Ο Ισημερινός ντροπιάζει την Αυστραλία

Ο ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΝΤΡΟΠΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ



Το πρώτο καθήκον κάθε δημοκρατικού κράτους υποτίθεται ότι είναι η προστασία των πολιτών του, μια ευθύνη από την οποία  παραιτήθηκε πανηγυρικά η αυστραλιανή κυβέρνηση στην περίπτωση του Αυστραλού Τζούλιαν Ασσάνζ. Ως εκ τούτου, ο Ισημερινός (Εκουαδόρ), μια μικροσκοπική δημοκρατία στη Νότια Αμερική, ανέλαβε να κάνει αυτό που αρνείται να κάνει η αυστραλιανή κυβέρνηση, δίνοντας άσυλο στον Ασσάνζ και προστατεύοντάς τον από την βρετανική αστυνομία και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό που θέλει να τον εξοντώσει για τις αποκαλύψεις του Ουΐκιλικς.

Η απόφαση του Ισημερινού αξίζει τον έπαινο από όλους όσους εκτιμούν την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία της πολιτικής έκφρασης. Η ευγνωμοσύνη μας για τις ενέργειες της κυβέρνησης του Ραφαέλ Κορέα στο Κίτο μετριάζεται από μια αίσθηση απόλυτης ντροπής ως Αυστραλών. Η πρωθυπουργός της Αυστραλίας Τζούλια Γκίλαρντ, ο Υπουργός Δικαιοσύνης  Νίκολας Ρόξον και ο υπουργός Εξωτερικών Μπομπ Καρ συνθηκολόγησαν δουλικά στα σχέδια της κυβέρνησης των ΗΠΑ για τη συνέχιση της δίωξης του ιδρυτή της Wikileaks. Ο απώτερος στόχος της Ουάσιγκτον είναι να τον δικάσει για προδοσία μαζί με τον Αμερικάνο στρατιωτικό Μπράντλευ Μάννιγκ και να καταδικάσει και τους δυο σε ισόβια κάθειρξη. Ποιο ήταν το έγκλημά τους; Προσέλκυσαν την προσοχή του κόσμου στα μυστικά του πολέμου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού κατά του λαού του Ιράκ και του Αφγανιστάν καθώς επίσης και σε άλλα εγκλήματα κρυμμένα στα αρχεία της μυστικής διπλωματίας. Πώς αλλιώς θα γνώριζαν άλλωστε οι Αυστραλοί ότι ο Μάρκος Άρμπιπ, ο πρώην γενικός γραμματέας του Αυστραλιανού Φιλελεύθερου Κόμματος της Νέας Νότιας Ουαλλίας, γερουσιαστής, υπουργός Αθλητισμού και εθνικός σύμβουλος της δεξιάς παράταξης,  ήταν εμπιστευτική πηγή της Αμερικανικής πρεσβείας στην Καμπέρα; (Βλ. «Οι Γιάνκις στις ένοπλες δυνάμεις» του Philip Dorling, SMH, 9 Δεκεμβρίου 2010). Με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Ασσάνζ, ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα προχωράει εκεί όπου η Γκίλαρντ κι ο Ρόξον Καρρ δεν τόλμησαν να παρέμβουν.

