Η καπιταλιστική χρεοκοπία συγκλονίζει την Λατινική Αμεριική

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Η ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Για την ένωση της επαναστατικής αριστεράς με το εργατικό κίνημα

 

Απόφαση της Λατινοαμερικάνικης Συνδιάσκεψης της Συντονιστικής Eπιτροπής για την Eπανίδρυση της Tέταρτης Διεθνούς*

 

Mέρος δεύτερο (τελευταίο)

4. Οι εθνικιστικές μικροαστικές κυβερνήσεις, πολιτικές ή στρατιωτικές, οικειοποιούνται ιστορικά την εκπροσώπηση των λαϊκών συμφερόντων. Επιδιώκουν να καθιερώσουν την πολιτική τους νομιμοποίηση, παριστάνοντας την αντιπολίτευση στην «Δεξιά», (αλλά κρύβουν την παρουσία  στους κόλπους μιας ισχυρής -και κυρίαρχης- ενδογενούς Δεξιάς). Προσπαθούν με αυτό να εκτρέψουν τη τάση του μαζικού κινήματος για ανεξάρτητη δράση.

 

Η Αργεντινή που πλήττεται από μια σοβαρή δημοσιονομική κρίση που επηρεάζει τη δυνατότητα   του Κιρχνερισμού να παριστάνει         τον διαιτητή, παρακολουθεί την αρχή της ρήξης της εργατικής τάξης με την κυβέρνηση και την αρχή της ανόδου της Αριστεράς. Τα επιμέρους παρεμβατικά μέτρα οδήγησαν σε μια οικονομική αποδιάρθρωση επιδεινώνοντας τη φυγή κεφαλαίων και προκαλώντας ύφεση σε βασικούς τομείς της οικονομίας. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη, μ’ αυτή την κρίση, δυσφημισμένη κι αμφισβητούμενη από έναν νέο συνδικαλιστικό ακτιβισμό που επιδιώκει να ξανακερδίσει τα συνδικάτα σε μια ανεξάρτητη πολιτική.

 

Όσον αφορά τη Βραζιλία, η κυβέρνησή της βρίσκεται στην πρώτη τη γραμμή στην προσπάθεια να ρίξει την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων. Ανακοίνωσε νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων των λιμανιών, αυτοκινητόδρομων και αεροδρομίων, με γενναιόδωρες επιδοτήσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις και προωθεί ένα πλήρες αντεργατικό πρόγραμμα που έχει ως στόχο να καταστρέψει την εργατική νομοθεσία. Η στρατηγική είναι να προβεί σε μαζική κατάσχεση των φυσικών πόρων για την επιδότηση ιδιωτικών επιχειρήσεων και να μετριάσει την πτώση του ποσοστού κέρδους. Η αντίδραση των μαζών αρχίζει να αλλάζει το πολιτικό σκηνικό, το οποίο είχε μείνει ανενεργό για σχεδόν μια δεκαετία, (από την κυβέρνηση Λούλα και από την ταξική συνεργασία των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών της CUT και του MST). Μπροστά στις πρόσφατες πανεθνικές απεργίες των δημόσιων υπαλλήλων, η [πρόεδρος της Bραζιλίας] Ντίλμα Ρούσσεφ χρησιμοποιήσε όλους τους νόμιμους και παράνομους τρόπους για να αντιμετωπίσει τους απεργούς. Ποινικοποίηση των αγώνων, μη πληρωμή των ημερών των απεργιών, αυξημένη βία κατά των φτωχών, αντισυνταγματικά διατάγματα ενάντια στο δικαίωμα στην απεργία. Όλα αυτά, έχουν αποκαλύψει στα μάτια των μαζών, τον βαθύ αντεργατικό και αντιλαϊκό χαρακτήρα της κυβέρνησης της Βραζιλίας.

