ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΗΝ 2η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

 

2η Εργατική Ευρω-Mεσογειακή Συνδιάσκεψη
Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΕ ΚΡΙΣΗ
Για μια επαναστατική, διεθνιστική, εναλλακτική λύση

Mέσα στις συνθήκες της ιστορικής, εκρηκτικής κρίσης στην οποία έχει περιέλθει ολόκληρος ο πλανήτης, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία, η 2η Εργατική Ευρωμεσογειακή Συνδιάσκεψη, στις 29-30 Μαρτίου, στην Αθήνα.
Και τις δυο μέρες, ο χώρος της ΕΣΗΕΑ που φιλοξένησε την Συνδιάσκεψη ήταν ασφυκτικά γεμάτος, με αντιπροσωπείες και συντρόφους από 16 χώρες, 21 οργανώσεις, αλλά και μεμονωμένους αγωνιστές, διανοούμενους, επαναστάτες, από κάθε γωνιά του κόσμου. Αντιπρόσωποι από την Αλβανία και την Τυνησία, δεν μπόρεσαν τελευταία στιγμή να παραβρεθούν, για τεχνικούς και για πολιτικούς λόγους αποκλεισμού από το Γαλλικό προξενείο, αντίστοιχα. Την ευθύνη της διοργάνωσης είχε το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, μαζί με τις αδελφές οργανώσεις της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς, το Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο «Κρίστιαν Ρακόφσκι» και την ιστοσελίδα RedMed.
Η φετινή Συνδιάσκεψη ήταν η συνέχεια αλλά και το ανέβασμα σε ένα άλλο επίπεδο συζήτησης κι επεξεργασίας, της 1ης Ευρωπαϊκής Συνδιάσκεψης τον Ιούνιο του 2013, που είχε για πρώτη φορά αναδείξει την σημασία της Ανατολικής Ευρώπης και των πρώην «σοσιαλιστικών» χωρών, μέσα στο περιβάλλον της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και Ιμπεριαλιστικής παρακμής, της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Η 2η Συνδιάσκεψη, επιβεβαίωσε και βάθυνε ακόμη περισσότερο αυτή την προσέγγιση, δίνοντας κεντρική σημασία στην συζήτηση γύρω από την Ουκρανία, την Ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, που βρίσκονται επί μήνες κάτω από τις φλόγες επαναστατικών εξεγέρσεων, αντεπαναστατικών Ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, αλλά και της απειλής ενός πολέμου.

Σάββατο 29 Μαρτίου 2014 (1η ημέρα)

Μετά από την προβολή ενός βίντεο-ντοκιμαντέρ για τα πρόσφατα επαναστατικά γεγονότα στη Βοσνία, η πρώτη ημέρα ξεκίνησε επίσημα με ένα σύντομο άνοιγμα του προέδρου σ. Sungur Savran, ηγέτη του DIP, Τούρκικου τμήματος της CRFI. Ακολούθησε η κεντρική εισήγηση με τίτλο «Η Ευρώπη σε κρίση», από τον γ.γ. του ΕΕΚ, σ. Σάββα Μιχαήλ.
H Ελλάδα, είναι η πρωτεύουσα της κρίσης, ο τσακισμένος κρίκος της Ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, με την πρώτη εξέγερση της παρούσας κρίσης να καταγράφεται εδώ, τον Δεκέμβρη του 2008. Η οικονομική κρίση, σε διεθνές επίπεδο, έχει αναχθεί σε κρίση του ίδιου του αστικού κράτους, θέτοντας επί τάπητος το ζήτημα της εξουσίας. Κάτι που δεν μπορεί να απαντηθεί με τα «εργαλεία» του κοινοβουλευτισμού, του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κινηματισμού. Χρειάζεται ένας επαναστατικός διεθνισμός στη πράξη, κι η ανάπτυξη του είναι ο στόχος αυτής της Συνδιάσκεψης.
Είναι μια προειδοποίηση για όλους τους λαούς πως ο Γιάτσενουκ, ο δοτός από τον Ιμπεριαλισμό «πρωθυπουργός» της Ουκρανίας, δηλώνει πως θέλει να ακολουθήσει το… οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας, κάτω από ένα μνημόνιο που επισυνάπτεται σε ένα «πακέτο στήριξης» στην Ουκρανία ύψους 15 δις δολαρίων. Το «success story» της Ελλάδας, μιας χώρας που μετετράπη σε προτεκτοράτο των Ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, καταγράφεται στο μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας που έχει φτάσει ποτέ, με την ανεργία στους νέους να αγγίζει το 67%, με το 1/3 κάτω από το όριο της φτώχειας, με τις καθημερινές αυτοκτονίες, με τη διάλυση της Υγείας και Παιδείας, με το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων κι απεργιών, με την αύξηση της καταστολής και την ενίσχυση του φασισμού, με τις φυλακές υψίστης ασφαλείας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους κολασμένους.
Η Ελλάδα και η Ουκρανία, συνιστούν το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης, μιας Ευρώπης-Φρούριο, που πνίγει μετανάστες στα σύνορά της κι ανοίγει τον δρόμο στην άκρα δεξιά. Μπροστά στις εξελίξεις στην Ουκρανία, πρέπει να είμαστε καθαροί: η αποδοχή του Ευρώ-Μαϊντάν, συνιστά την χρεοκοπία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, του ρεφορμισμού και κεντρισμού, αλλά και μεγάλου μέρος της αντιεξουσίας. Πρέπει να σταθούμε ενάντια στον πόλεμο, και να παλέψουμε να περάσει όλη η εξουσία στα εργατικά σοβιέτ! Δεν κρατάμε ίσες αποστάσεις, παλεύουμε ενάντια στον Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό, τον φασισμό, τον αντισημιτισμό! Είμαστε ταυτόχρονα ενάντια στον ρώσικο εθνικισμό και στους ολιγάρχες, παλεύουμε για την απαλλοτρίωση των περιουσιών τους χωρίς αποζημίωση. Παλεύουμε για μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία στην περιοχή, στα πλαίσια των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης. Με αυτή την προοπτική παρεμβαίνουμε στις επερχόμενες εκλογές, ενάντια στην Ιμπεριαλιστική Ε.Ε., και όχι για την «προοδευτική αλλαγή της», όπως δηλώνει ο Τσίπρας. Για να δώσουμε μια σοσιαλιστική απάντηση στην κρίση, πρέπει να φτιάξουμε ένα διεθνές δίκτυο όλων των χειραφετητικών κινημάτων, στον δρόμο της οικοδόμησης της Επαναστατικής Διεθνούς!

