ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

Μανιφέστο της Διεθνούς Γραμματείας της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς (ΣΕΤΔ), Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2012

 

Κάτω η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση της λιτότητας, της ανεργίας, του ρατσισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού!

 

Κάτω οι κυβερνήσεις Μέρκελ, Μόντι, Σαμαρά, Ραχόυ κι όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις!

 

Όλη η εξουσία στους εργάτες! Εμπρός για εργατικές κυβερνήσεις και τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!

 

 

 

 

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη έχουν γίνει το επίκεντρο της χειρότερης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης στην Ιστορίας. Μιας κρίσης που εξερράγη πάνω από πέντε χρόνια τώρα, με αφετηρία το ίδιο το κέντρο του παγκόσμιου συστήματος, τις Ενωμένες Πολιτείες.

 

Η αποσύνθεση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος μετά την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς, η κατολίσθηση σε μια Μεγάλη Ύφεση σε παγκόσμια κλίμακα, η χωρίς προηγούμενο αλλά άκαρπη παρέμβαση όλων των κυβερνήσεων και κεντρικών τραπεζών που κάνανε γιγάντιες ενέσεις ρευστότητας για να σώσουν τις τράπεζες, οδήγησαν στην έκρηξη της Ευρωπαϊκής κρίσης κρατικής υπερχρέωσης, σπάζοντας, πρώτα, τον πιο αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα, κι επεκτεινόμενη τώρα κι απειλώντας με διάλυση όλη την ευρωζώνη και την ίδια την ΕΕ.

 

Ατελείωτες σειρές Συνόδων της ΕΕ και ‘πακέτων» συνδεμένων με Μνημόνια αγριότατων αντιλαϊκών μέτρων απέτυχαν εντελώς όχι μόνο να δώσουν τέλος στην «ελληνική τραγωδία» αλλά και να εμποδίσουν την «επέκτασή» της που τόσο φοβόντουσαν στην Νότια Ευρώπη, πλήττοντας τώρα και τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, την Γαλλία και την Γερμανία. Μετά από την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, τώρα η Ισπανία και η Ιταλία, η τέταρτη και Τρίτη ισχυρότερη οικονομική δύναμη της ηπειρωτικής Ευρώπης βρίσκονται στο χείλος της ίδιας αβύσσου με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρη την ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

 

Η οικονομία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης και της βιομηχανικής της ατμομηχανής, της Γερμανίας, έχουν μπει σε ύφεση, η οποία πρόκειται να επιδεινωθεί το 2013.

 

 

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

 

 

 

«Όταν τα νερά αποσύρονται τότε φανερώνονται ποιοι κολυμπούν γυμνοί». Το τέλος της χρηματοπιστωτικής «φούσκας» και η διεθνής συρρίκνωση της πίστωσης, έκανε φανερό τον θεμελιακό πυρήνα της καπιταλιστικής χρεοκοπίας: την υπερπαραγωγή κεφαλαίων και εμπορευμάτων. Αυτό είναι που συμβαίνει στην Ιταλία και την Γαλλία, όπου οι βιομηχανίες αυτοκινήτων, χάλυβα, κατασκευών και διάφορες άλλες υποχρεώθηκαν να κλείσουν εργοστάσια, να κάνουν μαζικές απολύσεις εργατών και να βάλουν σε ερωτηματικό την συνέχιση της λειτουργίας διαφόρων πολυεθνικών εταιριών. Η Φίατ στην Ιταλία και τα παραρτήματά της, η Πεζώ και η Αρσελόρ Μιττάλ στην Γαλλία αντιμετωπίζουν μια οριακή κατάσταση που θέτει ζήτημα μιας πλήρους αναδιοργάνωσης της βιομηχανικής ανάπτυξης μισού αιώνα. Στην Γαλλία, μόνο τα τρία τελευταία χρόνια κλείσανε τις πόρτες τους 900 εργοστάσια. Το βάρος του βιομηχανικού τομέα στο ΑΕΠ μειώθηκε από 25% στο 13 %. Η εθνικοποίηση της βιομηχανίας έγινε ο άξονας μιας πανεθνικής συζήτησης που αποτελεί μανούβρα του κεφαλαίου και της κυβέρνησης Ολλάντ για την σωτηρία των μεγάλων εταιριών. Ο γαλλικός Τύπος απαιτεί από την κυβέρνηση να προχωρήσει παίρνοντας τα μέτρα που πήρε ο Ομπάμα για την Τζένεραλ Μότορς και την AIG: να χρηματοδοτήσει μαζικά τις υπό χρεοκοπία επιχειρήσεις για να μειώσει σε μεγάλη κλίμακα το προσωπικό και τους μισθούς.

