ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ CRFI ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


ΟΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΕΣ
ΓΙΑ  ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Ο παγκόσμιος χαρακτήρας της κρίσης και η συνένωση των λαών όλου του κόσμου, κάτω από την κοινή «μοίρα» της καπιταλιστικής καταστροφής, αντανακλώνται όλο και πιο καθαρά πλέον στην συνείδηση της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης όπου γης. Η κατανόηση αυτής της «κοινότητας» των ταξικών συμφερόντων πάνω από κράτη και σύνορα, βρίσκεται στον πυρήνα μιας αναπτυσσόμενης, επαναστατικής-διεθνιστικής συνείδησης των μαζών.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, δεν θα μπορούσαν να μένουν αμέτοχα τα πιο πρωτοπόρα τμήματα του επαναστατικού κινήματος, δηλαδή όσοι παλεύουν για να εξοπλιστεί το παγκόσμιο προλεταριάτο με την επαναστατική, επανιδρυμένη, Τέταρτη Διεθνή.
Όπως συνηθίζεται, οι δυνάμεις της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς, συνοδεύουν τις διαδικασίες τους, με μια ανοιχτή εκδήλωση, ως δημόσιο κάλεσμα δράσης προς την εργατική τάξη. Έτσι, πραγματοποιήθηκε, την Παρασκευή 20 Δεκέμβρη, διεθνιστική εκδήλωση στο χώρο της ΕΣΗΕΑ, με συμμετοχές και ομιλίες συντρόφων, από τις εξεγερμένες Τουρκία και  Βραζιλία, από την Ιταλία, αλλά και την Αργεντινή, την λατινοαμερικάνικη «πρωτεύουσα» του Τροτσκισμού, και του εκλογικού θριάμβου του Partido Obrero και του Mετώπου της Aριστεράς (FIT).
Το άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε από τον σ. Σάββα Μιχαήλ, Γ.Γ. του ΕΕΚ. Μίλησε για την Διεθνή Συνάντηση της CRFI που λάμβανε χώρα τις ημέρες της εκδήλωσης, και για την απόφαση για τη διοργάνωση μιας 2ης Πανευρωπαϊκής Συνδιάσκεψης την άνοιξη, σαν συνέχεια εκείνης του Ιουνίου στην Αθήνα, ενόψει της πραγματοποίησης των Ευρωεκλογών. Μια εκλογική μάχη που μπορεί να μην δίνεται στο «γήπεδο» της εργατικής τάξης, αλλά οφείλει να μετατραπεί σε προωθητικό μέσο για ένα επαναστατικό διεθνιστικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης, και «αφορά τους πάντες». Αναγνώστηκε, επίσης, χαιρετισμός από τον σ. Δημήτρη Δεσύλλα, εκ μέρους του ΝΑΡ.
Πρώτος ομιλητής, ο σ. Σουνκούρ Σαβράν, ηγέτης του DIP από τη Τουρκία. Όπως συνηθίζει χαιρέτισε στα Ελληνικά, μεταφέροντας τους χαιρετισμούς των εξεγερμένων όλης της Τουρκίας που το καλοκαίρι συγκλόνισαν το πλανήτη. Για την εξέγερση, αναπόσπαστο τμήμα της οποίας ήταν το DIP, ο Τούρκικος λαός «πληρώνει» με αθρόες φυλακίσεις, όπως του συντρόφου μας Τσιχάν Γιλμάζ, που βρίσκεται ήδη τρεις μήνες στη φυλακή. Έδωσε ένα σύντομο χρονικό των φάσεων της εξέγερσης και της μετά-εξεγερτικής κληρονομιάς, με τους Τούρκους καταπιεσμένους να γνωρίζουν για πρώτη φορά στην πράξη μια δημοκρατία από τα κάτω, ενός λαού σε κίνηση και δράση, με τη δημιουργία συνελεύσεων (φόρουμ) σε διάφορες πλατείες της χώρας. Η μεγάλη πλειοψηφία της Αριστεράς βιάστηκε να εγκαταλείψει την εξέγερση, για να προετοιμαστεί για τις εκλογές της 13/3.
