9η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ

9η Μαρξιστική Διεθνιστική Κατασκήνωση

Για 9η συνεχή χρονιά, το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα και η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας, πραγματοποίησαν τη Μαρξιστική Διεθνιστική Κατασκήνωσή τους, που φέτος έγινε μεταξύ 21 και 27 Ιούλη, στον Αγιόκαμπο, την ωραία παραλία του νομού Λάρισας.

Με την παρουσία και ενεργό συμμετοχή εκατοντάδων Ελλήνων αλλά και διεθνών συντρόφων και φίλων του ΕΕΚ, μέσα από τις διαδικασίες της κατασκήνωσης «σκύψαμε» συλλογικά στην κατανόηση της αντικειμενικής κατάστασης, μέσα στο φλεγόμενο παγκόσμιο περιβάλλον που ζει σήμερα η ανθρωπότητα. Προσανατολιστήκαμε πληρέστερα για τα υψηλά καθήκοντα που βάζει αυτή η κατάσταση στην εργατική τάξη, στην επαναστατική καθολική τάξη, που μπορεί πραγματικά να βγάλει την ανθρωπότητα από την κρίση.

Συζητήσαμε πάνω σε θεματικές που αφορούν : στην οικονομική κρίση· στον εθνικισμό /φασισμό /διεθνισμό· στο εργατικό κίνημα και στη σχέση ανεργίας /εφεδρικού στρατού ανέργων /εργασίας και στην εκμετάλλευσή της· πάνω στον Ιμπεριαλισμό, που σήμερα, 100 χρόνια μετά το ξέσπασμα του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου  σπέρνει ξανά τον εφιάλτη του πολέμου στον πλανήτη, από την Ουκρανία, ως την Γάζα και τη Mέση Aνατολή. Ακόμα συζητήσαμε για το γυναικείο ζήτημα, για ζητήματα αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης, μαζί με τον σ. Μάκη Αναγνώστου της ΒΙΟΜΕ, αλλά μιλήσαμε και για τις εξαρτήσεις και την μάχη για Ζωή, μαζί με μια υπέροχη παράσταση κουκλοθέατρου από την ομάδα Κούκλας της Μονάδας Κοινωνικής Επανένταξης του 18Ανω. Τους ευχαριστούμε ξεχωριστά.

Διεθνές οικονομικό αδιέξοδο και διεθνιστική επαναστατική απάντηση

Δυο πρόσφατα επεισόδια της τραπεζικής κρίσης στην ΕΕ (η κατάρρευση της 4ης μεγαλύτερης Βουλγαρικής τράπεζας, CCB, η χρεοκοπία θυγατρικής τράπεζας  της Πορτογαλικής Banco Espirito Santo κι ο πανικός που ακολούθησε στις διεθνείς χρηματαγορές), έδειξαν πως η περίοδος «χάριτος» και φαινομενικής οικονομικής σταθεροποίησης στην Ευρώπη μεταξύ ’12 και ’14, έχει παρέλθει οριστικά. Είμαστε σε σημείο καμπής: μια περίοδος τελειώνει, μια άλλη αρχίζει που  δείχνει ότι τα προβλήματα που εξεράγησαν στην παγκόσμια κρίση του 2007-08 δεν λύθηκαν αλλά και νέα (όπως ο αποπληθωρισμός)  προστέθηκαν. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει να αντιμετωπίσει απλά την κρίση αλλά και τις συνέπειες των πολιτικών αντιμετώπισής της τα τελευταία 7 χρόνια.