 

Η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς καλεί την πρωτοπορία της εργατικής τάξης στην Γαλλία και την Ιταλία να αρχίσει αμέσως μια καμπάνια για την απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση των εργοστασίων και να προετοιμάσουν τους όρους για την κατάληψη των επιχειρήσεων με τον στόχο αυτό.

 

Οι κεϋνσιανές αυταπάτες που έσπειρε η γαλλική σοσιαλδημοκρατία λιώσανε σαν το χιόνι στον ήλιο, μπροστά στην βεβαιότητα ότι θα επιδεινωθεί η παγκόσμια κρίση υπερπαραγωγής προκαλώντας ένα χωρίς προηγούμενο εμπορικό πόλεμο. Από την άλλη μεριά, ένα πρόσφατο άρθρο του Βόλφγκανγκ Μυνχάου, γνωστού αρθρογράφου των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, προειδοποιεί ότι η θεραπεία λιτότητας που επέβαλε ο Μόντι απειλεί την Ιταλία με πλήρη οικονομική αποδιοργάνωση. Για τον Μυνχάου μια έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ θα ήτανε το «μικρότερο κακό»!

 

Το σχέδιο της «τραπεζικής ένωσης», για να δοθεί μια ενιαία διέξοδος στην χρηματοπιστωτική κρίση, άνοιξε ένα νέο μέτωπο κρίσης. Ο Πρόεδρος της Τράπεζας της Γαλλίας ανήγγειλε την πρόθεσή του να πάρει την κεντρική θέση που έχει η χρηματοπιστωτική αγορά του Λονδίνου κι ο Άγγλος Κάμερον απείλησε να βγάλει την Βρετανία από την ΕΕ. Από την άλλη, η πρόθεση να μετατραπεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο μοναδικό κέντρο λήψης αποφάσεων σε περίπτωση τραπεζικών κρίσεων ναυάγησε, λόγω της αντίδρασης των άλλων εθνικών κεντρικών τραπεζών. Αποδεικνύεται ότι το εγχείρημα να λυθεί με καπιταλιστικούς όρους το μεγάλο ιστορικό ζήτημα της ενοποίησης της Ευρώπης αποτελεί « μια αντιδραστική ουτοπία». Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ξαναγοράσει δημόσιο χρέος που βρίσκονταν στα χέρια , πάνω απ’ όλα, ελληνικών τραπεζών, με ένα κέρδος 200%, σύμφωνα με τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, για τους ιδιώτες πιστωτές.

 

Φυγόκεντρες και κεντρομόλες δυνάμεις, κοινωνικές, πολιτικές, χρηματοπιστωτικές, δημοσιονομικές, οικονομικές, αντιφατικές τάσεις αποσύνθεσης και ανασύνθεσης διαπερνούν και κερματίζουν το αρχικό σχέδιο της ΕΕ. Κάθε κίνηση προς μια μεγαλύτερη ολοκλήρωση, όπως είναι η τραπεζική ή η δημοσιονομική ένωση για αντιμετωπισθούν ο χρηματοπιστωτικός κατακερματισμός κι οι ανισορροπίες μεταξύ των κρατών-μελών, προκαλούν στη συνέχεια μεγαλύτερη αποδιοργάνωση. Οξύνουν παραπέρα όλους τους εθνικούς και ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς: ανάμεσα στην Γερμανία και τον ευρωπαϊκό Βορρά από την μια και τις χώρες της Νότιας Ευρώπης από την άλλη, ανάμεσα στην Γερμανία και την Γαλλία, ανάμεσα στην Βρετανία και τις ηπειρωτικές Ευρωπαϊκές Δυνάμεις κλπ. Εντείνει την διαδικασία αποδιοργάνωσης.