Αλλά ακόμα κι αν η πρώτη φάση της εξέγερσης έληξε, αυτό δεν έγινε χωρίς οφέλη. Αν η εξέγερση ήταν ο σεισμός, σήμερα ζούμε τους μετασεισμούς. Η κυβέρνηση Ερντογάν κλονίστηκε ανεπανόρθωτα, με τους συμμάχους του (Φιλελεύθεροι και Αριστεροί Φιλελεύθεροι) να τον εγκαταλείπουν, αλλά και τις ΗΠΑ να του γυρνούν την πλάτη. Οι βουλευτές του παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλον, με άλλους 20 να προετοιμάζονται ήδη. Οι δύο βασικοί πυλώνες του καθεστώτος (ο Ερντογάν και ο «ιμάμης της Πενσυλβανία», Φετουλάχ Γκιουλέν) από σύμμαχοι ενάντια στον κεμαλισμό, βρίσκονται πλέον σε ανοιχτή ρήξη. Αυτό εκφράζει μια σύγκρουση μέσα στο ίδιο το κράτος, στο οποίο ο ιμάμης ελέγχει τμήματα και ανθρώπους-«κλειδιά», σε υπουργεία, μυστικές υπηρεσίες, αλλά και σε επιχειρήσεις κι οικονομικά κέντρα. Οι συλλήψεις 41 υπουργών, γιών υπουργών και μεγιστάνων, εκφράζουν ένα πραγματικό μετασεισμό κι απότοκο της εξέγερσης, ενώ αφορούν σε σκάνδαλα διαφθοράς γύρω από τον τομέα των κατασκευών, των ίδιων συμφερόντων που είχαν αναλάβει την «ανοικοδόμηση» του Πάρκου Γκεζί, που πυροδότησε την εξέγερση. Φυσικά, δεν μπορούμε να δείξουμε εμπιστοσύνη σε καμιά από τις αντιμαχόμενες πλευρές της αστικής τάξης. Όπως λέει ένα ρητό «σ’ ένα σεισμό, το καλύτερο μέρος για να βρίσκεσαι είναι οι δρόμοι». Και όντως η εργατική τάξη όλου του κόσμου, εκεί βρίσκεται, από το 2011: με την Αραβική Επανάσταση, το Κίνημα των Πλατειών, το κίνημα Occupy από τη Wall Street μέχρι το Ισραήλ, τη Βραζιλία, το κίνημα των απεργιών στη Ν. Αφρική, αλλά και τα εκατομμύρια των διαδηλωτών που πλημμύρισαν τους δρόμους κατά την Αιγυπτιακή Επανάσταση. Η επανάσταση, βέβαια, δεν είναι ευθύγραμμη, αλλά γνωρίζει υποχωρήσεις κι εμπόδια, όπως με το πραξικόπημα του Αλ Σίσι, την εμπλοκή Ιμπεριαλιστικών και Σιωνιστικών δυνάμεων, τον δάκτυλο της Σαουδικής Αραβίας κλπ. Πιστός στη διεθνιστική προοπτική, ο σύντροφος έκλεισε με την πεποίθηση πως «η Κωνσταντινούπολη και η Αθήνα θα δώσουν τα χέρια για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό. Ζήτω η 4η Διεθνής».
Επόμενος ομιλητής ήταν ο σ. Φράνκο Γκριζολία, από το PCL (Kομμουνιστικό Kόμμα Eργαζομένων), τμήμα της CRFI στην Ιταλία. Ο σύντροφος μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη στην άρθρωση μιας απάντησης στη κρίση και στην ανάπτυξη της δράσης της, παρά τις προσπάθειες και τους αγώνες εργατών και νεολαίων από το 2008-09. Σε αυτό το διάστημα, δόθηκαν σημαντικές απεργιακές μάχες, από τους μεταλλεργάτες, στη FIAT, στις Γενικές Απεργίες στο Δημόσιο. Στη Γένοβα και στη Φλωρεντία ξέσπασαν αυθόρμητες και παρατεταμένες απεργίες στα ΜΜΜ, τις οποίες η γραφειοκρατία κατάφερε να καναλιζάρει και να «διαχειριστεί». Στη μεγάλη διαδήλωση της 14/12/2010, στη πρώτη γραμμή των συγκρούσεων με την αστυνομία βρισκόντουσαν οι σύντροφοι του PCL. Aλλά μόνο το PCL παλεύει για Γενική Απεργία Διαρκείας και για πιο επιθετικά αιτήματα (όπως την κατάληψη του εργοστασίου της FIAT). Aποτέλεσμα των προδοσιών της γραφειοκρατίας και της διάλυσης της Αριστεράς, της αστικοποίησης του πάλαι πότε πανίσχυρου Κ.Κ., είναι η εμφάνιση του φαινομένου Γκρίλο και του λαϊκίστικου «Κινήματος των Πέντε Αστέρων». Αλλά, παράλληλα, και η ανάπτυξη ενός κινήματος της πλούσιας μικροαστικής τάξης, με την επωνυμία Forconi, που στον πυρήνα του βρίσκονται φασίστες.
