Σχέδιο της ΚΕ για το 12ο Συνέδριο του ΕΕΚ

Η πάλη για εξουσία στην Ελλάδα

Σχέδιο της ΚΕ για το 12ο Συνέδριο του ΕΕΚ



1. Η παγκόσμια συστημική κρίση του καπιταλισμού, που μαίνεται πέντε χρόνια τώρα, κλόνισε και κλονίζει τα πιο διαφορετικά καθεστώτα, ανέτρεψε σε ελάχιστο διάστημα δεκάδες κυβερνήσεις, έχει φέρει σε αδιέξοδο όλες τις μορφές αστικής διακυβέρνησης. Έχει θέσει από καιρό και θέτει ξανά και ξανά, σε κάθε νέο γύρο επιδείνωσής της, στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας σε μια σειρά από χώρες και πρώτα-πρώτα στην χρεοκοπημένη Ελλάδα, τον πιο αδύναμο κρίκο της υπό κατάρρευση Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρώτο θύμα του κοινωνικού κανιβαλισμού της τρόικας ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ.

Το πρόβλημα που η Ιστορία θέτει δεν είναι απλώς το ποια κυβέρνηση θα κυβερνάει αλλά το ποια κοινωνική τάξη μπορεί, στηριγμένη σε μιαν ευρύτερη συμμαχία άλλων κοινωνικών δυνάμεων, να πάρει στα χέρια της και να κρατήσει τα ηνία της πολιτικής εξουσίας και της οικονομίας και να ανοίξει διέξοδο από την καταστροφική κρίση.
Η κυρίαρχη τάξη διεθνώς και στην χώρα μας, οι κυβερνήσεις της, το πολιτικό της προσωπικό και οι «πρόθυμοι» συνεργάτες από όλο το πολιτικό φάσμα απέτυχαν μέχρι τώρα να βρουν μια διέξοδο από την κοινωνική καταστροφή. Όσο κι αν ρίχνει τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στους εργάτες, τη νεολαία, τα μικροαστικά λαϊκά στρώματα, η κεφαλαιοκρατία αδυνατεί να στηρίξει την διαλυόμενη οικονομία και την κλυδωνιζόμενη εξουσία της. Τα μέτρα που κατά καιρούς και πάντα με μεγάλη κωλυσιεργία αποφασίζουν τα διεθνή κέντρα του κεφαλαίου αποδεικνύονται βραχυπρόθεσμα και μετατρέπονται γοργά σε μπούμερανγκ, επιδεινώνοντας την κρίση.

Η κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου εξερράγη πρώτα στην χρηματοπιστωτική σφαίρα το 2007 κι ώθησε στην χρεοκοπία το διεθνές τραπεζικό σύστημα, προπαντός μετά την κατάρρευση του κολοσσού της Λήμαν Μπράδερς το 2008. Στη συνέχεια, μετά την πρωτοφανή παρέμβαση των κρατών και των κεντρικών τραπεζών να το σώσουν, μετατράπηκε σε μια χωρίς προηγούμενο άλυτη διεθνή κρίση κρατικής υπερχρέωσης κι επαπειλούμενης χρεοκοπίας χωρών ολόκληρων, αρχίζοντας από την Ελλάδα και βάζοντας φωτιά σε όλη την ευρωζώνη και την ΕΕ.
20 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την αντεπαναστατική στροφή στην καπιταλιστική παλινόρθωση στον πρώην σοβιετικό χώρο και την Κίνα και την φενάκη του «ιστορικού θριάμβου του φιλελεύθερου καπιταλισμού», ο τελευταίος αντιμετωπίζει το φάσμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας, με επίκεντρο στις μέρες μας την επαπειλούμενη κατάρρευση της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος που έχουν εκραγεί σε πλανητική κλίμακα δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε αυτόματα ούτε ειρηνικά αλλά μέσα από την σύγκρουση ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων διεθνώς και σε κάθε χώρα.
Η ταξική πάλη στην Ελλάδα των Μνημονίων, στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία κ ά. είναι, μετά από δεκαετίες υποχώρησης και σποραδικών εκρήξεων, η απαρχή μιας νέας επαναστατικής περιόδου σ’ όλη την Ευρώπη. Η συνεχιζόμενη κοινωνική επανάσταση στη Μέση Ανατολή που γκρέμισε μακρόχρονες φιλοϊμπεριαλιστικές τυραννίες, και την οποία προσπαθούν να ανακόψουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πόλεμοι σε συνεργασία με τις σκοταδιστικές- αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής, έχει την πηγή της στην παρούσα παγκόσμια κρίση και την αλλαγή όλων των ιστορικών δεδομένων, την ανατροπή των εγκαθιδρυμένων ισορροπιών. Ένα κοινό νήμα συνδέει την πλατεία Ταχρίρ με την Πουέρτα ντελ Σολ και την Πλατεία Συντάγματος.