 

Ο ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας κι η προσπάθειά της να επιβάλλει τον δικό της άγριο Ordoliberalismus, σε μια ολοκληρωμένη «γερμανική Ευρώπη» που θα είναι επικυρίαρχη σε μια σειρά από προτεκτοράτα της ΕΕ χωρίς οικονομική κυριαρχία, συγκρούεται με ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά και εθνικά αστικά συμφέροντα, με ισχυρές εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις, καθώς και με τους ιστορικούς περιορισμούς του ίδιου του Γερμανικού καπιταλισμού. Η Γερμανία είναι ισχυρότερη από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα αλλά αδύναμη από όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες μαζί. Η εξαγωγική της οικονομία πλήττεται σοβαρά από την μείωση της ζήτησης στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας. Μια διάλυση της ευρωζώνης ή μια επιστροφή στο μάρκο θα είναι καταστροφική για τον Γερμανικό καπιταλισμό.

 

Πάνω από είκοσι χρόνια μετά από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την στροφή στην καπιταλιστική παλινόρθωση στην Ανατολική Ευρώπη και την Κίνα,, βρισκόμαστε μπροστά στην αποδιοργάνωση του ιμπεριαλιστικού μπλοκ που δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές γύρω από τον Γαλλο-Γερμανικό άξονα, στη βάση της Συνθήκης του Μάαστριχτ και του κοινού νομίσματος, για την ενσωμάτωση των πρώην εργατικών κρατών στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώ προσδοκούσαν μια διέξοδο για τον παρακμασμένο καπιταλισμό, άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού.

 

ΚΙΝΑ

 

 

 

Το γιγάντιο δημοσιονομικό σχέδιο «τόνωσης» που εφάρμοσε η Κίνα το 2008-ύψους 25% του ΑΕΠ- όχι μόνον έχει εξαντληθεί πια σαν παράγοντας αναθέρμανσης αλλά , πάνω απ’ όλα, επέτεινε την βιομηχανική υπερεπένδυση της χώρας και προκάλεσε μια κερδοσκοπία στη αγορά ακινήτων που μοιάζει με την φούσκα εκείνη που προκάλεσε την κρίση της αγοράς στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου στις ΕΠΑ. Η βιομηχανική κρίση στην Ευρώπη είναι συνδεδεμένη με την μείωση της κινεζικής ζήτησης, η οποία εκδηλώνεται επίσης στις εισαγωγές μεταλλευμάτων., γεγονός που έπληξε ιδιαίτερα την Βραζιλία.

 

Η Κίνα βρίσκεται κάτω από την πίεση μιας μεγάλης κοινωνικής κρίσης, σαν συνέπεια της μετάβασης από μια αγροτική οικονομία σε μια βιομηχανική, με τις μεθόδους της απαλλοτρίωσης των αγροτών και την εκμετάλλευση των εργατών χωρίς καμιά νομική προστασία. Η πάλη των εργατών απλώνεται σε όλη την αχανή της έκταση. Σχηματίστηκε, με ρυθμούς διαφορετικούς, ένα εργατικό κίνημα ανεξάρτητο από το Κράτος και την γραφειοκρατία. Η εμπειρία της Κομμούνας του Βουκάν που αντιστάθηκε στις απαλλοτριώσεις αγροτών και την αστυνομική πολιορκία, για να τελειώσει επιβάλλοντας σχετικά ελεύθερες εκλογές, είναι εμβληματική για την τάση προς την πολιτική και κοινωνική επανάσταση στην Κίνα.

 

Η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς υπογραμμίζει την σπουδαιότητα των εργατικών διεκδικήσεων στην Κίνα. Τονίζει την αναγκαιότητα της πάλης ενάντια στην απαλλοτρίωση των αγροτών με τις μεθόδους της πολιτικής επανάστασης για την ανατροπή των τοπικών αρχών και για να εγκαθιδρυθούν λαϊκές κομμούνες. Καλεί σε μια ισχυρή κινητοποίηση διεθνούς αλληλεγγύης στον σχηματισμό του ανεξάρτητου εργατικού κινήματος στην Κίνα.