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ουκρανία, η Ρωσία, η Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια»

Η κεντρική θεματική αφιερώθηκε στην Ουκρανία, με την ομιλία του σ. Γιούρι Σάχιν, απεσταλμένου της Ουκρανικής μαρξιστικής οργάνωσης «Ενάντια στο ρεύμα».
Έδωσε μια καθαρή εικόνα της προϋπάρχουσας κατάστασης στην Ουκρανία, πριν από τα γεγονότα του Μαϊντάν. Σε ένα καθεστώς βαθιάς διαφθοράς και κρίσης, που κατέληξε σε μια εσωτερική οικονομική κατάρρευση, συνυπάρχουν η Ιμπεριαλιστική επιρροή αλλά και η επίδραση της Ρωσίας. Η αντίθεση αυτή στο εσωτερικό της Ουκρανίας, οδηγεί, τον περασμένο Νοέμβρη, στο ξέσπασμα των κινητοποιήσεων ενάντια στην κυβέρνηση Γιανουκόβιτς, οι οποίες αρχικά είναι αυθόρμητες. Εξ αρχής, τα media δίνουν υποστήριξη στη Δύση και στους φασίστες που κάνουν ολοένα πιο ενεργά την εμφάνισή τους. Η παρέμβαση της ναζιστικής Svoboda στο κίνημα, του δίνει τον καθαρά αντι-ρωσικό χαρακτήρα που απέκτησε έκτοτε. Ο Ιμπεριαλισμός επενέβη κι ήλεγξε απόλυτα τις κινητοποιήσεις, που απαρτίζονταν κυρίως από μικροαστούς κι αγρότες της Κεντρικής Ουκρανίας. Πάνω σε αυτή τη κοινωνική βάση, χτίστηκε μια συμμαχία της αστικής τάξης και των ολιγαρχών με τις ναζιστικές συμμορίες. Το καθεστώς που έχει διαδεχτεί τη κυβέρνηση Γιανουκόβιτς δεν είναι φασιστικό, αλλά τείνει προς τα εκεί. Ο νεοφιλελεύθερος «πρωθυπουργός» Γιάτσενιουκ, επιβάλλει απαγορεύσεις και περιορισμούς στα ανεξάρτητα ΜΜΕ και στα τυπογραφεία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ουκρανική Αριστερά βρέθηκε συγχυσμένη και υπό πίεση. Οργανώσεις όπως η Αριστερή Αντιπολίτευση (τμήμα της Ενιαίας Γραμματείας), στήριξε το Μαϊντάν επί 3 μήνες. Θεώρησαν πως μπορούν να στρέψουν την κίνηση των μαζών σε μια προοδευτική κατεύθυνση. Αλλά ακόμα, ένα μεγάλο τμήμα από το κίνημα του αντι-Μαϊντάν παγιδεύτηκε στις δαγκάνες του Ρώσικου εθνικισμού.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να παλέψουμε ενάντια και στις δύο κυβερνήσεις, Ουκρανίας και Ρωσίας. Καμιά στήριξη στους φασίστες του Κιέβου, και καμιά υποταγή στον Πούτιν, του οποίου η επέμβαση στην Κριμαία, επέδρασε στο πατριωτικό αίσθημα των Ουκρανών ενισχύοντας τους φασίστες. Πρέπει να προχωρήσουμε, ακολουθώντας τον Λένιν και παλεύοντας για ντεφετισμό και στις δύο πλευρές των χαρακωμάτων, σε  περίπτωση πολέμου. Χτίζοντας ένα ανεξάρτητο κίνημα, όχι Ουκρανικό, όχι Ρωσικό, χωρίς φασίστες και ναζί: ένα ταξικό κίνημα των εργατών όλης της Ευρώπης!
Στη συνέχεια τον λόγο πήραν αντιπρόσωποι από την Ρωσία, με πρώτο τον σ. Ιωσήφ Άμπραμσον, που μετέφερε τη θέση της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ρώσικου Κόμματος Κομμουνιστών.
Για δεύτερη φορά, μετά την εκλογή Χάιντερ στην Αυστρία, συμμετέχουν στην εξουσία οι φασίστες στην Ευρώπη. Η Svoboda είναι καθαροί Μπαντερικοί. Το Μαϊντάν δεν χώρισε απλά τους Ουκρανούς αλλά και τους Ρώσους. Υπάρχει κίνδυνος το αντι-Μαϊντάν κίνημα να ταυτιστεί με το Ρωσικό κράτος. Πρέπει να σταθούμε ενάντια και στην προσάρτηση της Κριμαίας κάτω από στρατιωτική πίεση, γιατί ενώ η θέση του Λένιν για αυτοδιάθεση ισχύει ακόμα, η επέμβαση Πούτιν δεν εγγυάται δημοκρατικές εκλογές στον λαό της Κριμαίας.