Η Ελλάδα, από γεωπολιτική αλλά και κάθε άλλη άποψη, γίνεται η γέφυρα των κοινωνικών εκρήξεων στην Ευρώπη με την φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Η πάλη για εργατική εξουσία στην Ελλάδα –ο άξονας της πολιτικής του ΕΕΚ- ξεδιπλώνεται μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια. Δεν μπορεί να νικήσει χωρίς διεθνιστική προοπτική και την οικοδόμηση της επαναστατικής Διεθνούς. Χωρίς την κοινή πάλη με τους εργάτες, άνεργους και μετανάστες της Ευρώπης για την συντριβή της ιμπεριαλιστικής φυλακής της ΕΕ, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Χωρίς την κοινή πάλη με τους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής για την συντριβή του αμερικανικού, ευρωπαϊκού, σιωνιστικού ιμπεριαλισμού και των ντόπιων αντιδραστικών καθεστώτων.   

2. Μια επαναστατική στρατηγική διεξόδου από την κρίση απαιτεί μια διαρκώς ανανεούμενη, αδογμάτιστη, μαρξιστική ανάλυση της φύσης της κρίσης του καπιταλισμού, της εξέλιξής της σε κάθε φάση, τις συνέπειες στην ταξική πάλη και την πολιτική, και πριν απ’ όλα στη ζωή και τις συνειδήσεις των εκατομμυρίων θυμάτων της.   
Οι κεφαλαιοκράτες και τα επιτελεία τους με τρόμο αναγνωρίζουν ότι βρίσκονται στο μέσο - ή μάλλον στην αρχή- μιας παγκόσμιας κρίσης χειρότερης από εκείνη που ακολούθησε το κραχ του 1929, της χειρότερης κρίσης της Ιστορίας τους. Για να συγκρατήσουν την κατολίσθηση στην Μεγάλη Ύφεση που άρχισε το 2008, έριξαν ποταμούς ρευστότητας.
Στις HΠΑ, η πρώτη «ποσοτική χαλάρωση» (QE1 - από τις 25 Νοεμβρίου 2008 έως την 1η Μαρτίου 2009) ήταν σχεδόν 2 τρις δολάρια. Επιπλέον 600 δις δολάρια διοχετεύτηκαν με το δεύτερο πακέτο (QE2 10 Αυγούστου 2010 - 1η Ιουνίου 2011). Στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα -Fed άρχισε νέα επέμβαση, την επιχείρηση Twist, με άλλα 400 δις δολάρια που αυξήθηκαν τον Ιούνιο 2012 με επιπλέον 267 δις (Il Sole/24 Ore, 16/9/2012). Ένα χρόνο ακριβώς μετά, στις 20 Σεπτεμβρίου 2012, ο Μπερνάνκε ανάγγειλε μια ακόμη επέμβαση, ένα QE3 με επ’ αόριστον μηνιαίες αγορές ασφαλίστρων από τους ημικρατικούς κολοσσούς Φάννυ Μαίη και Φρέντυ Μακ και χειρισμούς για την μείωση των μακρόχρονων επιτοκίων μέχρι να βελτιωθεί η απελπιστική κατάσταση της αγοράς εργασίας που απειλεί πια, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Μπερνάνκε, να προκαλέσει «ανεπανόρθωτες συστημικές βλάβες» στην αμερικανική οικονομία. Πρόκειται για απερίφραστη ομολογία ότι παρά την διοχέτευση απίθανων όγκων ρευστού, η Μεγάλη και Μακρά Ύφεση (Great–Long Depression) συνεχίζεται κι επιδεινώνεται το 2012-2013, όπως προειδοποιεί η ίδια η Κριστίν Λαγκάρντ και το ΔΝΤ.
Η νέα παρέμβαση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των HΠΑ και του Μπερνάνκε έγινε αμέσως μετά την ανάλογη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας –ΕΚΤ και του σχεδίου-«μπαζούκα» του Μάριο Ντράγκι για την απεριόριστη αγορά κρατικών ομολόγων μέχρι 3 χρονών από την δευτερογενή αγορά. Παρά τις θριαμβολογίες, τα αποτελέσματα δεν θα είναι λιγότερο εφήμερα από εκείνα των έκτακτων μέτρων διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών με τις παρεμβάσεις LTRO, την διοχέτευση 1 τρις ευρώ τον Δεκέμβριο 2011 και τον Φεβρουάριο 2012. Ούτε καν ο πιο άμεσος στόχος, η απασφάλιση της μεγαβόμβας που λέγεται υπερχρεωμένη Ισπανία δεν φαίνεται να είναι εφικτός. Τα δύο τρίτα των ισπανικών κρατικών ομολόγων δεν είναι τρίχρονα αλλά πεντάχρονα και δεκάχρονα. Το κυριότερο, η «βοήθεια» της ΕΚΤ προϋποθέτει προσφυγή στο ESM κι επιτήρηση της εφαρμογής αυστηρότατου Μνημονίου  από την τρόικα, την ίδια στιγμή που τα ήδη άγρια μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από τον δεξιό Ραχόυ και τον προκάτοχό του σοσιαλδημοκράτη Θαπατέρο έχουν ξεσηκώσει τσουνάμι λαϊκών εξεγέρσεων, από τους Αγανακτισμένους στους ανθρακωρύχους της Αστούριας κι ως την άμεση απειλή ανεξαρτητοποίησης της Καταλωνίας ή και της χώρας των Βάσκων!
Η Ισπανία, η τέταρτη οικονομία της Ευρώπης, απειλείται να τιναχτεί στον αέρα, μαζί κι όλη η ευρωζώνη και η ίδια την ΕΕ.
