Αλβανία - 100 χρόνια ανεξαρτησίας

Aλβανία

100 χρόνια ανεξαρτησίας

Στις 28 Νοεμβρίου του 2012 η Αλβανία γιόρτασε τα 100 χρόνια ανεξαρτησίας της.

100 χρόνια μαρτυρίου ενός λαού που αναζητεί την ταυτότητά του μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεωκοπίας.

Προκαταβολικά ας σημειώσουμε ότι το πρόβλημα  της Αλβανίας δεν μπορεί να λυθεί με καπιταλιστικούς όρους - ούτε βέβαια και καμιάς Βαλκανικής χώρας.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ο Αλβανικός λαός πέρασε από τη βασιλεία του Ζόγκου, που παρέδωσε τη χώρα χωρίς καμιά αντίσταση στην φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Mετά τον B’ παγκόσμιο πόλεμο και το αντάρτικο που θα αναπτυχθεί, θα έλθει το δράμα του “σοσιαλισμού σε μια στάνη” του Ενβέρ Χότζα.

Tα θεωρητικά λάθη και η τραγωδία του “σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα” έχουν αναλυθεί σε παλαιότερα άρθρα της Νέας Προοπτικής. Για την Aλβανία όμως μιλάμε για το απόλυτο δράμα, για τον απόλυτο εκφυλισμό! Ο “σύντροφος Ενβέρ” τα έσπασε πρώτα με την Σοβιετική Ρωσία και διαδοχικά με την Γιουγκοσλαβία του Τίτο και την Κίνα του Μάο. Η χώρα περιήλθε στην απόλυτη απομόνωση, μέχρι να φτάσουμε στην περεστροϊκα του 1989 που στην Αλβανία θα έρθει με δυο χρόνια καθυστέρηση. Το 1992, ο προσωπικός γιατρός του Ενβέρ Χότζα και γραμματέας της νεολαίας, με σπουδές στο Παρίσι της Γαλίας, Σαλί Μπερίσα θα αναλάβει την “πρώτη δημοκρατική κυβέρνηση”.

Το 1991 και όλη τη δεκαετία του ‘90, ο αλβανικός λαός θα ζήσει ένα ακόμη δράμα, την μετανάστευση. Κύριοι προορισμοί θα είναι η Ελλάδα και η Ιταλία. Χιλιάδες είναι τα θύματα που αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, βρίσκονται ακόμα στα βουνά της Πίνδου ή στον πυθμένα της Αδριατικής. Δεν είχε για όλους αίσια έκβαση το ταξίδι…

Επειδή, η Ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλοτε σαν φάρσα και άλλοτε σαν τραγωδία, ύστερα από το σκάσιμο της φούσκας των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων στην Αμερική το 2007, η Ελλάδα από το 2008 θα μπει στη δίνη της παγκόσμιας κρίσης. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα από το καλοκαίρι του 2010 οι αλβανοί που εργάζονταν στην Ελλάδα να πάρουν για άλλη μια φορά τον δρόμο της μετανάστευσης. Αυτή τη φορά με επιστροφή πίσω στην “αγαπημένη πατρίδα”. Αν η επιτυχία της επιβίωσης στην χώρα μετανάστευσης ήταν μια φορά δύσκολη, στην ίδια τους την πατρίδα είναι εκατό φορές. Οι περισσότεροι που δοκίμασαν αυτό το ταξίδι επιστρέφουν από εκεί που ήρθαν. Άπειρες τηλεοπτικές εκπομπές έχουν γίνει με αυτό το θέμα. Μετανάστης στην ίδια σου την πατρίδα.

Kαι σα να μην έφθαναν όλα αυτά, στις 28 Νοεμβρίου του 2012, στην επέτειο των 100 χρόνων, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα, σε ένα κρεσέντο εθνικιστικού  παραληρήματος, θα θυμηθεί  την Μεγάλη Αλβανία. Aυτός, ο εκ των ηγετών του πειράματος ”σοσιαλισμός σε μια στάνη”, ο ηθικός αυτουργός του σκανδάλου των πυραμίδων του 1997, όπου καταχράστηκαν τις οικονομίες εκατομμυρίων φτωχών, ο κλέφτης που έδωσε το αίμα του αλβανικού λαού στους ξένους ιμπεριαλιστές (πετρέλαιο, χρώμιο, λιμάνια, μεταφορές, KESH (ΔΕΗ), ALBTEKOM (ΟΤΕ)). Ειρωνεία της Ιστορίας, να βρίσκεται αυτός πάνω στο θρόνο της εξουσίας.

Ξεχνά όμως ο Μπερίσα ότι κάνενα Βαλκανικό έθνος δεν ολοκλήρωσε ποτέ την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ, ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ, ποτέ έως τώρα! O δρόμος του εθνικισμού, από το 19ο αιώνα, έως τις πρόσφατες  εθνοκαθάρσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ήταν πάντα ματωμένος και καταστροφικός. O Μπερίσα βγάζει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας όλα τα παλιά φαντάσματα. Mιλάει για μια άλλη περίοδο σε μια άλλη εποχή. Ο μέγας υποστηρικτής του Αλβανικού εθνικισμού στα Βαλκάνια, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ακόμα και να ήθελε δεν είναι τόσο ισχυρός όσο άλλοτε. Ο Μπερίσα έκανε μέγα ατόπημα αφού δυσαρέστησε αμερικανούς και ευρωπαίους που κάθε άλλο παρά προβλήματα μπορούν να αντέξουν σε μια περιοχή όπως τα Βαλκάνια.

Το ζήτημα της Αλβανίας παραμένει ακόμα ανοιχτό, όπως και το Βαλκανικό. Mια δίκαιη λύση σε αυτήν την τόσο προικισμένη, αλλά και αιματοβαμένη χερσόνησο, μπορεί να προκύψει μόνο από τη διεθνή και ενωμένη εργατική τάξη που θα παλέψει για τις σοσιαλιστικές πολιτείες των βαλκανίων, της ευρώπης και όλου του κόσμου.

Μανώλης Σέρα



Νέα Προοπτική τεύχος#539# Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012