Η σ. Ντάρια Μίτινα, της Ρώσικης Κομσομόλ και του Αριστερού Μετώπου, έκανε λόγο για ένα μαζικό ναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία, το οποίο μπορεί να βάλει φωτιά σε όλη την Ευρώπη. Η προσάρτηση της Κριμαίας δεν θα χαλάσει τις σχέσεις των δύο λαών, το δημοψήφισμα που αποφάσισε την ένωση με την Ρωσία, έγινε κάτω από τον φόβο των τρομοκρατικών επιθέσεων από τους ναζί του Κιέβου. Πρέπει να διαλυθούν οι Ευρωπαϊκές αυταπάτες στον Ουκρανικό λαό, οι οποίες αναπτύχθηκαν κάτω από πίεση των ΗΠΑ. Δεκάδες οργανώσεις στη Μόσχα δημιούργησαν αντιφασιστικό αρχηγείο, βοηθώντας τους πρόσφυγες που φεύγουν κατά δεκάδες από την Ουκρανία, κυνηγημένοι από τους φασίστες. Πρέπει να στηριχτεί με όλα τα μέσα η εργατική τάξη της Ουκρανίας, και να τσακιστούν οι ναζί, την ίδια στιγμή που η εξουσία πήγε απλά από την μια ομάδα ολιγαρχών στην άλλη.
Επόμενος ομιλητής, ο σ. Σαΐντ Γκαφούροφ, της Ρώσικης οργάνωσης Alternativiy. Mίλησε για τις δολοφονίες Ρωσόφωνων από τους Ουκρανούς φασίστες και για τον φρικιαστικό βασανισμό του ηγέτη του Κ.Κ. και τις διώξεις των μελών του. Από την άλλη, για την δημιουργία Σοβιέτ σε πόλεις κι ορυχεία, σαν απάντηση στην φασιστική απειλή, τα οποία όμως υπολείπονταν σε ηγεσία και οργάνωση. Αυτή, όμως, είναι η πραγματική φωνή του Ουκρανικού λαού. Είμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε προσάρτηση αλλά εμείς πρέπει να σταματήσουμε τους φασίστες. Ο Πούτιν ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να το κάνει.
Στη συνέχεια, ο Ούγγρος σ. Ματίας Μπένιικ, από την Marx Society και ηγέτης της Attac Ουγγαρίας, τόνισε τη σημασία της Αντιφασιστικής Συνάντησης στη Βουδαπέστη, στις 3 Απρίλη. Η τωρινή κατάσταση στην Ουγγαρία είναι δύσκολη, με τα ΜΜΕ να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της δεξιάς κυβέρνησης Όρμπαν, και το Σοσιαλιστικό Κόμμα να έχει απαξιωθεί πλήρως, λόγω της στήριξης νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της φτώχειας που προκάλεσε. Το Fidesz ανέβηκε στην εξουσία το 2010, υποσχόμενο 1.000.000 θέσεις εργασίας, πράγμα που φυσικά δεν έγινε. Έχει αντι-Ευρωπαϊκή και αντι-ΔΝΤ στάση διότι στηρίζεται στο Ουγγρικό κεφάλαιο. Η απαξίωση της επίσημης Αριστεράς, και η απουσία της επαναστατικής αριστεράς, άνοιξαν τον χώρο στην άνοδο των φασιστών του Jobbik, που ξερνούν την λαϊκίστικη δημαγωγία και προπαγάνδα ενάντια σε ξένους, Εβραίους και Ρομά. Ελέγχουν ολόκληρα κομμάτια της νεολαίας και πανεπιστήμια. Η Αντιφασιστική Συνάντηση της 3 Απρίλη -στην οποία παρεμβαίνουν δυνάμεις της CRFI και του ΕΕΚ- γίνεται για να ανακοπεί όλο αυτό. Για να δείξουμε την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη μας απέναντι σε κάθε Fidesz και κάθε Jobbik.
