ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ-ΜΕΡΟΣ Β'

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ



Η διαδικασία αποσύνθεσης της ΕΕ είναι η ζωντανή απόρριψη του μύθου ενός «υπεριμπεριαλισμού» ευρωπαϊκού τύπου που θα ξεπερνούσε τα Κράτη-Έθνη και τα σύνορά τους. Αντιθέτως, τα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη αλληλοσυγκρούονται σήμερα και μερικά από αυτά αντιμετωπίζουν φυγόκεντρες και αποσχιστικές τάσεις, από την Σκωτία έως την χώρα των Βάσκων και την Καταλονία, όπου υπάρχουν άλυτα ιστορικά προβλήματα και δίκαια αιτήματα για το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης.

Η ΕΕ, το εργαλείο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και του μεγάλου κεφαλαίου, δεν μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» ή να μετατραπεί σε μια «κοινωνική Ευρώπη» προς όφελος των ευρωπαϊκών εργατικών και λαϊκών μαζών. Πρέπει να συντριβεί πριν μας θάψει κάτω από τα ερείπια της χρεοκοπίας της. Συντρίβοντας τα δεσμά της φυλακής της ΕΕ, δεν είναι λύση η επιστροφή στον ζουρλομανδύα ενός χρεοκοπημένου καπιταλιστικού εθνικού κράτους αλλά η πάλη για εναλλακτική διεθνιστική προοπτική: την κοινή πάλη με όλους τους Ευρωπαίους εργάτες και καταπιεσμένους για την σοσιαλιστική ενοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου, τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, που θα συμπεριλαμβάνουν και την Ρωσία.

Η ΕΕ πεθαίνει μέσα σε ένα αδιέξοδο. Ο φαύλος κύκλος χρέος-λιτότητα -ύφεση -περισσότερο χρέος δημιούργησε στρατιές εκατομμυρίων ανέργων ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός βρίσκεται κάτω από τον ζυγό των πιο εκμεταλλευτικών μορφών επισφαλούς εργασίας, σε συνθήκες σχεδόν σκλαβιάς. Το ευρωπαϊκό κοινωνικό τοπίο είναι ερημωμένο. Η νέα γενιά είναι καταδικασμένη σε διαρκή ανεργία. Η Υγεία και η Παιδεία ερειπώνονται. Γίνονται αναρίθμητες εξώσεις από τα σπίτια που είχαν αγοραστεί με δάνεια στην διάρκεια της άνθησης της κερδοσκοπικής φούσκας της αγοράς ακινήτων, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει μια διογκούμενη μάζα νεοάστεγων και νεόπτωχων. Η δρακόντεια λιτότητα και η ελαστική εργασία σφαγιάζουν άγρια μισθούς, συντάξεις, όρους εργασίας. Η κρατική καταστολή κλιμακώνεται. Ο ρατσιστικός διωγμός των μεταναστών κι όλων των μειονοτήτων γίνεται ολοένα και πιο άγριος. Πολλαπλασιάζονται οι φασιστικές συμμορίες.

Τα τάγματα εφόδου της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα δρουν συστηματικά ενάντια στις μεταναστευτικές κοινότητες, τους Εβραίους, τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, τις οργανώσεις και τους αγωνιστές της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Πρόκειται για ένα νέο στοιχείο στην ευρωπαϊκή πολιτική κι όχι για κάποιο αντίγραφο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Λεπέν. Αποτελεί προειδοποίηση για όλη την Ευρώπη. Οι νεο-Ναζί εκμεταλλεύονται την κοινωνική απόγνωση που γεννά η κοινωνική διάλυση. Χρηματοδοτούνται από μεγάλους καπιταλιστές. Προβάλλονται από τα κυρίαρχα αστικά ΜΜΕ. Προστατεύονται από ένα καπιταλιστικό κράτος σε καθεστώς διαρκούς «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» που προσπαθεί να θέσει υπό έλεγχο έναν ολοένα αυξανόμενο πληθυσμό εξαθλιωμένων, οργισμένο, αγανακτισμένο, με άλλα λόγια ανεξέλεγκτο από το αναξιόπιστο αστικό κοινοβουλευτικό κομματικό σύστημα.

