Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

Αυτό ήταν γραμμένο στην είσοδο ενός από τα πιο γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης στον κόσμο, το Άουσβιτς. Ένας σύντομος και περιεκτικός ορισμός για τα εν λόγω στρατόπεδα είναι ότι ήταν τόποι όπου κρατείτο μεγάλος αριθμός ανθρώπων εγκλεισμένος χωρίς δίκη με συνοπτικές διαδικασίες. Οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης είχαν κοινή εθνική, θρησκευτική, πολιτική ή σεξουαλική ταυτότητα. Λανθασμένα πιστεύεται ότι ήταν επινόηση των εθνικοσοσιαλιστών, όμως ιστορικά πρωτοεμφανίστηκαν με αυτό τον όρο (concentration camps) από την Βρετανική Αυτοκρατορία σαν οργάνωση στον πόλεμο ενάντια στους Ολλανδούς εποίκους  στην Ν. Αφρική γνωστός  ως πόλεμος των Μπόερ.

Παράλληλα με το Τρίτο Ράιχ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης εμφανίστηκαν στην σταλινική Σοβιετική Ένωση με βασικό εμπνευστή της μυστικής αστυνομίας και στενό συνεργάτη του Στάλιν, Λαβρέντι Μπέρια. Γίνονται γνωστά ως Γκούλαγκ, δηλαδή στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με εμπορική εκμετάλλευση των παραγόμενων προϊόντων από τους έγκλειστους. Η βασική διαφορά και παγκόσμια πρωτοτυπία ιστορικά των χιλτερικών στρατοπέδων ήταν η βιομηχανοποίηση του θανάτου, δηλαδή η παραγωγή της πρώτης ύλης από ανθρώπινα μαλλιά, δέρμα, δόντια και λίπος όπως παρατηρεί ο Γερμανοεβραίος κοινωνιολόγος Ζ. Μπάουμαν στο μνημειώδες έργο του «Νεωτερικότητα και ολοκαύτωμα». Όλο αυτό διευθύνεται από μια άριστα οργανωμένη και ιεραρχημένη γραφειοκρατία πολλά μίλια μακριά από τον τόπο εξόντωσης, μέσω τηλεπικοινωνιών που πρόσφερε με το αζημίωτο στον Χίτλερ η αμερικάνικη ΙΤΤ και μέσω υπολογιστών που επίσης πρόσφερε η αμερικάνικη ΙΒΜ. Οι νικητές σύμμαχοι αφού είχαν δώσει το know-howμ, την απαραίτητη τεχνογνωσία στους πλέον συντριπτικά ηττημένους Γερμανούς, ήταν το μόνο εύκολο να συνεχίσουν να το διοικούν κυρίως στην Ανατολική Γερμανία όπου διατηρήθηκαν  μέχρι το 1950 για τη φυλάκιση πολιτικών αντιπάλων και την καταναγκαστική εργασία Γερμανών πολιτών σε μια κοινή γραμμή μεταξύ του υπουργού εξωτερικού του Στάλιν, Μολότοβ και του Αμερικανοεβραίου ομόλογού του Μοργκεντάου. Να σημειωθεί ότι του μόνους που δεν αποφυλάκισαν οι συμμαχικές δυνάμεις από τα στρατόπεδα το 1945 ήταν του ομοφυλόφιλους που συνέχισαν να εκτίουν την ποινή τους βάση νόμου που θεσπίστηκε πολύ πριν τους Ναζί κατά της ομοφυλοφιλίας. Παρατηρούμε παρόλη την διαστρέβλωση της κυρίαρχης ιστοριογραφίας ότι οι συγκεκριμένοι τόποι εκτοπισμού και εξόντωσης ανεπιθύμητων κοινωνικών και εθνικών ομάδων δεν ήταν ούτε επινόηση ούτε πρωτοτυπία των Ναζί

Οι τόπου εκτοπισμού ως μέσο εξόντωσης «ανεπιθύμητων» από την κάθε εξουσία, ενυπάρχουν με το λεγόμενο «δημοκρατικό» μας πολιστισμό εκατοντάδες χρόνια  πριν του ναζί, με τη μορφή λοιμοκαθαρτηρίων, φυλακών, νοσοκομείων και φρενοκομείων. Όπως παρατηρεί ένα από τα διαυγέστερα πνεύματα του προηγούμενου αιώνα ο Μισέλ Φουκώ οι τόποι εκτοπισμού αποτελούν έναν από τους κοινωνικούς μηχανισμούς που έχουν δημιουργηθεί για να πειθαρχεί οι κοινωνία στα κελεύσματα των κρατούντων. Μέσα από τη μελέτη των μέσων αποκλεισμού μπορεί να γίνει δυνατή η μελέτη της ανάπτυξης και των τρόπων άσκησης της εξουσίας. Βάση του τελευταίου πολλά μπορούμε να κατανοήσουμε πλέον από την εμφάνιση της Αμυγδαλέζας στη δεδομένη ιστορική συγκυρία όπου συντελείτε μια ληστρική επίθεση στο κοινωνικό σώμα από το καθεστώς.