 

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

 

 

Στις πύλες της Ευρώπης, αλληλεπιδρώντας με την κρίση της, βρίσκεται η κρίση του αραβικού κόσμου.

 

Η πρόσφατη εξέγερση στην Αίγυπτο ενάντια την πρόθεση της κυβέρνησης Μόρσι να επιβάλλει ένα αντιδραστικό Σύνταγμα που συντάχτηκε από μια αντιδραστική και περιορισμένη «Συντακτική Συνέλευση» , άνοιξε ένα νέο στάδιο της επανάστασης που ξεγυμνώνει ήδη τους περιορισμούς που έχουν οι ισλαμιστές να ελέγξουν τις μάζες. Πρόκειται για εκρηκτικό συμβάν , μια και οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι εμφανίζονται σαν η κύρια δύναμη σε όλα τα κινήματα αντίστασης, τις συγκρούσεις , τις κρίσεις και τους εμφυλίους πολέμους στον αραβικό κόσμο.

 

Στην Αίγυπτο, ο Αδερφοί Μουσουλμάνοι συγκρότησαν μια κυβέρνηση συμβιβασμού με τον κρατικό μηχανισμό του Μουμπάρακ, έχει την υποστήριξη της καπιταλιστικής τάξης και έχουν μετατραπεί σε εργαλείο του ιμπεριαλισμού. Στην χώρα που ήταν η αφετηρία της αραβικής επανάστασης, στην Τυνησία, απλώνεται τώρα, επίσης, η εργατική διαμαρτυρία ενάντια στην προσωρινή ισλαμική κυβέρνηση του κόμματα Εννάχντα. Η συμφωνία των Αδερφών Μουσουλμάνων με το ΔΝΤ για να καταργηθούν οι επιδοτήσεις στην κατανάλωση και αν κατευθυνθούν οι πόροι του κράτους στην τοπική μπουρζουαζία, μετέτρεψαν την οικονομική κρίση σε εκρηκτική πολιτική κρίση, σε σημείο που η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να αναβάλει την εφαρμογή της συμφωνίας για μερικές εβδομάδες, από φόβο μην προκληθεί πανεθνική εξέγερση.

 

Η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς υποστηρίζει την πάλη του λαού της Αιγύπτου για την σύγκληση μιας ελεύθερης και κυρίαρχης Συντακτικής Συνέλευσης. Τονίζουμε τον σημαντικό ρόλο της εργατικής τάξης στην αιγυπτιακή επανάσταση και συνεπώς το γεγονός ότι η νίκη της δημοκρατικής επανάστασης είναι δυνατή μόνο με την διαδικασία της διαρκούς επανάστασης, μέσω μιας κυβέρνησης των εργατών που θα την υποστηρίζει η φτωχολογιά της πόλης και της υπαίθρου.

 

Η ΣΕΤΔ καλεί τις λαϊκές μάζες της περιοχής καθώς και την εργατική τάξη στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής να αντιταχθούν ασυμβίβαστα στις πολιτικο-στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικανών, Ευρωπαίων και σιωνιστών ιμπεριαλιστών, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ που επιχειρούν να χειραγωγήσουν την λαϊκή εξέγερση στην Συρία. Καλούμε για την συγκρότηση ενός επαναστατικού λαϊκού κινήματος ενάντια στην τυραννία του Άσσαντ που θα είναι πολιτικά ανεξάρτητο από τον ιμπεριαλισμό και την ντόπια αντίδραση. Καλούμε στον αγώνα ενάντια σε κάθε αντιδραστική προσπάθεια που βαθαίνει τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, ιδιαίτερα το σχίσμα Σουνιτών/Σιιτών, καθώς και ενάντια στις προετοιμασίες ενός ιμπεριαλιστικού σιωνιστικού επιθετικού πολέμου κατά του Ιράν. Παλεύουμε για την ήττα όλων αυτών των επεμβάσεων και μηχανορραφιών, που έχουν σκοπό την επανεγκαθίδρυση του ιμπεριαλιστικού ελέγχου σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και την ήττα της αναπτυσσόμενης αραβικής επανάστασης.

