ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ !

Α) Πρόσφατα το ΣτΕ με σχετική απόφασή του (με ψήφους 15 έναντι 10) νομιμοποίησε το κυβερνητικό πραξικόπημα της 11-6-2013 «κλείνοντας» αμετάκλητα την ΕΡΤ. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, το προαναφερόμενο (ανώτατο διοικητικό) δικαστήριο έκρινε πως το ελληνικό δημόσιο (κράτος) το μεν, δεν είναι υποχρεωμένο να διατηρεί δημόσια (κρατική) ραδιοτηλεόραση το δε, πως η ομαδική απόλυση των χιλιάδων εργαζομένων της κρατικής ΕΡΤ, δεν συνιστά «ομαδική απόλυση» διότι οι απολυθέντες εργάζονταν σε δημόσια υπηρεσία που έκλεισε και, επί πλέον, το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του 2011 αναφερότανε στο άμεσο κλείσιμο ζημιογόνων επιχειρήσεων των ΔΕΚΟ. Επομένως, υπήρχε νομιμοποίηση για το αιφνίδιο «κλείσιμο» της ΕΡΤ. Το ότι η ΕΡΤ ήταν κερδοφόρα επιχείρηση κι όχι ζημιογόνα, παραθεωρήθηκε εντελώς και, μάλιστα, σιγή. Η πιο πάνω απόφαση δημοσιοποιήθηκε εσπευσμένα ανήμερα των εκλογών! Το ότι το Σύνταγμα, με το άρθρο 15 τούτου, ορίζει πως «Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους… (που) έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας», το ΣτΕ το εξέλαβε ως αμελητέα λεπτομέρεια. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι ερμηνείας του δικαίου. Η πρώτιστη, η κυρίαρχη τούτων είναι η «γραμματική ερμηνεία». Στις άλλες προσφεύγουμε ΜΟΝΟΝ όταν έχουμε δυσερμήνευτες διατάξεις για την κατανόηση των οποίων η «γραμματική ερμηνεία» παρίσταται ως επιστημονικά αλυσιτελής. Αντ’ άλλων αναλύσεων (χρήσιμων για τους ειδικούς-νομικούς αλλά διόλου ελκυστικών για τον μέσο μη νομικό αναγνώστη) αναφερόμαστε επιγραμματικά στον Γεώργιο Μπαλή, τον επιφανέστερο (μετά τον Βασίλειο Οικονομίδη) νεοέλληνα νομικό στον χώρο του ιδιωτικού δικαίου και στο σαρκαστικό μεν, αλλά εξαιρετικά εύστοχο απόφθεγμά του που θαρρείς και το εμπνεύστηκε αναγιγνώσκοντας την πιο πάνω απόφαση του ΣτΕ: «Όπου οι νόμοι ρητώς διακελεύονται, ιδιαίτερη ευελιξία νοημοσύνης προς ανακάλυψιν νέων εννοιών δεν ενδείκνυται»!
Ενωρίτερα (2013), το Διοικητικό Εφετείο του Πειραιά με σχετικήν απόφασή του απέρριψε αίτηση-αγωγή του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας με βάση την οποία ο ενάγων (Δήμος) στρεφότανε κατά της ΕΥΔΑΠ και ζητούσε να του καταβάλει το ποσό των 14.064.300 ευρώ ως τέλη διέλευσης υπεδάφους, διότι έκρινε πως η ΕΥΔΑΠ ΔΕΝ υποχρεούται να πληρώνει στους Δήμους «Τέλη δικαιώματος χρήσης διέλευσης υπεδάφους» για τους αποχετευτικούς αγωγούς μεταφοράς λυμάτων και ομβρίων υδάτων. Έτσι, τέθηκε ανυπέρβλητος φραγμός στην ενδεχόμενη οικονομική αυτοδυναμία των Δήμων και, ταυτόχρονα, θωρακίστηκε η αγοραία αξία της ΕΥΔΑΠ. (Ποιός νοήμων «επενδυτής» - καπιταλιστής (κερδοσκόπος) θα αγόραζε την ΕΥΔΑΠ αν η τελευταία βαρυνότανε με τέτοιου ύψους φόρους έναντι των Δήμων;) (βλ. Ευτοπία, τεύχος 22 (Δεκ. 2013), σελ. 17 σημείωση μ’ αριθμό 18).