Το κράμα μέτρων παρεμβατισμού και άγριας λιτότητας εκφράζει την αντίφαση ανάμεσα σε φυγόκεντρες και κεντρομόλες τάσεις που διαπερνούν το εγχείρημα της ΕΕ. Ανάμεσα στις απαιτήσεις του Ordoliberalismus της Γερμανίας και της Βόρειας Ευρώπη από την μια και τις ανάγκες της Ιταλίας, της Ισπανίας και της περιφερειακής Ευρώπης από την άλλη, με την Γαλλία στο ενδιάμεσο. Σε τελευταία ανάλυση, εκδηλώνει την οξύτατη αντίφαση ανάμεσα στον παγκόσμιο χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων, του καταμερισμού της εργασίας, της αλληλοσύνδεσης της διεθνοποιημένης οικονομίας και το Κράτος-Έθνος που στηρίζεται και περιφρουρεί τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

3. Η επαναλαμβανόμενη αποτυχία των καθυστερημένων και συμβιβαστικών μέτρων της ΕE που εξαθλιώνουν κι εξαγριώνουν τους ευρωπαϊκούς λαούς δείχνει επίσης την εξάντληση των δύο βασικών οικονομικών στρατηγικών, του Κεϋνσιανισμού και του νεοφιλελευθερισμού που ακολούθησε το κεφάλαιο στην εποχή της ιμπεριαλιστικής παρακμής για να αποτρέψει μια επανάληψη του κραχ του 1929 και της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930 και να αναχαιτίσει την σοσιαλιστική επανάσταση.
Χάρη στις πολιτικές συμφωνίες της Γιάλτας και το Πότσδαμ με τον Στάλιν και το Κρεμλίνο που πνίξανε στην γέννησή της την ευρωπαϊκή επανάσταση και μοίρασαν την Ευρώπη στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κεϋνσιανισμός, με το διεθνές πλαίσιο των Συμφωνιών του Μπρέτον Γουντς το 1944, επέτρεψε στον καπιταλισμό να αναστηλωθεί και να γνωρίσει στις Μητροπόλεις την μακρόχρονη άνθηση τριών δεκαετιών. Κατέληξε, όμως, σε μια χωρίς προηγούμενο κρίση υπερπαραγωγής κεφαλαίου που τίναξε στον αέρα το πλαίσιο του Μπρέτον Γουντς, αποσταθεροποιώντας τον μεταπολεμικό κόσμο και πυροδοτώντας την διεθνή επαναστατική δεκαετία 1968-1979, από τον Μάη του ’68, τη νίκη στο Βιετνάμ και την πτώση των δικτατοριών στη Νότια Ευρώπη έως τη νίκη της Ιρανικής Επανάστασης. Σαν εναλλακτική για το κεφάλαιο και πάλι για την αποτροπή της επαναστατικής απειλής, η πολιτική σταθεροποίηση βασίστηκε οικονομικά στην παγκοσμιοποίηση του χρηματιστικού κεφαλαίου και την διεθνή προέλαση του νεοφιλελευθερισμού, μετά την Θάτσερ και τον Ρέιγκαν και για τρεις πάλι δεκαετίες. Γνώρισε αλλεπάλληλα χρηματιστηριακά σοκ -κραχ του 1987, του 1989, του 1997- για να καταλήξει στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική έκρηξη το 2007-2008.
Η παρούσα κρίση - που η διεθνής κεφαλαιοκρατία, τα think tanks της, οι διάφορες σχολές της αστικής οικονομικής θεωρίας ούτε προέβλεψαν, ούτε καταλαβαίνουν κι ούτε βλέπουν ορατή κι εφικτή διέξοδο- είναι πρώτα-πρώτα η ιστορική απόδειξη της χρεοκοπίας του νεοφιλελευθερισμού σαν οικονομικής στρατηγικής και βιοπολιτικής ελέγχου των πληθυσμών.
Είναι φενάκη ή και συνειδητή απάτη να επικεντρώνει τα πυρά της η Αριστερά στο νεοφιλελευθερισμό και να επενδύει πολιτικά σε «αντινεοφιλελεύθερα μέτωπα» (ουσιαστικά, σε κεντροαριστερά μέτωπα ταξικής συνεργασίας μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος) όταν ο νεοφιλελευθερισμός έχει καταρρεύσει με πάταγο. Ραχοκοκαλιά του νεοφιλελευθερισμού ήταν η φιλελευθεροποίηση-παγκοσμιοποίηση του χρηματιστικού κεφαλαίου που επιδείνωσε την κρίση υπερπαραγωγής κεφαλαίου στην παραγωγή, δημιούργησε βουνά δυσθεώρητα πλασματικού κεφαλαίου, «φούσκες» που σπάσανε και συνεχίζουν να σπάνε απειλώντας το όλο σύστημα. Οι ιδιωτικοποιήσεις πάλι, η μεγάλη νεοφιλελεύθερη πανάκεια, μακροπρόθεσμα τι αποτέλεσμα είχαν; «Εάν όλα τα έσοδα των 30 χρόνων ιδιωτικοποιήσεων παγκόσμια μπαίνανε σε ένα τραπεζικό λογαριασμό, θα εξαφανιζόταν σχεδόν ολοσχερώς από το τίμημα που δόθηκε για να σωθούν οι τράπεζες σ’ όλο τον κόσμο που χτυπήθηκαν από την κρίση» (Financial Times, 13 Αυγούστου 2012 σ.15).