Συνεχίζοντας με αγωνιστές από την Ανατολική Ευρώπη, στο βήμα ανέβηκε η Ewa Groszewska, Πολωνέζα φεμινίστρια και συνδικαλίστρια με πλούσια εμπειρία από τους κοινωνικούς αγώνες στη χώρα της. Μίλησε για την μετάβαση από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» στην οικονομία της αγοράς, μέσα από μια «θεραπεία σοκ» και μια μόνιμη κρίση που έχει επιβληθεί από τότε. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων, με πώληση και λουκέτα εργοστασίων, με ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, βύθισαν τον λαό στη φτώχεια και στην ανεργία, φτάνοντας ως και 40%, με 1 εκατομμύρια φτωχά παιδιά. Το συνδικάτο του Solidarnosk, ενσωματώθηκε πλήρως στο σύστημα, και έχει βοηθήσει στο να επιβληθεί η κυρίαρχη προπαγάνδα που λέει πως οι άνεργοι και οι φτωχοί φταίνε οι ίδιοι για την κατάστασή τους. Όσες απεργίες έγιναν πέρσι, σαμποταρίστηκαν από τη γραφειοκρατία των συνδικάτων, γιατί ήταν κάτω από τον έλεγχο αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων. Ταυτόχρονα, στη χώρα καλλιεργείται ένα βαθύ αντιρωσικό κλίμα, με την κυβέρνηση να καλεί την Διεθνή Κοινότητα να επέμβει στρατιωτικά ενάντια στη Ρωσία, συμφιλιώνοντας τον λαό με την ιδέα ενός πολέμου.
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο σ. Evgeni από την Βάρνα της Βουλγαρίας, πρωταγωνιστής στο κοινωνικό κίνημα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Έδωσε το χρονικό από την πτώση του «σοσιαλιστικού» καθεστώτος ως και σήμερα, με τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας από πρώην κομισάριους και πολυεθνικές, και την κοινωνική διάλυση που επέβαλλε η χρεοκοπία. Η κατάρρευση της αστυνομίας του παλιού καθεστώτος, οδήγησε στο να πέσουν τα όπλα στα χέρια του οργανωμένου εγκλήματος και της μαφίας, που απαρτίστηκε κυρίως από πρώην αστυνομικούς που έμειναν άνεργοι. Η Δυτική προπαγάνδα ταύτισε τον κομμουνισμό με βρισιά, και καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες πως με το πέρασμα στον καπιταλισμό μια νέα εποχή ξεκινά. Αντ’ αυτού, η Βουλγαρία είναι η πιο φτωχή χώρα στην Ε.Ε. Πέρσι, ξεκινά η πρώτη εξέγερση ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις κι ενάντια στην Ε.Ε., που επεκτάθηκε σε πολλές πόλεις. Στη Βάρνα, 200.000 διαδηλωτές, που ισοδυναμεί με τον μισό πληθυσμό, κατέβηκαν στους δρόμους. Οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες και βίαιες, και σε αρκετές πόλεις κατέληξαν σε πυρπολήσεις δημόσιων κτιρίων και οχημάτων. Η αστυνομική καταστολή υπήρξε τεράστια, ενώ 12 διαδηλωτές αυτοπυρπολήθηκαν. Οι κινητοποιήσεις ήταν ενάντια στο πολιτικό σύστημα και προέτασσαν το αίτημα των εθνικοποιήσεων. Το κίνημα ώθησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα σε άνοδο, το οποίο καλλιέργησε την αυταπάτη πως η αλλαγή μπορεί να έρθει μέσα από εκλογές. Ο ερχομός του στην κυβέρνηση, το μόνο που κατάφερε ήταν να αλλάξει την διαχείριση του πλούτου από τα χέρια της μιας ομάδας εξουσίας στην άλλη. Αντικομουνιστικές διαδηλώσεις προκλήθηκαν που συχνά κατέληξαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Σαν απάντηση, καταλήψεις πανεπιστημίων πραγματοποιήθηκαν από την Αριστερά, με αντικυβερνητικό χαρακτήρα. Αλλά οι ανερχόμενοι φασίστες, σε συνεργασία με χούλιγκανς ποδοσφαιρικών ομάδων, έχουν κατακτήσει τη λαϊκή υποστήριξη, και συχνά οργανώνουν διαδηλώσεις ενάντια σε μετανάστες, που καταλήγουν σε αιματηρά πογκρόμ. Τώρα, έχουν ξαναδημιουργηθεί οι όροι για ένα νέο κίνημα. Κοινωνικά κέντρα ανοίγουν σε όλη τη χώρα, και μια κοινή συμμαχία όσων πιστεύουν στην ελευθερία ενάντια στο σύστημα, αναρχικών, κομμουνιστών, αριστερών, καταγράφεται για πρώτη φορά στη Βουλγαρία.

