Για την ένωση της επαναστατικής αριστεράς με το εργατικό κίνημα

Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Η ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Για την ένωση της επαναστατικής αριστεράς με το εργατικό κίνημα

  1. Οι οικονομικές και πολιτικές κρίσεις και η αναταραχή που διαπερνά την παγκόσμια σκηνή είναι αναμφίβολα εκδηλώσεις  της χρεοκοπίας του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος. Δυο δεκαετίες μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και την παλινόρθωση του καπιταλισμού και την μαζική ενσωμάτωση της Κίνας στην παγκόσμια αγορά, η απειλή της διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η κρίση των ΗΠΑ θέτουν σε διερώτηση την τύχη του παγκόσμιου καπιταλισμού, και εξίσου την τύχη της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στα πρώην εργατικά κράτη. Όλες οι κοινωνικές τάξεις αντιμετωπίζουν κρίση εξουσίας: έχουν πέσει 26 κυβερνήσεις τα τελευταία 2μιση χρόνια, μαζί κι ολόκληρα καθεστώτα. Έγιναν επαναστάσεις ή ημι-επαναστάσεις στην Βόρεια Αφρική (ειδικά στην Τυνησία και την Αίγυπτο). Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα εκδηλώνεται με την πτώση 3 κυβερνήσεων στη σειρά και την πολιτική διεκδίκηση μιας «κυβέρνησης της αριστεράς», ενάντια στον κυβερνητικό συνασπισμό των τριών καπιταλιστικών κομμάτων. Η τάση διάλυσης του καπιταλισμού, που είναι και η ουσία της όλης κρίσης, θέτει σε ακραία σύγκρουση την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με τις επικρατούσες παραγωγικές σχέσεις, εξελίσσεται στην Ελλάδα μέσα στο σύνολο των πολιτικών σχέσεων.

2. Αναμφίβολα, οι εργαζόμενες μάζες έχουν αρχίσει να εισβάλλουνε σ’ αυτή την παγκόσμια πολιτική σκηνή. Η περίοδος της σύντομης καπιταλιστικής ευφορίας, που ακολούθησε μετά την διάλυση των πρώην εργατικών κρατών έχει τελειώσει εδώ και καιρό. H ανάπτυξη της κρίσης σε πολλές χώρες, οι λαϊκοί αγώνες κι εξεγέρσεις έβαλαν τέλος στην εικασία ότι η σημερινή παγκόσμια κρίση θα περιοριζόταν σε κάποιο οικονομικό επεισόδιο με περιορισμένα χρηματοπιστωτικά. Η παγκόσμια σκηνή κυριαρχείται από τις  κρίσεις του πολιτικού καθεστώτος και τις στροφές των μαζών.

Η απειλή διάλυσης της Ε.Ε. - ή εναλλακτικά, η μετατροπή της Ευρώπης σε προτεκτοράτο επιφορτισμένο να αναδιοργανώσει με βάναυσο τρόπο το κοινωνικό πλαίσιο αυτής της ηπείρου -και από την άλλη η ανάπτυξη των επαναστάσεων σε διάφορες αραβικές χώρες και η απειλή για μεγαλύτερους πολέμους στην περιοχή- διαμορφώνουν μια εξαιρετική ιστορική κατάσταση. Η επαναστατική πολιτική πρέπει να συνίσταται στην καθοδήγηση αυτής της στροφής προς την πάλη για την ανατροπή της αστικής τάξης και την εργατική εξουσία.

