Αργεντινή: Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ «ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Αργεντινή: Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ «ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

του Χόρχε Αλταμίρα

 

Η απόφαση ενός δικαστή των Η.Π.Α. που διατάσσει την πλήρη αποπληρωμή του χρέους της Αργεντινής στα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια (που η Αργεντινή είχε απορρίψει το 2005), επιβάλει πρόσθετη επιβάρυνση που συνεπάγεται νέα πτώχευση της χώρας. Πρόκειται για ένα επιπλέον βάρος ύψους 12 δις δολαρίων. Κατά την αναδιάρθρωση του χρέους το 2005, η κυβέρνηση Κίρτσνερ αναγνώρισε την ξένη δικαιοδοσία για την επίλυση των συγκρούσεων και αποδέχτηκε να εγγυηθεί τα στεγαστικά δάνεια με ιδιοκτησία του κράτους. Επικύρωσε έτσι, όλες τις ρήτρες που υπογράφθηκαν από την στρατιωτική διδακτορία κι έπειτα.

Η Αργεντινή αντιμετωπίζει σήμερα την επιβολή ενός νέου ανεξόφλητου χρέους, μετά από 8 χρόνια καταβολής του τοκογλυφικού χρέους του Ταμείου Εθνικής Κοινωνικής Ασφάλισης, της Κεντρικής Τράπεζας και άλλων κρατικών φορέων. Ενώ με αυτήν την αφαίμαξη έδιωχνε κεφάλαια από τη χώρα, η κυβέρνηση Κίρτσνερ αγνόησε τις αποφάσεις του αργεντίνικου Δικαστηρίου που διέτασσε την καταβολή των χρεών στους συνταξιούχους, εξαιτίας του παγώματος που υπέστησαν το 1995 και το 2002. Η ρήτρα του πλέον ευνοημένου πιστωτή που περιέλαβε στην ανταλλαγή του 2005 ο Νέστορ Κίρτσνερ, θα επιτρέψει τώρα στο 95% των πιστωτών να απαιτήσουν την ίδια μεταχείριση που παρέχει ο δικαστής Griesa στα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια.

Πέρα από τις λεκτικές υπερβολές, η εθνική κυβέρνηση είναι έτοιμη να καταλήξει σε νέα συμφωνία με τους διεθνείς τοκογλύφους. Αυτό υποστηρίζουν όλοι οι τομείς του ντόπιου κεφαλαίου, που χρηματοδοτούνται με εξωτερικό χρέος το οποίο επί του παρόντος είναι 80 δις δολάρια (εν τω μεταξύ, το δημόσιο χρέος φτάνει τα 190 δις δολάρια). Η λύση είναι να κατατεθεί η εγγύηση που απαιτεί η κρίση, δηλαδή 1,3 δις δολάρια, προκειμένου να κάνει έφεση στην πρωτοβάθμια δικαστική απόφαση για την ποινή και να κερδίσει χρόνο για να διαπραγματευτεί μια μικρότερη καταβολή στα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια - δηλαδή μια έκπτωση.

Ωστόσο, αυτή η λύση θα αντιπροσώπευε την κατάρρευση της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, που έγκειται στον περιορισμό της δημόσιας προσφοράς για να μπορέσει να αποπληρώσει τις τρέχουσες λήξεις χρέους και την εισαγωγή καυσίμων. Επίσης, θα χτυπήσει τις διεθνείς πετρελαϊκές εταιρίες που θέλουν να συμμετάσχουν στα υπό πτώχευση κρατικά πετρέλαια της Αργεντινής (YPF). Τέλος, θα βουλιάξει η τιμή του δημόσιου χρέους, και θα θέσει σε πτώχευση το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, που είναι γεμάτο με τα κρατικά ομόλογα. Τελικά, βάζει την κυβέρνηση σε μια πολιτική κρίση ιδιαίτερων χαρακτηριστικών.

Η Αργεντινή φτάνει ξανά στο τέλος του δρόμου για το ζήτημα του εξωτερικού χρέους και αντιμετωπίζει την απειλή μιας νέας πτώχευσης. Είναι αποτέλεσμα, κυρίως, της συστηματικής πληρωμής αυτού του χρέους από το 2005, η οποία στράγγιξε ένα μεγάλο απόθεμα τραπεζικών πόρων. Η πληρωμή του εξωτερικού χρέους έχει αποδυναμώσει την Αργεντινή απέναντι στους τοκογλύφους και τα διεθνή ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια. Το Εργατικό Κόμμα (Partido Obrero) Αργεντινής είχε προβλέψει αυτή την κατάσταση με την συστηματική εκστρατεία του κατά της καταβολής του τοκογλυφικού χρέους.

Η απόφαση δήμευσης της Αργεντινής είναι μέρος της παγκόσμιας κίνησης εξαναγκασμού των χρεωμένων κρατών να καταβάλουν στο ακέραιο τα τοκογλυφικά χρέη των κυβερνήσεων και των τραπεζών τους, σε βάρος των εργαζομένων και δημοπρασίας της δημόσιας περιουσίας.

Σε αυτή τη νέα κατάσταση το Partido Obrero προτείνει :

Να ανασταλεί το συνολικό χρέος στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, για την υπεράσπιση των δημόσιων αποθεμάτων της χώρας και την απόρριψη των νέων ρυθμίσεων της κυβέρνησης Κίρτσνερ.

Να διεκδικηθεί η εθνική δικαιοδοσία στην εκδίκαση της σύμβασης του χρέους της Αργεντινής.

Να εθνικοποιηθεί άμεσα το τραπεζικό σύστημα για να σταματήσει η φυγή κεφαλαίων και να γίνει δυνατή η αναδιάρθρωση της εθνικής οικονομίας, θέτοντας τέλος στη διεθνή οικονομική εξάρτηση.

Να συγκληθεί διεθνής διάσκεψη για την επανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και την απόρριψη των διασώσεων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε βάρος της φερεγγυότητας των υπερχρεωμένων χωρών και των πιο βασικών συμφερόντων των εργαζομένων.

Μετάφρ. Ρ. Μπ. - Αl.

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#540# Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012