 

5. Η τεράστια κινητοποίηση της ολοένα και πιο ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας όπως αποδεικνύει η Χιλή, είναι βασικός παράγοντας της πολιτικής κατάστασης στην Λατινική Αμερική. Η εξέγερση ενάντια στη ρύθμιση για την εκπαίδευση έχει διεθνή χαρακτηριστικά και αυτό φαίνεται από τους αγώνες που ξέσπασαν από τη Χιλή μέχρι τον Καναδα, την Κολομβία και την Ευρώπη. Όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης και της τεράστιας επιβάρυνσης που βαραίνει τις οικογένειες για να πληρώσουν τα έξοδα του σχολείου. Η χρηματοπιστωτική χρεοκοπία έβαλε σε κρίση αυτό το σύστημα ακόμη και στις πλούσιες χώρες. Στις φτωχότερες, καταστρέφονται οι δήμοι οι οποίοι είναι αυτοί εκείνι στους οποίους ρίξανε  την ευθύνη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η παγκόσμια κρίση έχει ενισχύσει την ασφυξία στον δημόσιο προυπολογισμό για την εκπαίδευση ενώ ανοίγει το δρόμο για την ιδιωτική εκπαίδευση. Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε ολοένα περισσότερο μπροστά σε μια εξέγερση με διεθνή χαρακτήρα. Στη Λατινική Αμερική οι μεγάλες κινητοποιήσεις των φοιτητών στη Χιλή έχουν θέσει σε κίνδυνο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Η νέα διαμαρτυρία των χιλιανών φοιτητών το 2012  έγινε ο άξονας μιας πολύ μεγάλης πανεθνικής κινητοποίησης των καταπιεσμένων της χώρας, θέτοντας σε κίνδυνο την κυβέρνηση του Πινιέρα. Η Χιλή είναι το πιο ακραίο παράδειγμα καταστροφής της δημόσιας εκπαίδευσης που σχεδιάζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα και επιβλήθηκε με αίμα και φωτιά από τον Πινοσέτ.

Στην Αργεντινή, η επαναστατική νεολαία παίζει ηγετικό ρόλο στα μεγάλα πανεπιστήμια και αντιστέκεται στις επιθέσεις της κυβέρνησης Κίρχνερ που θέλει να  τα υποτάξει στην υπηρεσία του κράτους μέσω των κυβερνητικών φοιτητικών της οργανώσεων. Η δίκη των υπευθύνων για το έγκλημα της δολοφονίας του νέου αγωνιστή του Παρτίδο Ομπρέρο Μαριάνο Φερέιρα, δολοφονημένου από μια συμμορία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, έχει μετατραπεί από μια έκκληση για δικαιοσύνη σε μια πραγματική πανεθνική υπόθεση της νεολαίας.

Στην Βραζιλία, η απεργία των πανεπιστημιακών  είχε μαζική συμμετοχή των φοιτητών έξω από τις δομές που κυριαρχούνται από την κυβέρνηση.

Στο Μεξικό, η επιστροφή του PRI στην εξουσία – όχι μόνο δεν  αντιπροσωπεύει κάποια αποκατάσταση του κύρους του Κράτους-  το έφερε αντιμέτωπο με ένα μεγάλο κίνημα της νεολαίας, το Yosoy132 (φοιτητικό και νεολαιΐστικο κίνημα που εμφανίστηκε τον Μάιο του 2012, ενάντια στον Νιέτο και το κόμμα του PRI, ζητώντας διαφάνεια και πολιτικές αλλαγές στη χώρα). Η κυβέρνηση του Πένια Νιέτο βαθειά  φιλοϊμπεριαλιστική  και αντιλαϊκή, βρέθηκε αντιμέτωπη με  μια ‘αγανακτισμένη’ νεολαία που καταλαμβάνει τους δρόμους.