2.  Η αποδιοργάνωση της Ε.Ε. διαψεύδει για άλλη μια φορά την ουτοπία μιας ειρηνικής ενοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου (την θεωρία του «υπερ-ιμπεριαλισμού»), και αποκαλύπτει την αντιδραστική της φύση, γιατί συνεπάγεται μια μεγαλύτερη υποταγή των ασθενέστερων χωρών, την αφαίρεση κάθε περιεχομένου από τους τυπικούς  θεσμούς της αστικής δημοκρατίας και την τάση να καταργηθεί η εθνική αυτονομία και να επιβληθεί καθεστώς προτεκτοράτου. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν είναι μια ιστορική υπέρβαση των εθνικών συνόρων αλλά μια αντιδραστική ουτοπία (Λένιν). Η καπιταλιστική χρεοκοπία φέρνει στην Eυρώπη την αρχή της διάλυσης των πολιτικών καθεστώτων όπως  προέκυψαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό εκδηλώνεται με την εμφάνιση των «τεχνοκρατικών κυβερνήσεων» που επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ και την τάση διάλυσης συγκροτημένων κρατών,   όπως στην περίπτωση των αυτόνομων περιοχών στην Ισπανία ή ακόμα και στο θέμα της ανεξαρτησίας της Σκωτίας (πέρα από εκέινες που προκλήθηκαν από τους πολέμους του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια). Βλέπουμε επίσης τις ολοένα και πιο έντονες αλλαγές στην διάθεση των μαζών και τις γρήγορες μετατοπίσεις τους προς την αριστερά. Επιταχύνεται τώρα αυτή η πολιτική στροφή στην Ισπανία και στις διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στην Ιταλία και την Γαλλία. Οι ΗΠΑ -η καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού- ασφυκτιούν κάτω από το βάρος του δημόσιου χρέους που φτάνει το 140% του ΑΕΠ, από το ανυπολόγιστο εξωτερικό χρέος και την οικονομική κατάρρευση των Πολιτειών της ομοσπονδίας και αντιμετωπίζουν μιας ιστορικής κλίμακας κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Η συστημική διάσταση της καπιταλιστικής κρίσης εκδηλώνεται κυρίως με την είσοδο της Κίνας στο παγκόσμιο κύκλωμα της χρεοκοπίας, γι’ αυτό κι οι λαϊκές και εργατικές εξεγέρσεις  ξεφυτρώνουν εκεί σαν τα μανιτάρια. Η συστημική κρίση του καπιταλισμού (που καλύπτει όλες τις χώρες και τις οικονομικές δραστηριότητες) λαμβάνει χώρα σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες : Πρώτον, αυξανόμενη παρακμή (εξάντληση της δυνατότητας ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και απειλή επιβίωσης του πλανήτη). Δεύτερον, το συλλογικό υποσυνείδητο των εκμεταλλευομένων, που καθορίζεται από την εμπειρία οικοδόμησης μεγάλων ταξικών οργανώσεων, ιδιαίτερα την εμπειρία πολλών επαναστάσεων, οι οποίες άλλες νικήθηκαν κι άλλες θριάμβευσαν, αποδεικνύοντας την δυνατότητα ανατροπής του καπιταλισμού και την απαρχή της μετάβασης προς ένα ιστορικά ανώτερο κοινωνικό σύστημα.

Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με την μορφή ενός αναπόφευκτου προτεκτοράτου, πυροδοτούν τον ενδο-ιμπεριαλιστικό αγώνα με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία και παρασύρουν την Ρωσία και την Κίνα σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο χωρίς να υπάρχει χώρος για ουδέτερα έθνη. Σε αντίθεση με αυτή την αντιδραστική ουτοπία, εμείς προτάσσουμε την μάχη ενάντια στα προγράμματα λιτότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – ΔΝΤ, υπερασπιζόμαστε τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων, την εθνική ρήξη με την Ε.Ε. για την δημιουργία των Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, δηλαδή την πολιτική ενότητα του προλεταριάτου της Ευρώπης.

Η αρχή μιας νέας περιόδου επαναστάσεων και εμφυλίων πολέμων στη Μέση Ανατολή αλλάζει ριζικά τις προϋποθέσεις για μια παλαιστινιακή εθνική νίκη και τον σχηματισμό μιας ενιαίας, κοσμικής και σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Παλαιστίνης. Η παλιά εξάρτηση των εθνικών παλαιστινιακών κινημάτων από τις αστικές τάξεις και τις φεουδαλο-καπιταλιστικές «φάρες»(clans) της περιοχής, μπορεί τώρα σίγουρα να αντικατασταθεί από την πολιτική ενότητα των εργατών και αγροτών της Μέσης Ανατολής.

