70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Οι εξαφανισμένοι Εβραίοι της Κρακοβίας, πάντα παρόντες

(εικόνες και σκέψεις από ένα οδοιπορικό στην Κρακοβία)

 

Στο τέλος της διάσημης ταινίας του Σπήλμπεργκ, «Η λίστα του Σίντλερ» όταν ο αξιωματικός του Κόκκινου Στρατού εμφανίζεται μπροστά στους Eβραίους εργάτες του εργοστασίου του Σίντλερ λίγο μετά την φυγή των ναζί φρουρών και τους λέει «Είσαστε ελεύθεροι, μπορείτε να πάτε όπου θέλετε», εκείνοι με απορία τον ρωτούν: «Και που να πάμε τώρα;». Ο Σοβιετικός στρατιωτικός τους λέει «Μην πάτε ανατολικά σας μισούν. Ούτε δυτικά να πάτε, δεν σας θέλουν. Στον νότο να πάτε». Πραγματικά δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα ο πατροπαράδοτος αντισημιτισμός της Ευρώπης, ο βαθύτατα ριζωμένος ήδη από την εποχή του Μεσαίωνα. Μακριά από μια ταύτιση του αντισημιτισμού αυτού, με τον ολοκληρωτικό ναζιστικό αντισημιτισμό που έβαλε μια κολοσσιαία πολεμική ιμπεριαλιστική βιομηχανία να πραγματώσει την λεγόμενη «Τελική λύση» και που πρέπει να ειδωθεί μέσα στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο διαμόρφωσης του ναζιστικού φαινομένου, δεν μπορούμε ωστόσο να μην νιώσουμε ανησυχία με την διαχρονική παρουσία του αντισημιτισμού ως του πιο παλιού από τους ρατσιστικούς μύθους. Ένα σύντομο οδοιπορικό στην εμβληματική πόλη του ανατολικό-ευρωπαϊκού εβραϊκού πολιτισμού, την Κρακοβία της Πολωνίας μας το επιβεβαιώνει. Ακόμη και τώρα που λίγες δεκάδες εβραίοι πλέον μένουν στην πόλη αυτή που βρίσκεται 65 χιλιόμετρα μόλις από το Άουσβιτς. 

Σύμφωνα με την διαβεβαίωση που μας έδωσε ο Gregorsz, ο ευγενικός αλλά ψυχρός ξεναγός μας, τα αντι-εβραϊκά graffiti που βλέπουμε συχνά στους τοίχους της πανέμορφης Κρακοβίας, δεν είναι ένα πραγματικό κρούσμα αναβίωσης του αντισημιτισμού αλλά μια νεανική χουλιγκανίστικη μόδα. Το αστέρι του Δαυίδ σβησμένο, που το συναντάμε σε πολλά σημεία, καθώς και διάφορα άλλα συνθήματα για Eβραίους, είναι, σύμφωνα με τον ξεναγό μας, η αντίδραση των χούλιγκαν της Βίσλα Κρακοβίας ενάντια στους οπαδούς της Κρακόβια FC. Οι δύο ιστορικότερες και αρχαιότερες ομάδες της Πολωνίας που ιδρύθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ακόμη η Κρακοβία άνηκε στην Αυστρο-Ουγγαρία, έχουν την έδρα τους σε απόσταση ενός χιλιομέτρου η μία από την άλλη. Ωστόσο το ντέρμπι τους, έχει ονομαστεί από την περίοδο του μεσοπολέμου, το ντέρμπι του «Ιερού πολέμου της Κρακοβίας» (“Holy war of Krakow”).  Ήταν η εποχή που η ερυθρόλευκη - στα χρώματα δηλαδή της πολωνικής εθνικής σημαίας – Βίσλα Κρακοβίας, απέκτησε τους πρώτους τοπικούς τίτλους, νικώντας την ομάδα της γερμανικής μειονότητας της Πολωνίας, από το γειτονικό Κατοβίτσε, και καθιερώθηκε έτσι ως η ομάδα που εξέφρασε το εθνικό πολωνικό αντιγερμανικό συναίσθημα. Κατόπιν άρχισε να ανταγωνίζεται, την κατά λίγα χρόνια αρχαιότερη της, την Κρακόβια FC. Η ομάδα της Kρακόβια FC, έχει μπλε χρώμα και ένα αστέρι στο σήμα της, και κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου, ήταν η ομάδα της τεράστιας ιστορικής εβραϊκής παροικίας της συνοικίας του Kazimierz. Το ολοκαύτωμα στην περιοχή αυτή ξεκλήρισε οριστικά την εβραϊκή παροικία των περίπου 60 χιλιάδων Eβραίων - και στις μέρες μας στην πόλη δεν μένουν πάνω από λίγες δεκάδες πολίτες εβραϊκής θρησκείας. Η ίδια η Κρακόβια FC ειδικά μετά το τελευταίο σταλινικό αντισημιτικό μίνι πογκρόμ του 1968, έχασε και τους τελευταίους Eβραίους οπαδούς της, και πλέον έχει γίνει η ομάδα των φτωχών καθολικών εργατών της πόλης. Παρόλα αυτά συνεχίζει να αντιμετωπίζεται από τους αντίπαλους χούλιγκαν ως η ομάδα των Eβραίων. Μοιάζει λίγο με το φαινομενικά αθώο, «Τούρκοι» ή «Βούλγαροι» που λένε υποτιμητικά στην Ελλάδα οι αντίπαλοι οπαδοί στους οπαδούς της ΑΕΚ ή του ΠΑΟΚ αντίστοιχα, ωστόσο στην πόλη της λίστας του Σίντλερ, της σφαγής του γκέτο της Κρακοβίας και του γειτονικού Άουσβιτς, αυτό ακούγεται ελάχιστα αθώο.