Οι αστικές κυβερνήσεις, είτε αυτές που πρόσφατα εκλέχτηκαν όπως η κυβέρνηση Σαμαρά στην Ελλάδα ή η κυβέρνηση Ραχόυ στην Ισπανία είτε οι «κυβερνήσεις τεχνοκρατών» όπως η προηγούμενη κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα ή του Μόντι στην Ιταλία, έχουν αποτύχει. Η εγκαθίδρυση τον Νοέμβριο του 2011 αυτών των μη εκλεγμένων «τεχνοκρατικών» κυβερνήσεων που επέβαλε αυθαίρετα η ΕΕ, ήταν μια ξεκάθαρη εκδήλωση της παρακμής της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ανοικτής κήρυξης μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Η προσπάθεια της ΕΕ και της ελληνικής άρχουσας τάξης να κρατήσουν στην εξουσία την κυβέρνηση Παπαδήμου και να αναβάλλουν επ’ αόριστον τις εκλογές «μέχρι την ολοκλήρωση του έργου της, την εφαρμογή του Μνημονίου που υπογράφτηκε με την τρόικα» απέτυχε λόγω των κοινωνικών αντιστάσεων που απειλούσαν να διαλύσουν τα κόμματα τα οποία στήριζαν την κυβέρνηση. Τελικά έγινε αναπόφευκτη η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών τον Μάιο του 2012 και σ’ αυτές που δεν έβγαλαν κυβέρνηση όσο και στις επαναληπτικές τον Ιούνιο, κατέρρευσε το δικομματικό πολιτικό σύστημα των δύο κομμάτων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν την χώρα από το 1974, ενώ το ακροδεξιό κόμμα ΛΑΟΣ κονιορτοποιήθηκε. Μέσα από αυτές τις εκλογές κι από τα ερείπια των άλλων κομμάτων εξουσίας, το μεγαλύτερο τμήμα των μαζών στράφηκε στα αριστερά εκσφενδονίζοντας τον μικρό αριστερό ρεφορμιστικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Από την άλλη μεριά, όμως, ένα άλλο τμήμα των εκλογέων συνέβαλε στην απειλητική άνοδο της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής».

Στην Ιταλία, το δίδυμο του Παπαδήμου, ο Μόντι κι η τεχνοκρατική του κυβέρνηση εκφράζουν την αποσύνθεση της Δεύτερης Ιταλικής Δημοκρατίας. Δενκατάφεραν, όμως, να δώσουν καμιά διέξοδο από την επιδεινούμενη χρηματοπιστωτική, οικονομική και πολιτική κρίση.

Καθεστωτικές κρίσεις ξεσπούν σε όλη την Ευρώπη αρχίζοντας από τον Νότο, από την Ελλάδα που εξεγείρεται ενάντια στην μισητή τρόικα και τους κυβερνητικούς υποτακτικούς της μέχρι την Ισπανία του Ραχόυ που βρίσκεται σε συνεχή αναταραχή.

Έχει εγκαινιαστεί σε πανευρωπαϊκή κλίμακα μια μεταβατική περίοδος κοινωνικών σπασμών, πολιτικών καθεστωτικών κρίσεων, ταξικών αναμετρήσεων, συγκρούσεων με την κρατική καταστολή και μια ανερχόμενη άκρα Δεξιά που περιλαμβάνει και φασιστικά τάγματα εφόδου, ανάδυσης προεπαναστατικών και επαναστατικών καταστάσεων όπου το ζήτημα της εξουσίας τίθεται αντικειμενικά, μαζί κι η επικαιρότητα της πάλης για εργατικές κυβερνήσεις. Η κρίση έχει αναχθεί σε κρίση πολιτικής εξουσίας.

