Το “ηφαίστειο” κάτω από την καρέκλα του Μητσοτάκη

Η αλήθεια είναι ότι στην ομιλία του στην ΔΕΘ, όπως και στην συνέντευξη τύπου την επόμενη ημέρα, ο Μητσοτάκης εμφανίσθηκε λιγότερο “ορμητικός” από όσο τον περίμεναν τα εκατοντάδες μπλέ-σκούρα κουστούμια που γέμισαν ασφυκτικά το Βελλίδειο για να τον χειροκροτήσουν, την ίδια ωρα που χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωναν έξω από το “σιδερόφρακτο” χώρο της Έκθεσης.

Πέραν της “τακτικής” που έτσι κι αλλιώς του έχουν “συστήσει” τα ευρωπαϊκά “αφεντικά” της ενισχυμένης εποπτείας και των ανελαστικών υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, οι επιτελείς του έχουν υποχρεωθεί να συνυπολογίσουν πλέον και έναν επιπλέον παράγοντα που δεν είχαν ενσωματώσει στην πλατφόρμα της εκλογής του στις 7 του Ιούλη. Και ο οποίος εξελίσσεται σε πραγματικό εφιάλτη για την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τον Ιούνη του 2018 η συμφωνία που υπογράφτηκε από την κυβέρνηση Σύριζα και η οποία, πέραν της διασφάλισης των μέτρων συνέχισης μιας ασφυκτικής λιτότητας που τώρα ο Μητσοτάκης προωθεί σε βελτιωμένη με τις απαιτήσεις του ΣΕΒ έκδοση, συμπεριλάμβανε και μία “ασφάλεια” εναντι κινδύνου νέου χρεοστασίου.

Η “ασφάλεια” αυτή περιλαμβάνει τρία στοιχεία: την μεταφορά μέρους (16 δις ευρώ) του τρίτου δανείου σε ένα ειδικό λογαριασμό ο οποίος θα χρησιμεύει για τα επόμενα τρία – τέσσερα χρόνια για την αποπληρωμή των δανείων (ΔΝΤ, ΕΚΤ, κ.λπ.), την ανδιάρθρωση του χρέους σε μακροχρόνια βάση (μέχρι το 2060) αλλά με πολύ χαμηλό μέσο επιτόκιο (μόλις 1,4%) και την “σιδερένια” υποχρέωση για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022. Και βέβαια με ένα μηχανισμό “ενισχυμένης εποπτείας” από τους περιβόητους Θεσμούς που θα εξασφαλίζει ότι όλα αυτά θα τηρούνται ώστε να μη μπορεί να χρεοκοπήσει το ελληνικό δημόσιο τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Βέβαια αυτό το “ασφαλιστικό συμβόλαιο” αφορά το δημόσιο χρέος και όχι το ιδιωτικό τού οποίου το μέγεθος είναι σχεδόν όσο το δημόσιο και είναι μοιρασμένο ανάμεσα στις τράπεζες και τις εφορίες και θα μπορούσε να παρομοιασθεί με μία πρωτοφανούς για τα όρια του καπιταλισμού στην Ελλάδα “πυριτιδαποθήκη”.

Ολα αυτά είχαν υπολογισθεί στη βάση της εκτίμησης ότι το ευρωπαϊκό περιβάλλον της οικονομίας θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, έστω και με χαμηλότερους ρυθμούς αλλά θα αναπτύσσεται. Και μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον θα λειτουργούσε το “ασφαλιστικό συμβόλαιο” του Ιούνη του 2018 που υπέγραψε ο Τσίπρας.

Όμως τα πράγματα στο μεταξύ άλλαξαν. Και άλλαξαν πολύ...
Έξι μήνες μετά την υπογραφή της συμφωνίας η κατάσταση της ευρωοικονομίας -και με την “βούλα” της ΕΚΤ- γύρισε τα πάνω κάτω. Η οικονομία της ευρωζώνης αρχισε να επιβραδύνεται ταχύτατα μέσα σε ενα ζοφερό διεθνές περιβάλλον εμπορικών συγκρούσεων με ΗΠΑ και Κίνα που άρχισε να επεκτείνεται σε λίγους μήνες σε συναλλαγματικό “πόλεμο”.

Η ανατροπή ήταν τόσο απότομη που η ΕΚΤ ενώ έξι μήνες ενωρίτερα δρομολογούσε την αντιστροφή των προγραμμάτων “ποσοτικής χλάρωσης” υποχρεώθηκε να κάνει στροφή 180 μοιρών και να επιστρέψει σε πολιτικές “ποσοτικής χαλάρωσης” για να προφυλάξει από τον κίνδυνο άμεσου σοκ, τα ζόμπι των ευρωπαϊκών τραπεζών “τυπώνοντας” ευρώ για τράπεζες και κράτη.

Το αξιοσημείωτο εδώ είναι οτι ο μόνος που δεν μπορεί να επωφεληθεί από αυτή την “βροχή” κεφαλαίων που ανακοίνωσε ήδη η ΕΚΤ είναι το ελληνικό δημόσιο και οι ελληνικές τράπεζες, καθώς το ελληνικό χρέος εξακολουθεί να θεωρείται – παρα το “συμβόλαιο ασφάλειας” που του έδωσαν – ως μη αξιόχρεη.

Αποτέλεσμα αυτού είναι οτι στις αγορές ομολόγων που θα κάνει η ΕΚΤ και εταιρικών ομολόγων δεν θα συμπεριλαμβάνονται τα ελληνικά ομόλογα. Το νέο QE II που ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα η ΕΚΤ αφήνει και πάλι απ' έξω τον καπιταλισμό στην Ελλάδα !!!

Ετσι ο “εφιάλτης” του Μητσοτάκη είναι – όπως παραδέχονται κάποιοι από το οικονομικό επιτελείο του – “η ατυχία να αναλάβουν την κυβέρνηση σε μία στιγμή που η Ευρωζώνη κινδυνεύει να βρεθεί σε γενικευμένη ύφεση...”.

Τι σημαίνει αυτό;  Απλά σημαίνει οτι το “ασφαλιστικό συμβόλαιο” που του είχαν δώσει αφορούσε κινδύνους πολύ διαφορετικούς, από αυτούς που το ναρκοπέδιο μέσα στο οποίο υποχρεώνεται να κυβερνήσει, του επιφυλάσσει τωρα...

Το 2019 – 2020 δεν είναι καν το 2008 – 2009 και αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει ούτε με την “καταστολή” στα Εξάρχεια, ούτε με την διάλυση των εργασιακών σχέσεων, που επιχειρεί με το περιβόητο αναπτυξιακό νομοσχέδιο κατ' επιταγήν του ΣΕΒ. Το 2008 η κρίση και η κεφαλαιακή άμπωτη έδειξαν ποιος κολυμπούσε γυμνός. Τώρα η ο Μητσοτάκης εξαγγέλει “ανάπτυξη” σε ενα περιβάλλον κεφαλαιακής αμπώτιδας που δεν συγκρίνεται με εκείνη του 2008... Το “σωσίβιο” της συμφωνίας του Ιούνη του 2018, ήταν για κύματα στις... παραλίες, όχι για το τσουνάμι που έρχεται.  
Γιαν. Αγγ.