Γιος ενός εργάτη που έγινε λαθρέμπορος ναρκωτικών και  αυτοκτόνησε, ο Κορέα, ξέφυγε από το παρελθόν της οικογένειάς του μέσω της εκπαίδευσης. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στα οικονομικά μετά από σπουδές στο Εκουαδόρ, το Βέλγιο (όπου γνώρισε τη σύζυγό του) και τις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις. Κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2006 ενόψει των προεδρικών εκλογών, δήλωσε ότι ο Ισημερινός θα διαγράψει το  «απεχθές» εξωτερικό χρέος. Μετά την εκλογή του, ο Κορέα δημιούργησε μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους για να εξετάσει όλα τα δάνεια προς το εξωτερικό, τα οποία οι  προηγούμενες διεφθαρμένες δικτατορίες είχαν διαπραγματευτεί με τις ΗΠΑ και άλλες τράπεζες παγκοσμίως. Η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πολλά από τα δάνεια που είχαν συναφθεί ήταν παράνομα και είχαν προκαλέσει «ανυπολόγιστες ζημιές» στο λαό και το περιβάλλον, και ότι μόνο το 30% του εξωτερικού χρέους είχε προκύψει νόμιμα. Στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Γκάνγκστερ" ο John Perkins περιγράφει πώς οι πρώην ηγέτες του Ισημερινού ενθαρρύνθηκαν να δανειστούν δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράσουν αμερικάνικα υλικά κατασκευαστικών υποδομών που θα ωφελούσαν μόνο την πλούσια ελίτ του Ισημερινού. Ο Πέρκινς αναφέρει ότι τα κατασκευαστικά δάνεια χορηγήθηκαν υπό την προϋπόθεση ότι «οι μηχανικές και κατασκευαστικές εταιρείες των ΗΠΑ θα πρέπει να κατασκευάσουν όλα αυτά τα έργα. Στην ουσία, τα περισσότερα από τα χρήματα ποτέ δεν έφυγαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, απλά μεταφέρθηκαν από τα γραφεία των τραπεζών της Ουάσιγκτον στα τεχνικά γραφεία της Νέας Υόρκης, του Χιούστον ή του Σαν Φρανσίσκο». Τα πορίσματα της Επιτροπής έγιναν δεκτά με  ενθουσιασμό στον Ισημερινό, ενώ η Συνομοσπονδία Κίχβας που συγκεντρώνει ένα τμήμα των αυτοχθόνων πληθυσμών  της χώρας, δήλωσε: «Δεν έχουμε κανένα χρέος. Το λεγόμενο δημόσιο χρέος ανήκει πράγματι στην ολιγαρχία. Εμείς, ο λαός, δεν έχουμε αποκτήσει τίποτα ή δεν έχουμε επωφεληθεί, και ως εκ τούτου δεν οφείλουμε τίποτα». Στην διαδικασία αποπληρωμής, η κυβέρνηση του Κίτο οργάνωσε την επαναγορά του χρέους προσφέροντας στους ξένους ομολογιούχους ένα κλάσμα της ονομαστικής τους αξίας. Ο Economist δεν μπορούσε να κρύψει τον θαυμασμό του: "ο Ισημερινός έχει αγοράσει πίσω -στο 35% της ονομαστικής αξίας- το 91% περίπου των ξένων ομολόγων, στην πιο επιτυχημένη συναλλαγή της κυβέρνησης, η οποία για πολλούς αναλυτές, θα ήταν αδιανόητη. Η εξαγορά, παρά την τεράστια έκπτωση, είχε σχετικά καλή υποδοχή από τις αγορές…" (17 Ιουνίου, 2009). Οι άλλες μεγάλες φιλοδοξίες του Κορέα κατά την πρώτη θητεία του ήταν να προστατεύσει και να βελτιώσει τα δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο του Ισημερινού. Για το σκοπό αυτό, η κυβέρνησή του δήλωσε: 1) τα κεφάλαια από τους φυσικούς πόρους της χώρας (πετρέλαιο), θα πρέπει να δεσμευτούν για τη δημόσια πολιτική και να μην δοθούν για την αποπληρωμή του χρέους και 2) μόνο το 20% του ετήσιου προϋπολογισμού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για το χρέος και όχι το 50%.


Ο 49χρόνος πρόεδρος επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο στις εκλογές του 2009 και θα αντιμετωπίσει και τις επόμενες εκλογές, τον Αύγουστο του 2013. Η στάση του αναφορικά με την υποστήριξη του Τζούλιαν Ασσάνζ υποστηρίζεται τόσο από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής αλλά και από πολλές ακόμα χώρες σε όλο τον κόσμο που μπορούν να δουν τη δικαστική πλεκτάνη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο θέμα του Ασσάνζ καθώς  έχουν πέσει οι ίδιες θύματα των βάρβαρων πολιτικών της Αμερικής κατά τη διάρκεια του λεγόμενου «αμερικανικού αιώνα».

Πόσο διαφορετικά ήταν στην Αυστραλία πριν από 40 χρόνια όταν ο Γουίτλαμ εξελέγη πρωθυπουργός! Μία από τις πρώτες αποφάσεις του ήταν να διατάξει την έκδοση διαβατηρίου για να προστατευθεί η αριστερή δημοσιογράφος Wilfred Burchett από την εχθρότητα των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, και των δεξιών Φιλελεύθερων του Ψυχρού Πολέμου.

Ο  Γουίτλαμ ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός μιας σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης, κατά την παράδοση του Ούλαφ Πάλμε, που δεν πτοήθηκε από το  Λονδίνο ή την Ουάσιγκτον. Oι τωρινοί ηγέτες της κυβέρνησης των Εργατικών στην Καμπέρα είναι σε σύγκριση μαζί του πνευματικά και ηθικά κρετίνοι.



* Ο Alex Mitchell είναι Αυστραλός δημοσιογράφος, πρώην εκδότης του News Line, καθημερινής εφημερίδας του βρετανικού Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος και συγγραφέας του «Ο ερχομός της Επανάστασης: Απομνημονεύματα» (New South Books 2011).




Νέα Προοπτική τεύχος #532# Σάββατο 1 Αυγούστου 2012