ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΩΝ FINANCIAL TIMES , Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ



Oι ευρωεκλογές διεξάγονται σε ένα ριζικά διαφορετικό διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό περιβάλλον σε σχέση με  εκείνο που υπήρχε κατά την προηγούμενη αντίστοιχη αναμέτρηση (ευρωεκλογές Ιουνίου 2009), αλλά  και σε σχέση με εκείνο της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης (εθνικές εκλογές 2012).  

Τη διαφορά μεταξύ της σημερινής κατάστασης και εκείνης του 2012 και πολύ περισσότερο εκείνης του 2009 φωτίζουν δύο σημεία των καιρών μας:
Η  ανοιχτή εμφύλια σύρραξη στην Ουκρανία που προκάλεσε η υποκινούμενη από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ κυβέρνηση των δεξιών και φασιστών (σ.σ. την ίδια στιγμή που υποτίθεται πως ο βασικός εχθρός των «δημοκρατικών» κομμάτων της ΕΕ ενόψει ευρωεκλογών είναι η ακροδεξιά…) ενάντια στους εργάτες της ανατολής Ουκρανίας
Οι αποκαλύψεις της εφημερίδας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, των Financial Times του Λονδίνου, σχετικά με την ευθεία παρέμβαση του ΔΝΤ, της ευρωζώνης και ιδίως του γερμανικού και γαλλικού ιμπεριαλισμού πάνω στις μοίρες ολόκληρου πληθυσμού της Ελλάδας, μαζί και στο εγχώριο πολιτικό σύστημα της τον Οκτώβριο του 2011. Αποτέλεσμα της ωμής αυτής παρέμβασης ήταν ο σχηματισμός της κυβέρνησης μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ υπό τον απόλυτα ελεγχόμενο από τους ιμπεριαλιστές, πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ, Λουκά Παπαδήμο.
Εκείνο που έκαναν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές  με «ειρηνικό» τρόπο  στην Ελλάδα  τον Οκτώβριο του 2011, το κάνουν τώρα με ωμό, βίαιο και αιματηρό τρόπο στην Ουκρανία.

Oι ίδιοι οι Έλληνες εντολοδόχοι της τρόικας, οι Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σαμαράς κλπ. που  τον Οκτώβριο – Νοέμβριο του 2011 υπάκουσαν για άλλη μια φορά στις εντολές της τρόικας και, φυσικά, συνεχίζουν να στηρίζουν την εφαρμογή του Μνημονιακού «προγράμματος» του κοινωνικού κανιβαλισμού στην Ελλάδα, στηρίζουν και με το παραπάνω την πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ στην Ουκρανία.

Γι’ αυτό δεν είναι μόνο ο λαός στην Ουκρανία που βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα «ελληνικού» τύπου πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας που θα έλθει μαζί με το δάνειο που έχει δώσει το ΔΝΤ στην δοτή κυβέρνηση της δεξιών και των φασιστών, αλλά και ο λαός  στην Ελλάδα που θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα «ουκρανικού» τύπου πολιτική «διέξοδο» από τη σημερινή κατάρρευση που βιώνει ο τόπος.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τις αποκαλύψεις γύρω από την υπόθεση Μπαλτάκου – Κασιδιάρη.

Και θα υπάρξει και ανάλογη συνέχεια, αν δεν τους γκρεμίσουμε από την κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας και την ψήφο μας προς αυτήν την κατεύθυνση στις ευρωεκλογές της 25ης Μάη.

Στην τελευταία έκθεση της Κομισιόν αλλά και στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομική Πολιτικής για το 2015 -18 είναι «κρυμμένα» πολλά και σκληρά μέτρα λιτότητας που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από όλα όσα έχουν εφαρμοστεί μέχρι και σήμερα. Μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση του  εθνικού κατώτατου μισθού, ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος, μειώσεις στις βασικές και επικουρικές συντάξεις, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είναι μερικά από τα πιο βάρβαρα μέτρα που θα εφαρμόσουν τα αστικά κόμματα αν διατηρήσουν στα χέρια τους πολιτική εξουσία. Την ίδια στιγμή, καμία ανάκαμψη του ελληνικού καπιταλισμού δεν θα έλθει από το διεθνές καπιταλιστικό περιβάλλον, η οποία θα μπορούσε να κάνει πιο «εύληπτες» από το λαό τις νέες αντι – μεταρρυθμίσεις που ετοιμάζουν στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, την Ουάσινγκτον και στην Αθήνα οι καπιταλιστές.  