Η πρώτη ημέρα της Συνδιάσκεψης, και η πρώτη ενότητα για Ανατολική Ευρώπη και Βαλκάνια, έκλεισε με το συμπέρασμα πως είναι αυτή ακριβώς η γεωγραφική περιοχή που βάζει φωτιά σε όλη την Ε.Ε. Οι εξεγέρσεις που πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία, και συχνά «πνίγονται» από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, σκιαγραφούν το μέλλον της εργατικής τάξης ενάντια στον φασισμό.

Κυριακή 30 Μαρτίου 2014 (2η ημέρα)

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε κρίση μπροστά στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2014»

Η δεύτερη ενότητα της Συνδιάσκεψης, το πρωί της Κυριακής, ξεκίνησε με την εισήγηση του εκδότη της Μαρξιστικής επιθεώρησης Critique, και καθηγητή του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, σ. Χιλέλ Τίκτιν, με τίτλο «Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και η Ε.Ε. Η παρακμή του καπιταλισμού. Στασιμότητα, αποπληθωρισμός και αποσύνθεση στην ΕΕ». Η Ευρωζώνη που σήμερα βυθίζεται στην ύφεση και στον αποπληθωρισμό, συνιστά μια νομισματική ένωση η οποία όμως δεν είχε κανένα μηχανισμό μεταφοράς χρήματος από μια χώρα σε μια άλλη. Αυτή η εγγενής αντίφαση οδήγησε στη σημερινή της έκρηξη. Η περίοδος για τον καπιταλισμό, που ξεκινά στη δεκαετία του ’70, είναι μια συνειδητή επέμβαση του κεφαλαίου που κάνει στροφή προς την χρηματοπιστωτική σφαίρα και στη διαρκή επέκταση του πλασματικού κεφαλαίου, γνωρίζοντας πως δεν θα έχει ποτέ πια πλήρη απασχόληση. Τα αποτελέσματα αυτής της στροφής γίνονται ορατά τη δεκαετία του ’80, με την άνοδο της ανεργίας. Ζούμε μια κρίση υπερσυσσώρευσης, σε συνδυασμό με υποκατανάλωση και δυσαναλογία των τομέων της οικονομίας. Δεν είναι απλά η πτωτική τάση του μέσου ποσοστού του κέρδους αιτία κάθε κρίσης, αλλά το γεγονός ότι συνειδητά δεν γίνονται επενδύσεις, έτσι δεν υπάρχει ανάπτυξη και κυριαρχεί η λιτότητα. Μόνο μία και μόνη τράπεζα αποθησαυρίζει 27 τρις δολάρια. Χρήμα όμως που δεν επενδύεται δεν είναι κεφάλαιο. Αυτό δείχνει την καπιταλιστική παρακμή. Βαδίζουμε μέσα σε ένα καπιταλισμό περιορισμένου κεφαλαίου, χωρίς να υπάρχει καν η δυνατότητα ενός παγκόσμιου πολέμου, όταν ακόμα κι οι ΗΠΑ κόβουν στρατιωτικές δαπάνες. Δεν έχουν άλλη λύση, από την λύση ενός τεράστιου βιομηχανικού εφεδρικού στρατού ανέργων, με την Ελλάδα να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η πολιτική τους αυτή οξύνει την κρίση, καταρρέει ολόκληρη η ΕΕ και μαζί η αστική δημοκρατία, που δεν είναι συμβατή με αυτή την κατάσταση, γιατί σε συνθήκες ύφεσης δημιουργούνται συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης. Αλλά η επιστροφή στον 19ο αιώνα που επιχειρούν, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Ακόμα κι η μετάβαση στον καπιταλισμό που επεχείρησαν στις πρώην σοβιετικές χώρες, απέτυχε. Είναι καταδικασμένοι να ηττηθούν.
Επόμενη ομιλήτρια η σ. Ρακέλ Βαρέλα, από την επιθεώρηση Rumbra, που μίλησε για την «Ταξική Πάλη στην Πορτογαλία». Στην Πορτογαλία, η λιτότητα και η ανεργία προσεγγίζουν αυτές της Ελλάδας. Το 47% των εργατών είναι φτωχοί. Παρ’ όλ’ αυτά, η πλειοψηφία της νεολαίας μένει εκτός κινητοποιήσεων ενώ τα σωματεία είναι κατά βάση γραφειοκρατικά. Πρέπει να βρεθεί ένας νέος τρόπος για το πώς οργανώνουμε τον κόσμο. Ενώ ο φασισμός είναι μεγάλος κίνδυνος, την ίδια στιγμή επικίνδυνες είναι και οι αστικοδημοκρατικές κυβερνήσεις. Δεν υπάρχει καμιά λύση για το ίδιο το σύστημα, έτσι δεν ισχύει η αυταπάτη μιας «καλής» και «κακής» αστικής τάξης, επενδυτικής και χρηματοπιστωτικής, αντίστοιχα. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» μεταξύ των τάξεων έχει πεθάνει.
Ο σ. Μάρκο Φεράντο, ηγέτης του PCL, τμήματος της CRFI στην Ιταλία, μίλησε για τον συνδυασμό μιας βιομηχανικής ύφεσης και μιας πολιτικής κρίσης, ως κυρίαρχα χαρακτηριστικά στη γείτονα. Ταυτόχρονα, η κρίση του εργατικού κινήματος, ανοίγει το δρόμο σε αντιδραστικές λύσεις, την άνοδο του βοναπαρτισμού και την συγκέντρωση των εξουσιών από τις αστικές κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας». Από τις εκλογές πλέον αποκλείονται τα μικρά κόμματα, κι οι γραφειοκράτες αποπροσανατολίζουν τους εργατικούς αγώνες στηρίζοντας την κυβέρνηση. Με τη Λίστα Τσίπρας, που στηρίζεται από σημαντικό κομμάτι της Ιταλικής Αριστεράς, όλοι ψάχνουν για μια θέση στην αστική δημοκρατία, τη στιγμή που αυτή καταρρέει, κι η οικονομική κρίση βαθαίνει, η ανεργία αυξάνεται και η ίδια η αστική τάξη φοβάται μια έκρηξη. Οι διανοούμενοι με τους οποίους συνδέεται ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ιταλία, υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει δεξιά κι αριστερά, ενώ στηρίζουν το φαινόμενο Γκρίλο. Το PCL κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από τη Λίστα Τσίπρας: παλεύει για τη πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης και για το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο. Το μέλλον της εργατικής τάξης είναι δεμένο με την ανάπτυξη του Κόμματος.
