ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Τους δούλους στην ελληνική αρχαιότητα τους κρατούσαν εκτός πόλεως για να «μην συνωμοτούν όντες μαζεμένοι». Ο πρύτανης του Καποδιστριακού κ. Φορτσάκης θέλει τους φοιτητές να ψηφίζουν κατά μόνας, από το σπίτι  τους μέσω ίντερνετ… Ο  δε αντιπρύτανης από τη Θεσσαλονίκη  κ. Ιωάννης Τζιφόπουλος θέλει  «να φασιστοποιηθούμε» για να μπορούν όσοι βρίσκονται «σε θέση εξουσίας» να ρίχνουν… «σφαλιάρες». Για να συμμαζευτεί ο απείθαρχος λαός.

ΤΑ «ΚΑΓΚΕΛΑ» ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Α) Πριν λίγες βδομάδες γιορτάσθηκε πανελλαδικά η εθνική γιορτή της 28ης  Οκτωβρίου. Όμως, η έκφραση «γιορτάσθηκε» δεν ανταποκρίνεται ολότελα στην πραγματικότητα. Οι χώροι των παρελάσεων «αποστειρώθηκαν» απ’ την προσέγγιση του πλήθους, δημιουργήθηκε μια εκτεταμένη «υγειονομική ζώνη» πέριξ των «επισήμων» με υλικά «αποστείρωσης» τους πολυπληθείς αστυνομικούς και τα αδιαπέραστα μεταλλικά κιγκλιδώματα που περιέφραξαν ολόκληρο τον χώρο κρατώντας, έτσι, τα πλήθη μακριά. Στόχος της ελληνόφωνης συγκυβέρνησης: η αποφυγή επανάληψης των αυθόρμητων λαϊκών εκδηλώσεων της 28-Χ-2011 όταν τα συγκεντρωμένα πλήθη του λαού ακύρωσαν, με τον όγκο τους, το πάθος τους και το ένστικτό τους, τις «επίσημες» παρελάσεις και τις υποκατέστησαν με ειρηνικές, αυθόρμητες, λαϊκές εκδηλώσεις που διακρίνονταν από μιαν άδολη δροσιά, από μια πρωτόφαντη ελπίδα λαϊκής αυτενέργειας. Εκείνη η αυθόρμητη και ελεύθερη λαϊκή συσσωμάτωση διέλυσε την τότε κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου και προκάλεσε την λυσσόδηκτη αντίδραση της άρχουσας τάξης μέσω των χολερικών σχολίων των γραβατοφόρων τηλεοπτικών χαμάληδων. Αυτό και, ίσως, κάτι ριζοσπαστικώτερο και δυναμικώτερο, θέλησε ν’ αποφύγει η πανικόβλητη συγκυβέρνησή μας· γι’ αυτό και κράτησε τα λαϊκά πλήθη σε –μεγάλη– απόσταση ασφαλείας επιδεικνύοντας προς τούτο αδίστακτη ετοιμότητα χρήσης αστυνομικής βίας προκειμένου να παραλύσει προκαταβολικά κάθε ενδεχόμενη και αναμενόμενη λαϊκή αντίδραση. Μόνο που μ’ αυτήν την συμπεριφορά της κατέδειξε το λαϊκό κίνημα ως «εσωτερικό εχθρό» για την αντιμετώπιση του οποίου δήλωσε έτοιμη να ποδοπατήσει ανθρώπινες συνειδήσεις και να συντρίψει ανθρώπινα κρανία με την ίδια ευκολία που ένας σκύλος κάθεται καταγής. Ως τέτοια αποτυπώθηκε στην λαϊκή συνείδηση. Ανεξίτηλα! Όταν δεν χρησιμοποιεί άμεσα, γυμνή, κατασταλτική βία, η συγκυβέρνηση εμφανίζει ως υποκατάστατό της, την απειλή χρήσης βίας. Ο ελεύθερα και αυθόρμητα συγκεντρωμένος λαός αντιπροσωπεύει, για την κρατική μας εξουσία, έναν ένοχο! Ένοχο όχι ενός τετελεσμένου γεγονότος, αλλά ένοχο, ενός ενδεχόμενου εγκλήματος (που ίσως ΘΑ τελεσθεί στο μέλλον!)