 

6. Έπειτα από πολύ καιρό μιας εμφανούς πολιτικής - θεσμικής αδράνειας, αναπτύσσεται τώρα στην Κούβα, ένας σεισμός οικονομικής και κοινωνικής φύσεως. Στο όνομα της «ενεργοποίησης του κουβανικού οικονομικού μοντέλου» άνοιξε ο δρόμος για  αυξημένες παραχωρήσεις στο κεφάλαιο του εξωτερικού και ο δρόμος για συσσώρευση στο εσωτερικό (αγοραπωλησίες κατοικιών, περιουσίες ακινήτων, αυτοκινήτων κλπ.) δίνοντας έτσι ένα μεγάλο οικονομικό δυναμικό στα χρήματα από το Μαιάμι.. Η όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από τον τουρισμό αναπτύσσει με μια ιδιαίτερη μορφή την λεγόμενη «ολλανδική νόσο» δηλαδή ανεβάζει τις τιμές στην εσωτερική παραγωγή, σε πρώτη φάση την γεωργία, σε σχέση με τις διεθνείς τιμές. Τόσο η εισαγωγή τροφίμων για την τουριστική κατανάλωση μπλοκάρει την ενίσχυση των γεωργών όσο και οι απολύσεις εργαζομένων από τις κρατικές επιχειρήσεις  στο πλαίσιο της «Σοσιαλιστικής Προσαρμογής» απειλούν  να δημιουργηθεί ένας χρόνιος στρατός χιλιάδων ανέργων. Η διπλή συναλλαγματική ισοτιμία και η κυκλοφορία του δολλαρίου στον τομέα του τουρισμού (που είναι η κύρια πηγή ξένου συναλλάγματος και εισοδήματος για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού) επιταχύνουν τους εωτερικούς μηχανισμούς της συσσώρευσης. Η κοινωνική διαφοροποίηση μεγαλώνει γρήγορα και τροφοδοτεί την απληστία της γραφειοκρατίας να γίνει τάξη ιδιοκτητών.

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση επιταχύνει από τη μια, την τάση για καπιταλιστική παλινόρθωση, και  από την άλλη την μετατρέπει σε πιο καταστροφική. Παρατηρείται στην Κούβα να γίνονται μεγάλες πολιτικές επισταμένες συζητήσεις. Η έλλειψη πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων παρεμποδίζει την ικανότητα των εργαζομένων να αντιμετωπίσουν την κρίση από την σκοπιά των δικών τους συμφερόντων. Η συνδικαλιστική και πολιτική ελευθερία είναι θεμελιώδη δικαιώματα για την πάλη για μια σοσιαλιστική λύση. Η τύχη της κουβανικής επανάστασης βρίσκεται πρώτα από όλα στα χέρια και κάτω από την ευθύνη των εργατών όλης της Λατινικής Αμερικής.

 