H χρεοκοπία της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής δεν σημαίνει ότι η διέξοδος βρίσκεται σε μια επιστροφή στον Κέϋνς, όπως διαλαλούν οι κάθε λογής αστοί και αριστεροί νεο-κεϋνσιανοί «αντινεοφιλελεύθεροι». Η κεϋνσιανή στρατηγική ήταν μεν αποτελεσματική μεταπολεμικά αλλά αυτό το πέτυχε γιατί είχε προηγηθεί μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή πλεοναζόντων κεφαλαίων με την Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του ’30 και προπαντός με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα πλεονάζοντα κεφάλαια, παραγωγικά και πλασματικά, τώρα, όχι μόνο είναι ασύγκριτα περισσότερα απ’ ό,τι την δεκαετία του ’30, αλλά και η καταστροφή τους, με την μορφή χρεοκοπιών νοικοκυριών, εταιριών, χωρών, βρίσκεται ακόμα στα αρχικά της στάδια, παρόλες τις ανθρωπιστικές τραγωδίες που ήδη έχει προκαλέσει. Μόνο με μια χωρίς προηγούμενο ιστορική καταστροφή που υπαγορεύει η «Νέμεση του καπιταλισμού» (Μαρξ), ο νόμος της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, μπορεί να ξεμπλοκαριστεί η διαδικασία διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Γι’ αυτό εξάλλου και η τεράστια παροχή ρευστότητας, τελικά, δεν αναθερμαίνει την παραγωγή αλλά οδηγείται πάλι στην κερδοσκοπία και σε νέες πιο επικίνδυνες «φούσκες».
Η αστική τάξη αντιμετωπίζει ένα κενό οικονομικής στρατηγικής, ένα στρατηγικό αδιέξοδο, γι’ αυτό κινείται με βραχυπρόθεσμα εμπειρικά βήματα τακτικής. Το στρατηγικό αυτό αδιέξοδο την εμποδίζει να βρει και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα διεξόδου από την οικονομική κρίση, η οποία αποσυνθέτει την κοινωνία μαζί και την βάση της εξουσίας της.
Έτσι προκαλείται μι άλυτη δίδυμη κρίση στη συγκρότηση της ίδιας της αστικής κοινωνίας: κρίση του Κράτους αλλά και κρίση της «κοινωνίας των ιδιωτών/πολιτών», όπως την ονομάζει η αστική πολιτική θεωρία, την σφαίρα των αλληλοσυγκρουόμενων ιδιωτικών/ατομικών συμφερόντων. Μέσα από την δίδυμη αυτή κρίση προήλθε το κίνημα των Αγανακτισμένων και των πλατειών με τα αντιφατικά του γνωρίσματα. Αλλά και μέσα από την δίδυμη αυτή κρίση, διαφαίνεται η ωριμότητα του ιστορικού στόχου που έθεσε ο ίδιος ο Μαρξ σε μια επαναστατική στρατηγική του ελευθεριακού κομμουνισμού: την εξαφάνιση του Κράτους και της κοινωνίας των εξατομικευμένων ιδιωτών σε μια πανανθρώπινη αταξική ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία.
Η επαναστατική στρατηγική της εργατικής τάξης και του ΕΕΚ πρέπει οπωσδήποτε να λάβει σοβαρά υπόψη αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο της κυρίαρχης τάξης και τις συνέπειές του. Το κενό οικονομικής στρατηγικής του ταξικού εχθρού δεν τον κάνει λιγότερο επικίνδυνο, το αντίθετο. Με ένα διαλεκτικό τρόπο, όπως τόνισε ο Τρότσκυ, είναι ακριβώς την στιγμή του πιο θανάσιμου κινδύνου για την ίδια και της μεγαλύτερης ιστορικής της αδυναμίας που η αστική τάξη αναπτύσσει πολιτικά, με τα πρακτορεία της, τα ΜΜΕ, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς το κράτος, τους παρακρατικούς, τους φασίστες αλλά και τους «πρόθυμους συνεργάτες» της, τις γραφειοκρατίες στο εργατικό-αριστερό στρατόπεδο, «το άνθος της αντεπαναστατικής της στρατηγικής».

II

Η ΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

4.  H ελληνική αστική τάξη ποτέ δεν ξέχασε ούτε ξεπέρασε την ιστορική εμπειρία ότι κινδύνεψε άμεσα να χάσει την εξουσία της, πρώτα-πρώτα από την ΕΑΜική Επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1940. Ο ίδιος φόβος την κατέλαβε μπροστά στο τι θα ακολουθούσε την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών το 1974. Και πριν προλάβει να ησυχάσει με το υποτιθέμενο «τέλος του κομμουνισμού», ήρθε στις απαρχές της τωρινής παγκόσμιας κρίσης, η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008.