  1. Η ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης η οποία είχε παλινδρομήσει για πάνω από 2 δεκαετίες, απόκτησε νέα ορμή λόγω της καπιταλιστικής χρεοκοπίας. Στην επαναστατική αριστερά και τις μάζες, μπαίνει το καθήκον της προετοιμασίας για μια κυβέρνηση των εργατών, μέσα στη νέα μεταβατική περίοδο.

Η Λατινική Αμερική δεν έχει μείνει έξω από την παγκόσμια κρίση, όπως εκδηλώθηκε με τις υφέσεις του 2008-09: οι κυβερνήσεις του Μεξικού, Βραζιλίας και Περού χρειάστηκε να διασωθούν με δάνεια από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Αμερικής ή από την Τράπεζα της Κίνας (στην περίπτωση της Αργεντινής). Η κρίση έχει εντείνει το καθεστώς της μονοπαραγωγής και τη σχετική, τόσο χρηματοπιστωτική όσο και τεχνολογική, καθυστέρηση της εξαρτημένης από τα διεθνή κεφάλαια εκβιομηχάνιση. Έχει δημιουργηθεί όμως ένα μεγάλο μονομερές «άνοιγμα» στην παγκόσμια αγορά – με τις εξαγωγές ορυκτών και δημητριακών – και, αντίστοιχα, μία σχετική μείωση της εγχώριας αγοράς.  Οι εθνικές αστικές τάξεις χάσανε κυριολεκτικά τις δυνατότητες που τους προσέφερε η παγκόσμια κρίση να αναπτύξουν τις εσωτερικές παραγωγικές δυνάμεις, για τον απλό λόγο ότι έπρεπε να εθνικοποιήσουν τις τράπεζες και το εξωτερικό εμπόριο. Η παγκόσμια κρίση έχει σπρώξει προς τα πίσω την Mερκοσούρ[κοινή αγορά του λατινοαμερικανικού νότου], η νομισματική πολιτική έχει μείνει εξαρτημένη από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Τους τελευταίους μήνες, η εξέλιξη της κρίσης στην Κίνα απειλεί τις επιδοτήσεις των εξαγωγών, ενώ  δημιούργησε, για τις εισαγωγές,  μια πρωτοφανή επισιτιστική κρίση και μια  σειρά από λαϊκές εξεγέρσεις.

Οι υψηλές τιμές των πρώτων υλών χρηιμσοποιήθηκαν για να συγκαλύψουν την κοινωνική εξαθλίωση με σχέδια κοινωνικής πρόνοιας, και την παρασιτική συσσώρευση διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων για αν χρησιμοποιηθούν στην δειθνή κερδοσκοπία. . Η κοινωνική βοήθεια παρουσιάζεται σαν μέθοδος της αναδιανομής του εισοδήματος όταν στην πραγματικότητα εδραιώνει έναν στρατό απο χρόνιους ανέργους χωρίς καμια προοπτική, πιέζοντας ταυτόχρονα στην μείωση των πραγματικών μισθών, ενώ προκαλεί από την άλλη, μεγαλύτερη κοινωνική διαφοροποίηση εντός των λαϊκών μαζών. Οι εθνικιστικές κυβερνήσεις έχουν χρησιμοποιήσει αυτά τα σχέδια βοήθειας ώστε να αντιτάξουν τις άνεργες μάζες απέναντι στην εργατική τάξη. Ο βιομηχανικός εργάτης παρουσιάζεται από τον εθνικισμό ως αριστοκρατία δικαιολογώντας έτσι την «αναδιανομή των εισοδημάτων» των βιομηχανικών εργατών προς τις άνεργες μάζες μέσω φόρων στην κατανάλωση και την κατάσχεση των συνταξιοδοτικών αποταμιεύσεων. Αυτή η «εξίσωση προς τα κάτω» έχει από καιρό προωθηθεί από την Παγκόσμια Τράπεζα, τις ΜΚΟ και τους καπιταλιστές της φιλανθρωπίας. Επίσης είναι μια μέθοδος κοινωνικού ελέγου του κράτους και των φορέων του πάνω στις μάζες που έχουν περισσότερο πληγεί από την καπιταλιστική κρίση.