Αλλά η έκρηξη των αντιφάσεων μέσα στην κοινωνία μπορεί να πάρει μια θετική κατεύθυνση. Ήδη, ο κομμουνισμός γίνεται το σημείο αναφοράς για ολοένα περισσότερους εργάτες, οι οποίοι χρειάζονται ένα ισχυρό πολιτικό φορέα, το επαναστατικό Κόμμα. Η κυβέρνηση βασίζει όλη την προπαγάνδα της στην «ανάκαμψη» της οικονομίας, η οποία όμως δεν έρχεται. Δεν είμαστε απαισιόδοξοι διότι μόνο οι εργάτες μπορούν να δώσουν μια πολιτική απάντηση στη κρίση. «Ο κομμουνισμός είναι το μέλλον της ανθρωπότητας».
Τρίτος ομιλητής, ήταν το στέλεχος του P.O. Οσβάλντο Κοτζιόλα. Ο σύντροφος, ζει εδώ και δεκαετίες στη Βραζιλία, διδάσκοντας στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο. Πρόκειται για έναν από τους πιο σημαίνοντες Τροτσκιστές της Λατινικής Αμερικής, με τεράστια ιστορία κι εμπειρία αγώνων.
Ο σ. Κοτζιόλα, υπενθύμισε πως 2 χρόνια μετά την τελευταία φορά που είχε μιλήσει στην Αθήνα, στα 1999, έγινε το Αργεντινάσο. Αυτές ακριβώς οι διεθνείς επεξεργασίες και προβλέψεις του P.O. και της CRFI, είναι που «επιτρέπουν» στο P.O. να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται σήμερα. Μέσα στους αγώνες των τελευταίων ετών, ενισχύεται η διεθνιστική συνείδηση των μαζών, με την πεποίθηση πως αυτοί οι αγώνες γίνονται σε μια παγκόσμια αρένα και δεν είναι εθνικά αποκομμένοι. Και είναι πραγματικά παγκόσμια η φλόγα, με όλες τις γωνιές του κόσμου να έχουν πάρει φωτιά, από τις Αραβικές χώρες, την Τουρκία, τη Βραζιλία.
Στη Βραζιλία, η πυρκαγιά απλώθηκε σε 600 πόλεις της χώρας. Οδήγησε στη μείωση της τιμής των εισιτηρίων αλλά και σε μια αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος συνολικά. Ανάγκασε τη γραφειοκρατία να κάνει Γενική Απεργία μετά από δέκα χρόνια, αλλά κι αυτή με καθυστέρηση ενάμιση μήνα, για να ανακτήσει την κυριαρχία του λαϊκού κινήματος. Ο κόσμος τούς γύρισε την πλάτη· συγκέντρωσαν μόνο το 1% των διαδηλωτών που πλημμύρισαν τους δρόμους κατά την εξέγερση. Απότοκος της εξέγερσης και της πολιτικής κρίσης στη Βραζιλία, είναι πως σήμερα, εν αναμονή του Μουντιάλ, σε μια χώρα που το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία, κανείς δεν ασχολείται με αυτό. Μέσα στις μάζες αναπτύσσεται ένας διάλογος για το πώς το κίνημα θα αποκτήσει μια νέα πολιτική κατεύθυνση, και υπό τον φόβο μαζικών κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κατεβάσει τον στρατό για την περιφρούρηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτό που χρειαζόμαστε φυσικά, είναι η Τέταρτη Διεθνής, για την παγκόσμια νίκη της εργατικής τάξης. Και είναι η εποχή μας, δεν είναι τυχαίο το ενδιαφέρον που αναπτύσσεται γύρω από τον Τρότσκι, όπως δείχνει το παράδειγμα του βιβλίου του Παδούρα «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά», που έχει γίνει Νο1 best-seller. Πρόκειται για ένα βιβλίο που δείχνει το πώς ο Στάλιν εξόντωσε την πρωτοπορία της παγκόσμιας επανάστασης, που μάχονταν ενάντια στην γραφειοκρατία. Είναι η ίδια μάχη στην οποία έπεσε και ο σ. Μαριάνο Φερέιρα στην Αργεντινή. Ο Στάλιν θέλησε να εξαφανίσει όχι απλά τον Τρότσκι ως πρόσωπο, αλλά την ίδια την Τέταρτη Διεθνή. Δεν το κατάφερε, και αυτό δείχνει και το αυξανόμενο ενδιαφέρον στον Τρότσκι και στην κληρονομιά του, αλλά και γι’ αυτό παλεύει και η CRFI. H γενιά τού σήμερα, είναι αυτή που θα επανιδρύσει την Τέταρτη Διεθνή και θα νικήσει.