ΕΑΜ–ΕΛΑΣ -Δημοκρατικός Στρατός, Πολυτεχνείο και πτώση της χούντας, οι φλόγες του Δεκέμβρη της εξέγερσης, αυτά είναι τα τρία φαντάσματα που σπέρνουν και τώρα τρόμο στους κρατούντες και τους ιμπεριαλιστές. Δεν είναι τυχαίο ότι στην χρεοκοπημένη Ελλάδα των Μνημονίων και των κυβερνήσεων της τρόικας, και προπαντός μετά την κατάρρευση του δικομματικού αστικού πολιτικού συστήματος και την στροφή προς τα αριστερά με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου 2012, κλιμακώνεται η προετοιμασμένη από καιρό προπαγάνδα λάσπης με τον τριπλό στόχο: την κατασυκοφάντηση της επαναστατικής Αντίστασης με ταυτόχρονη αποκατάσταση των ταγματασφαλιτών, των Χιτών και των συνεργατών των φασιστικών δυνάμεων Κατοχής· την δυσφήμιση της πτώσης της χούντας και των λαϊκών κεκτημένων της Μεταπολίτευσης σαν υπεύθυνης τάχα της χρεοκοπίας, στο όνομα του «μαζί τα φάγαμε»· το άσβεστο μίσος για τον Δεκέμβρη 2008 και την επίκληση της ανάγκης βίαιης καταστολής παρόμοιων εξεγέρσεων από τον στρατό.
Η φαιά αυτή προπαγάνδα των ΜΜΕ και των άλλων ιδεολογικών και σκοτεινών κέντρων του κεφαλαίου μέσα στο κράτος και το παρακράτος άνοιξε τον δρόμο κι εξοπλίζει τώρα το μακρύ τους χέρι, τα τάγματα εφόδου των νεο-Ναζί Χρυσαυγιτών.
Η άρχουσα τάξη και οι ιμπεριαλιστές (που παρατηρούν με φόβο τις εξελίξεις στην Ελλάδα και παρεμβαίνουν συνεχώς πολιτικά κι όχι μόνο με τα οικονομικά φιρμάνια της τρόικας), ξέρουν κάτι που η πλειοψηφία της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής θέλει να αγνοεί: ότι το ζήτημα της εξουσίας έχει τεθεί από την ίδια την άλυτη κρίση και θα κριθεί μέσα από αναπόφευκτες ταξικές αναμετρήσεις. Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής επιλογής αλλά επιβίωσης και για τα δυο αντίπαλα κοινωνικά στρατόπεδα.

5.  Δύο μήνες μετά την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς, ο Δεκέμβρης αναγνωρίστηκε, σωστά, σαν επαναστατική απειλή για την αστική Ελλάδα και την ιμπεριαλιστική Ευρώπη από τον τότε επικεφαλής του ΔΝΤ («είναι η πρώτη πολιτική έκρηξη της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», Στρως Καν) αλλά και από τον γαλλογερμανικό άξονα της ΕΕ. Αντίθετα, η Αριστερά έμεινε εγκληματικά τυφλή: το σταλινικό ΚΚΕ είδε στον Δεκέμβρη μια… προβοκάτσια της CIA, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν άλλοτε με τον αστυφύλαξ κι άλλοτε με τον χωροφύλαξ, ενώ οι περισσότερες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς επικεντρώσανε τις προσπάθειές τους στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να παίξουν έναν αποφασιστικό ρόλο στην «κεντρική (κοινοβουλευτική) πολιτική σκηνή». Ο χώρος πάλι της αναρχίας, ηγεμονικός στην εξέγερση χάρη στον αυθόρμητα ελευθεριακό της χαρακτήρα και την απέχθεια της νέας γενιάς στις γραφειοκρατικές αριστερές οργανώσεις, έδειξε τις δικές του αξεδιάλυτες αδυναμίες, τις ιδεαλιστικές προλήψεις του, τα όριά του. Το ΕΕΚ, συγκεντρώνοντας τα βέλη για τον υποτιθέμενο «αριστερισμό» του, μίλησε για κρίση εξουσίας και την ανάγκη της οργάνωσης της πάλης για εργατική εξουσία.
Οι ιμπεριαλιστές, το ΔΝΤ και η ΕΕ, γνωρίζοντας καλά ότι η χώρα είναι ήδη οικονομικά χρεοκοπημένη, παρόλα τα ψέματα της κυβέρνησης Κωστάκη Καραμανλή κι Αλογοσκούφη, είδαν ξεκάθαρα την ίδια στιγμή ότι η κυβέρνηση της Δεξιάς αποδεικνύονταν εντελώς ανίκανη να αντιμετωπίσει την πρώτη πολιτική έκρηξη της επελαύνουσας καπιταλιστικής χρεοκοπίας. Η κυβέρνηση Καραμανλή επιχείρησε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης αλλά απέτυχε να κερδίσει την συναίνεση της διασπασμένης αστικής τάξης, παρόλο που μέτρα για μια παρόμοια κατάσταση έκτακτης ανάγκης είχαν ήδη ετοιμαστεί από το 2002, στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», με την τρομοϋστερία και τις τρομοδίκες του Κορυδαλλού. Αν όπως έλεγε ο Ναζί νομικός φιλόσοφος Καρλ Σμιτ «Κυρίαρχος είναι όποιος μπορεί να κηρύσσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης», έγινε φανερό ότι η ΝΔ του Καραμανλή του Μικρού ήταν ανίκανη να εξασφαλίσει την κυριαρχία της αστικής τάξης
Έτσι οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ και του ΔΝΤ ετοιμάσανε επειγόντως εναλλακτικά σχέδια. Κάνανε πλήρη ενημέρωση για την δραματική οικονομική κατάσταση στον Γ. Παπανδρέου και τον ετοιμάσανε να αναλάβει την εξουσία στις πρόωρες εκλογές. Ο πρόθυμος ΓΑΠ είπε άφθονα προεκλογικά ψέματα στον λαό ότι «λεφτά υπάρχουν» για παραχωρήσεις – πριν πάει μετεκλογικά στο Καστελόριζο και αναγγείλει την χρεοκοπία και την πορεία προς το ΔΝΤ.
