρόνια. Είναι ασυμβίβαστες με την πληρωμή του εξωτερικού χρέους. Έτσι έχει δημιουργηθεί στην Αργεντινή μια νέα ρήξη της εργατικής τάξης και πολλών εργαζομένων στις δημόσιες υπηρεσίες με την κυβέρνηση. Αυτό είναι το νέο σκηνικό.

Ερώτηση: Πώς είναι σήμερα το κίνημα των «πικετέρος»;

Απάντηση: Το κίνημα των πικετέρος, που καταλάμβανε κεντρικό μέρος στον αγώνα των εκμεταλλευομένων και κεντρικό μέρος στην πολιτική κατάσταση το 2002, κατά τη χρεοκοπία και την λαϊκή εξέγερση που ονομάστηκε «Αργεντινάζο», σήμερα δεν καταλαμβάνει αυτόν τον κεντρικό ρόλο, τον οποίο πλέον καταλαμβάνουν οι εργατικοί αγώνες, κινητοποιήσεις από άλλους κοινωνικούς τομείς, όπως το «κατσαρολάζο» (το κίνημα της κατσαρόλας) που υπήρξε στις 8 του Νοέμβρη. Το Μέτωπο της Αριστεράς σε πολιτικό επίπεδο κατάφερε να διατηρήσει μια σχέση, γιατί καθοδήγησε την πολιτική αντίθεση της αριστεράς στην Αργεντινή - το Μέτωπο της Αριστεράς δημιουργήθηκε από το ΡΟ, και σε αυτό ηγείται το ΡΟ. Χωρίς αμφιβολία πάντως, το κίνημα των πικετέρος εξακολουθεί να είναι σημαντικό γιατί η ανεργία δεν εξαφανίστηκε. Αντιθέτως, έγινε δομική, μόνιμη και το κίνημα των πικετέρος εξακολουθεί να περιλαμβάνει οργανώσεις χιλιάδων εργαζομένων που έμειναν άνεργοι. Έχει χωριστεί, ο κιρτσνερισμός μπόρεσε να ανακόψει ένα μέρος από το κίνημα των πικετέρος. Χωρίς αμφιβολία, εξακολουθεί να είναι σημαντικό και βρήκε έκφραση στις 300 πικέτες της γενικής απεργίας της 20 του Νοέμβρη.

Ερώτηση: Υπάρχουν οργανωτικές διασυνδέσεις στην εργατική τάξη της Αργεντινής ανάμεσα στο κίνημα των ανέργων και στους εργαζόμενους;

Απάντηση: Ναι και όχι. Υπάρχουν διασυνδέσεις μέσω των μαχητικών και ταξικών οργανώσεων του εργατικού κινήματος. Στην πραγματικότητα, το Polo Obrero που είναι από τις πιο σημαντικές οργανώσεις των πικετέρος, λειτουργεί ενωμένο με όλα τα ταξικά συνδικάτα και τις εργατικές οργανώσεις βάσης της αριστεράς. Δεν ισχύει το ίδιο για τα μεγάλα συνδικάτα στα οποία κυριαρχεί η «περονική» γραφειοκρατία, που γυρνάνε την πλάτη εντελώς στο κίνημα των πικετέρος. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία χωρίζει τους εργαζόμενους σε ανέργους και μη. Η ταξική πάλη και η αριστερά ενώνουν μονίμως αυτόν τον αγώνα.

Ερώτηση: Σήμερα στην Ελλάδα συζητιέται πολύ το ζήτημα της κατάληψης και αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων, με αφορμή και το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ και του αγώνα των εργατών της. Ποιά είναι τα συμπεράσματα από την εμπειρία της αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων στην Αργεντινή, όπως του Ζανόν κλπ;

Απάντηση: Η κατάληψη των εργοστασίων στα χρόνια 2001, 2002, 2003 ήταν πολύ σημαντική στην Αργεντινή. Πρέπει να την στηρίξουμε καθολικά σήμερα στην Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο που το κίνημα των πικετέρος και όλοι οι ταξικοί τομείς του εργατικού κινήματος την στήριξαν στην Αργεντινή το 2002. Ήταν μια μεταβατική διέξοδος απέναντι στην κατάρρευση του καπιταλισμού στην Αργεντινή του 2002, στο «άδειασμα» των επιχειρηματιών, στην συστηματική χρεοκοπία των εταιρειών, και γι’ αυτό πιστεύω πως είναι μια κατάσταση που θα αναπαραχθεί στην Ελλάδα, και μπορεί να αναπαραχθεί και σε όλη την Ευρώπη, αν λάβουμε υπόψη ότι μόνο στη Γαλλία τα τελευταία δυο χρόνια έχουν πτωχεύσει 900 εταιρίες. Όμως, η προοπτική διεξόδου για το εργατικό κίνημα δεν είναι η αυτοδιαχείριση μέσα στον καπιταλισμό, γιατί τα καπιταλιστικά μονοπώλια πνίγουν τις εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης. Έχουν μια αξία μεταβατική για να αντιμετωπίσουν την πείνα, για να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, κάποιες φορές επισφαλείς, για μια περίοδο, και έχουν μια αξία σε συνδυασμό με το σύνολο της εργατικής τάξης, αγωνιζόμενοι από κοινού για μια διέξοδο, που αδιαμφισβήτητα πρέπει να περάσει από τον εργατικό έλεγχο και την εθνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων για το σύνολο της κοινωνίας. Δηλαδή, το διεκδικούμε και το στηρίζουμε με τις δυνάμεις μας με την προοπτική της διεξόδου των εργαζομένων από την κρίση, μια διέξοδο που φυσικά την βλέπουμε με την εθνικοποίηση των τραπεζών, του εξωτερικού εμπορίου, των στρατηγικών πόρων, των μεγάλων βιομηχανιών. Το κίνημα των εργοστασίων υπό την εργατική αριστερά πρέπει να συζητήσει την διέξοδο συνολικά, αλλά στο μεταξύ πρέπει να υποστηρίξουμε αυτόν τον αγώνα.

