ΤΟ ΑΚΟΥΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Στο σούπερ μάρκετ που βλέπεις τον κόσμo να συνωστίζεται για να πάρει πατάτες με 39 λεπτά το κιλό.
Στη γειτονιά ανάμεσα στις καλημέρες και τις καληνύχτες των γειτόνων.
Στο φανάρι ακούγοντας τη συζήτηση στο διπλανό αυτοκίνητο περιμένοντας να ανάψει πράσινο.
Στο γήπεδο που πάω από παιδάκι να δώ την ομάδα. Εντός και εκτός έδρας.
Στα μάτια του οικοδόμου φίλου που είναι ένα χρόνο άνεργος και που κάθε προσπάθεια εύρεσης ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ εργασίας πέφτει στο κενό.
Στους συγγενείς που αναπνέουν καθε μέρα τον καρκίνο στο εργοστάσιο για ένα πενιχρό μεροκάματο.
Στις κουβέντες των παιδιών όταν ξεχύνονται στους δρόμους με το χτύπημα του σχολάσματος σαν πολύβουο μελίσσι.
“Πέφτουν. Τελειώνουν”. Όλοι αυτοί και το σύστημα, που εκπροσωπούν, που μας οδηγούν στην εξαθλίωση και στην εξόντωση πέφτουν και τελειώνουν.
Αρκεί να καταλάβει ο καθένας τη δύναμη που έχει.
Όχι ασφαλώς με το να μένει μόνος του αλλά σε συλλογικότητες μαζί με τούς Άλλους,
ανεξαρτήτως επαγγέλματος και χωρίς μικροκλαδικα συμφέροντα.
Ένα ποτάμι θα γίνει που θα παρασύρει στο πέρασμά του όλα τα σκουπίδια του συστήματος, υπουργούς και βουλευτάδες, γραφειοκρατεία, αφεντικά, φασισμό... και θα τα καταλήξει στη χωματερή της ιστορίας.

Στο χέρι μου. Στο χέρι σου. Στο χέρι όλων μας. Της εργατικής τάξης. Των ανέργων. Των αυτοαπασχολούμενων.  Όλων των λαϊκών στρωμάτων. Όλων των αποκλεισμένων και αυτών που το σύστημα θεωρεί περιττούς.
Σε κάθε γειτονιά. Σε κάθε χώρα. Πέρα απο σύνορα. Ανεξαρτήτως φύλου-φυλής και θρησκείας η μη. Από τους απολυμένους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ως τους εξεγερμένους εργάτες της Ουκρανίας.
Από τους άστεγους του Παρισίου ως τους εκδιωχθέντες από τα κατασχεθέντα από τις τράπεζες σπίτια στη Μαδρίτη.
Μιά φωτιά!
Μιά φωτιά όχι καταστροφής αλλά σύνθεσης.
Σύνθεσης ενός νέου. Χωρίς αφεντικά και άθλιες συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Μια κοινωνία απο τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Για τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Για τις ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης.


 Γ.Σ. Βόλος

30-09-2014