Η αποσταθεροποίηση στην Ουκρανία θα φέρει μία νέα κρίση στην ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια, η οποία θα αποσταθεροποιήσει ακόμα περισσότερο με  τη σειρά της τη κεντρική και δυτική Ευρώπη. Παράλληλα, η κρίση στην Τουρκία και στη Βόρεια Αφρική μαίνεται. Είναι αυτό κατάλληλο περιβάλλον για να αναπτυχθεί η «επιχειρηματικότητα» στο χρεοκοπημένο ελληνικό καπιταλισμό, με τις γονατισμένες τράπεζες και την ακόμα πιο γονατισμένη εσωτερική καταναλωτική ζήτηση λόγω των καθημαγμένων μισθών; Σίγουρα όχι.

Γι’ αυτό,  ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής αστικής τάξης απεργάζεται μία ακραία αντεπαναστατική «διέξοδο» στη νέο αδιέξοδο που περιμένει τον ελληνικό καπιταλισμό.

Την πραγματοποίηση αυτών των σεναρίων δεν μπορεί να τη σταματήσει μία «αριστερή» κυβέρνηση πολλώ δε μάλλον μία κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ» στα πλαίσια του καπιταλισμού, του αστικού κράτος και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης. Ταυτόχρονα δεν μπορούμε να περιμένουμε καμία πρόοδο για το εργατικό κίνημα από την εκλογική άνοδο του ΚΚΕ, χωρίς την οποία –σύμφωνα με τους ηγέτες του- είναι αδιανόητη οποιαδήποτε άμεση προετοιμασία της οργάνωση της πάλης για την «εργατική – λαϊκή εξουσία» και το «σπάσιμο των δεσμών με την Ε.Ε.». Λύση δεν είναι από την άλλη απλώς μία «εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση» ενάντια σε κάθε αστική κυβέρνηση, και  «η  έξοδος από ΕΕ- ευρώ» χωρίς πρώτα να πάρουν οι εργάτες την εξουσία, όπως προτάσσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κοινός τόπος τόσο του ΚΚΕ, όσο και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πέραν από την άρνηση τους να οργανώσουν την πάλη για την εργατική εξουσία, είναι η αποσύνδεση του στόχου της εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ από την πάλη για την από τα κάτω, σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης.

  Η εργατική τάξη  στην Ελλάδα πρέπει να προετοιμαστεί εδώ και τώρα να δώσει μία «ουκρανικού» τύπου μάχη ενάντια στο φασισμό, τη δεξιά, το κράτος, το ΔΝΤ και την ΕΕ.

Το πρώτο που πρέπει να γίνει σαφές είναι πως  σε καμία περίπτωση  δεν μπορούμε να δώσουμε νικηφόρα  αυτή τη μάχη μόνοι μας και χωρίς επαναστατικά μέσα.   

Η απομόνωση του ελληνικού Δεκέμβρη του 2008 από  το διεθνές κίνημα ήταν το βασικότερο  στοιχείο που τον κράτησε πίσω. Η  αποσύνδεση του κύματος των γενικών απεργιών και άλλων αγώνων την περίοδο 2010-12 ενάντια στα Μνημόνια από το στόχο της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας , χάρη στην παρέμβαση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας της αριστεράς (μαζί και της εξωκοινοβουλευτικής) ήταν το βασικότερο στοιχείο που το κράτησε επίσης πίσω.   
Οι χρεοκοπημένοι ντόπιοι καπιταλιστές και τα συντρίμμια των κομμάτων τους ζητούν και παίρνουν –με το αζημίωτο βέβαια…- τη στήριξη των ταξικών «αδελφών» τους για να μας τσακίσουν.  Για να νικήσουμε σ’ αυτή τη μάχη χρειαζόμαστε και εμείς πάνω απ’ όλα την διεθνή στήριξη του προλεταριάτου γιατί υπάρχει μόνο μία διεθνής, διεθνιστική, επαναστατική λύση στα δεινά που αυτό περνά σε κάθε χώρα. Χρειαζόμαστε εδώ και τώρα ένα Παγκόσμιο Κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης, μια επαναστατική Διεθνή των εργατών! Για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης και τον πανανθρώπινο κομμουνισμό.
  Το ΕΕΚ ήταν το μόνο κόμμα της αριστεράς που ενώ προετοίμαζε  τη δική του παρέμβαση  στις επερχόμενες ευρωεκλογές, πάνω απ’ όλα έβαλε μπροστά την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Το περασμένο Μάρτιο, διοργάνωσε μα μαζί με τα άλλα κόμματα της Συντονιστικής για την επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς τη 2η Ευρωμεσογειακή Συνδιάσκεψη στην Αθήνα με δεκάδες αντιπροσώπους εργατικών διεθνιστικών οργανώσεων, μεταξύ αυτών από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Αμέσως μετά επεμβήκαμε στην ευρωπαϊκή αντιφασιστική συνάντηση και διαδήλωση στη Βουδαπέστη ανήμερα της απελευθέρωσης της πόλης από τον Κόκκινο Στρατό, ενώ δεν και δύο μήνες συνεχείς είναι οι διεθνείς εκκλήσεις και δράσεις μας υπέρ του αγωνιζόμενου εργαζόμενου λαού της ανατολικής Ουκρανίας.