Ερώτηση: Παρόμοιες δομές με τις γενικές λαϊκές συνελεύσεις, και τις δομές αλληλεγγύης στην Αργεντινή αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα της κρίσης. Ποιά η σημασία αυτών των εγχειρημάτων και ποια η σχέση τους με τον αγώνα των εργαζομένων για εργατική εξουσία;

Απάντηση: Οι γενικές λαϊκές συνελεύσεις στην Αργεντινή υπήρξαν πολύ σημαντικές. Μαζί με το κίνημα των πικετέρος εξέφρασαν ένα σύνθημα που έγινε πολύ γνωστό στην Αργεντινή εκείνα τα χρόνια και που ήταν: «Πικέτες και κατσαρόλα, η μάχη είναι μια και μόνο». Με την ανασύνθεση του καπιταλισμού, από το 2003-2004, το κίνημα ανακόπηκε. Αλλά έχουν μείνει στην συλλογική ιστορική μνήμη του αργεντίνικου λαού και σίγουρα, στην Ελλάδα, καλούνται να έχουν ένα ρόλο πιο ισχυρό, σαν ανερχόμενοι οργανισμοί διεκδίκησης της εξουσίας, αμφισβήτησης της πολιτικής εξουσίας, οργάνωσης του λαϊκού κινήματος. Πιστεύω πως έχουν πολύ δρόμο να διασχίσουν στην Ελλάδα γιατί δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η ανασύνθεση του καπιταλισμού ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ευρώπη, αλλά εντελώς το αντίθετο. Η καπιταλιστική κρίση, η πάλη των τάξεων, η πτώση των κυβερνήσεων όλο και μεγαλώνει και απλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Οι γενικές λαϊκές συνελεύσεις στην Ελλάδα έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους. Πρέπει να τις στηρίξουμε και να συνεισφέρουμε με την εμπειρία της Αργεντινής, όπου τα έτη 2002-2003 μπορέσαμε να ενώσουμε σε εθνικό επίπεδο το κίνημα των γενικών λαϊκών συνελεύσεων, το κίνημα των πικετέρος και των μαχητικών εργατικών ενώσεων σε μεγάλες εθνικές συνελεύσεις των εργαζομένων. Πιστεύω πως υπάρχει δρόμος που πρέπει να διερευνηθεί αμέσως στην Ελλάδα, στον αγώνα για την εξουσία των εργαζομένων.

Ερώτηση: Ένα σύντομο μήνυμα-χαιρετισμό στην ελληνική εργατική τάξη;

Απάντηση: Το ΡΟ και οι εκμεταλλευόμενοι της Αργεντινής, και σε σημαντικό βαθμό της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου, έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στην Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο της παγκόσμιας κρίσης, που έχει σαν κέντρο την Ευρώπη, και βλέπουμε με μεγάλες προσδοκίες τις μεγάλες μάχες της ελληνικής εργατικής τάξης, τις μεγάλες μάχες της ελληνικής νεολαίας. Η δικιά μας προσδοκία είναι να ανοίξει ο δρόμος για πολιτική επανάσταση στη συνείδηση των εργαζομένων της Ευρώπης ώστε να αγωνιστούν κόντρα στην ιμπεριαλιστική ένωση της Ευρώπης, για να ενώσουν αυτόν τον αγώνα με την εργατική τάξη όλου του κόσμου και για να ανοίξουν τον δρόμο στον σοσιαλισμό, στην κυβέρνηση των εργατών, που πιστεύουμε ότι στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην Κίνα, ή στην Λατινική Αμερική, ή ακόμα ακόμα στις Η.Π.Α., που βρίσκεται στο κέντρο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, είναι η μόνη διέξοδος κόντρα στην βαρβαρότητα του κεφαλαίου.

[Για την μετάφραση: Εύη-Νίκη, Ράνια Μπ. – Κώστας Απ.]


Νέα Προοπτική τεύχος#541# Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013