 

Η ΣΕΤΔ καταδικάζει τη νέα σιωνιστική επιδρομή ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό της Γάζας που βρίσκεται σε διαρκή πολιορκία και χαιρετίζει την γενναία αντίσταση των Παλαιστινίων αγωνιστών. Καθώς ολόκληρο το γεωπολιτικό, πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της Μέσης Ανατολής έχει αλλάξει δραματικά με την έναρξη της επαναστατικής Αραβικής Άνοιξης, το απομονωμένο σιωνιστικό κράτος βυθίστηκε στην χειρότερη κρίση του. Η επέκταση των σιωνιστικών εποικισμών στην Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ που αποφάσισε το καθεστώς Νετανιάχου δεν είναι πράξη σταθεροποίησης αλλά πανικόβλητη φυγή προς τα εμπρός. Παρόλα αυτά, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά το ανέφικτο της λεγόμενης «λύσης των δύο κρατών» κι επιβεβαιώνει ότι η μόνη προοδευτική διέξοδος από την αιματηρή παγίδα τόσο για τους Παλαιστινίους όσο και για τους Ισραηλινούς Εβραίους είναι η δημιουργία μιας ενιαίας , χωρίς θρησκευτικές διακρίσεις, σοσιαλιστικής Παλαιστίνης, με εξασφαλισμένο το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων στις εστίες τους κι όπου Παλαιστίνιοι Άραβες κι Εβραίοι θα ζήσουν μαζί με ειρήνη και ισότητα.

 

Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι επίκαιρο το καθήκον της πάλης για την εγκαθίδρυση μιας Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας όλων των λαών της Μέσης Ανατολής, μαζί και του Κουρδικού λαού, με πλήρη κατοχύρωση του δικαιώματος της εθνικής αυτοδιάθεσής τους.

 

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

 

 

 

Η Λατινική Αμερική κι οι εθνικιστικές της κυβερνήσεις δεν αντιπροσωπεύουν ένα εναλλακτικό «μοντέλο» αποφυγής της κρίσης ή διεξόδου από αυτήν.

 

Η λατινική Αμερική δεν βρίσκεται στο περιθώριο της παγκόσμιας κρίσης, όπως το δείχνουν οι υφέσεις του 2008/2009 κι η διάσωση των κυβερνήσεών της ( σε Μεξικό, Βραζιλία, Περού) από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΕΠΑ ή την κεντρική τράπεζα της Κίνας(στην περίπτωση της Αργεντινής). Μετά από αυτήν την διάσωση, Η Λατινική Αμερική, όπως συνέβη και με άλλες περιοχές της καπιταλιστικής περιφέρειας, η καπιταλιστική κρίση εκδηλώθηκε με αντιφατικό τρόπο, γιατί, αντίθετα από ό,τι έγινε στην κρίση της δεκαετίας του 1930, αντί για μια αγροτική κρίση περνάει τώρα μια φάση διόγκωσης των τιμών και των εξαγωγών των πρώτων υλών. Αυτό είναι συνέπεια της εμφάνισης της Κίνας στην παγκόσμια αγορά και της χρήσης των πρώτων υλών της γεωργίας για την παραγωγή βιοκαυσίμων με κρατική επιδότηση. Η τεράστια γαιοπρόσοδος που γεννά αυτή η διαδικασία δεν χρησίμευσε, αναμφίβολα, για την τοπική εκβιομηχάνιση αλλά για την διάσωση του χρεοκοπημένου κεφαλαίου στις μητροπόλεις, μέσω της φυγής κεφαλαίων. Από την άλλη μεριά, η έκθεση της βιομηχανικής της παραγωγής στον ανταγωνισμό των ξένων προϊόντων σε όλα τα επίπεδα, έφεραν την πτώση της συμμετοχής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ. Τελικά, μέσα από την μεταβατική μορφή μιας αύξησης της συνολικής παραγωγής και του εμπορίου, δυνάμωσε ο παρασιτισμός των υπανάπτυκτων οικονομιών.