Ας μην ξεχνάμε, προπαντός στις μέρες μας -μετά το αίσχος των Λοβέρδου -Χρυσοχοΐδη με την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, τον «Ξένιο Δία» του Ιαβέρη Δένδια και τις θρασύδειλες επιθέσεις των επίχρυσων αυγών του φασισμού- ότι υπήρξε και μια άλλη προετοιμασία στο διάστημα μεταξύ Δεκέμβρη και εκλογών του 2009 : εξαπολύθηκαν από το κράτος και την κυβέρνηση της Δεξιάς άγρια πογκρόμ εναντίον των μεταναστών, τα οποία σωστά τότε το ΕΕΚ χαρακτήρισε σαν μέρος ενός αντι-Δεκέμβρη. Στόχος δεν ήταν απλώς οι μετανάστες, οι οποίος παίξανε έναν περιφερειακό ρόλο στον Δεκέμβρη, με μια σημαντική κι εμβληματική εξαίρεση: την δολοφονική επίθεση στην Βουλγάρα συνδικαλίστρια της ΠΕΚΟΠ Κωνσταντίνας Κούνεβα που την μετάτρεψε σε σημείο αναφοράς και διεθνικής ταξικής αλληλεγγύης των εξεγερμένων. Στόχος πρωταρχικός ήταν η ανάπτυξη ενός μηχανισμού καταστολής μαχητικών μαζικών κινητοποιήσεων και νέων εξεγέρσεων. Έτσι, ο παρασημοφορημένος από το Εφ Μπι Άι αστέρας της τρομοϋστερίας Χρυσοχοΐδης ετοιμάστηκε -όπως το είπε στον Αμερικανό πρεσβευτή και αποκαλύφτηκε από το Γουΐκιλικς- για την πρώτη μετεκλογική βίαιη καταστολή διαδήλωσης στην πρώτη επέτειο των Δεκεμβριανών, με την φονική επίθεση στην σ. Αγγελική Κουτσουμπού και στο μπλοκ του ΕΕΚ.

6. Η κρίση εξουσίας που εκδηλώθηκε στα Δεκεμβριανά του 2008 συγκαλύφτηκε προσωρινά στρέφοντας τις προσδοκίες του κόσμου στα κοινοβουλευτικά κανάλια πού έφεραν την σαρωτική -και τελευταία- νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο 2009. Με την ανάπτυξη, όμως της ταξικής πάλης, καθώς η χώρα γλιστρούσε στην καταστροφή, στο Μνημόνιο και στην αρπάγη της τρόικας τα πράγματα άλλαξαν. Μετά από μια μεταβατική περίοδο 2010-2011 όπου κυριαρχούσαν ακόμα αυταπάτες για γρήγορη διέξοδο από την κρίση και οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ αλλά και του διχαστικού αυτιστικού ΠΑΜΕ πατούσαν φρένο στο κίνημα με τις αδιέξοδες, χωρίς προοπτική 24ωρες απεργίες –ντουφεκιές, συντελείται στροφή τον Μάιο-Ιούνιο 2011 με την εμφάνιση του κινήματος κατάληψης του Συντάγματος και των πλατειών και την σύνδεσή του στα μέσα και τα τέλη Ιουνίου με τις Γενικές Πανεργατικές Απεργίες.
Μ’ όλες τις αντιφάσεις του, το κίνημα των Αγανακτισμένων και καταστρεφόμενων μικροαστικών, στην πλειοψηφία τους, στρωμάτων, αποδείκνυε ότι χάνονταν το πολιτικό έδαφος κάτω από τα πόδια της αστικής εξουσίας, η όποια αναγκαία για κάθε εξουσία ευρύτερη λαϊκή συναίνεση. Όπως στην ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν Αλέξανδρος Νιέφσκυ οι επιτιθέμενοι σιδηρόφρακτοι Τεύτονες Ιππότες βυθίζονταν στους πάγους που έλιωναν και πνίγονταν, έτσι κι η επίθεση άγριας λιτότητας της πασοκικής κυβέρνησης των τροϊκανών με εμπροσθοφυλακή τα ΜΑΤ με τις φυσούνες χημικών ένοιωθε να λιώνουν τα ερείσματά της εξουσίας. Η συζήτηση στην «κάτω πλατεία» στο Σύνταγμα κι η αντιπαράθεση της «άμεσης δημοκρατίας» στην παρούσα παρακμασμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία των πολιτικάντηδων, των λαμογιών και των πουλημένων σε ΕΕ και ΔΝΤ, έστω και με ένα συγχυσμένο τρόπο έθετε, χωρίς να λύνει, το ζήτημα μιας εναλλακτικής εξουσίας των «από κάτω».