Η πρόσφατη εκλογική άνοδος της Αριστεράς -του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, του Μπιλντού στην χώρα των Βάσκων, της Esquera Republicana και του CUP στην Καταλονία κ. ά.- αναμφίβολα εκδηλώνει μια στροφή των λαϊκών μαζών που επιδιώκουννα βάλουν ένα τέρμα στις καταστροφικές συνθήκες ζωής τους ωθώντας στην κυβέρνηση την ίδια την Αριστερά.

Δυστυχώς διάφορες τάσεις της Αριστεράς βγάζουν οπορτουνιστικά συμπεράσματα από την ελληνική εμπειρία. Για παράδειγμα, αυτό κάνει το Μπλόκο της Αριστεράς στην Πορτογαλία, με ένα πνεύμα καθαρά εκλογικίστικο και κοινοβουλευτικό και στη βάση ενός προγράμματος που υπερασπίζεται την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν στην Ελλάδα το σύνθημα της κυβέρνησης της Αριστεράς απέκτησε δύναμη, αυτό έγινε γιατί οι μάζες το εξέλαβαν σαν τον δρόμο για να καταστρέψουν τα παραδοσιακά κόμματα και να θέσουν σε άμεση ημερήσια διάταξη την κατάργηση του Μνημονίου της λιτότητας. Αντίθετα, το Μπλόκο της Αριστεράς ψήφισε στην Βουλή της Πορτογαλίας το σχέδιο της τρόικας για την Ελλάδα.

ΕΛΛΑΔΑ

Όσο περισσότερο οι μάζες στρέφονται προς τα αριστερά, κι όσο τα κόμματα της Αριστεράς πλησιάζουν προς την κυβερνητική εξουσία μέσω εκλογών, τόσο τα τελευταία στρέφονται δεξιότερα. Επί τούτου η εμπειρία της Ελλάδας είναι σαφέστατη.

Έξι μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ δείχνουν συμπτώματα εξάντλησης κι αποσύνθεσης που εκφράζονται με διαγραφές βουλευτών και σχίσματα κάθε είδους. Οι κοινωνικές αντιστάσεις μεγαλώνουν καθώς η ύφεση φτάνει στα επίπεδα της Μεγάλης Ύφεσης του 1930 στις HΠΑ. Όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες, ειδικότερα στην υγεία και την παιδείαέχουν μετατραπεί σε ερείπια. Γίνονται νέες Γενικές Απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις (στις 26 Σεπτεμβρίου, στις 6-7 Νοεμβρίου, στις 17 Νοεμβρίου, στις 6 Δεκεμβρίου), παρατεταμένη απεργία των ΟΤΑ με καταλήψεις δημοτικών κτηρίων, κινητοποιήσεις ενάντια στο κλείσιμο εργοστασίων όπως στην ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη, δράσεις αυτοοργάνωσης κοινωνικών δικτύων αλληλεγγύης, λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές, αντιφασιστικές εκδηλώσεις κλπ. Γίνεται συζήτηση για πιθανές πρόωρες εκλογές την Άνοιξη με τις δημοσκοπήσεις, μέχρι τώρα, να δείχνουν πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και την πιθανότητα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίστηκε, τους τελευταίους μήνες, δεξιότερα. Οι «πραγματιστές» στην ηγεσία του όχι μόνο δηλώνουν την πίστη τους στην ΕΕ και το ευρώ αλλά επίσης βρίσκουν ότι το σύνθημα για έξοδο από το ΝΑΤΟ δεν είναι «της στιγμής». Στην πρόσφατη σύγκρουση του ΔΝΤ με την ΕΕ για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, υποστήριξαν το ΔΝΤ. Καθώς τα τελευταία χρόνια σφυρηλατείται μια στρατηγική συμμαχία ανάμεσα στην Αθήνα, την Λευκωσία και το Τελ Αβίβ για την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Τσίπρας επίσημα και συμβολικά για την συνέχιση μιας τέτοιας συμμαχίας, συναντήθηκε με τον σιωνιστή πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Πέρες όταν αυτός επισκέφτηκε την Ελλάδα. Το νέο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που απορρίπτει το Μνημόνιο, δέχεται νέες διαπραγματεύσεις για το εξωτερικό χρέος και λογιστικό έλεγχο για το «απεχθές» τμήμα του αλλά όχι την κατάργηση όλου του χρέους. Ακόμα παραπέρα, ο Τσίπρας προβάλει ένα εντελώς αντιδραστικό ουτοπικό σχέδιο για μια «λύση της κρίσης υπερχρέωσης της Ελλάδας και της Ευρώπης με πρότυπο τις μεταπολεμικές συμφωνίες μετά το 1953 για την ρύθμιση των γερμανικών χρεών», καθώς και με την εισαγωγή ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ για την ΕΕ. Αγνοείται εντελώς, έτσι, το αβυσσαλέο χάσμα που διαχωρίζει τις σημερινές συνθήκες από εκείνες της δεκαετίας του 1950…