Η καλλιέργεια του φόβου, η περιρρέουσα ανασφάλεια, ο κρατικός αυταρχισμός είναι δομικά στοιχεία της καθημερινότητας – φυλακής που χτίζουν για όλους μας και μας λένε με τόσους διαφορετικούς τρόπους να σκύψουμε το κεφάλι και να μείνουμε σιωπηλοί στο έγκλημα που συντελείτε εναντίον της ζωής μας, της εργασίας μας, της αξιοπρέπειας μας, των επιθυμιών μας και των ιδανικών μας. Η Αμυγδαλέζα στρέφεται αρχικά κατά των μεταναστών, αστέγων και τοξικομανών δηλαδή κοινωνικών ομάδων που ουσιαστικά λίγοι θα νοιαστούν. Γίνεται μια ευθεία δήλωση ενάντια στους κολασμένους αυτής της κοινωνίας, όλους αυτούς που με την αισθητή τους παρουσία στου αποξενωτικούς δρόμους της αέναης μετακίνησης εμπορευμάτων της καπιταλιστικής μητρόπολης βρωντοφωνάζουν ότι κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, ότι κάτι πάει λάθος. Μια δήλωση στους υπό-προλετάριους ότι δε χωράνε πουθενά. Εξαρτημένοι συλλαμβάνονται βάση της εμφάνισης τους και μόνο στο Αθηναικό κέντρο και μεταφέρονται στην Αμυγδαλέζα όπου τους επιβάλλονται ιατρικές εξετάσεις και καταναγκαστική εργασία (είπαμε η εργασία απελευθερώνει) και αφού καταγραφούν και καταχωρηθούν όπως ακριβώς παλαιότερα καταγράφονταν και εκτοπίζονταν ο «εσωτερικός εχθρός» οι κομμουνιστές, αφήνονται ελεύθεροι για να γυρίσουν μαρκαρισμένοι σαν ζώα πλέον σε κάποιες από τις πιάτσες της Αθήνας. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ στην Ελλάδα το «λίκνο της Δημοκρατίας και του Δυτικού πολιτισμού», τόποι εκτοπισμού όπως η Μακρόνησος ξεκίνησαν σαν λοιμοκαθαρτήριο προσφύγων, δηλαδή τόπος υποχρεωτικών ιατρικών εξετάσεων και εξοντωτικής καταναγκαστικής εργασίας. Ο ριζοσπάστης στις 8-12-1932 στο κεντρικό του άρθρο «Προς τις εργαζόμενες προσφυγικές μάζες» αποτυπώνει τις άθλιες συνθήκες υποδοχής των προσφύγων από το ελληνικό κράτος στο λοιμοκαθαρτήριο της Μακρονήσου και την αναπόφευκτη εξόντωση τους. Η Μακρόνησος ως γνωστόν μετατράπηκε από την Φρειδερίκη σε τόπο «εθνικής αναμόρφωσης» δηλαδή σε τόπο εξόντωσης αντιφρονούντων του μετεμφυλιακού κράτους. Ο παραλληλισμός με την Αμυγδαλέζα αναπόφευκτος και εξαιρετικά ανησυχητικός. Υπάρχει ένα νήμα που ενώνει τα στρατόπεδα των Άγγλων, των Αμερικάνων, των Γερμανών, των Σοβιετικών, της Φρειδερίκης και της Αμυγδαλέζας. Ένα ιστορικό νήμα που καταδεικνύει ότι η εξουσία εξοντώνει, βιομηχανοποιώντας τον θάνατο, με καταναγκαστική εργασία, με εκτοπισμούς και βασανισμούς, όσους θεωρεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «εσωτερικούς εχθρούς», εχθρούς της τάξης και της κανονικότητας. Υπάρχει ένα ιστορικό νήμα που ενώνει όλους εμάς, που απεξαρτημένοι και αντιστεκόμενοι πλέον έχοντας επανακτήσει συνείδηση και συναίσθηση του κοινωνικού μας ρόλου, μας κάνει να αντιπαλεύουμε κάθε τόπο εκτόπισης και εξόντωσης, κάθε πολιτισμό που κατασκευάζει τα Άουσβιτς, τις Μακρονήσους και τις Αμυγδαλέζες.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 18ΑΝΩ

Το παρόν κείμενο διαβάστηκε στo ανοιχτό κάλεσμα  που έγινε το Σάββατο 8/6/2013 στις 12:00 στο Πολυτεχνείο με θέμα «Ξένιος Δίας και Θέτιδα: Η «φιλοξενία» και η «φροντίδα» στα κέντρα κράτησης των αποκλεισμένων» για την ανάληψη δράσεων ενάντια στην Αμυγδαλέζα, κατόπιν πρωτοβουλίας των ΣΔΚΑ18ΑΝΩ. Συμμετείχαν μέλη από διάφορες συλλογικότητες, εργαζόμενοι από προγράμματα απεξάρτησης και πρόληψης με αποτέλεσμα να γίνει μια πλούσια συζήτηση και κατατέθηκαν διάφορες προτάσεις για δράσεις στο επόμενο διάστημα. Αποφασίστηκε να προωθηθεί αυτό το κάλεσμα σε περισσότερους χώρους μέσα στην κοινωνία, να γίνουν τοπικές εκδηλώσεις ανοίγοντας το θέμα και σύντομα να επανέλθουμε για την οργάνωση κεντρικών δράσεων.