Ο σ. Henri H., απεσταλμένος του Φινλαδικού τμήματος της CRFI, Μαρξιστικής Εργατικής Ένωσης, μίλησε για την αλλαγή της κατάστασης στη χώρα του. Αν και υπάρχει ακόμα κοινωνικό κράτος, οι εργάτες ήδη νοιώθουν την κρίση κι η ανεργία αυξάνεται. Όλα δείχνουν ότι πάμε σε μια έκρηξη, μετά από χρόνια ακινησίας. Στη γειτονική Σουηδία, αυξάνεται η φασιστική βία, με μαχαιρώματα κι επιθέσεις στο κίνημα, σε συνδυασμό με την αστυνομική καταστολή αντιφασιστών. Στον αντίποδα, το κίνημα απαντά με αντιφασιστικές διαδηλώσεις χιλιάδων.
Η σ. Μόνικα Καρμπόβσκα, φεμινίστρια και αγωνίστρια που ζει δεκαετίες στη Γαλλία, μίλησε για την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των μαζών, την στιγμή που η Αριστερά βρίσκεται σε κρίση. Το KKΓ, το Μέτωπο της Αριστεράς, το NPA, δεν οργανώνουν τους πολυπληθείς μετανάστες. Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές έθεσε υποψηφιότητα με το NPA, παίρνοντας 2,7%, χωρίς καθόλου λεφτά για καμπάνια. Αντίθετα, η Μαρίν Λεπέν αύξησε τη δύναμη της. Δεξιοί δήμαρχοι σε πολλές περιοχές διώχνουν τους Ρομά, ενώ έχουν αυξηθεί οι ρατσιστικές επιθέσεις, ακόμα και εμπρησμοί καταυλισμών με νεκρούς. Ταυτόχρονα, υπάρχει μεγάλη αντι-ρωσική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ της Δυτικής Ευρώπης.
Ο σ. Γιάννης Αγγέλης, έδωσε το ελληνικό ραπόρτο, για λογαριασμό του ΕΕΚ. Έκανε λόγο για συνέχιση του Μνημονίου και για το ψέμα πως τα προβλήματα τελείωσαν, ενώ οι άνεργοι φτάνουν τα 2.000.000. Όμως, ψέμα είναι και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, πως θα μπορέσει να διαχειριστεί την κρίση. Όλη η κυβερνητική προπαγάνδα στηρίζεται στο επιχείρημα πως η Ελλάδα ξαναβγαίνει στις αγορές. Αλλ’ αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι οι απολύσεις χιλιάδων υπαλλήλων και οι ιδιωτικοποιήσεις σε hedge-funds. Τώρα το κίνημα που έχει αποκτήσει πολλές εμπειρίες, αναζητεί μια άλλη προοπτική. Σταθμός σε αυτό, είναι η 2η Ευρωμεσογειακή Συνδιάσκεψη.
Τον λόγο ακολούθως πήραν εκπρόσωποι σωματείων κι εργάτες, όπως ο σ. Γιώργος Μαγκλής από τους ΟΤΑ, αλλά κι αντιπροσωπεία του πρώτου αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου στην Ελλάδα, της ΒΙΟΜΕ, μιλώντας αμφότεροι για τις εμπειρίες των αγώνων τους, και χαιρετίζοντας τη διοργάνωση της Συνδιάσκεψης.
Στην 2η Ευρωμεσογειακή Συνδιάσκεψη μίλησαν επίσης αγωνιστές από τις δύο κοινότητες της Κύπρου.
Ο σ. Αζίζ από την Τουρκοκυπριακή οργάνωση Νέος Άνθρωπος εξήγησε την καταγωγή του ονόματός τους, από μια Λενινιστική εφημερίδα της δεκαετίας του ’20, στην Κύπρο, που ως βασικά της συνθήματα είχε την εργατο-αγροτική κυβέρνηση και την Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία. Όπως οι παππούδες μας παλεύουν ενάντια στον εθνικισμό και στην αποικιοκρατία, έτσι κι εμείς σήμερα πρέπει να παλέψουμε ενάντια στον φασισμό και στις σύγχρονες μορφές αποικιοκρατίας. Επεσήμανε τον ρόλο του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού, αλλά και τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που προσπαθεί να σταθεροποιήσει τον καπιταλισμό. Όσο η Κύπρος παραμένει απομονωμένη και σε καπιταλιστικά πλαίσια, δεν έχει άλλη τύχη από το να είναι προτεκτοράτο του Ιμπεριαλισμού και στρατιωτική βάση. Πρέπει να παλέψουμε ενάντια στον κανιβαλισμό της Ευρώπης. Ενάντια στους φασίστες που δείχνουν το χειρότερο τους πρόσωπο με το ναζιστικό ΕΛΑΜ, ενάντια στην Τουρκική κατοχή σε Κύπρο και Κουρδιστάν.
Ο σ. Κ. Αποστολόπουλος, μίλησε για την κοινωνική καταστροφή που έχει προκαλέσει στην Κυπριακή Δημοκρατία η κατάρρευση του διογκωμένου τραπεζικού συστήματος,  το bail-in, και τα μνημόνια που ακολούθησαν. Το νέο Ιμπεριαλιστικό σχέδιο για «ενοποίηση» της Κύπρου είναι ουσιαστικά πρόταση οριστικής διχοτόμησης, που αποσκοπεί στην «προτεκτορατοποίηση» της Νήσου. Εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική που ακουμπά και στα τεκταινόμενα στην Ουκρανία, για την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών και διόδων προμήθειας της Ευρώπης με φυσικό αέριο, πέρα από την Ρωσία. Και οι δύο κοινότητες πρέπει να αντισταθούν σε αυτή τη προοπτική. Πρέπει να αποκλείσουν την περίπτωση διχασμού και πολέμου. Να παλέψουνε ενάντια στην άνοδο του εθνικισμού, να τσακίσουν τις ήδη αδύναμες και κλονισμένες κυβερνήσεις, όπως του Αναστασιάδη, που παραπαίει στην κρίση της, κι αδυνατεί να διαχειριστεί την κοινωνική οργή για τις ιδιωτικοποιήσεις. Και οι δύο ομιλητές από την Κύπρο, έκλεισαν με ύμνους στην συναδέλφωση των δύο κοινοτήτων, την παγκόσμια επανάσταση και μια ενιαία, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Κύπρο, στα πλαίσια των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