Ο ερχόμενος Οκτώβρης είναι σημαδιακός και κρίσιμος, για δύο λόγους: πρώτον, οι ΗΠΑ τερματίζουν το Πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης, και δεύτερο γίνονται στην ΕΕ τα  stress test των 128 Ευρωπαϊκών τραπεζών, με στόχο την προώθηση του σχεδίου για την ενοποίηση του  ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Ενώ όλα δείχνουν πως η «ώρα της κρίσης» για τις Ευρωπαϊκές τράπεζες δεν μπορεί να αναβληθεί για πολύ ακόμα, τα δύο περιστατικά σε Βουλγαρία και Πορτογαλία, επιβεβαιώνουν πως το όλον έδαφος είναι σαθρό και αναξιόπιστο ακόμα και για τους ίδιους τους καπιταλιστές. Η  διεθνής επιδείνωση της κρίσης θα καθορίσει και την τύχη του ελληνικού καπιταλισμού και της κυβέρνησής του, που στην τελευταία έξοδο στις αγορές, δεν πήραν ούτε καν τα αναμενόμενα, με την Κίνα να αποσύρει την δέσμευσή της για αγορά ομολόγων ύψους 1,5 δις ευρώ.

Πάνω στη βάση της προχωρημένης καπιταλιστικής παρακμής, αναπτύσσονται, μαζί με την κοινωνική σήψη και την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, και τα πιο αντιδραστικά αστικά ιδεολογήματα. Ο αστικός εθνικισμός, ένα φαινόμενο της νεωτερικότητας, αρχικά προοδευτικός όσο εκφράζει την επαναστατική κίνηση της αστικής τάξης προς τη συγκρότηση εθνικής αγοράς και κράτους-έθνους ενάντια στο φεουδαλισμό,  μετετράπηκε στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, σε αντιδραστική δύναμη, με την είσοδο στην ιμπεριαλιστική  εποχή, με αποκορύφωμα τα δύο παγκόσμια ιμπεριαλιστικά πολεμικά σφαγεία.  O φασισμός, είναι η αντεπαναστατική μετεξέλιξη του αντιδραστικού εθνικισμού των ιμπεριαλιστικών χωρών, μετά τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Oκτωβριανή Eπανάσταση.

Στον αντίποδα, οι επαναστάτες αντιτάσσουν τον διεθνισμό, την διεθνή ένωση του προλεταριάτου και των λαών, όχι ως αφηρημένη ηθική αρχή, αλλά ως υλική, ιστορική αναγκαιότητα βασισμένη πάνω στην παγκόσμιο χρακτήρα των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων και τον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, την διεθνοποίηση της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής της ανθρωπότητας. Μια επαναστατική Διεθνής, η Τέταρτη Διεθνής, είναι σήμερα, περισσότερο απαραίτητη από ποτέ.
 
Διχοτόμηση της εργασίας κι ανατροπή της εκμετάλλευσης
 
Στον καπιταλισμό, η σφαίρα της εκμετάλλευσης της εργασίας χωρίζεται στον χώρο της άμεσης εκεμτάλλεσυης και τον χώρο της ανεργίας. Δεν μπορεί να υπάρξει συσσώρευση κεφαλαίου, δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς την ύπαρξη αυτής της διχοτόμησης. Ανάμεσα στους δύο αλληλένδετυους χώρους, παρεμβάλλεται ένα τείχος κρατικής βίας, νόμων, καταστολής, καταπίεσης. Οι ροές μεταφοράς δυνάμεων από τη μια πλευρά στην άλλη, σε περιόδους κρίσεων, αυξάνονται δραματικά. Ενώ όμως υπάρχουν ρωγμές σε αυτή τη ζώνη, δεν θα μπορέσει να υπάρξει  κατάργηση της διχοτόμησης παρά μόνο με την επαναστατική ανατροπή της σφαίρας της εκμετάλλευσης συνολικά. Συνεπώς, η πάλη ενάντια στην ανεργία είναι πάλη ενάντια στον ίδιο τον καπιταλισμό, πάλη πολιτική, που δεν λύνεται απλά με κινηματικά ή οικονομίστικα μέσα. Το ζήτημα του επαναστατικού Κόμματος της εργατικής τάξης, εμφανίζεται ξανά σε όλο του την ιστορική βαρύτητα.

