Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ!

 

Το 1999 ο Ο.Η.Ε. αποφάσισε να ανακηρύξει την 25η Νοεμβρίου ως διεθνή ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.
Η συγκεκριμένη μέρα καθιερώθηκε προς τιμήν των τριών αδερφών Μιραμπάλ, πολιτικών αγωνιστριών από τη Δομινικανή Δημοκρατία, οι οποίες βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν στις 25 Νοεμβρίου του 1960 από το δικτάτορα Ραφαέλ Τρουχίγιο, τον οποίον και πολέμησαν ως το τέλος της ζωής τους. Καθιερώθηκε επίσης ως ημέρα μνήμης για όλες τις γυναίκες του κόσμου που έχουν υποστεί και υφίστανται την έμφυλη καταπίεση.
Παρ' όλο που η παράλληλη πορεία της πατριαρχίας και του καπιταλισμού ορίζουν το πλαίσιο της καταπίεσης αιώνες τώρα, μόλις το 1999 θεσπίστηκε από τον Ο.Η.Ε. η παγκόσμια ημέρα ενάντια στην έμφυλη βία. Μία μέρα πολύ σημαντική, αλλά και εξίσου ασήμαντη αν σκεφτεί κανείς πως εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον πλανήτη υφίστανται την πατριαρχική βία καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Γεγονός που αποδεικνύει ότι σε μία πραγματικότητα άγριας εκμετάλλευσης και καταπίεσης οι επίσημοι και θεσμικοί συμβολισμοί δεν είναι ποτέ αρκετοί ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτή την πραγματικότητα.
Με τον όρο "έμφυλη βία'' εννοούμε κάθε βίαιη πράξη που έχει ως θύματα γυναίκες, που αφορά δηλαδή στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα τη σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση, με κορύφωση ακόμα και τη γυναικοκτονία.


Πρόκειται για μία κατάσταση που εκτείνεται από την οικογένεια, τη λεγόμενη ''ενδοοικογενειακή βία'', ως τους χώρους εργασίας με σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ακόμα και στους δρόμους με βιασμούς, απόπειρες βιασμών και λεκτικές επιθέσεις. Κατάσταση που δεν εξαντλείται εδώ, αλλά εκτείνεται ως το trafficking, τον εκβιασμό της κάθε είδους πορνείας, μέχρι και τον ίδιο τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, την γνωστή και ως κλειτοριδεκτομή.
Η έμφυλη βία δε γνωρίζει θρησκευτικά -φυλετικά - ταξικά όρια. Η ταξική θέση παρ' όλα αυτά της κάθε γυναίκας επιβαρύνει με διαφορετικές συνέπειες την κάθε μία από αυτές.
Η βία που αφορά στο φύλο αυξάνεται κατά την καπιταλιστική κρίση και εκφράζει την άσκηση και επιβολή εξουσίας και κυριαρχίας ανάμεσα σε όλα τα φύλα.
Η πατριαρχία ως διάχυτο κοινωνικό φαινόμενο μπολιάζει συνειδήσεις, συμπεριφορές και θεσμούς. Από τον ματσό Ελληναρά βιαστή ως το δικαστή που θα τον αθωώσει και από τον προνομιακό ρόλο του αφεντικού που θα παρενοχλήσει, ως το σύντροφο που δέρνει τη σύντροφό του.
Είναι καθήκον μας ως γυναίκες να απονομιμοποιήσουμε το κυρίαρχο σεξιστικό πρότυπο του άντρα, να αρνηθούμε τη θυματοποίησή μας, να απενοχοποιηθούμε ως και το να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα σε περιστατικά βίας που υφιστάμεθα.


Ας μην έχουμε όμως αυταπάτες! Σε μία εποχή ανύπαρκτων κοινωνικών σχέσεων και δεσμών, σε μία εποχή κοινωνικού κανιβαλισμού καμία κοινωνική ομάδα δε μπορεί να χειραφετηθεί ουσιαστικά. Όσο κυριαρχεί η σχέση κεφαλαίου-εργασίας τόσο θα εντείνεται η σχέση καταπιεστή και καταπιεζόμενου, εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.


Όσο θα εξοικειωνόμαστε με το μοτίβο της εξουσίας τόσο θα το αναπαράγουμε σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Υπάρχει αναγκαιότητα οι γυναίκες να συλλογικοποιήσουμε τις ανάγκες μας, να ριζοσπαστικοποιήσουμε τις διεκδικήσεις μας και να αυτο-οργανωθούμε για τη μάχη της γυναικείας απελευθέρωσης.


Μόνο σε μια αταξική κοινωνία οικοδομούνται οι πραγματικοί όροι σεβασμού από άνθρωπο σε άνθρωπο. Να παλέψουμε για την απελυθέρωση της κοινωνίας, το τσάκισμα των δεσμών του συστήματος και του ίδιου του καπιταλισμού. Να οικοδομήσουμε την κομμουνιστική κοινωνία.
Β.Κ.