Δεν είναι τυχαία η χολή που ρίχνουν και τώρα ενάντια στο Σύνταγμα όχι μόνον οι παραδοσιακά δεξιοί πολιτικάντηδες αλλά κι οι τροϊκανοί Σαχινίδηδες του μαδημένου πρώην «σοσιαλιστικού» πρώην ΠΑΣΟΚ, μαζί και το σταλινικό ΚΚΕ που αποδίδει, όπως και η κυβερνητική τρόικα εσωτερικού, την άνοδο της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στο… κίνημα των πλατειών (το οποίο η ίδια η ΧΑ, παρόλη την ύπαρξη και εθνικιστικών τάσεων, το καταδίκασε μετά βδελυγμίας).
Τον Ιούνιο του 2011, το ξεπέρασμα των όποιων αντισυνδικαλιστικών και αντεργατικών τάσεων είχαν εμφανιστεί αρχικά στο Σύνταγμα κι ο συνδυασμός της κατάληψης της πλατείας με την Γενική Πανεργατική Απεργία -ένα όπλο μάχης που δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί- έφερε ξανά στην επιφάνεια την κρίση εξουσίας που δεν έλυσε η εκλογή του ΠΑΣΟΚ το 2009: ο Παπανδρέου υποχρεώθηκε να ζητήσει χωρίς επιτυχία κυβέρνηση εθνικής ενότητας από τον ψευτο-αντιμνημονιακό τότε Σαμαρά. Το μόνο που πέτυχε ήταν να κάνει «εθνική ενότητα» με τον άσπονδο αντίπαλό του στην πασοκική εξουσία Βενιζέλο και το μόνο που κατάφερε ήταν να φέρει το «όλον ΠΑΣΟΚ» πιο κοντά στον πολιτικό τάφο.
Το Βατερλό του ήταν η 48ωρη Γενική Απεργία του Οκτωβρίου 2011, παρόλη την απαράδεκτη αστυνομική προστασία που του πρόσφερε το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ περιφρουρώντας την Βουλή την δεύτερη μέρα. Οι καταλήψεις των δημόσιων κτιρίων που προηγήθηκαν και δώσανε δυναμική στην Γενική Απεργία και η έκρηξη της λαϊκής αγανάκτησης που ακολούθησε στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ενάντια στους επισήμους εκπρόσωπους της εξουσίας μαζί και στον Πρόεδρο Παπούλια, έπεισε τους πάντες, ντόπιους και ξένους, τους «επάνω» και τους «κάτω» ότι το χαρτί ΓΑΠ κάηκε. Η Μέρκελ και ο Σαρκοζύ είδαν έναν άθλιο και ψοφοδεή Παπανδρέου να μην ελέγχει τίποτα και να ζητάει επιπλέον και δημοψήφισμα για το Μνημόνιο, οπότε τον πετάξανε στα σκουπίδια με την βοήθεια και των πρόθυμων συνεργατών τους στο ΠΑΣΟΚ και την Βουλή. Η δοτή από την Μέρκελ, την ΕΕ και το ΔΝΤ τρικομματική «τεχνοκρατική» κυβέρνηση Παπαδήμου -όπως και η ταυτόχρονη μεθοδευμένη εκδίωξη του κεφαλαιοκράτη παλιάτσου Μπερλουσκόνι κι η εγκατάσταση της κυβέρνησης τεχνοκρατών του Μόντι στην υπερχρεωμένη Ιταλία- εκδήλωνε καθαρά την κρίση εξουσίας σε Ελλάδα και ΕΕ, το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που κηρυσσόταν από Βρυξέλες και Βερολίνο καταργώντας και τυπικά γνωρίσματα της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας καθώς και την εθελοδουλία όλων των ελληνικών αστικών κομμάτων.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου με την στήριξη μιας πλαστής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που δεν αντιπροσώπευε καθόλου την βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού επέβαλε το δεύτερο Μνημόνιο, που είναι περισσότερο καταστροφικό κι αναποτελεσματικό από το πρώτο, καθώς και το περιβόητο «κούρεμα», το PSI.
Η αντίθεση του λαού εκφράστηκε πρώτα-πρώτα με την συγκλονιστική παλλαϊκή κινητοποίηση της 12ης Φεβρουαρίου 2012 που ξαναέφερε το φάσμα του Δεκέμβρη πάνω από τα κεφάλια των έντρομων κεφαλαιοκρατών.
Η φθορά των τριών αστικών κυβερνητικών κομμάτων ήταν ραγδαία. Ο ακροδεξιός Καρατζαφέρης και το ΛΑΟΣ οδηγήθηκαν στον πολιτικό τάφο. Ο κάλπικος αντιμνημονιακός Σαμαράς, αναξιόπιστος πια, είδε την ΝΔ να διασπάται και ζήτησε στήριξη στους γνωστούς φασίστες Μάκη Βορίδη και Άδωνη Γεωργιάδη. Το πολιτικό πτώμα του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ συνέχισε την σήψη του. Παρόλα αυτά τα διεθνή κέντρα πίσω από την δοτή κυβέρνηση και λαομίσητοι μνημονιακοί αστέρες όπως ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοΐδης, η Διαμαντοπούλου αλλά κι ο ίδιος ο θλιβερός Παπανδρέου ζητούσαν πραξικοπηματικά να ματαιωθούν επ’ αόριστον οι εκλογές «μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της η κυβέρνηση Παπαδήμου». Απέτυχαν παταγωδώς. Η κρίση εξουσίας πρόβαλε ξανά απειλητικά.