Ο Μαρξ επεσήμανε ως στιγμή της επανάστασης, την στιγμή της συνένωσης της εργατικής τάξης, εργαζόμενων και ανέργων για την ανατροπή των ίδιων των όρων της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό απαιτεί και νέες ανεξάρτητες μορφές προλεταριακής-λαϊκής αυτοοργάνωσης, όπως είναι τα Κέντρα Αγώνα, που θα ανοιχτούν και θα κινητοποιήσουν όλη την πληττόμενη από την κρίση κοινωνία. Ιδιαίτερο ρόλο  συνδετικού ιστού και μαχητικής πρωτοπορίας μπορεί και πρέπει να παίξει η νεά γενια, σήμερα το βαρύτερα πληττόμενο από την ανεργία  τμήμα.
Το παράδειγμα του αγώνα των καθαριστριών, αλλά και η πρόσφατη μάχη των κατοίκων της Δυτικής Μακεδονίας ενάντια στο  ξεπούλημα της ΔΕΗ, με την τοπική κοινωνία να συσπειρώνεται γύρω από ένα εργατικό αγώνα, είναι μερικά από τα οδηγά σημεία  για την οργάνωση της πάλης των εργατών.

Ιμπεριαλιστική παρακμή, σοσιαλιστική επανάσταση, επαναστατικό κόμμα

Από το ’89-’91, την εποχή των καταρρεύσεων της ΕΣΣΔ και των Λαϊκών Δημοκρατιών της Ανατολικής Εΰρώπης, κυριαρχούσαν  οι νέες, υποτίθεται ακράδαντες «βεβαιότητες», οι μύθοι που υμνούσαν την «τελική και πλήρη νίκη» του καπιταλισμού, το τέλος του κομμουνισμού, της επανάστασης, του Μαρξισμού, της ίδιας της Ιτσορίας. Τώρα ζούμε την «κατάρρευση των καταρρεύσεων», το τέλος αυτής της εποχής της φενάκης. Ο καπιταλισμός δεν  κατάφερε να ξεπεράσει την παρακμή του, να ξανακολλήσει την ιμπεριαλιστική αλυσίδα που έσπασε στη Ρωσία πριν από περίπου ένα αιώνα. Ο κύκλος που άνοιξε τον Οκτώβρη του 1917 δεν έχει κλείσει κι ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός είναι αντιμέτωπος όχι μόνο με την μεγαλύτερη κρίση της Ιστορίας του αλλά και με την κατάρρευση των προσδοκιών του που έτρεφε επί 20 χρόνια για την πλήρη απορρόφηση του πρώην σοβιετικού χώρου.

Η αλήθεια εμφανίζεται μέσα στις φλόγες της Ουκρανίας και στο χάος στο οποίο βυθίζεται ολόκληρη η Μέση Ανατολή.
Το Ουκρανικό ζήτημα δείχνει πώς ο Ιμπεριαλισμός προσπαθεί να ενσωματώσει τον πρώην Σοβιετικό χώρο μετατρέποντάς τον σε αποικία κάτω από μια φασιστική ή ημι-φασιστική κυβέρνηση (σύμφωνα με την πρόβλεψη του Τρότσκι από το 1929). Η περιβόητη «μετάβαση στην οικονομία της αγοράς» αφού προκάλεσε τεράστια κοινωνικά δεινά, απέτυχε. Μετά από τις καταρρεύσεις, υπήρξε κανιβαλισμός των οικονομικών πόρων και όχι επανεπένδυσή τους με την διαμόρφωση εσωτερικής αγοράς. Ενώ οι ολιγάρχες με τη συνεργασία της Δύσης πλουτίζανε και μετέφεραν γιγάντια ποσά σε φορολογικούς παραδείσους, οι λαοί πεινούσαν και οι χώρες έμεναν κρανίου τόπος.

Αρχικά, οι κινητοποιήσεις του Μαϊντάν συσπείρωναν  κατεστραμένους μικροαστούς που αντιδρούσαν στη ζωή φτώχειας κάτω από το διεφθαρμένο καθεστώς Γιανουκόβιτς. Πολύ γρήγορα όμως φάνηκε πως οι φασίστες, οι ολιγάρχες και οι ιμπεριαλιστές βρίσκονται από πίσω. Η τάχιστη άνοδος των Ναζί κι η συμμετοχή τους στην κυβέρνηση και στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του Κράτους  έκανε να βρυκολακιάσει η φασιστική  κληρονομιά του σφαγέα και συνεργάτη των Ναζί Στεπάν Μπαντέρα.