Ο ίδιος ο Gregorsz μας είπε ότι ναι, υπάρχει ένας παραδοσιακός αντισημιτισμός στην Πολωνία συνολικά, και εξάλλου η αντισημιτική φρασεολογία είναι διαδεδομένη ακόμη και στους mainstream πολιτικούς αλλά και στα ΜΜΕ. Περπατώντας στα πανέμορφα σοκάκια της πόλης, βλέποντας τους εξαιρετικούς από καλλιτεχνική άποψη πλανόδιους ζωγράφους, που εκθέτουν τους πίνακες τους στην είσοδο του Stare Miasto, δίπλα από την πύλη του γοτθικού Barbican, ή ακόμη χαζεύοντας τις βιτρίνες με τα τουριστικά σουβενίρ, κυρίως τα λεπτεπίλεπτα μικρά αγαλματάκια ή τα ξύλινα γλυπτά, μερικές από τις δημοφιλέστερες φιγούρες είναι αυτές με τους εβραίους σε παραδοσιακές στολές, καπέλα και τα χαρακτηριστικά μαλλιά και μούσια. Σε μια πόλη με τόσο έντονη παράδοση εβραϊκής κουλτούρας αυτό είναι λογικό. Όμως, με λύπη μας παρατηρούμε ότι η μια στις τέσσερις περίπου από τις πιο δημοφιλείς φιγούρες που εμφανίζονται σε αυτά τα μικρά τουριστικά σουβενίρ, είναι οι καρικατούρες του «εβραίου τσιγκούνη» που κρατάει ένα πουγκί με χρήματα ή ακόμη και ένα μόνο νόμισμα – και μάλιστα συνήθως, την απειροελάχιστη υποδιαίρεση του ζλότι, το ένα γρόσι, που είναι ίσο με το ένα τέταρτο του λεπτού του ευρώ! Για να τονιστεί περισσότερο ίσως η εικόνα του τσιγκούνη.