«Η Ε.Ε., και η Μέση Ανατολή, η Αφρική και η Λατινική Αμερική»

Στην έναρξη της τρίτης και τελευταίας ενότητας, αναγνώστηκε χαιρετισμός από παρατηρητή του Λαϊκού Μετώπου της Τουρκίας. Αμέσως μετά, ο σ. Kurtar Tanyilmaz, από την Συντακτική Επιτροπή του Devrimci Marksizm, θεωρητικού περιοδικού του DIP μίλησε για την πολιτική κρίση και τα σκάνδαλα στην γείτονα, τον εμφύλιο στην Τούρκικη αστική τάξη που στρατεύονται πίσω από την Ισλαμική μερίδα και τον στρατό. Η Τουρκία, που βρίσκεται ανάμεσα στις
«εύθραυστες 5» χώρες, κλονίστηκε από την μείωση παροχής ρευστού των τελευταίων μηνών, και την απόφαση για διακοπή της Ποσοτικής Χαλάρωσης [την  αλλαγή  της οικονομικής στρατηγικής  των ΗΠΑ]. Η εξέγερση του καλοκαιριού κλόνισε την αστική εξουσία και την υποστήριξη της αστικής τάξης στον Ερντογάν. Στην Τουρκία επικρατεί η οικονομική και πολιτική αστάθεια, που έχουν μετατραπεί σε κρίση του κράτους. Αυταρχικός όμως δεν είναι μόνο ο Ερντογάν, αυταρχική είναι η εποχή. Πάμε σε ένα γενικευμένο «λουτρό αίματος» σε όλες τις αναδυόμενες οικονομίες, όπως το 1997. Ο Ιμπεριαλισμός, διαρκώς παρών στην περιοχή, πρέπει να αντιπαλευτεί, και μόνο με επανάσταση θα καθαριστεί η βρωμιά του αστικού συστήματος.
Στην συνέχεια, ο σ. Sungur Savran, ηγέτης του DIP, ξεκίνησε απευθύνοντας προσκλητήριο νεκρών, για όλους τους μάρτυρες της επανάστασης. Όπως το 2008 έπεφτε στην Ελλάδα ο 15χρονος Αλέξης, έτσι το 2014, έπεφτε στην Τουρκία ο μικρός Berkin Elvan. Η κρίση του κράτους, σημαίνει πως έχει χωριστεί στα δυο, ενώ τα όργανα καταστολής εμφανίζουν σημάδια παράλυσης, την ίδια στιγμή που η Αριστερά δεν μπορεί να το δει αυτό. Ο εξευτελισμός του Ερντογάν με τα σκάνδαλα διαφθοράς, φέρνει μια οξεία πολιτική κρίση, και αναζωπυρώνει τον φόβο της αστικής τάξης για Επανάσταση, κάνοντας ακόμα και μια συμμαχία Ερντογάν και στρατού, να μην μοιάζει εντελώς απίθανη, για την αντιμετώπιση των μαζών. Την ώρα που η κοινωνική σύγκρουση μαίνεται, όταν ακόμα και 2 εργοστάσια με 1500 εργάτες τελούν ένα μήνα υπό κατάληψη, το CHP καταδικάζει τη βία και τις συγκρούσεις. Το ίδιο κόμμα που στο εσωτερικό του υπάρχουν φασίστες. Οι συγκρούσεις δεν πρόκειται να καταλαγιάσουν όσο κυριαρχεί η φτώχεια, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η υποαπασχόληση. Εξ αιτίας του πολιτικού κλίματος, οι εκλογές καθυστέρησαν 3 μήνες. Είναι δεδομένο όμως πως ο Ερντογάν θα σαρώσει (όπως κι έγινε). Η βάση του είναι τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που δεν βλέπουν άλλη εναλλακτική. Στο τέλος, όμως, το δίλημμα είναι ένα: ή αυτοί ή εμείς.
Στην συνέχεια, συντρόφισσα από το Ιράν, πήρε τον λόγο. Μίλησε για τη νέα ηγεσία στη χώρα, που είχε δώσει υποσχέσεις στο λαό για δημοκρατικές αλλαγές κι ελευθερίες, όπως και τη μείωση του πληθωρισμού και την αναβίωση της οικονομίας. Γρήγορα φάνηκε πως είναι μέρος του συστήματος, και η μοίρα του λαού παρέμεινε ίδια, με μεγάλη φτώχεια, πληθωρισμό στα 36%, ενώ στον αντίποδα ακολουθεί μια «κοινωνική πολιτική» σαν προπέτασμα καπνού, π.χ. δίνοντας δωρεάν φαγητό στους ηλικιωμένους. Οι εκτελέσεις Σουνιτών και η καταστολή τους συνεχίζονται, απαγορεύονται γλώσσες και δικαιώματα μειονοτήτων, εφημερίδες κλείνουν. Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις του Ιράν με τις ΗΠΑ, αναδιατάσσονται μερικώς. Αλλά η ισλαμιστική προπαγάνδα συνεχίζεται όπως και το αντιαμερικανικό αίσθημα, απότοκο του ’79, υπάρχει ακόμα. Η συνεχιζόμενη, όμως, απομόνωση του Ιράν, έχει επιπτώσεις κυρίως στα μεσοστρώματα. Η κυβέρνηση προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις, εγκαθιδρύεται μια ψευτο-ισοτιμία με το δολάριο, κι ανοίγει ο δρόμος στα ξένα κεφάλαια.