Β) Η άρχουσα κοινωνική τάξη, μέσω του υπηρετικού (πολιτικού, αστυνομικού και δημοσιογραφικού) προσωπικού της, επικαλείται την «νομιμότητα» και την «ανάγκη διασφάλισής της» προκειμένου να επικαλύψει με νομιμοποιητικό μανδύα την τρομοκρατική της πολιτική. Μόνο που πρέπει να παρατηρήσουμε τούτο: τα πολιτικά σώματα (π.χ. Κυβέρνηση) δημιουργούνταν (και δημιουργούνται) για να διαρκέσουν, οι δε νόμοι τους νοούνται ως περιορισμοί επιβαλλόμενοι στην κίνηση και στην φθορά, ως συντηρητικά αναχώματα ενάντια σε κάθε αλλαγή και αμφισβήτηση. Κατά την αριστουργηματική συμπύκνωση του Adam Smith,  η μόνη νόμιμη λειτουργία της κυβέρνησης είναι «η υπεράσπιση των πλουσίων έναντι των φτωχών, εκείνων που έχουν κάποια περιουσία εναντίον εκείνων που δεν έχουν καθόλου» (βλ. Χάννα Άρεντ, Η ανθρώπινη κατάσταση, (VITA ACTIVA) εκδόσεις γνώση τελ. 70, 300). Τούτο σημαίνει πως η αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση κατά της πιο πάνω συντηρητικής, ούτως ή  άλλως, κυβερνητικής νομιμότητας, αυτή η «οχλοκρατία», κατά την σκυθική κυβερνητική διάλεκτο, είναι πολύ πιο ελπιδοφόρα απ’ την τυραννία της Ολιγαρχίας του πλούτου μια και συνιστά προσπάθεια να αντικατασταθεί η βία του πάνοπλου «αμβλύνοος αστυνομικού» απ’ την λαϊκή δύναμη δηλαδή απ’ την ελεύθερη και αυθόρμητη συσσωμάτωση των ανθρώπων, απ’ την από κοινού δράση τους. Αυτό το ενδεχόμενο θέλουν να αποτρέψουν οι απανταχού και διαχρονικοί κρατούντες, ν’ αποτρέψουν δηλαδή τον λαό, απ’ την επικίνδυνη γι’ αυτούς, συνειδητοποίηση της δυνητικής του ισχύος, ενδεχόμενο βάσιμο να αναφυεί απ’ τις ελεύθερες κοινές συσσωματώσεις του. Γι’ αυτό και τις καταπολεμούν με λυσσόδηκτη επιμονή.