 

Οι εθνικές αστικές τάξεις κυριολεκτικά λεηλάτησαν τις δυνατότητες που τους πρόσφερε η παγκόσμια κρίση για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στο εσωτερικό των χωρών. Για κάτι τέτοιο θα έπρεπε πρώτα-πρώτα να εθνικοποιήσουν τις τράπεζες και το εξωτερικό εμπόριο και να προωθήσουν την αγροτική επανάσταση και την ενότητα της Λατινικής Αμερικής.

 

Οι επενδύσεις δεν αυξάνουν κι η κατανάλωση εξυπηρετείται με μια αυξανόμενη υποθήκευση των οικογενειών. Το Μερκοσούρ έχει οπισθοχωρήσει. Ο πληθωρισμός σε σχέση με το δολάριο αυξήθηκε σαν συνέπεια του αντίκτυπου από την έκδοση δολαρίων από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα και την υποτίμηση του αμερικανικού δολαρίου. Απέτυχαν και τα δύο κυριότερα σχέδια ολοκλήρωσης της λατινοαμερικανικής οικονομίας- ο ηπειρωτικός αγωγός αερίου και η Τράπεζα του Νότου. Τα πρώτα συμπτώματα ύφεσης της ζήτησης από την Κίνα θα δημιουργήσουν τους όρους μιας νέας χρηματοπιστωτικής κρίσης.

 

Ο κύκλος των λατινοαμερικανικών εθνικιστικών κυβερνήσεων φτάνει στο τέρμα του. Ξεσπούν απεργίες και εξεγέρσεις της νεολαίας απ’ άκρη σε άκρη της Λατινικής Αμερικής. Η πρόσφατη Γενική Απεργία στην Αργεντινή φανερώνει μια διαδικασία ρήξης της εργατικής τάξης με το καθεστώς Κίρχνερ. Οι δίκες για διαφθορά του ΡΤ στην Βραζιλία είναι το έσχατο σκάνδαλο ενός Κόμματος που έφερε την Βραζιλία στην μεγαλύτερη διαπλοκή με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Τα όρια των λεγόμενων Κομμάτων Εργαζομένων (κεντριστικών εργατικών κομμάτων) σαν το βραζιλιάνικο ΡΤ, έχουν αποκαλυφθεί από καιρό. Δεν αποτελούν μία οδό ταξικής ανεξαρτησίας κι εκδηλώνουν καθαρά έναν ρόλο διασποράς σύγχυσης , ρόλο αντεπαναστατικό.

 

Η ΣΕΤΔ δηλώνει ότι η ενότητα της Λατινικής Αμερικής είναι δυνατή μόνο μέσα από την κοινωνική επανάσταση. Παλεύουμε να αντιπαραταχθεί στον αστικό εθνικισμό η πολιτική ανεξαρτησία του προλεταριάτου μέσω της συγχώνευσης της επαναστατικής Αριστεράς με το εργατικό κίνημα που χειραφετείται από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Η άνοδος του Μετώπου των Εργαζομένων και της Αριστεράς (Frente de Izquierda y de los Trabajadores-FIT) στην Αργεντινή δείχνει την δυνατότητα της επαναστατικής Αριστεράς να διεισδύσει στις μάζες, ακόμα και με την συμμετοχή της σε εκλογικές αναμετρήσεις . Δεν πρόκειται απλώς για μια μετωπική τακτική: είναι η συνέπεια και η συστηματική ανάπτυξη της οικοδόμησης του επαναστατικού κόμματος από την μεριά του Partido Obrero της Αργεντινής.

 

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

 

 

Η διαδικασία αποσύνθεσης της ΕΕ είναι η ζωντανή απόρριψη του μύθου ενός «υπεριμπεριαλισμού» ευρωπαϊκού τύπου που θα ξεπερνούσε τα Κράτη-Έθνη και τα σύνορά τους. Αντιθέτως τα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη αλληλοσυγκρούονται σήμερα και μερικά από αυτά αντιμετωπίζουν φυγόκεντρες και αποσχιστικές τάσεις, από την Σκωτία έως την χώρα των Βάσκων και την Καταλονία, όπου υπάρχουν άλυτα ιστορικά προβλήματα και δίκαια αιτήματα για το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης.