Τελευταίος από τους διεθνείς συντρόφους μας, ο σ. Πάμπλο Χέλερ, μέλος της Κ.Ε. του P.O. Δικαιωματικά, ο σύντροφος συγκέντρωσε τη μερίδα του λέοντος του ενδιαφέροντος του κοινού, φέρνοντας μαζί του τον αέρα της επιτυχίας του «Μετώπου της Αριστεράς και των Εργαζομένων». Μετέφερε τους χαιρετισμούς των εκλεγμένων βουλευτών Νέστορ Πιτρόλα, Πάμπλο Λόπεζ, Μαρσέλο Ραμάλ, αλλά και πάνω από πενήντα συντρόφων που εκλέχτηκαν σε πάνω από 15 πολιτείες. Στην κοινοβουλευτική ορκωμοσία, ορκίστηκαν στη πάλη της εργατικής τάξης για το σοσιαλισμό και σε όλους τους αγώνες, μέσα στους οποίους έπεσε ο σ. Μαριάνο. Υπενθύμισε πως έκλεισαν 12 χρόνια από το Αργεντινάσο, όταν 13 αγωνιστές δολοφονήθηκαν από το κράτος. Μια μεγάλη κινητοποίηση οργανώθηκε στην Αργεντινή, με ηγέτη το P.O., με κύριο σύνθημα για μια μισθολογική αύξηση που θα καλύπτει όλες τις ανάγκες του λαού.
Ο Κιρχνερισμός, που ακόμα και σήμερα τμήματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς τον θεωρούν μοντέλο, μετά από 12 χρόνια κυριαρχεί σε μια χώρα που είναι χρεοκοπημένη, που η μεγάλη πλειοψηφία ζει με μισθό κάτω από το όριο επιβίωσης, ανασφάλιστοι, «μαύροι» εργαζόμενοι, άνεργοι· όπου γίνονται μαζικές διακοπές σε ρεύμα και σε γκάζι, ενώ ήδη ξεπηδούν κινήσεις γύρω από τις ανάγκες σε τρόφιμα. Όσος πλούτος σωρεύτηκε στα δέκα χρόνια της ανάπτυξης, πήγε για την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους, και όχι στο λαό. Συνέχεια γίνονται σιδηροδρομικά ατυχήματα με δεκάδες νεκρούς. Μπροστά σε αυτή τη κατάσταση της κοινωνικής αποδιοργάνωσης, το ερώτημα που μπαίνει είναι: «ποιος θα πληρώσει την κρίση;». Το Mέτωπο της Aριστεράς (FIT) συντονίστηκε με τη λαϊκή αγανάκτηση. Η μαζική ψήφος που κέρδισε, δείχνει μια πολιτική στροφή στην εργατική τάξη και στη νεολαία. Δεν ήταν μια «ψήφος διαμαρτυρίας» όπως ψευδώς λένε οι αστοί, αλλά το αποτέλεσμα μιας μεθοδικής δουλειάς μέσα στις μάζες. Η νεολαία του P.O. πρωταγωνιστεί σε όλες τις ταξικές μάχες, ενώ ελέγχει τη μεγαλύτερη φοιτητική οργάνωση, FUBA, με 300.000 μέλη.
Τεράστιας σημασίας ήταν η πολιτική πάλη του P.O., για την πολιτική οριοθέτηση από τον αστικό εθνικισμό. Επίσης, κομβικό ρόλο έπαιξε ο συγκλονισμός όλης της χώρας μετά τη δολοφονία του σ. Μαριάνο. Η διεθνής κινητοποίηση που πυροδοτήθηκε από το P.O. κατάφερε να ρίξει τους δολοφόνους-μπράβους στη φυλακή.