7. Η επανστατική αριστερά και ο σοσιαλισμός στη Λατινική Αμερική βρίσκονται σε μια ιστορική πρόκληση. Η καπιταλιστική χρεοκοπία και η εξάντληση των νέων εθνικιστικών εμπειριών δίνουν την ιστορική δυνατότητα να ανακάμψουν οι δυνάμεις του επαναστατικού κινήματος. Ευθύνη μας είναι αρχικά να συζητήσουμε τον χαρακτήρα αυτής της ιστορικής στιγμής και να αναπτύξουμε ταυτόχρονα το ενιαίο μέτωπο της επαναστατικής Αριστεράς στην κλίμακα όλης της ηπείρου . Δεν πρέπει καθόλου να ξεχνάμε ότι οι μάζες εξακολουθούν να  είναι παγιδευμένες στις εμπειρίες των εθνικιστικών κινημάτων. Αυτό θα ξεπεραστεί μόνο μέσω των δικών τους εμπειριών όταν και εφόσον η επαναστατική αριστερά συμμετάσχει σε αυτή την εμπειρία.  Με αυτό τον τρόπο αποκαλύπτεται πόσο διαλυτικός είναι ο ρόλος και της αυτό-διακήρυξης και του διακηρυκτικού προπαγανδισμού. Τα πιο έντονο αδιέξοδο της Αριστεράς φανερώνεται στην Βενεζουέλα, όπου ένα σημαντικό μέρος του εργατικού κινήματος ψηφίζει την άθλια αντιπολίτευση  σαν μια λαθεμένη διέξοδο από την  ενσωμάτωση των συνδικάτων στο κράτος από τον Τσαβισμό. Οι εθνικιστές έχουν πλήρη επίγνωση των καταστροφικών επιπτώσεων της παγκόσμιας κρίσης στις πολιτικές βάσεις τους. Έτσι εμφανίζονται να εναντιώνονται στην λιτότητα, εμφανίζονται ακόμα και σαν αντικαπιταλιστές, ενώ την ίδια στιγμή παίρνουν με΄τρα «προσαρμογής» με τον τρόπο τους κα συμφωνούν  με το μεγάλο κεφάλαιο (ιδίως το κεφάλαιο των εξορύξεων και των μεγάλων εργολάβων). Καταφεύγουν, λόγω της κρίσης σε απομονωμένες απαλλοτριώσεις και σε έναν παρεμβατισμό «sui generis» που η μπουρζουαζία ελπίζει ότι θα είναι παροδικός. Χρησιμοποιούν αυτές τις ενέργειες για να κρύψουν από ιδεολογικής σκοπιάς, τον αυστηρό και αδίστακτο έλεγχο της εργατικής τάξης και των κοινωνικών οργανώσεων, οι οποίες θα πρέπει, λένε, να υποστηρίξουν το «εθνικό σχέδιο». Απέναντι στον εθνικιστικό λόγο δεν αρκεί να αντιταχθεί ο σοσιαλιστικός λόγος, με τη ψευδαίσθηση πως ο βοναπαρτισμός στην κυβέρνηση θα κλίνει προς τα αριστερά. Αλλά θα πρέπει να καταγγελθούν  μπροστά  στις μάζες και τα όρια και η υποκρισία της εθνικιστικής πολιτικής για να οργανωθεούν πρώτα τα π[πιο πρωτοπόρα τμήματα των εργατών και κατόπιν οι μάζες για να διεκδικήσουν την πολιτική εξουσία από τους εθνικιστές. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αιτημάτων που οξύνονται από την από την παγκόσμια κρίση και το ναυάγιο του εθνικιστικού οικονομικού παρεμβατισμού, θα είναι ένα αποφασιστικό εργαλείο για την κινητοποίηση και την οργάνωση των μαζών που επηρεάζονται μέχρι τώρα από την εθνικιστική εμπειρία.

 

8. Το πραξικόπημα κατά του προέδρου Λούγο (Lugo) δίνει σκληρά μαθήματα επειδή ανετράπη από τους δικούς του πολιτικούς συμμάχους. Η Αριστερά της Παραγουάης ακολούθησε από την άποψη αυτή την βραζιλιάνικη εμπειρία αν και σε μια πολύ πιο υποβιβασμένη μορφή. Ο Λούγο πήρε ως πρότυπο την κυβέρνηση Λούλα αλλά στερήθηκε τις πολιτικές δυνάμεις του ΡΤ (Κόμμα των Εργαζομένων), το οποίο συνεργάστηκε με τη Δεξιά και το PMDB, και κατέφυγε στη δωροδοκία για να κρατήσει τη συμμαχική κυβέρνηση. Ο Λούλα και ο Λούγο επεξεργάστηκαν τις ίδιες συμμαχίες με το μεγάλο ντόπιο κεφάλαιο και τους παλιούς πολιτικάντηδες. Επίσης το ίδιο έγινε και στη Χιλή, με το δημοκρατικό συνασπισμό ανάμεσα το PS (Σοσιαλιστικό Κόμμα) και τους Xριστιανοδημοκράτες. Αυτές είναι δεξιές παραλλαγές του λαϊκού μετώπου που προωθήθηκαν ιστορικά από τον σταλινισμό. Το ίδιο ισχύει, σε ορισμένο βαθμό και στην Ουρουγουάη, στο Frente Amplio (Ευρύ Μέτωπο), που μετατοπίζεται προς τα δεξιά λόγω της φράξιας του Ντανίλο Αστόρι   (Danilo Astori) που συνδέεται με το χρηματιστικό κεφάλαιο και μερικα΄στελέχη των παλιών κομμά Blanco και Colorado. Μάλιστα, το Frente Amplio της Ουρουγουάης, που είναι μορφή του πιο κλασικού λαïκού μετώπου, έχει αποκτήσει και εμπειρία καταστολής του εργατικού κινήματος (μεταξύ άλλων, την επίταξη των απεργών δημοτικών υπαλλήλων του Μοντεβιδέο), με τη συνεργασία της ηγετικής πλειοψηφίας των PIT-CNT που συνδέονται με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Υπό αυτές τις συνθήκες, η παρουσία μιας φράξιας συνδικάτων που αντιτίθενται στην επίσημη πολιτική,  προσφέρει την προοπτική μιας εναλλακτικής προοπτικής για την εργατική τάξη.