Αντί της συσσώρευσης των παραγωγικών πόρων οι χώρες της Λατινικής Αμερικής γνώρισαν τις μεγαλύτερες εκροές κεφαλαίων στην ιστορία. Η Βενεζουέλα που η θεμελιώδης παραγωγική της δραστηριότητα είναι το πετρέλαιο, που επισήμως εθνικοποιήθηκε [PDVSA: Κρατική επιχείρηση πετρελαίου της Βενεζουέλα] καταγράφει μια κρίση κόστους και δανεισμού χωρίς προηγούμενο, η οποία εξαρτάται όλο και πιο πολύ από τις συμφωνίες των διεθνών μονοπωλίων στην Cuenca del Orinoco [είναι το σημαντικότερο υδάτινο σύστημα μεταφοράς στην Βενεζουέλα, στα σύνορα με την Κολομβία]. Μετά από 12 χρόνια της Μπολιβαριανής εμπειρίας, η ταξική δομή της Βενεζουέλας δεν έχει αλλάξει, ούτε η οικονομία των εισοδηματιών. Oι εθνικοποιήσεις των εταιριών δεν έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων αλλά σε μια οπισθοδρόμηση.

Η Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Λατινικής Αμερικής – ALBA- καυχιέται ότι έχει πετύχει μια χωρίς προηγούμενο ολοκλήρωση στην ιστορία της περιοχής. Συγχέουν τις παραισθήσεις με την πραγματικότητα και τη φλυαρία με την ουσία. Τίποτα καλύτερο δεν το αποδεικνύει αυτό από την επίμονη πτώση της Mercosur (μειώθηκαν οι εσωτερικές ανταλλαγές), που βυθίζεται σε μια εμπορική διαμάχη, λόγω της παγκόσμιας κρίσης. Ο πρωταρχικός σκοπός αυτής της ένωσης, δηλαδή να διαπραγματεύεται ως όλο μια επωφελή ένταξη στην παγκόσμια αγορά, κατέληξε σε αποτυχία (μόλις και μετα βίας υπέγραψε συμφωνία για ελεύθερες συναλλαγές με το Ισραήλ!). Η Βραζιλία και η Αργεντινή έχουν προσχωρήσει σε αυτή την ένωση αλλά το διαπραγματεύονται ως μια συμφωνία χωρίς νόημα. Η διάσημη, πολυαναμενόμενη ενεργειακή ένωση που αναφέρει αυτή η ένωση διαψεύσθηκε από την σκανδαλώδη ανεπάρκεια της συμφωνίας Βραζιλίας-Βενεζουέλας για την κατασκευή ενός διακρατικού δυιλιστηρίου Pernαmbuco. Για να μην αναφέρουμε ότι ο Ούγκο Τσάβες  ανοίγει την οικονομία της Βενεζουέλας στο σιωνιστικό καθεστώς. Τα δυο κυριότερα έργα αυτής της ολοκλήρωσης, δηλαδή ο ηπειρωτικός αγωγός φυσικού αερίου και η Τράπεζα του Νότου, έχουν μπει στο αρχείο. Ενώ ούτε ακόμα πέτυχε την αντικατάσταση του δολαρίου από τα τοπικά νομίσματα στο διασυνοριακό εμπόριο. Ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» εξαρτάται από την ένταξή του σε μια καπιταλιστική ολοκλήρωση που δεν σκοπεύει στην ανεξαρτησία της Λατινικής Αμερικής, και πολύ λιγότερο στην υπέρβαση του καπιταλισμού. Η Nτίλμα Ρούσεφ και η Kριστίνα Κιρτσνερ ήταν ανίκανες να αποτρέψουν το πραξικόπημα εναντίον του Λούγκο, ούτε η Unasur  την ανατροπή του προέδρου της Ονδούρας Ζελάγια. Η Αργεντινή και η Βραζιλία υποβάλλουν στην Παραγουάη σε μία ημι-αποικιακή εκμετάλλευση! Πρώτα, με τις λεηλασίες στην ενέργεια στον τόπο των Γκουαρανί και επίσης με το εμπορικό μονοπώλιο που ασκούν σχετικά με την εξαγωγή της παραγουάνικης σόγιας, προς όφελος των διεθνών μονοπωλίων στα δημητριακά και τα εθνικά μονοπώλια του Σαο Παόλο και Ροσάριο (της Aργεντινής). Οι Ρούσεφ και Κίρτσνερ δεν μπορεσαν να κανουν περισσοτερα από ό,τι έκαναν, απέναντι στο πραξικόπημα του Λούγκο, δηλαδή τίποτα, γιατί προστατεύουν τις χώρες τους έχοντας τα ίδια συμφέροντα με τους καπιταλιστές  τσιφλικάδες της σόγιας.