Στην καρδιά του Kazimierz, δίπλα σχεδόν από την μοναδικής ομορφιάς και αισθητικής ατμόσφαιρας στοά, που ο Σπίλμπεργκ χρησιμοποίησε ιδιαίτερα στην ταινία του «Η λίστα του Σίντλερ», βρίσκεται η Plac Nowy. Αυτή δεν είναι μόνο η πιο ενδιαφέρουσα από άποψη νυχτερινής ζωής πλατεία της πόλης, με τα εκατοντάδες απίστευτα όμορφα εστιατόρια και καφέ. Είναι επίσης η πλατεία του πάλαι ποτέ εβραϊκού παζαριού της Kazimierz, όπως διαμορφώθηκε μεταξύ 1808 και 1844. Ακόμη και τώρα δεκάδες πάγκοι μικροπωλητών πουλούν εκεί αντίκες και μικρο-αντικείμενα και σουβενίρ. Τόσο της εβραϊκής εποχής όσο και της σταλινικής περιόδου. Ταυτόχρονα όμως είναι και μια γειτονιά που μοιάζει να έχει παγώσει ο χρόνος στη δεκαετία του ‘40 τουλάχιστον ως προς την κατάσταση των κτιρίων τουλάχιστον στα πατώματα, πάνω από το ισόγειο. Τα πετρόχτιστα μεσαιωνικά κτίρια σε αυτήν την περιοχή και σε αντίθεση με την γενικά περιποιημένη και καλοδιατηρημένη πόλη - που είναι και μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1978 – είναι σε κακή κατάσταση με εμφανή τα σημάδια της πολυκαιρίας και της παραίτησης. Ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στις περιπλοκές της ανολοκλήρωτης ακόμη σε μεγάλο βαθμό διαδικασίας καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Πολωνία, 26 χρόνια μετά την πτώση του σταλινισμού. Σε αυτήν την περιοχή, που εκκαθαρίστηκε από το εβραϊκό στοιχείο κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, η σταλινική ηγεσία της Πολωνίας μετέφερε μεταπολεμικά, στη θέση των παλαιών Eβραίων κατοίκων της, πολωνούς πρόσφυγες από περιοχές που έχασε η Πολωνία. Ως γνωστόν, ως αποτέλεσμα της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων που συμφωνήθηκε στη Γιάλτα, η Πολωνία έδωσε στην τότε ΕΣΣΔ τις ανατολικές της περιοχές (στη σημερινή δυτική Ουκρανία και Λευκορωσία) και πήρε από την Γερμανία τις σημερινές δυτικές της επαρχίες. Στην άδεια συνοικία του Kazimierz, ήρθαν πολλοί Πολωνοί μετανάστες από το Λβωφ, το Μπρέστ και άλλες περιοχές και έμεναν στα πρώην εβραϊκά σπίτια, πληρώνοντας ένα πολύ μικρό και συμβολικό ενοίκιο στο κράτος. Οι ιδιοκτησίες ωστόσο στα χαρτιά παρέμεναν στην κατοχή των παλαιών ιδιοκτητών, για την ακρίβεια στους κληρονόμους αυτών. Αυτοί όμως πλέον ζουν στο Τελ Αβίβ, στην Χάιφα, στη Νέα Υόρκη και αλλού. Για να συμβεί λοιπόν μια εργασία συντήρησης αυτή θα έπρεπε να αντιμετωπίσει έναν κυκεώνα γραφειοκρατικών διαδικασιών με εγγυητή το κράτος. Ακόμη περισσότερο για να διεκδικηθεί και να εξαγοραστεί από έναν υποψήφιο αγοραστή ή ιδιοκτήτη, η περιουσία αυτή των εξ αδιαιρέτου μεριδίων, η πιθανότητα επιτυχίας φαντάζει όνειρο θερινής νυχτός. Πρακτικά αυτήν τη δυνατότητα την έχουν τα τελευταία χρόνια μόνο μεγάλα real estate με κεφαλαιακή άνεση και δυνατά νομικά τμήματα. Συνεπώς τα περισσότερα από τα σπίτια αυτά έμειναν στην τύχη τους μετά το 1989. Οι ένοικοι τους για να τα συντηρήσουν άνοιξαν στα ισόγεια τους εστιατόρια, καφέ και μπαρ για να έχουν ένα ικανοποιητικό έσοδο για να τα συντηρούν όσο αυτό ήταν δυνατόν και έτσι κατάντησε πλέον η Κρακοβία να είναι πρώτη στην ΕΕ στην αναλογία μαγαζιών εστίασης προς πληθυσμό. Ο τουρισμός νεανικού τύπου είναι πλέον η βαριά της βιομηχανία. Κατά καιρούς βέβαια ένα μεγάλο real estate αναζητά και πετυχαίνει την εξαγορά ολόκληρων κτιρίων. Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να αυξήσει τα ενοίκια των κατοίκων που ζούνε μέσα και σε τακτά διαστήματα ξεσπούν πολλές μικρο-διαμαρτυρίες ενάντια σε αυτό. Ωστόσο, άλλοτε αυτές στρέφονται κατά των εταιριών με ασαφή έστω αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό αλλά και άλλοτε καταφεύγουν στον πατροπαράδοτο αντισημιτισμό και καταφέρονται αρνητικά για τους «κακούς εβραίους που πούλησαν το σπίτι μας και τώρα πληρώνουμε εμείς πανάκριβα ενοίκια». Και παρόλο που δύσκολα βλέπεις άστεγους στην πόλη, ωστόσο και αυτοί το τελευταίο διάστημα κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνιση τους.