Μέσα σε συνθήκες πλήρους κρίσης, στην περίπτωση της Χιλής, εξαιτίας των κινητοποιήσεων των φοιτητών, αναπτύχθηκε μια νέα λαϊκομετωπική προσπάθεια με επικεφαλής την Μπατσελέτ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Χιλής από το 2006 μέχρι το 2010). Στην Παραγουάη, το αδιέξοδο του κινήματος των εργατών και των αγροτών εκδηλώνεται με την πολιτική πρόσδεση της Αριστεράς στην ηγεσία του Φερνάντο Λούγο, που μόλις επέδειξε μια κολοσσιαία πολιτική αποτυχία και απίθανη αδυναμία να αντιμετωπίσει το δεξιό πραξικόπημα. Η Αριστερά της Παραγουάης έχει την ευθύνη κατ’ αρχάς να αναπτύξει ένα πρόγραμμα που να αντιτίθεται στην καπιταλιστική αγροτική «ολοκλήρωση», και να προτάσσει την αγροτική επανάσταση και την κυβέρνηση των εργατών και αγροτών.

 

Επίσης δεν μπορεί να αγνοηθεί ο αντιδραστικός διεθνής ρόλος αυτών των λαϊκών μετώπων. Το ΡΤ (Κόμμα Εργατών) ήταν ο αρχιτέκτονας της μετατροπής της υποψηφιότητας του Περουβιανού  Ουμάλα (Humala) σε πράκτορα των καπιταλιστών εξόρυξης ορυκτών και των βραζιλιάνικων κατασκευαστικών εταιριών. Ακόμη, στη Βενεζουέλα παίζει σε διπλό ταμπλό, συμβουλεύοντας από την μία τον υποψήφιο Καπρίλες (Capriles), ενώ από την άλλη διακηρύσσει την επίσημη υποστήριξή του στον Τσάβες.

 

Η προοπτική της επαναστατικής ανόδου στη Λατινική Αμερική απαιτεί με οξύ τρόπο τον αγώνα εκδίωξης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, για την ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος. Η επαναστατική στρατηγική συνίσταται στην ουσία, στην ένωση της επαναστατικής αριστεράς με το εργατικό κίνημα. Αυτό απαιτεί μια ακούραστη εργασία στα υπάρχοντα συνδικάτα· ακόμη κι  εκεί όπου η επαναστατική αριστερά έχει κατακτήσει ηγετικές θέσεις μέσα στα συνδικάτα πολλών διαφορετικών τομέων είναι απολύτως ζωτικής σημασίας το σύνθημα για ενιαίο μέτωπο απευθυνόμενο προς τα παραδοσιακά συνδικάτα, από την μία πλευρά για να εξασφαλιστεί η μαζική πάλη κατά των καπιταλιστικών κυβερνήσεων και από την άλλη για να αναπτυχθεί η κοινή εμπειρία των εργατών σε αυτά τα συνδικάτα.