Γ) Κατά την αρχαϊκή (αλλά και την κλασική) περίοδο της ελληνικής ιστορίας, οι εμφανισθέντες στο ιστορικό προσκήνιο τύραννοι («αυτός ο εφιάλτης της αριστοκρατίας» κατά τον Χαράλαμπο Θεοδωρίδη) κρατούσαν τους υπηκόους τους φτωχούς, τρομοκρατημένους και διαρκώς απασχολημένους. Η αιτία; Την συνόψισε έντιμα ο ολιγαρχικός Ξενοφών: «όσο πιο εξαθλιωμένοι είναι οι υπήκοοι του τυράννου, τόσο πιο υποτακτικοί έναντι τούτου θα είναι». Τους κρατούσαν εκτός πόλεως για να «μην συνωμοτούν όντες μαζεμένοι» (βλ. ΤΖ.Ε.Μ ΝΤΕ ΣΑΙΝΤ ΚΡΟΥΑ,  Ο ταξικός αγώνας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, απ’ την Αρχαϊκή Εποχή ως την Αραβική Κατάκτηση, εκδόσεις ΡΑΠΠΑ, σελ. 250). Οι αρχαίοι Έλληνες έκρυβαν τους δούλους και (προεχόντως οι Αθηναίοι) τις γυναίκες τους στο σπίτι διότι, ενώ η «πόλις» δεν γνώριζε παρά ίσους, ο «οίκος» (νοικοκυριό) αποτελούσε το κέντρο τής πιο ακραίας ανισότητας. Με την ίδια συλλογιστική οι καπιταλιστές «κρύβουν» τους «ελεύθερους» εργάτες τους πίσω απ’ τους υψηλούς τοίχους των εργοστασίων τους, τους απομονώνουν κατά τη διάρκεια της παραγωγικής διαδικασίας ώστε να έχουν επαφή μόνο με το αντικείμενο της εργασίας τους (πρώτη ύλη) όχι με  τους συναδέλφους τους, όχι με άλλους ανθρώπους. (βλ. Χάννα Άρεντ, ό.π., σελ. 103-104, 51 και 290). Μετά ταύτα, δεν είναι ν’ απορεί κανείς που η εκάστοτε (ανά τους αιώνες!) κρατική εξουσία (που, επαναλαμβάνουμε, συνεστήθη για να διαρκέσει, να παγιωθεί, να ισχυροποιηθεί) έβλεπε με καχυποψία κάθε ένωση και οργάνωση ανάμεσα στις κατώτερες τάξεις. Έτσι, ο αυτοκράτορας Τραϊανός αρνήθηκε να επιτρέψει την συγκρότηση μιας πυροσβεστικής υπηρεσίας στην πόλη της Νικομήδειας στην Βιθυνία (που μόλις πριν λίγο είχε υποστεί μια καταστροφική πυρκαγιά, και δεν είχε οργανωμένο σώμα για την αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων), για τον ξεκάθαρο λόγο ότι κάθε οργάνωση στην επαρχία μοιραία θα προσλάμβανε πολιτικό χαρακτήρα και θα οδηγούσε σε ταραχές. Για τον ίδιο λόγο, φοβόταν επίσης να επιτρέψει νέους εράνους (φιλικές εταιρείες ή εταιρείες αμοιβαίας ωφέλειας) στην ίδια περιοχή. Με την ίδια καχυποψία αντιμετωπιζότανε και κάθε λαϊκή συνάθροιση ακόμη κι’ αν ελάμβανε χώρα σε τόπο δημόσιας ψυχαγωγίας λ.χ στον ιππόδρομο. Έτσι, είχαμε στον ιππόδρομο την λεγόμενη «Στάσιν του Νίκα» (Γενάρης του 532 μ.Χ.) που άρχισε ως μια διαδήλωση εναντίον ορισμένων τυραννικών αξιωματούχων, εξελίχθηκε σε επανάσταση κατά του αυτοκράτορα Ιουστινιανού και έληξε με μια φοβερή σφαγή ενός μεγάλου αριθμού απλών ανθρώπων (απ’ τα αυτοκρατορικά «βαρβαρικά» στρατεύματα του Βελισάριου και του Μούνδου) που υπολογίζεται κι από τις πιο συντηρητικές πηγές –δίχως άλλο με την συνηθισμένη υπερβολή– σε τριάντα με τριάντα πέντε χιλιάδες. [Οι διαδηλώσεις που διοργάνωναν οι φατρίες του ιπποδρόμου, οι «Βένετοι» και οι «Πράσινοι», ήσαν συχνά ασήμαντα πράγματα, μερικές φορές όχι περισσότερο «πολιτικές» στις προθέσεις από ένα ξέσπασμα φανατικών οπαδών μιας ομάδας σε σύγχρονο ποδοσφαιρικό αγώνα, διότι οι φατρίες αυτές καθεαυτές, δεν είχαν καθόλου ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά αν και, κάπου-κάπου, αποκτούσαν περιστασιακά πολιτική σπουδαιότητα](βλ. ΣΑΙΝΤ ΚΡΟΥΑ, ό.