Η παρούσα χωρίς προηγούμενο παγκόσμια καπιταλιστική κρίση καταστρέφει αυτά τα πλασματικά ρεφορμιστικά σχέδια. Θέτει ξανά το ζωτικό ερώτημα: ποια κοινωνική δύναμη, βασισμένη σε ποιες κοινωνικές συμμαχίες, μπορεί να πάρει την εξουσία και να ανοίξει μια διέξοδο στο ιστορικό αδιέξοδο;

Οι «από πάνω» δεν μπορούν να κυβερνούν πια όπως πριν. Οι καπιταλιστικές κυρίαρχες ελίτ των χρηματιστών κερδοσκόπων, τραπεζιτών, βιομηχάνων, εφοπλιστών και το πολιτικό τους προσωπικό δεν μπορούν να δώσουν καμιά λύση στην επιδεινούμενη εξαθλίωση των μαζών, μόνο περισσότερη εξαθλίωση. Αυτοί κι όχι ο λαός πρέπει να πληρώσουν για την χρεοκοπία του κοινωνικού τους συστήματος εκμετάλλευσης.

Οι «από κάτω» -εργάτες με δουλειά ή άνεργοι, συνταξιούχοι, η φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου, πρώτα-πρώτα η νέα γενιά που είναι καταδικασμένη από την καπιταλιστική χρεοκοπία- δεν μπορούν πλέον να δέχονται να τους κυβερνούν οι εξολοθρευτές τους. Οι κινητοποιήσεις εκδηλώνουν μια τάση προς την κοινωνική εξέγερση. Μια πραγματική διέξοδο από την κοινωνική καταστροφή μπορούν να δώσουν μόνον οι από κάτω, με την αυτοοργάνωση των δικών τους οργάνων πάλης, με τις λαϊκές συνελεύσεις, τα κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης, τις Εργατικές ομάδες Αυτοάμυνας κλπ, όπως και με τις παλιές και νέες συνδικαλιστικές οργανώσεις, με την κινητοποίησή τους πάνω σε ένα πρόγραμμα μεταβατικών αιτημάτων και την προοπτική της κατάληψης της εξουσίας και της αναδιοργάνωσης της οικονομίας σε νέες κοινωνικές βάσεις σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες της τεράστιας πλειοψηφίας κι όχι για τα κέρδη μιας μικροσκοπικής καπιταλιστικής μειοψηφίας.