Η όποια ιδεολογική σύγχυση ή  εθνικιστικές ιδέες στο στρατόπεδο των εξεγερμένων εργατών και των  Λαϊκών Δημοκρατιών της Νότιας και Ανατολικής Ουκρανίας και της Ρουθηνίας, δεν μπορύν να χρησιμοποιούνται σαν φτηνό πρόσχημα για να κρυφτεί ο ταξικός χαρακτήρας της σύγκρουσης ανάμεσα στο προλεταριάτο αυτών των περιοχών και του ιμπεριαλισμού των HΠΑ/ΕΕ/ΝΑΤΟ που στηρίζει οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά, και κινητοποιεί την μαύρη συμμαχία ολιγαρχών, φασιστών και δολοφόνων της Μαφίας και την καταρρέουσα πραξικοπηματική ψευτοκυβέρνηση  του Kιέβου.  Κανείς δεν μπορεί να  είναι "ουδέτερος", όπως κάνει ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, καθεστωτικής και εξωκοινοβουλευτικής αλλά και της αναρχίας που ουσιαστικά στηρίζουν το Κίεβο. Δεν κατηγορούμε τον Πούτιν για το ότι τάχα βρίσκεται πίσω από τους εξεγερμένους, τον κατηγορούμε γιατί δεν είχε και δεν έχει κανένα σκοπό να τους ενισχύσει και τους χρησιμοποιεί στις γεωπολιτικές βλέψεις του. Γιατί η σύγχρονη μετασοβιετική Ρωσία στον δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης δεν είναι Σοβιετική Ένωση, ούτε και ο Πούτιν είναι Λένιν, ούτε καν... Στάλιν, όπως τον κατηγορούν. 

Ύψιστο καθήκον κάθε Μαρξιστή είναι η συντριβή των ναζιστών και του Ιμπεριαλισμού, που έχει σπείρει το χάος στην Ουκρανία αλλά και στη Μέση Ανατολή, διαλύοντας το Ιράκ  και εξολοθρεύοντας τον παλαιστινιακό λαό της Γάζας.

Όλα τα παραπάνω, δεν είναι μεμονωμένες «ανωμαλίες» αλλά ο κανόνας ενός συστήματος ιστορικά εξαντλημένου. Πρέπει η εργατική τάξη να παλέψει, όχι απλά για το ένα ή το άλλο ζήτημα, αλλά για την ίδια την ζωή. Και η πάλη για την ζωή είναι πάλη για μια Νέα Ζωή, ριζικά και εκ βάθρων αλλαγμένη, αποκαθαρμένη από τα βάσανα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Όρος για τη νίκη της επανάστασης, είναι το χτίσιμο του επαναστατικού Κόμματος της εργατικής τάξης, της επαναστατικής πρωτοπορίας που δρα μέσα στις μάζες, απαραίτητος όρος για να ανυψωθεί η τάξη σε υποκείμενο, από τάξη καθεαυτή σε τάξη για τον εαυτό της. Η δυνατότητα της οργανωμένης πρωτοπορίας να αλλάξει την τάξη, εδράζεται μέσα στην ίδια την τάξη, όχι έξω από αυτήν, μέσα στους αγώνες της και τα δεινά της. Υπάρχει ανάγκη για επιστροφή της πρωτοπορίας της στην βαθιά και συστηματική μελέτη του Μαρξισμού, σαν όπλο αλλαγής του κόσμου στο σήμερα.

Με αληθινή συναίσθηση αυτού του καθήκοντος πραγματοποιούνται οι εκπαιδευτικές κατασκηνώσεις του ΕΕΚ, και με βάση πάλι αυτό θα ανανεωθούν και θα πληθύνουν οι συναντήσεις θεωρητικής εκπαίδευσης και προετοιμασίας για το επερχόμενο κύμα της παγκόσμιας επανάστασης.

Κ. Αποστολόπουλος Α. Παπαδάτου