ΈΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ "ΜΑΥΡΟ" ΣΤΗΝ ΕΡΤ

Ένας χρόνος από το «μαύρο» στην ΕΡΤ

Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που η κυβέρνηση έκανε την πρώτη μεγάλη γενική δοκιμή των απολύσεων με τον «ξαφνικό θάνατο» στην ΕΡΤ. Μέσα σε μια μέρα 2.500 εργαζόμενοι βρέθηκαν άνεργοι.
Ένα κύμα λαϊκής αγανάκτησης ξεσηκώθηκε ενάντια στην μισητή συγκυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΔΗΜΑΡ και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, ενώ για πρώτη φορά το σύνθημα της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας κατακτά τις συνειδήσεις και γίνεται ελπιδοφόρα προοπτική. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενου και λαού πλημμύρισαν την λεωφόρο Μεσογείων στο ύψος της Αγίας Παρασκευής σε μια μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση στις 13 Ιούνη. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός κλινικά νεκρός μετά από τις καταιγιστικές εξελίξεις, με την βοήθεια της καθεστωτικής αριστεράς αλλά και δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, στάθηκε στα πόδια του και μετατράπηκε σε ρυθμιστή της κατάστασης. Αντί να απευθυνθεί η αριστερά στη λαϊκή μάζα, που συνέρρεε καθημερινά στην ΕΡΤ κατά χιλιάδες, καλλιεργούσε αυταπάτες για τον κυβερνητικό συνδικαλισμό των Ομοσπονδιών και της ΑΔΕΔΥ που δήθεν θα οργάνωνε τον αγώνα. Η σύγχυση έφτασε σε σημείο τα πρωτοβάθμια να καλούν την ΑΔΕΔΥ να κηρύξει Πολιτική Απεργία Διαρκείας!
Οι αυταπάτες αυτές της αριστεράς μόνο νερό έχυναν στον μύλο του κυβερνητικού συνδικαλισμού, μέχρι που τις γύρισε την πλάτη όταν πια δεν χρειαζόταν τις αυταπάτες τους αφού ήδη η όποια δυνατότητα για εργατική απάντηση στο μαζικό έγκλημα των 2500 απολύσεων είχε εκλείψει.

Μαζί με τον αγώνα ενάντια στις απολύσεις τους, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ ανέπτυξαν μια πολύπλευρη αυτοοργανωμένη δραστηριότητα. Χωρίς την διοικητική ιεραρχία, για πρώτη φορά, η κρατική τηλεόραση άνοιξε τις πύλες της στην κοινωνία και τα κινήματα. Εκατοντάδες συζητήσεις ρεπορτάζ πολιτικές αναλύσεις κλπ τροφοδότησαν για μήνες το διψασμένο για αλήθεια και πολιτική λαϊκό κοινό. Αποδείχθηκε πως οι εργαζόμενοι είναι σε θέση να διαχειριστούν την δουλειά τους, όσο πολύπλοκη και να είναι, λειτουργώντας αμεσοδημοκρατικά και έχοντας στο κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Ένα χρόνο μετά από την μέρα που η κυβέρνηση έκανε την πρώτη γενική δοκιμή μαζικών απολύσεων, δοκιμάζοντας τις δυνατότητες του κυβερνητικού συνδικαλισμού να πνίγει τους αγώνες, αλλά και πιστοποιώντας τις αδυναμίες της καθεστωτικής αριστεράς και του εργατικού κινήματος, τίποτε δεν είναι τελειωμένο. Αντίθετα, οι εργατικοί αγώνες κάθε φορά θέτουν το συνολικό πολιτικό ζήτημα, ακόμη και μέσα από τα αδιέξοδα που οδηγούνται. Κάθε εργατικός αγώνας, όσο και να τον περιορίζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στο στενό πλαίσιο μιας μερικής διεκδίκησης, αποτελεί έναν πυροκροτητή της συνολικής ανατροπής. Ειδικά οι αγώνες του 2013, οικοδόμησαν πάνω σε πικρές ήττες τις συνειδήσεις των εργαζόμενων, σφυρηλατώντας τες για την τελική μάχη που είναι μπροστά μας και έχει τόσο ανάγκη όλη η κοινωνία.

Αβραμίδης Κώστας