Μπάρακ Ομπάμα: “Τέσσερα ακόμα χρόνια”

Μπάρακ Ομπάμα: “Τέσσερα ακόμα χρόνια”

 

Οι προεδρικές εκλογές της 6ης Νοεμβρίου στις ΗΠΑ χάρισαν τη νίκη και μια δεύτερη θητεία στο Λευκό Οίκο στον Μπάρακ Ομπάμα για δύο ποσοστιαίες μονάδες.

Ο Δημοκρατικός Ομπάμα νίκησε με 50,4% έναντι του 48% του Ρεπουμπλικάνου αντιπάλου του Μιτ Ρόμνεϊ, αν και η επικράτηση του υποψηφίου των Δημοκρατικών στις μεγαλύτερες πολιτείες του χάρισε μια άνετη πλειοψηφία στο Εκλεκτορικό Κολέγιο. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν μειωμένη σε σχέση με το 2008, με την αποχή από τις κάλπες να πλησιάζει ξανά το ήμισυ του εκλογικού σώματος. Η δεύτερη θητεία του Ομπάμα λίγο θυμίζει το 2008 και το “Ναι Μπορούμε”, την ενθουσιώδη νίκη και το αέρα μιας πραγματικής αλλαγής από τον πρώτο έγχρωμο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πρόεδρος που έσωσε τις τράπεζες με τεράστιες ενέσεις ρευστότητας και την πολιτική της ποσοτικής (πιστωτικής) χαλάρωσης δε μιλάει πια για καμία “αλλαγή”. Ο πρόεδρος που συνέχισε να συντηρεί την αμερικανική κατοχή στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και δεν προχώρησε σε καμία μεταρρύθμιση υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών ζήτησε να προχωρήσουμε “μπροστά”. Το “μπροστά” φαίνεται την επόμενη ημέρα των εκλογών πως είναι η επίτευξη μιας εθνικής συνεννόησης με τους Ρεπουμπλικάνους επάνω στον προϋπολογισμό για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης των ΗΠΑ. Η συναίνεση είναι αναγκαία για τον πρόεδρο τη στιγμή που το αμερικανικό κογκρέσο είναι διασπασμένο με την πλειοψηφία της Γερουσίας να ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα και εκείνη της Βουλής των Αντιπροσώπων στους Δημοκρατικούς. Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο Ομπάμα κέρδισε ξανά την υποστήριξη των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του φαίνεται να είναι το πρόγραμμα ταξικού πολέμου του αντιπάλου του. Ο Μιτ Ρόμνεϊ κάνοντας συντασσόμενος με την ακροδεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων, το διαβόητο Κόμμα του Τσαγιού, υποστήριξε ένα πρόγραμμα φοροαπαλλαγών για το μεγάλο κεφάλαιο, ακύρωσης της νομισματικής πολιτικής της Fed και ταυτόχρονα τσακίσματος των κοινωνικών παροχών -κυρίαρχα του συστήματος υγείας-, διάλυσης των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, μαζί και μια πολιτική καταστολής των μεταναστών και υπέρ του περιορισμού των αμβλώσεων. Οι ισπανόφωνοι, οι μαύροι, το συνδικαλισμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, η νεολαία και οι γυναίκες ήταν η βάση της εκλογής του Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές που έγιναν σε ιδιαίτερα πολωμένο κλίμα. Το μόνο σίγουρο για την επομένη των εκλογών είναι πως ο Ομπάμα δεν μπορεί να λύσει κανένα από τα φλέγοντα προβλήματα της εργατικής τάξης, όπως η ανεργία και η στεγαστική κρίση, και θα συγκρουστεί με τα συμφέροντα των κοινωνικών στρωμάτων που τον ανέδειξαν στην προεδρία. Η αστική τάξη των ΗΠΑ δεν απέσυρε τη στήριξη από το πρόσωπό του γιατί πιστεύει πως μπορεί να ελέγξει καλύτερα τη λαϊκή οργή που φαίνεται να φουντώνει από το κίνημα Occupy Wall Street και τους μεγάλους εργατικούς αγώνες του Ουισκόνσιν και του Σικάγο. Η αδυναμία να δοθεί διέξοδος στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση στη χώρα-πηγή της  κρίσης και η κρίση του αμερικανικού πολιτικού συστήματος δεν αφήνει περιθώρια για πανηγυρισμούς στο Λευκό Οίκο. Τα ιστορικά αδιέξοδα ξεπερνάνε κάθε Ομπάμα και κάθε Ρόμνεϊ, ενώ ένας μεγάλος παίκτης εμφανίζεται αναπόφευκτα στην αρένα, η αμερικανική εργατική τάξη.



Νέα Προοπτική τεύχος#537# Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012