Πιο κάτω στο δρόμο μας πριν φτάσουμε στην Νέα Συναγωγή και το εβραϊκό νεκροταφείο, τη μοναδική από τις πολλές συναγωγές της πόλης που λειτουργεί ως ναός ακόμη, βρίσκεται η Υψηλή Συναγωγή, που πλέον λειτουργεί ως μουσείο μνήμης για τις εβραϊκές οικογένειες της πόλης της εποχής του μεσοπολέμου που ξεκληρίστηκαν από τους ναζί. Στην κεντρική της αίθουσα, στον πάνω όροφο, βλέπουμε φωτογραφικά λευκώματα και προσωπικά αντικείμενα από απογόνους αυτών των οικογενειών που εξοντώθηκαν στο ολοκαύτωμα. Στο ισόγειο λειτουργεί ένα από τα πιο ενημερωμένα βιβλιοπωλεία εβραϊκού ενδιαφέροντος, με ιστορικά, φιλοσοφικά, λογοτεχνικά κ.λπ. βιβλία, χάρτες, γκραβούρες, cd και dvd. Με έκπληξή μας ανακαλύψαμε ότι δυστυχώς δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στα ελληνικά αν και υπάρχει οτιδήποτε σε οποιαδήποτε γλώσσα μπορεί κανείς να φανταστεί. Επίσης δεν υπάρχουν καθόλου εκδόσεις σχετικά με τους Σεφαραδίτες. Σε συνδυασμό ότι το ελληνικό κράτος είναι ίσως το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος που δεν κάνει δωρεές και δεν στηρίζει το μουσείο ιστορικής μνήμης του γειτονικού Άουσβιτς – προσβάλλοντας τη μνήμη των 60-70 χιλιάδων ελλήνων Eβραίων που εξοντώθηκαν από τους ναζί, μας κάνει να πιστεύουμε ότι «αυτοί οι ανεπιθύμητοι συμπατριώτες μας», όπως τους ονόμασε ο ιστορικός Γ. Μαργαρίτης, είναι μάλλον ανεπιθύμητοι και εκεί. Με ευθύνη φυσικά της Ελλάδας.