 

Mέσα στη φρίκη των ιμπεριαλιστικών πολέμων ενάντια στους εξαρτημένους λαούς σε ολόκληρο τον κόσμο, ο ιμπεριαλισμός προωθεί δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, εν ονόματι των οποίων δικαιολογεί τις πολεμικές επιχειρήσεις του. Δεν μπορεί ωστόσο, να μπουν όλες οι  εκλογές στο ίδιο καλούπι, μια και σε πολλές χώρες, ιδίως στη Λατινική Αμερική, οι εκλογές αναδύονται εν μέρει, ως συνέπεια των μαζικών αγώνων ενάντια στις δικτατορίες που επιβάλλει ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός. Οι εκλογικές διαδικασίες έχουν γίνει ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για την επαναστατική αριστερά. Κάποιες τάσεις έχουν υποτάξει όλη τους την πολιτική δράση στο στόχο να μπουν στο κοινοβούλιο, όπως αποδεικνύεται από τις ενέργειες του ΙU (Izquierda Unida) και του PS (Proyecto  Sur) στην Αργεντινή. Ενώ άλλες τάσεις της Αριστεράς αντιτίθενται στην εκλογική μάχη λόγω ενός ψεύτικου εργατισμού ή συνδικαλισμού που κρύβει κάτι θεμελιώδες: την απουσία ενός συνολικού πολιτικού αγώνα ενάντια στο κράτος και τα κόμματά του, μιας και δεν παρουσιάζει κανένα πρόγραμμα αλλά και περιφρονεί κάθε κοινοβουλευτικό αγώνα. Εξισώνουν τον κοινοβουλευτικό αγώνα με τον ρεφορμισμό, ενώ αυτό που διακρίνει τον ρεφορμισμό είναι ο στρατηγικός συμβιβασμός με το αστικό κράτος. Αυτό το αδιέξοδο έχει αποκαλύψει τον στενό συνδικαλιστικό χαρακτήρα της επαναστατικής αριστεράς η οποία βλέπει την οικοδόμησή της σαν μια συσσώρευση δυνάμεων στο συνδικαλιστικό πεδίο. Πρόκειται για οικονομισμό λατινοαμερικανικού τύπου.  Η επαναστατική σοσιαλιστική  δουλειά ως μέθοδος πρέπει να συνίσταται σε σοσιαλιστική προπαγάνδα και αγκιτάτσια ενάντια στο αστικό κράτος και τα κόμματά του. Η εκστρατεία του Μετώπιοου της Αριστεράς (Frente de Izquerda – Μέτωπο του PO /Εργατικού Κόμματος με το PTS /Κόμματος  Σοσιαλιστών Εργαζομένων  και την  Isquierda Socialista /Σοσιαλιστική Αριστερά) στην Αργεντινή το 2011 υπήρξε ένα σχολείο σοσιαλιστικής πολιτικής στον εκλογικό τομέα. Η συμμετοχή στις εκλογές δεν θα πρέπει να είναι μια διακοπή της δουλειάς στα συνδικάτα αλλά μια έκφραση της εργατικής προπαγάνδας και της αγκιτάτσιας καθώς επίσης και μια πρόσθετη ευκαιρία, πολύ σχετική με την εκπαίδευση των εργατικών  αγκιτατόρων και επαναστατικών στελεχών ικανών να αναπτύξουν το επαναστατικό πρόγραμμα, με διαπαιδαγωγικό τρόπο, στους εργαζόμενους και εκμεταλλευόμενους. Η αστική ψευτο-δημοκρατία πρέπει να ξεπεραστεί μέσα από την εμπειρία και όχι με λόγια, ακόμα και στο δικό της έδαφος.