π., σελ. 402, 401 με περαιτέρω κριτικές παραπομπές στις σχετικές με το θέμα μονογραφίες του Αlan Cameron). Ακόμη, δηλαδή, κι’ όταν η plebs sordita (χύδην όχλος) –κατά τον Τάκιτο– συναθροίζεται μ’ αποκλειστικό σκοπό να απολαύσει «άρτον και θεάματα» («panem et circenses» κατά τον σατιρικό ποιητή Ιουβενάλη), ακόμη και τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος, για την κρατούσα τάξη, μιας επανάστασης ή, έστω, κοινωνικής αναταραχής! Σε πολύ νεώτερες εποχές π.χ. φασιστική Βουλγαρία της δεκαετίας του ‘30 του προηγούμενου αιώνα, η κρατική εξουσία ήταν εξαιρετικά καχύποπτη απέναντι σε ενώσεις με επωνυμίες «Οι φίλοι του βουνού» ή «Οι φίλοι του αντικαπνιστικού αγώνα»! Δεν μπορούσε να ελέγξει μια ελεύθερη ανθρώπινη συνάθροιση, την θεωρούσε επίφοβη ακόμη κι’ αν ελάμβανε χώρα στα «σκιόεντα όρη». Ακόμη και σε καθεστώτα με άλλην κοινωνική αναφορά, η ίδρυση σωματείου με επωνυμία «Σύνδεσμος για την παρατήρηση των πουλιών», αντιμετωπίστηκε αποτρεπτικά διότι οι άνθρωποι όταν συναθροίζονται, ακόμη και χάριν της ορνιθοπανίδας, συν-ομιλούν και συμ-πράττουν, αποκτώντας δύναμη και συνειδητοποιώντας την δυνητική τους ισχύ.
Δ) Και η κοινοβουλευτική Αριστερά μας πώς αντιμετώπισε αυτήν την σκανδαλώδη απειλή χρήσης αστυνομικής βίας; Μα, με την δέουσα επιδεικτική επισημότητα των στιγμών, δηλαδή μέσα στα ντουβάρια του ασφαλούς κοινοβουλίου, αυτού του θλιβερού αντηχείου άχρηστων λόγων και με επίσημες «καταδικαστικές» ανακοινώσεις! Όλως παραδόξως ουδεμία εκ των βουλευτών της δεν επεχείρισε, αναρρίχηση σ’ αυτά τα κάγκελα εν αντιθέσει με τα τόσο φωτογενή (και ακίνδυνα) κάγκελα της καταργηθείσας ΕΡΤ. Εξάλλου, λίγες στιγμές σπασμωδικής ενεργητικότητας, ως η επιχειρηθείσα αναρρίχηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στα κάγκελα της ΕΡΤ, ταράζουν ευχάριστα την έντιμη απραξία του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που λησμονούν αυτό που είπε, με άλλου είδους αφορμή, ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος: «η υπερβολή ομοιάζει στην ενεργητικότητα όσο η υδρωπικία στην υγεία!» (βλ. GEORGES LEFEΒVRE, η Γαλλική Επανάσταση,  ΜΙΕΤ, σελ. 410). Και η ελάσσων κοινοβουλευτική Αριστερά μας; Μιμείται αξιοθρήνητα μεν, πιστά δε, την ελληνόφωνη συγκυβέρνησή μας: Είναι υπέρ των δημοσίων λαϊκών συναθροίσεων αρκεί αυτές να υπάγονται οργανωτικά σε εκείνην, να υιοθετούν τα κομματικά της επιτάγματα, τα παραταξιακά της κελεύσματα και να κραυγάζουν τα προσυντεταγμένα συνθήματά της! Όσο δεν γίνεται αυτό, περιβάλλει τις δικές της λαϊκές δυνάμεις μ’ ένα cordon sanitaire (προστατευτική ζώνη). Σαν τα κάγκελα της συγκυβέρνησης!
                             5 – ΧΙ – 2014
Πέτρος Πέτκας