Τέλος, πολύ-πολύ πρόσφατα, το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας έκανε δεκτή αίτηση των ηρωϊκών καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, ακύρωσε την απόφαση απόλυσής τους και διέταξε την άμεση επαναπρόσληψή τους. Το ελληνικό δημόσιο (κράτος) αρνήθηκε να συμμορφωθεί με το διατακτικό της πιο πάνω δικαστικής απόφασης και, επί πλέον, έσπευσε ν’ ασκήσει ένδικο μέσο ενώπιον του Αρείου Πάγου κατ’ αυτής (απόφασης) επί τω λόγω ότι «… τίθενται ζητήματα εξαιρετικής σπουδαιότητας που αποτελούν τον πυρήνα του θεσμού της διαθεσιμότητας και συνδέονται με την ερμηνεία και εφαρμογή συνταγματικών διατάξεων» (Βλ. σχετικό σημείωμα του Κώστα Αβραμίδη στην Νέα Προοπτική της 7-6-2014).
Β) Πριν από δύο (2) ημέρες (10-6-2014) το ΔΝΤ στην τελευταία πολυαναμενόμενη ανακοίνωση-έκθεσή του για την Ελλάδα αναφέρει, μεταξύ άλλων, με χαρακτηριστικό για τοκογλύφο κυνισμό, πως διαβλέπει «ΚΙΝΔΥΝΟ (των) δικαστικών αποφάσεων για τα μισθολογικά»! Αν οι δικαστικές αποφάσεις συνιστούν και, μάλιστα, απροσχημάτιστα, ΚΙΝΔΥΝΟ για την ελληνική έννομη τάξη, για την οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας, τότε, αυτό που μέχρι σήμερα εγκωμιαζότανε ως «έννομη τάξη», ως «νομιμότητα», σήμερα ήδη αξιολογείται ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας και, αύριο, ίσως να καταγγελθεί ως «εγκληματική πρακτική» άξια κρατικής καταστολής. Δηλαδή, ήδη προσεγγίζουμε εκείνο το οριακό σημείο κατά το οποίο η νομιμότητα της κυρίαρχης αστικής τάξης παύει να την εξυπηρετεί, φαίνεται ως αντίμαχή της και γι’ αυτό πρέπει να καταγγελθεί και να αντικατασταθεί, επί το αντιδραστικότερον, από αυτήν την ίδια την αστική τάξη! Πρόκειται για το αχνοφέγγισμα μιας αντισυνταγματικής εκτροπής η οποία, δεν είναι απαραίτητο πάντοτε και ιδίως σήμερα, να φέρει αμφίεση αμβλύνοος συνταγματάρχη. Μέχρι τώρα το κύριο, το κρίσιμο νομοθετικό έργο γινότανε όχι από την Βουλή αλλά με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ερήμην της Βουλής. Τώρα, η συγκυβέρνηση όντας sub specie aeternitatis (στο κατώφλι της… αιωνιότητας) έσπευσε αμήχανη και κάθιδρη να κλείσει την ίδια την Βουλή.
Υπογραμμίζεται πως το Σύνταγμα και οι νόμοι της ελληνικής πολιτείας θεσμοθετήθηκαν απ’ την ελληνική αστική τάξη μέσω του πολιτικού-υπηρετικού προσωπικού της τελευταίας. Πίστευε, λοιπόν, δικαίως, πως η προσφυγή της σ’ ΑΥΤΟΥΣ τους νόμους δεν θα έθιγε, παρά σπανίως ή ΠΟΤΕ, τα συμφέροντά της. Τώρα έρχεται το επικυρίαρχό της ΔΝΤ να της υπομνήσει πως κάνει λάθος εκτίμηση. Τούτο σημαίνει πως η θέση της ενδέχεται να καταστεί δεινή. Από εδώ απορρέουν και οι «ερμηνευτικές εκδοχές» των δύο (2) πρώτων προαναφερθεισών δικαστικών αποφάσεων ως και το υπόρρητο σκεπτικό της ασκηθείσας, εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου, προσφυγής κατά της τρίτης τούτων.