Για να την εκτονώσουν υποχρεώθηκαν να κηρύξουν πρόωρες εκλογές στις 6 Μαΐου 2012. Το κοινοβουλευτικό κανάλι, όμως δεν λειτούργησε αυτήν την φορά εκτονωτικά. Άλλο εκλογές του Οκτωβρίου 2009 κι άλλο του Μαΐου 2012. Αυτές μετατράπηκαν σε πολιτική έκρηξη και έφεραν τομή στα πολιτικά πράγματα. Η παλλαϊκή οργή τίναξε στον αέρα το σαρακοφαγωμένο αστικό δικομματικό πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, στράφηκε στα αριστερά, εκτίναξε τον ΣΥΡΙΖΑ στα ύψη αλλά κι έφερε στη Βουλή την ναζιστική συμμορία του Μιχαλολιάκου.
Το σύνθημα - κλειδί που γαλβάνισε τις μάζες κι έφερε στα ύψη τον επί μακρόν μικρό και περιθωριακό ρεφορμιστικό ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κάλεσμά του, προς τα τέλος της μικρής προεκλογικής περιόδου, για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς που θα καταργούσε τα Μνημόνια - κάλεσμα που απορρίφτηκε μετά βδελυγμίας από το σταλινικό ΚΚΕ.
Η αδυναμία συγκρότησης μετωπικής αστικής κυβέρνησης έκανε υποχρεωτικές νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου, μέσα σε ένα κλίμα ξέφρενης πολιτικής τρομοκρατίας του λαού, από όλες τις ιμπεριαλιστικές καγκελαρίες και τα ντόπια κέντρα του κεφαλαίου, ενάντια στον φιλοΕΕ ΣΥΡΙΖΑ που τάχα θα έβγαζε την χώρα από το ευρώ και την ΕΕ.
Ο εκβιασμός «ευρώ ή δραχμή;» πέρασε δίνοντας πύρρεια και οριακή εκλογική νίκη στον Σαμαρά σε μικρή απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑ του 27%. Ο ελληνικός λαός μισεί την τρόικα ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ για τα τρομερά δεινά που του επισυσσώρευσε αλλά έβλεπε και βλέπει μια επιστροφή στην δραχμή σε μια χρεοκοπημένη καπιταλιστική Ελλάδα σαν κορύφωση της καταστροφής του. Γι’ αυτό και δεν έπεισε καθόλου η στάση του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που μονόπλευρα έθεταν θέμα εξόδου από την ΕΕ και το ευρώ. Η ρήξη με την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τον ζουρλομανδύα του ευρώ απαιτεί μια πειστική εναλλακτική λύση που θα συνδυάζει την έξοδο από το χρεοκοπημένο καπιταλιστικό σύστημα με την διεθνιστική πάλη και προοπτική των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, δεν θέτει ζήτημα άμεσης ρήξης ούτε με τον καπιταλισμό ούτε με την ΕΕ. Ζητάει έναν ανέφικτο συμβιβασμό με την ΕΕ, ελπίζοντας σε αλλαγές των πολιτικών συσχετισμών προς το ευνοϊκότερο μέσα πάντα στα πλαίσια της ΕΕ και την μεταρρύθμισή της. Μια εξαιρετικά αδύναμη τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση συγκροτήθηκε υπό τον Σαμαρά από την συγκόλληση των ερειπίων του δικομματισμού και την «κυβερνώσα» (μη) Δημοκρατική (μη) Αριστερά στο όνομα του να μην μείνει η χώρα ακυβέρνητη. Μια κυβέρνηση εθελούσιο όργανο της εφαρμογής των Μνημονίων και της κάθε αντεργατικής-αντιλαϊκής εντολής του κεφαλαίου, ξένου και ντόπιου. Μια κυβέρνηση επικίνδυνη όχι μόνο παρά το ότι είναι αδύναμη αλλά ακριβώς επειδή είναι αδύναμη και αναξιόπιστη. Η «επαναδιαπραγμάτευση» που έταζε ο Σαμαράς ήταν εξίσου πλαστή όσο το «λεφτά υπάρχουν» του Παπανδρέου. Δεν πρέπει να περιμένουμε να πέσει σαν ώριμο φρούτο. Είναι σάπια εξ αρχής και πρέπει να την ανατρέψουμε.
Με κυβέρνηση, όμως, ή χωρίς κυβέρνηση, η Ελλάδα στα νύχια των δανειστών και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου παραμένει ακυβέρνητο καράβι στον τυφώνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας.

Στο επόμενο φύλλο το 2ο μέρος
Η ΚΕ του ΕΕΚ
Σεπτέμβριος 2012




Νέα Προοπτική τεύχος#534# Σάββατο 29 Σεπτέμβρη 2012