 

9. Απορρίπτουμε την εγκατάσταση των νέων βάσεων των ΗΠΑ στο Τσάκο (Chaco) της Αργεντινής και της Παραγουάης και καλούμε στην κατάργηση όλων των στρατιωτικών συμφωνιών με τον ιμπεριαλισμό. Για την αντιμετώπιση της κρίσης προτείνουμε :

 

  • Καμία απόλυση, ή διαθεσιμότητα, κατανομή των ώρων εργασίας χωρίς να επηρεαστούν οι μισθοί, τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών και των συντάξεων σύμφωνα με τον πληθωρισμό.

 

  • Απέναντι στην απόπειρα ενσωμάτωσης των συνδικάτων στο κράτος, από τις εθνικιστικές κυβερνήσεις, διεκδικούμε το δικαίωμα τα συνδικάτα να διαπραγματεύονται  ελεύθερα, συλλογικά και ανεξάρτητα. Καταγγέλουμε το ρόλο της ενσωματωμένης στο κράτος γραφειοκρατίας και υπερασπιζόμαστε την πάλη για πλήρη συνδικαλιστική δημοκρατία για μια ταξική ενναλακτική λύση.

 

  • Προωθούμε τον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα, ιδιαίτερα υπερασπίζοντας το αναφαίρετο δικαίωμα στην απεργία και στην οργάνωση και ανεξάρτητη πολιτική έκραση των εργαζομένων και της νεολαίας.

 

  • Παύση πληρωμών του εξωτερικού και του δημόσιου τοκογλυφικού χρέους, με προστασία των δικαιωμάτων των μικρών αποταμιευτών.

 

  • Πλήρης εθνικοποίηση των τραπεζών, του εξωτερικού εμπορίου και των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση υπό τον έλεγχο των εργαζομένων.

 

  • Eθνικοποίηση όλων των επιδοτούμενων επιχειρήσεων, άνοιγμα των βιβλίων, οικονομική και βιομηχανική αναδιοργάνωση κάτω από εργατική διαχείρηση.

 

  • Αγροτική μεταρρύθμιση και απαλλοτρίωση της μεγάλης γαιοκτησίας χωρίς αποζημίωση, καθώς και των μεγάλων επιχειρήσεων στη βιομηχανία αγροτικών προϊόντων.
  • Εθνικοποίηση του πετρελαίου και των ορυκτών κοιτασμάτων, όλων των φυσικών πόρων στη Λατινική Αμερική, χωρίς καμία αποζημίωση προς τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Εκδίωξη κάθε καπιταλιστικής κλίκας από την διεύθυνση από όλες τις κρατικές  εν όλω ή εν μερέι επιχειρήσεις για να τεθούν  κάτω από τον εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείρηση.

 

Tην κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές!

Για τη σοσιαλιστική ενότητα της Λατινικής Aμερικής και της Kαραϊβικής, συμπεριλαμβανομένου του Πουέρτο Pίκο!

.

 

Προγραμματικό Μανιφέστο του συνεδρίου του Σάο Πάολο που συγκαλέστηκε από το Εργατικό Κόμμα Αργεντινής, ως μέρος της διεθνούς καμπάνιας της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς, στις 14 και 25 Σεπτεμβρίου 2012.

Οι αντιπροσωπείες του Εργατικού Κόμματος Αργεντινής (PO), του Κόμματος Εργαζομένων της Ουρουγουάης (PT), το Ταξικό Βήμα της Βραζιλίας (Tribuna Classista), αγωνιστές και ακτιβιστές από τη Βραζιλία, την Παραγουάη και την Χιλή.

Mετάφραση P. Mπ.

* Tο πρώτο μέρος, από λάθος, φέρει την υπογραφή του σ. Oσβάλντο Kοτζιόλα. Zητάμε συγγνώμη.



Νέα Προοπτική τεύχος#539# Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012