Ακολούθως, ο σ. Latief Parker, από την Συντακτική Επιτροπή της Critique, μίλησε για την Νότιο Αφρική. Ανέφερε την επίδραση της παγκόσμιας οικονομικής κάμψης του ’70 στη Νότια Αφρική, τις απεργίες και τις εξεγέρσεις που ακολούθησαν. Ο Νέλσον Μαντέλα, δεν ήταν απειλή για το σύστημα, όταν πήρε την εξουσία το 1994. Εγγυήθηκε την ατομική ιδιοκτησία και κατέβασε τους φόρους των επιχειρήσεων κατά 20%. Σήμερα, το χρέος αγγίζει τα 160 δις ευρώ, και ο μισθός εργατών ορυχείων είναι στα ίδια επίπεδα με πριν από 20 χρόνια. Η φτώχεια βασιλεύει σε όλη τη Νότια Αφρική.
Την ίδια εικόνα ενίσχυσε ο σ. Godfrey Mdinga, μέλος του κινήματος Unity. Μίλησε για τις κοινές εμπειρίες εργατών παντού, σε όλο τον κόσμο, και για την προδοσία των προσδοκιών του λαού, από τον Μαντέλα, που απομονώθηκε από τους ίδιους τους συντρόφους του, όταν ανέβηκε στην εξουσία. Τόνισε την μηδενική αλλαγή στην ζωή του φτωχού μαύρου πληθυσμού, όταν κέρδισε το δικαίωμα της ψήφου, με την πτώση του απαρτχάιντ. Σήμερα που η οικονομική κρίση γεννά αγώνες όπως στη Μαρικάνα, το Κομμουνιστικό Κόμμα που συνεργάζεται με την κυβέρνηση στηρίζει ανοιχτά την καταστολή.
Ο σ. Οσβάλντο Κοτζιόλα, ιδρυτικό στέλεχος του P.O., Αργεντίνικου τμήματος της CRFI, εξήγησε την τεράστια εκλογική επιτυχία που έβαλε τους Τροτσκιστές στο κοινοβούλιο, ως ένα προϊόν αγώνων 50 χρόνων, διώξεων, θανάτων, φυλακίσεων. Σε αυτά τα χρόνια, το Παρτίδο Ομπρέρο. προχώρησε με πρόγραμμα ενοποίησης των αγώνων αλλά και με πολιτική διαχωρισμού από άλλες τάσεις. Χωρίς όμως ποτέ, να είμαστε απομονωμένοι, αυτοαναφορικοί, σεχταριστές. Η θέση μας έχει πια μεγάλες ευθύνες, έχουμε απέναντί μας να αντιμετωπίσουμε μια βοναπαρτιστική κυβέρνηση. Οι αριστερές κυβερνήσεις τύπου Κίρχνερ, Τσάβες, Μοράλες κλπ. βρίσκονται σε κρίση και καταρρέουν. Βλέπουμε την ιστορική παρακμή του καπιταλισμού, και το ερώτημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;» είναι ρεαλιστικό. Κοντά στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, με πρόσχημα την ομαλή διεξαγωγή του Μουντιάλ. Με την εξέγερση του καλοκαιριού, παρέλυσε η κυβέρνηση, με επέκταση των κινητοποιήσεων σε 620 πόλεις. Τώρα, ετοιμάζονται να αυξήσουν ξανά τις τιμές σε εισιτήρια, ρεύμα, αέριο. Χάνουν έτσι τη λαϊκή βάση τους, και μια νέα σύγκρουση κυοφορείται, όπως στην Αργεντινή. Όλη η Λατινική Αμερική βρίσκεται σε κρίση. Αλλά κι εδώ υπάρχει η απειλή του φασισμού. Πρέπει να τσακιστεί, χωρίς να το διαχωρίζουμε από το ταξικό ζήτημα, δηλαδή μόνο με προλεταριακή επανάσταση. Χρειαζόμαστε ένα διεθνές επαναστατικό πρόγραμμα, και αυτή η Συνδιάσκεψη δείχνει τον δρόμο, για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς.

Το σώμα της Συνδιάσκεψης ψήφισε την Διακήρυξη της 2ης Εργατικής Ευρωμεσογειακής Συνδιάσκεψης, αλλά και διάφορα ψηφίσματα, για στήριξη αγώνων εργαζομένων, για το Κυπριακό ζήτημα κ.α. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε με τους παρευρισκόμενους να τραγουδούν την Διεθνή, σε δεκάδες γλώσσες.
Η ικανοποίηση από τις διαδικασίες της Συνδιάσκεψης, υπήρξε έκδηλη στα πρόσωπα και στις συζητήσεις όλων. Θεωρείται σίγουρο πως αυτή η εμπειρία καθιέρωσε την αμοιβαία δέσμευση όσων συμμετείχαν, ανεξαρτήτως χώρας ή πολιτικο-ιδεολογικής παράδοσης, πως η προσπάθεια για την δημιουργία ενός δικτύου αγωνιστών κι επαναστατών σε όλο τον πλανήτη, θα συνεχιστεί. Για την ίδρυση μιας Επαναστατικής Διεθνούς, για την Παγκόσμια Επανάσταση και την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση.

Κ. Αποστολόπουλος