Η γκρίζα αυγή της “νέας Λιβύης”. Το τέλος της νατοϊκής επέμβασης

Άρθρο στην "Νέα Προοπτική" αρ. φ. 513

Τα μεσάνυχτα (τοπική ώρα) της Δευτέρας 31 Οκτώβρη ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Αντερς Φογκ Ράσμουσεν, σε κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσε μαζί με τον επικεφαλής του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (ΕΜΤ) Μουσταφά Αμπντελτζαλίλ, χαιρέτισε το τέλος της νατοϊκής επέμβασης στη Λιβύη.

Ο Ράσμουσεν περιέγραψε τον πόλεμο ως “ένα επιτυχημένο κεφάλαιο στην ιστορία του ΝΑΤΟ” το οποίο δημιούργησε “μια νέα Λιβύη βασισμένη στην ελευθερία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κυριαρχία του νόμου”.


Την ίδια ημέρα εξελέγη ο νέος πρωθυπουργός της Λιβύης Αμπντέλ Ραχίμ αλ Κιμπ. Με μια καλοστημένη επίφαση δημοκρατίας ο αλ Κιμπ εξελέγη από τα μέλη του ΕΜΤ σε μια ψηφοφορία που καλύφτηκε σε εθνικό επίπεδο από τα τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας. Ο σύμμαχος του Αμπντελτζαλίλ, αλ Κιμπ, συγκέντρωσε 26 από τις 51 ψήφους του ΕΜΤ. Να σημειώσουμε ότι το ίδιο το ΕΜΤ, το οποίο αποτελείται από πρώην στελέχη του καθεστώτος Καντάφι και πράκτορες των ιμπεριαλιστών, δεν έχει εκλεγεί από το λιβυκό λαό. Ο νέος πρωθυπουργός αποτελεί σκοτεινή φιγούρα και περιγράφεται ως ακαδημαϊκός, εύπορος επιχειρηματίας και γόνος παλιάς εθνικιστικής οικογένειας της Τρίπολης. Το ΕΜΤ πρέπει να σχηματίσει προσωρινή κυβέρνηση εντός 30 ημερών από την 23 Οκτώβρη, ημέρα της νίκης έναντι του Καντάφι, και εντός 240 ημερών πρέπει να εκλεγεί Εθνοσυνέλευση 200 ατόμων και νέος πρωθυπουργός ο οποίος θα σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Η Εθνοσυνέλευση πρέπει μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα να καταρτίσει σύνταγμα και να προγραμματίσει βουλευτικές εκλογές.


Δύο πολιορκίες


Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη ξεκίνησε στις 17 του περασμένου Μάρτη στο όνομα της υπεράσπισης των αμάχων της πολιορκούμενης Βεγγάζης από τις στρατιωτικές δυνάμεις του συνταγματάρχη Καντάφι. Η εισβολή θα οδηγούσε -σύμφωνα με τους Δυτικούς- τους κατοίκους της πρωτεύουσας των αντι-καθεστωτικών δυνάμεων σε σφαγείο. Η επέμβαση έμελλε να τελειώσει με μια άλλη πολιορκία, την πολιορκία της Σύρτης από τις δυνάμεις των αντικαθεστωτικών και των νατοϊκών εναντίον των τελευταίων υπερασπιστών του καθεστώτος Καντάφι.


Η πολιορκία της Σύρτης, μιας πόλης 100.000 κατοίκων, κράτησε περισσότερο από ένα μήνα και άφησε πίσω της μια πόλη φάντασμα. Το μνημειώδες αυτό έγκλημα πολέμου μπορεί να βρει το ιστορικό της ανάλογο μονάχα στην Γκερνίκα της Ισπανίας ή το Γκέτο της Βαρσοβίας. Οι κάτοικοι της πόλης αποκλεισμένοι από κάθε προμήθεια, χωρίς τρόφιμα και φάρμακα, υπέμειναν έναν άγριο βομβαρδισμό από αεροσκάφη, ρουκετοβόλα και τανκς. Κάθε οικοδομικό τετράγωνο στη Σύρτη, μαζί και σχολεία και νοσοκομεία, έχουν ισοπεδωθεί ή καταστραφεί σοβαρά. Άνδρες των πολιτοφυλακών των “εξεγερμένων” λεηλατούν και πυρπολούν καταστήματα και σπίτια. Ομαδικοί τάφοι δεκάδων ανθρώπων, πολλές φορές με τα χέρια δεμένα πίσω από το κεφάλι, ανακαλύπτονται σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.