 2. Κατά δεύτερον,  το ΕΕΚ έχει συμμετάσχει με όλες τις δυνάμεις του στην πάλη για την αυτοοργάνωση  της εργατικής τάξης. Συμμετείχε σε όλες τις απεργίες (πχ διοικητικοί υπάλληλοι ΑΕΙ –ΤΕΙ, εργαζόμενοι στον ΕΟΠΥΥ) και στήριξε τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς και κινήσεις πόλης, κόντρα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων. Συμμετείχε σε όλες τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις για το τσάκισμα των «χρυσαυγίτικων» συμμοριών και κατάφερε να κερδίσει μία σημαντική νομική αλλά προπαντός πολιτική δίκη κόντρα στη ΧΑ τον περασμένο Σεπτέμβριο (σ.σ. μήνυση ΧΑ κατά ΕΕΚ).  Το ΕΕΚ παλεύει για την αυτοργάνωση των εργαζομένων και  των ανέργων εργατών αλλά και όλων των φτωχών βιοπαλαιστών της πόλης και του χωριού. Για το ενιαίο, αντι – γραφειοκρατικό, ταξικό μέτωπο μέσα από το οποίο θα συντονιστούν στη δράση όλες οι μαχόμενες δυνάμεις και οργανώσεις του προλεταριάτου, εργατικές επιτροπές, λαϊκές συνελεύσεις γειτονίας, μαχητικά σωματεία. Για την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και κάθε αστικής κυβέρνησης, για την εργατική εξουσία και μία επαναστατική κυβέρνηση που θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας  μέσα από την απαλλοτρίωση του μεγάλου κεφαλαίου, τη διαγραφή όλου του δημοσίου χρεους, την εθνικοποίηση των βασικών πυλώνων της οικονομίας και την αναδιοργάνωση της κοινωνίας σε νέες, σοσιαλιστικές βάσεις.

Οι ευρωεκλογές της 25ης Μάη είναι μία σημαντική στιγμή της πάλης του μαχόμενου επαναστατικού προλεταριακού διεθνισμού, της πάλης των δυνάμεων της Τέταρτης Διεθνούς και, έτσι, του ΕΕΚ.

Η ψήφος το ΕΕΚ αποτελεί σήμα στήριξης αυτής της πολιτικής. Δίνουμε το χέρι σε κάθε ένα από τους εκατοντάδες χιλιάδες που βλέπει σε μία «κυβέρνηση της αριστεράς» τη διέξοδο από τα προβλήματα του. Ταυτόχρονα, όμως, του λέμε πως μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορέσει να αντιμετωπίσει -κατ’ ελάχιστον- αυτά τα προβλήματα, παίρνοντας μέτρα ενάντια στο κεφάλαιο, όπως την αύξηση του κατώτατου μισθού, των συντάξεων ή την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, τη διαγραφή –έστω και μέρους- του δημοσίου χρέους. Αυτά τα μέτρα δεν μπορούν να επιβληθούν με «δημοψηφίσματα» αλλά από μέσα από τη συστηματική κινητοποίηση των εργατικών μαζών για τη συντριβή κάθε όρου που γεννά την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τον εξευτελισμό ανθρώπου από άνθρωπο, δηλαδή από την εξουσία των εργατών, που θα σπάσει τα δεσμά της ΕΕ και θα ανοίξει το δρόμο για μία κόκκινη Ευρώπη σοσιαλιστική.

Για μια τέτοια κυβέρνηση,  μια τέτοια εξουσία και μια τέτοια Ευρώπη παλεύει το ΕΕΚ και γι’ αυτό ζητά τη στήριξη, τη συστράτευση και την ψήφο κάθε εργάτη και βιοπαλαιστή.

Δ.Κ.