Γ) Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων ήταν το πιο συγκροτημένο μέλος της Ρωμαϊκής άρχουσας τάξης (βλ. ΤΖ. Ε. Μ ΝΤΕ ΣΑΙΝΤ ΚΡΟΥΑ, O Tαξικός Aγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο από την Αρχαϊκή Εποχή ως την Αραβική Κατάκτηση, σελ. 430) Έμεινε στην ιστορία όχι τόσο, ούτε κυρίως, χάριν του αδιαμφισβήτητου λογοτεχνικού και μεταφραστικού τάλαντού του, όσο για τα αντιδημοκρατικά φρονήματά του και την επιχειρηθείσα απ’ τον ίδιο θεωρητική θεμελίωσή τους. Οι λόγοι, οι επιστολές και οι πραγματείες του είναι γεμάτες από ύβρεις κατά των κατώτερων ρωμαϊκών τάξεων που τις χαρακτήριζε sordes urbis et faex (λίγδα και βρωμιά της πόλης) σε περίπτωση δε που έδειχναν ριζοσπαστικές τάσεις, τις αποκαλούσε improbi (διεστραμμένες) (στο ίδιο πιο πάνω σελ. 391, 443). Είχε διαγνώσει πως το νευρικό κέντρο της κλασσικής Ελληνικής Δημοκρατίας, βρισκότανε μέσα στις ελληνικές λαϊκές συνελεύσεις γι’ αυτό τις μισούσε χλευάζοντας την διαδικασία ψήφισης των αποφάσεων ύστερα από γενική συζήτηση και με ανάταση των χειρών. Θεωρούσε το δικαίωμα της ιδιοκτησίας απαραβίαστο και υποστήριζε πως η περιφρούρηση τούτου συνιστούσε τον κύριο λόγο της ίδρυσης των Κρατών (πιο πάνω στο ίδιο σελ. 413, 527). Κορυφαίος δικηγόρος (καίτοι μη νομικός), παρ’ όλο που χε να κάνει με το ius civile {αστικό δίκαιο: το μόνο σπουδαίο επίτευγμα των Ρωμαίων στον χώρο του πνεύματος, ένα καλομελετημένο σύστημα δουλεμένο σ’ όλες τις λεπτομέρειες και συχνά με μεγάλη διανοητική αυστηρότητα βλ. στο ίδιο σελ. 527, 413}, εν τούτοις, έγινε διάσημος ανά τους αιώνες για τις φαινομενικά ανορθόδοξες δικονομικές αντιλήψεις του (χάριν των οποίων και τον μνημονεύουμε εδώ). Απευθυνόμενος, λοιπόν, στους ενόρκους μιας συγκεκριμένης δίκης ξεστόμισε, κυνικώ τω τρόπω, το ακόλουθο αειθαλές κήρυγμα για κάθε ταξικό δικαιοδοτικό σύστημα: οι αποφάσεις σε μιαν ένδικη υπόθεση πρέπει να εκδίδονται με κριτήριο «το καλό του κράτους, την ασφάλεια της κοινότητας, και τα άμεσα συμφέροντα της πολιτείας» δηλαδή τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. (quid utilitas civitatis, quid communis salus, quid reipublicae tempora poscerent). H ΟΥΣΙΑ ΚΑΘΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΑΣΗΜΑΝΤΗ!!!. (στο ίδιο πιο πάνω σελ. 391). ΑΥΤΗΝ την ‘εθνοσωτήρια’ συλλογιστική έσπευσαν να υλοποιήσουν οι δύο (2) προαναφερθείσες δικαστικές αποφάσεις, την υλοποίηση της ίδιας συλλογιστικής επιζητεί η προσφυγή του δημοσίου κατά της τρίτης απόφασης. ΓΙ’ ΑΥΤΟ και η περιφρονητική αντιμετώπιση της υφιστάμενης νομιμότητας, ΓΙ’ ΑΥΤΟ και η εκούσια απαλλοτρίωση των νομικών γνώσεων των πιο πάνω δικαστηρίων. Έτσι, το δικαστήριο παύει, πλέον, να είναι δικαιοδοτικό όργανο και μεταμορφώνεται σ’ έναν κρατικό μηχανισμό sui generis: «ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΕΙ, αλλά ΧΤΥΠΑΕΙ» (τους πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά εναντιούμενους στην κυρίαρχη κοινωνική τάξη), «ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΕΙ, αλλά ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ» τα συμφέροντα της τελευταίας, (την «αισχρότητα του υπάρχοντος», κατά τον Λούκατς)· πιο συγκεκριμένα, μέσω της φίμωσης της κρατικής ΕΡΤ, διασφαλίζονται τα συμφέροντα της Εμπορικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, αυτής της βιομηχανίας κατασκευής υπηκόων που ειδικεύεται στην κατεδάφιση της έλλογης σκέψης, που παραχαράσσει ή ακόμη, και «δημιουργεί» ‘ειδήσεις’ που εμπορεύεται, κερδαλεοφορίας ένεκα, ως και την ανθρώπινη ανάγκη για χαρά, ακόμη και για γέλιο. Μια τέτοια «δικαιοσύνη» αναποδράστως διέπεται απ’ την «λογική» της απροσχημάτιστης εξωθεσμικής ταξικής μεροληψίας περιβεβλημένης με τα χαρακτηριστικά «της κόκκινης γεύσης του πικρού ήχου και του αρωματικού χρώματος»!
Υ.Γ Ήδη πριν από λίγη ώρα ο Άρειος Πάγος δικαίωσε το προσφεύγον ελληνικό δημόσιο και ανέστειλε την εκτέλεση της προμνησθείσας απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας. Salus patriae suprema lex esto! (Υπέρτατος νόμος ας είναι η σωτηρία της πατρίδας!)
12-VI-2014
Πέτρος Πέτκας