Το τέλος του Καντάφι


Ο Μουαμάρ Καντάφι αιχμαλωτίστηκε στα περίχωρα της Σίρτης τα ξημερώματα της Πέμπτη 20 Οκτώβρη, λίγες ώρες μετά την πτώση της πόλης, καθώς προσπαθούσε να διαφύγει σε μια μικρή αυτοκινητοπομπή μαζί με τους τελευταίους υπερασπιστές της πόλης. ΝΑΤΟϊκά αεροπλάνα βομβάρδισαν την αυτοκινητοπομπή και πολιτοφυλακές των “εξεγερμένων” επιτέθηκαν. Το τέλος του πάλαι ποτέ ισχυρού άνδρα της Τρίπολης ήταν φρικτό. Οι πρόχειρες εικόνες, τραβηγμένες από κινητά τηλέφωνα, δείχνουν τον Καντάφι αιμόφυρτο να προπηλακίζεται στα χέρια ενός πλήθους ένστολων και έπειτα άψυχος να σέρνεται ημίγυμνος στους δρόμους. Δύο τραύματα από σφαίρες στο κεφάλι ήταν η αιτία θανάτου σύμφωνα με το γιατρό που εξέτασε τη σορό. Στο χώρο της αυτοκινητοπομπής πραγματοποιήθηκε μια σφαγή από τις δυνάμεις των “εξεγερμένων” του ΕΜΤ που άφησε πίσω της 95 πτώματα. Εκεί συνελήφθη και ένας από τους γιους του Καντάφι, ο Μουτασίμ Καντάφι, ο οποίος εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και εκτέθηκε δημόσια στη Μισράτα, εκεί όπου μεταφέρθηκε και η σορός του Μουαμάρ Καντάφι.


Η επόμενη μέρα


Ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα χαιρέτισε το θάνατο από το Ρόουζ Γκάρντεν του Λευκού Οίκου σαν την αυγή μιας “νέας και δημοκρατικής Λιβύης”. Τα χάχανα της Χίλαρι Κλίντον στο CBS και η παράφραση “ήρθαμε, είδαμε, πέθανε” ήταν η πιο χυδαία έκφραση του θριάμβου των ιμπεριαλιστών. Τόσο οι γάλλοι όσο και οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές αναζήτησαν τα εύσημα για το φόνο κάνοντας λόγο για τη συμβολή στο βομβαρδισμό της αυτοκινητοπομπής δύο γαλλικών αεροσκαφών Μιράζ και ενός αμερικανικού Predator. Τα εύσημα για τα εγκλήματα πολέμου του ΕΜΤ στη Σύρτη και αλλού μαζί και για τους 30.000 με 50.000 νεκρούς στη Λιβύη τους ανήκουν επάξια· και με σιγουριά ανήκουν στους Ομπάμα, το Σαρκοζί και τον Κάμερον. Η υποκρισία τους να κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα εξοργίζει, όταν τα χέρια τους είναι γεμάτα αίμα.


Οι πανηγυρισμοί των ιμπεριαλιστών ηγετών δεν μπορούν να κρύψουν το φόβο τους η Λιβύη να μετατραπεί σε ένα νέο Ιράκ. Τα ρήγματα μέσα στο ετερόκλητο Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο και τα ρήγματα που γεννούν οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις φυλές καθιστούν αβέβαιη την επόμενη μέρα για τη Λιβύη. Κεντρικό στόχο του ΕΜΤ αποτελεί ο αφοπλισμός των πολιτοφυλακών για να αποφευχθεί ένας νέος εμφύλιος πόλεμος. Χαρακτηριστική είναι η άρνηση να συμμορφωθεί από τον ίδιο το στρατιωτικό διοικητή της Τρίπολης Αμπντελχακίμ Μπελχάτζ, ο οποίος συνδέεται με την αλ-Κάιντα και τους αδελφούς αλ-Σαλάμπι. Ο Μπελχάτζ δήλωσε πως “η δημιουργία ενός νέου στρατού δεν πρόκειται να γίνει με μια επίσημη δήλωση ή διακήρυξη, πρέπει να προκύψει μέσα από διαπραγματεύσεις”. Η ενότητα της χώρας είναι περισσότερο από αβέβαιη.


Ο ρόλος της “νέας και δημοκρατικής Λιβύης” όπως την ονειρεύεται ο Ομπάμα είναι να αποτελέσει το μακρύ χέρι των ιμπεριαλιστών ακριβώς στην καρδιά της αραβικής επανάστασης. Η αραβική άνοιξη η οποία συντάραξε τον πλανήτη με την ανατροπή των “φαραώ” σε Αίγυπτο και Τυνησία ανησύχησε τους καπιταλιστές με την επιστροφή του φαντάσματος της επανάστασης στον 21ο αιώνα. Η οργανωμένη παρουσία της αντεπανάστασης στη Λιβύη δε θα μπορέσει να κάψει τα λουλούδια της αραβικής άνοιξης.


==513==