Ένα Ενιαίο Μέτωπο δράσης των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων και των οργανώσεων τους απαιτείται επειγόντως. Ο ενεργητικός ρόλος μιας πολιτικής οργάνωσης μάχης της επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης σ’ αυτήν την διαδικασία είναι ζωτικής σημασίας και η οικοδόμησή της δεν μπορεί να καθυστερήσει ούτε στιγμή.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

Η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς απευθύνεται σε όλους τους αγωνιζόμενους εργάτες, τις λαϊκές οργανώσεις και συλλογικότητες στην Ευρώπη που συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες, ιδιαίτερα στις πρωτοπορίες τους, καθώς και στις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς, και καλεί για την σύγκληση μιας Διεθνούς Συνδιάσκεψης για την κρίση στην Ευρώπη όπου θα συζητηθεί ένα Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης για να αντισταθούμε και να αποτρέψουμε την κοινωνική καταστροφή, για να επεξεργαστούμε ένα σχέδιο κοινών δράσεων, ανεξάρτητων από τους συνήθεις γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ελέγχου, και για την οικοδόμηση μιας νέας επαναστατικής ηγεσίας που επειγόντως χρειαζόμαστε.

Η ΣΕΤΔ σας καλεί να αντιπαλέψουμε τους διεθνείς τοκογλύφους, την δικτατορία των «αγορών», των τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, παλεύοντας για την κατάργηση ΟΛΟΥ του δημόσιου χρέους που κλέβει και συντρίβει τις ζωές εκατομμυρίων, και για την απαλλοτρίωση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο.

Όλα τα Μνημόνια, τα σχέδια λιτότητας και κοινωνικού κανιβαλισμού που έχουν επιβάλλει η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις πρέπει να καταργηθούν αμέσως. Οι καπιταλιστές πρέπει να πληρώσουν για την κρίση του συστήματος εκμετάλλευσης κι όχι οι εκμεταλλευόμενοι. Παλεύουμε για την αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων και όλων των εργατικών και λαϊκών κοινωνικών δικαιωμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες των πολλών κι όχι για να κερδίζουν οι λίγοι.

Ενάντια στην μαζική ανεργία, πρέπει να παλέψουμε για να απαγορευτούν οι απολύσεις, να μοιραστούν οι ώρες εργασίας ανάμεσα σε όλους τους εργάτες. Για να δημιουργηθούν καινούργιες θέσεις εργασίας πρέπει να γίνουν δημόσια έργα υποδομής που έτσι κι αλλιώς χρειάζονται επειγόντως.

Οι μεγαλοβιομήχανοι εκβιάζουν πάντα τους εργάτες να δεχτούν μεγαλύτερες περικοπές μισθών και θέσεων εργασίας με την απειλή ότι θα κλείσουν ή θα μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στο εξωτερικό. Η απάντησή μας πρέπει να είναι: η κατάληψη των εργοστασίων που κλείνουν ή απολύουν μαζικά, η απαλλοτρίωσή τους χωρίς αποζημίωση και η λειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο κι εργατική διαχείριση.

Η ΣΕΤΔ καλεί στην αποφασιστική πάλη ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και την καταπίεση όλων των μειονοτήτων! Υπερασπίστε τους μετανάστες κι όλες τις κοινότητες των καταπιεσμένων! Ίσα δικαιώματα για όλους τους εργάτες, ανεξάρτητα από χρώμα, εθνική καταγωγή ή θρησκεία! Τα εργατικά και λαϊκά κινήματα πρέπει να οργανώσουν Εργατικές Ομάδες Αυτοάμυνας ενάντια στις φασιστικές συμμορίες και την κρατική καταστολή.

Για την διάλυση όλων των κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους και όλων των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών συμμαχιών και βάσεων του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των HΠΑ! Πλήρης αλληλεγγύη σε όλους τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των καταπιεσμένων εθνών στην Αφρική, την Μέση Ανατολή, την Ασία και την Λατινική Αμερική!

Για όλα τα άμεσα ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης  και των λαϊκών μαζών, η δική μας  πολεμική κραυγή είναι: Κάτω όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις! Εμπρός για εργατικές  κυβερνήσεις και την εργατική εξουσία! Κάτω η Ευρωπαϊκή Ένωση των ιμπεριαλιστών! Για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!

Η Διεθνής Γραμματεία της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς

Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2012





Νέα Προοπτική τεύχος#543# Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013