Λίγο πιο κάτω, περνάμε τη γέφυρα του Βιστούλα και μπαίνουμε στην περιοχή που οι Γερμανοί έφτιαξαν το μεγάλο γκέτο της Κρακοβίας. Εκκενώνοντας το Kazimierz και συγκεντρώνοντας όλο τον εβραϊκό πληθυσμό που είχε απομείνει στην πόλη, συνολικά 16 χιλιάδες που είχαν επιβιώσει της πρώτης εκκαθάρισης του 1940, προς την συνοικία της περιοχής του Krakus Mound. Εκεί ζούσαν μέχρι τότε όχι πάνω από χίλιοι Πολωνοί, που εκτοπίστηκαν για να πάρουν την θέση τους στριμωγμένοι υπερ-πολλαπλάσιοι, που θα κρατούνταν υπό περιορισμό στην περιοχή του γκέτο για να εργαστούν στην βιομηχανία που πλέον εξυπηρετούσε τους πολεμικούς σκοπούς της ναζιστικής Γερμανίας. Και αυτοί ήταν οι πιο τυχεροί, καθώς οι υπόλοιποι από τους συνολικά 70 χιλιάδες εβραίους της προπολεμικής Κρακοβίας, είχαν ήδη σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης Οι Eβραίοι του Kazimierz διατάχτηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους και να πάρουν μόνο τα απολύτως αναγκαία για να πάνε στην άλλη μεριά του ποταμού. Εκεί, πριν μπούνε στην περιοχή του Γκέτο, τους σταμάτησαν οι Γερμανοί ναζί στην πλατεία Bohaterow και τους υποχρέωσαν να αφήσουν το μεγαλύτερο μέρος από τις βαριές οικοσκευές που μερικοί είχαν πάρει μαζί τους και να μπουν στριμωγμένοι στα νέα τους σπίτια. Όταν τον Μάρτη του 1943 οι Eβραίοι εκτοπίστηκαν εκ νέου για να πάρουν τον δρόμο του θανάτου προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το γκέτο εκκενώθηκε, υποχρεώθηκαν ξανά να αφήσουν φεύγοντας από αυτό στην ίδια πλατεία ό,τι μικρο-έπιπλο είχε ξεφύγει και να κρατήσουν μόνο μια βαλίτσα και τα τιμαλφή τους. Στην πλατεία αυτή μεταπολεμικά, εις μνήμη του πλιάτσικου στο οποίο επιδόθηκαν οι ναζί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, πάνω στις οικοσκευές των εβραίων, ένα συμβολικό μνημείο έχει φτιαχτεί με μεγάλες ξύλινες καρέκλες καρφωμένες πάνω από τα φώτα της πλατείας για να θυμίζουν και να συμβολίζουν την αρπαγή αυτή. Στην άκρη της ίδιας πλατείας, βρίσκεται το μνημείο της αλληλεγγύης στον χώρο του φαρμακείου του Tadeusz Pankiewicz, του θαρραλέου πολωνού φαρμακοποιού που μαζί με τις τρεις ακούραστες υπαλλήλους του, πήρε ειδική άδεια να παραμείνει στην περιοχή του εβραϊκού γκέτο και να συνεχίσει να βοηθά το νέο πληθυσμό της, ρισκάροντας την ζωή του όταν φυγάδευε από εκεί μερικούς Eβραίους. Κατά τη διάρκεια της κατοχής αλλά και μετά τον πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος του τείχους του γκέτο γκρεμίστηκε. Ένα από τα λίγα σημεία του που παραμένει στη θέση του και μας δίνει μια εικόνα του πώς έδειχνε, βρίσκεται στην Lwoska street. Εκεί βλέπουμε την τοπική εγκληματική διαστροφή των τοπικών ναζί. Ο τοίχος του γκέτο σε αντίθεση με άλλους σε άλλα ανάλογα γκέτο σε άλλες κατεχόμενες πόλεις, έχει το σχήμα των εβραϊκών ταφοπλακών, θέλοντας προφανώς να συμβολίσει ότι το γκέτο στην πραγματικότητα ήταν ο τάφος τους.