Αυτό που συντελείται τώρα στην Αργεντινή είναι μια εξέγερση της λαϊκής συνείδησης, οι εργάτες και οι φτωχοί σπάνε μαζικά από τον Περονισμό και πλησιάζουν την επαναστατική Αριστερά. Το ζητούμενο είναι πως θα μεταφραστεί το 1.500.000 ψήφων σε οργάνωση. Γι’ αυτό και το μότο του P.O., μετά τις εκλογές, είναι: «Από τη νίκη του Οκτώβρη, στην οργάνωση χιλιάδων και χιλιάδων εργατών, κάτω από τη σημαία του Παγκόσμιου Σοσιαλισμού».
Μετά από μια σύντομη ανακοίνωση από τον Γραμματεία της ΟΕΝ, σ. Νίκο Τζιρή, για το Διεθνιστικό Διήμερο Νεολαίας, στις 18-19 Γενάρη του 2014 στο Πολυτεχνείο, περάσαμε στο κλείσιμο της εκδήλωσης από τον σ. Σάββα Μιχαήλ που τόνισε:
Δικαίως η Λατινική Αμερική είχε την τιμητική της αυτή τη βραδιά. Το αποτέλεσμα του P.O. συνιστά μια τομή: για πρώτη φορά, μετά το 1945, οι εργάτες σπάνε μαζικά από τον Περονισμό. Ακόμα και σε περιοχές παραδοσιακά συντηρητικές, η στροφή είναι εντυπωσιακή, όπως στη Σάλτα, κι οφείλεται στην υψηλότατη ανεργία και στους αγώνες που έδωσαν οι σύντροφοι όλα τα προηγούμενα χρόνια. Με τους Πικετέρος οι σύντροφοι έκαναν μια συστηματική δουλειά, κι έτσι αναδείχτηκαν σε πρώτο κόμμα σήμερα. Το ψευτοδίλημμα της Κίρχνερ (που χρησιμοποιείται και αλλού φυσικά) «ή εμείς ή η Δεξιά», δεν πέρασε.
Όλη η πρώτη φάση της κρίσης πέρασε, με την πίστη πολλών πως τα BRICS θα διασωθούν. Το 2013 εγκαινιάζει ένα νέο κύκλο στη κρίση, με τις εξεγέρσεις σε Τουρκία και Βραζιλία. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το επιτυχές αποτέλεσμα στις εκλογές σηματοδοτεί μια επέκταση της ακτίνας δράσης της εργατικής τάξης. Μια νέα στροφή χαράσσεται με τη βαθιά συνείδηση από τις εργατικές μάζες, της κοινής γραμμής που συνδέει τις μάχες στα πιο απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη. Σε αντίθεση με ό,τι θέλει να μας πείσει στην Ελλάδα ο Σαμαράς «δεν είναι “μοιραίο” να είμαστε άνεργοι, να πεινάμε, να πετιόμαστε από τα σπίτια μας». Το σύνθημα είναι ίδιο με εκείνο του Αργεντινάσο: «Que se vayan todos – Να φύγουν όλοι!». Θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας, αν ανεχτούμε την δυστυχία στην οποία μας καταδικάζουν. Όπως λέει κι ο πρώτος στίχος, στην αυθεντική, Γαλλική έκδοση της Διεθνούς: «Δεν περιμένουμε ούτε θεό, ούτε αφέντη, ούτε κήρυκα». Μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τις τύχες μας!
Το 2014 θα είναι μια σημαδιακή χρονιά. Η κρίση στην Ε.Ε. δεν μπορεί να κρυφτεί με τις ενέργειες για τραπεζική ενοποίηση. Οι αστοί δεν έχουν πλέον καμιά στρατηγική. Αλλά κι εμείς χρειαζόμαστε ένα σχέδιο διεξόδου από την κρίση, ένα πρόγραμμα: για την διαγραφή του χρέους, για την εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών και των βασικών πυλώνων της οικονομίας, για την ανοικοδόμηση της οικονομίας κι όλης της κοινωνίας σε νέες βάσεις. Αλλά η λύση δεν μπορεί να είναι σε μια μόνη χώρα, αλλά διεθνής. Με αυτή τη λογική και με αυτό το διεθνιστικό καθήκον, προχωράμε στη 2η Πανευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη ενόψει των Ευρωεκλογών.
Η βραδιά έκλεισε με την Διεθνή να τραγουδιέται από δεκάδες στόματα, σε τέσσερις διαφορετικές γλώσσες.

Κ. Αποστολόπουλος