Το ενοίκιο για την ηλεκτρική ενέργεια του Itaipu και Yacireta το οποίο είναι παρόμοιο με αυτό για το πετρέλαιο ή τον άνθρακα καθορίζονται ως εκ τούτου από την παγκόσμια αγορά και ιδιωποιείται από την Αργεντινή και την Βραζιλία σε βάρος της Παραγουάης. (Η ανταπόδοση αυτής της ενέργειας καθορίστηκε μέσα από ένα σύστημα κόστους – κέρδους  και δεν λαμβάνει υπόψη της το υψηλό εισόδημα της υδροηλεκτρικής ενέργειας). Ο Λούγκο προσπάθησε να αυξήσει το μερίδιο του εισοδήματος για την Παραγουάη και αυτό απορρίφθηκε αμέσως από τους «ενωτικούς» γείτονές του. Η εμπειρία αυτή αποδεικνύει το αβάσιμο του σχεδίου Frente Guazu που έχει ως στόχο την λατινοαμερικάνικη ένωση ως ένα τρόπο για την ανάπτυξη των εθνικών παραγωγικών δυνάμεων. Αυτή η έξοδος είναι δυνατή μόνο μέσω την ανάκτησης της κυριαρχίας στην ενέργεια, την εθνικοποίηση της γης και την εθνικοποίηση του εξωτερικού εμπορίου.

Στο πλαίσιο αυτής της περιφερειακής σχέσης της Παραγουάης, η εγκατάσταση της καναδικής εταιρίας άνθρακα Rio Tinto, η οποία θα κατανάλωνε το πλεόνασμα της ενέργειας που παράγεται στην χώρα, μετατράπηκε τελικά σε μονοπώλιο εξόρυξης. Η Rio Tinto μεταεμπορεύεται τις εισαγόμενες πρώτες ύλες για την παραγωγή αλουμινίου, με μοναδικό σκοπό την αποθησαύριση του εισοδήματος ηλεκτρικής ενέργειας. Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας στην Παραγουάη μαζί με τους καλλιεργητές brasiguayos είναι βαθιά συνυφασμένη με τις επιχειρήσεις της χώρας και την βραζιλιάνικη βιομηχανία μεταποίησης αγροτικών προιόντων και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά αγροτικά συμφέροντα. Η Παραγουάη είναι μία πό τις χώρες με την μεγαλύτερη συγκεντροποιημένη γη. Το 2% του πληθυσμού κατέχει το 85% των εδαφών μεταξύ των οποίων 8 εκατ.  εκτάρια σφετεριστήκανε κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Στρέσνερ και αντιστοιχούν στο 20% της επικράτειας. Η ένωση της Λατινικής Αμερικής που διευκολύνει ιδιαίτερα τη Βραζιλία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων εργολάβων κατασκευαστικών έργων που σχετίζονται με τις επενδύσεις διεθνών κεφαλαίων εξόρυξης και σε στενή σχέση με τη βαρειά βιομηχανία των ΗΠΑ (Caterpillar).

Οι επαναστάτες σοσιαλιστές καταγγέλουμε τους ανυπέρβλητους φραγμούς της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής και τους σκοπούς που έχουν ως φορείς των διεθνών μονοπωλίων. Εμείς προτείνουμε την δήμευση των λατιφουντίων, την εθνικοποίηση των τραπεζών και του εξωτερικού εμπορίου και την δημιουργία της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας των χωρών της Νότιας Αμερκής.

Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή, δεν έχει εξασθενήσει. Συνεχίζει να βρίσκεται στην Κολομβία και τον Παναμά, αυτό φαίνεται από τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις που γίνονται καθώς και τις συμβάσεις πολεμικής παραγωγής με τις κυβερνήσεις στην περιοχή. Για να θέσουν σε λειτουργία τον 4ο Στόλο, οι ΗΠΑ διαπραγματεύονται στρατιωτικές βάσεις στο Chaco της Αργεντινής και της Παραγουάης. Η στήριξή των ΕΠΑ στην στρατιωτική κατοχή των Άγγλων στις Μαλβίνες λειτουργεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Η πιο χοντροκομμένη εκδήλωση και διάψευση των χειραφετητικών αξιώσεων που παριστάνει ότι έχει ο μικροαστικός λατινοαμερικανισμός αποτελεί η στρατιωτική κατοχή της Αϊτής, από την μια πλευρά και από την άλλη η απόρριψη του αιτήματος για την εθνική ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο και της ένωσής του σε μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής.

Η έναρξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ της κολομβιανής κυβέρνησης και του [ένοπλου αντάρτικου] FARC μπορεί να εμφανίζεται  ως αναγνώριση της πολεμικής ικανότητας των ανταρτών από την μεριά του κράτους και των Ενόπλων Δυνάμεων και ένα βήμα προς την «ανθρωπιστική έξοδο» στην μακροχρόνια σύγκρουσή τους. Αλλά ο πραγματικός στρατηγικός στόχος αυτών των διαπραγματεύσεων είναι να ανοίξει μια διέξοδο ο καπιταλισμός,σε ό,τι πε΄τυχε χάρη στην μεγάλη απαλλοτρίωση των αγροτών που έλαβε χώρα στην Κολόμβια, να
ενσωματώσει  χιλιάδες εκτάρια στην διεθνή αγορά σόγιας, νανανπτύξει την διείσδυση του χρηματιστικού κεφαλαίου στο κολομβιανό πετρέλαιο, να λύσει το ζήτημα της ένταξης των παραστρατιωτικών δυνάμεων στο πολιτικό καθεστώς και πάνω να  κατοχυρώσει την συνεργασία του τσαβισμού και του καστρισμού με τους καπιταλιστές και γαιοκτήμονες στην τάξη πραγμάτων της Καραϊβικής. Έτσι υποστηρίζονται οι διαπραγματεύσεις από όλο το διεθνές κατεστημένο που θέλει έτσι να ενσωματώσει  τον τσαβισμό και να ενισχύσει τη διεθνή γραμμή πλήρους παλινόρθωσης του καθεστώτος της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στην Κούβα. Αυτή η νέα προσφυγή στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, που δεσμεύουν τους αντάρτες να διατηρήσουν το πολιτικό καθεστώς της Κολομβίας, είναι μια νέα απόδειξη ότι η βία ή ο μιλιταρισμός δεν αποτελούν από μόνα τους ένα πρόγραμμα χειραφέτησης. Καταγγέλουμε τα αξεπέραστα όρια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων σαν μέσο ή οδό για να μπει τέλος στην εξαθλίωση  των μαζών της Καραϊβικής και στην εθνική υποταγή των χωρών τους. Καλούμε να εκμεταλλευτούμε την «ειρήνευση» που θα μπορούσε να προκύψει από αυτές τις διαπραγματεύσεις, για να ενισχύσουμε την λαϊκή και εργατική οργάνωση, αναβαθμίζοντας τις διεκδικήσεις, αναπτύσσοντας τη μαζική πάλη και εν τέλει προβάλλοντας μια σοσιαλιστική εργατική εναλλακτική λύση.

συνεχίζεται

 

Σημειώσεις

ALBA : Μπολιβαριανή Συμμαχία της Λατινικής Αμερικής είναι μία διεθνής συνεργασία μεταξύ των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής για την κοινωνική, πολιτική και οικονομική ένωση . Συστάθηκε από τον Τσάβες το 2004 με τη Βολιβία, Κούβα, Εκουαδόρ, Νικαράγουα.

Μετάφραση Ράνια Μπ.

Νέα Προοπτική τεύχος#538# Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012