Δίπλα από την περιοχή του γκέτο, στην οδό Lipowa, βρίσκεται το εργοστάσιο του Όσκαρ Σίντλερ του γερμανού ναζί επιχειρηματία και κατασκόπου των μυστικών υπηρεσιών της Γερμανίας που έγινε γνωστός μέσα από την ταινία του Σπήλμπεργκ. Το εργοστάσιο αρχικά ανήκε σε εύπορους Eβραίους της πόλης και κατασκεύαζε αγροτικά μηχανήματα μέχρι το 1937 περίπου που χρεοκόπησε. Ο ίδιος ο Σίντλερ καταγόμενος από επίσης χρεοκοπημένη επιχειρηματική οικογένεια της γερμανικής μειονότητας της Τσεχοσλοβακίας, ήρθε στην Κρακοβία για να οργανώσει για λογαριασμό του γερμανικού στρατού την βιομηχανική του τροφοδοσία. Έπεισε πολύ νωρίς, ήδη από τα τέλη του 1939, τους χρεοκοπημένους Eβραίους ιδιοκτήτες του να του το παραχωρήσουν και ως αντάλλαγμα να εργαστούν ως επιστάτες σε αυτό και σε συνεργασία με τις κατοχικές αρχές πήρε Eβραίους επιταγμένους εργαζόμενους που εξαιρέθηκαν της εκτόπισης για να παράγει στρατιωτικά ρούχα κυρίως και άλλα αντικείμενα. Παρόλη την ωραιοποίηση που κάνει ο Σπήλμπεργκ για έναν επιχειρηματία που παράλληλα με την δράση του αυτή, πλούτιζε και προσωπικά τηρώντας και αρχείο μαύρων διπλών λογιστικών βιβλίων, είναι γεγονός ότι κατάφερε να ξεγελάσει τις ναζιστικές αρχές όταν αυτές αποφάνθηκαν ότι η παραγωγικότητα στα στρατόπεδα και στα εργοστάσια καταναγκαστικής εργασίας είχε πέσει τόσο χαμηλά, που δεν τους συνέφερε πλέον να κρατούν στη ζωή τόσους σκλάβους, βάζοντας μετά το 1943 σε εφαρμογή την «Τελική λύση». Αν το κρίνουμε με αυστηρά οικονομικούς μαρξιστικούς όρους θα λέγαμε ότι ο Σίντλερ ήρθε σε κόντρα με το μοντέλο απαξίωσης και καταστροφής της εργατικής δύναμης που η ίδια η αυτοκαταστροφική λογική των ναζί οδηγούσε αντικειμενικά. Είτε το έκανε για λόγους ανθρωπιστικούς είτε για λόγους οικονομικής του επιβίωσης –που είναι το πιο πιθανό- τιμάται στις μέρες μας ως ένας σωτήρας 1050 ανθρώπων που γλύτωσαν από τα κρεματόρια. Στις μέρες μας το εργοστάσιο αυτό, αφού πρώτα μεταπολεμικά δούλεψε ως εργοστάσιο τηλεπικοινωνιακού υλικού, είναι πλέον το μουσείο της Κρακοβίας, στο οποίο στεγάζεται μόνιμη έκθεση της εποχής της κατοχής και του γκέτο.  

Γιώργος Χλωρός

 

EΠΕΞΗΓΗΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ:

Η εξωτερική περίβολος του γκέτο διασώζεται σε δύο μόνο σημεία. Το σχέδιο του τοίχου το έφτιαξαν οι ναζί έτσι ώστε να θυμίζει τις ταφόπλακες των εβραϊκών νεκροταφείων με το θολωτό τους σχήμα, θέλοντας να δείξουν στους Eβραίους ότι ήδη ήταν νεκροί. 

Στην είσοδο του γκέτο η Πλατεία των Ηρώων με τα ξύλινα καθίσματα που τοποθετήθηκαν εις μνήμην της λεηλασίας που έκαναν οι γερμανοί ναζί μαζί με επίλεκτα σώματα εθελοντών των SS από την Ουκρανία στα έπιπλα που υποχρεώθηκαν να αφήσουν οι εβραίοι όταν κλείστηκαν με την βία στο γκέτο το 1942 και όταν αυτό εκκενώθηκε το 1943 για να μεταφερθούν στα στρατόπεδα εξόντωσης

Aντισημιτική αφίσα των ναζί στην κατεχόμενη Κρακοβία που παρουσιάζει τους Eβραίους ως φορείς τύφου 

Aντισημιτική αφίσα των ναζί που προπαγανδίζει την "τελική λύση" στο εβραϊκό ζήτημα

Mεταπολεμικές φωτογραφίες επιζώντων της λίστας Σίντλερ έξω από την είσοδο του εργοστασίου που έχει μετατραπεί σε μουσείο

Τσιγαροθήκη φτιαγμένη από ανθρώπινο δέρμα που βρέθηκε στην κατοχή βασανιστή της Γκεστάπο στην Κρακοβία

Mεταλλικά σκεύη, στρατιωτικής εκστρατείας που βρέθηκαν στο στοκ του εργοστασίου του Σίντλερ