 

Η ΕΕ, το εργαλείο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και του μεγάλου κεφαλαίου, δεν μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» ή να μετατραπεί σε μια «κοινωνική Ευρώπη» προς όφελος των Ευρωπαίων εργατικών και λαϊκών μαζών. Πρέπει να συντριβεί πριν μας θάψει κάτω από τα ερείπια της χρεοκοπίας της. Συντρίβοντας τα δεσμά της φυλακής της ΕΕ, δεν είναι λύση η επιστροφής τον ζουρλομανδύα ενός χρεοκοπημένου καπιταλιστικού εθνικού κράτους αλλά η πάλη για εναλλακτική διεθνιστική προοπτική: την κοινή πάλη με όλους τους Ευρωπαίους εργάτες και καταπιεσμένους για την σοσιαλιστική ενοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου, τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, που θα συμπεριλαμβάνουν και την Ρωσία.

 

Η ΕΕ πεθαίνει μέσα σε ένα αδιέξοδο. Ο φαύλος κύκλος χρέος-λιτότητα-ύφεση- περισσότερο χρέος δημιούργησε στρατιές εκατομμυρίων ανέργων ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός βρίσκεται κάτω από τον ζυγό των πιο εκμεταλλευτικών μορφών επισφαλούς εργασίας, σε συνθήκες σχεδόν σκλαβιάς. Το ευρωπαϊκό κοινωνικό τοπίο είναι ερημωμένο. Η νέα γενιά είναι καταδικασμένη σε διαρκή ανεργία. Η Υγεία και η Παιδεία ερειπώνονται. Γίνονται αναρίθμητες εξώσεις από τα σπίτια που είχαν αγοραστεί με δάνεια στην διάρκεια της άνθησης της κερδοσκοπικής φούσκας της αγοράς ακινήτων, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει μια διογκούμενη μάζα νεοάστεγων και νεόπτωχων. Η δρακόντεια λιτότητα και η ελαστική εργασία σφαγιάζουν άγρια μισθούς, συντάξεις, όρους εργασίας. Η κρατική καταστολή κλιμακώνεται. Ο ρατσιστικός διωγμός των μεταναστών κι όλων των μειονοτήτων γίνεται ολοένα και πιο άγριος. Πολλαπλασιάζονται οι φασιστικές συμμορίες.

 

Τα τάγματα εφόδου της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα δρουν συστηματικά ενάντια στις μεταναστευτικές κοινότητες, τους Εβραίους, του τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, τις οργανώσεις και τους αγωνιστές της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Πρόκειται για ένα νέο στοιχείο στην ευρωπαϊκή πολιτική κι όχι για κάποιο αντίγραφο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Λεπέν. Αποτελεί προειδοποίηση για όλη την Ευρώπη. Οι νεο-Ναζί εκμεταλλεύονται την κοινωνική απόγνωση που γεννά η κοινωνική διάλυση. Χρηματοδοτούνται από μεγάλους καπιταλιστές. Προβάλλονται από τα κυρίαρχα αστικά ΜΜΕ. Προστατεύονται από ένα καπιταλιστικό κράτος σε καθεστώς διαρκούς «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» που προσπαθεί να θέσει υπό έλεγχο ένα ολοένα αυξανόμενο πληθυσμό εξαθλιωμένων, οργισμένο, αγανακτισμένο, με άλλα λόγια ανεξέλεγκτο από το αναξιόπιστο αστικό κοινοβουλευτικό κομματικό σύστημα.

 

Οι αστικές κυβερνήσεις, είτε αυτές που πρόσφατα εκλέχτηκαν όπως η κυβέρνηση Σαμαρά στην Ελλάδα ή η κυβέρνηση Ραχόϋ στην Ισπανία είτε οι «κυβερνήσεις τεχνοκρατών» όπως η προηγούμενη κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα ή του Μόντι στην Ιταλία, έχουν αποτύχει. Η εγκαθίδρυση τον Νοέμβριο του 2011 αυτών των μη εκλεγμένων «τεχνοκρατικών» κυβερνήσεων που επέβαλε αυθαίρετα η ΕΕ, ήταν μια ξεκάθαρη εκδήλωση της παρακμής της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ανοικτής κήρυξης μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Η προσπάθεια της ΕΕ και της ελληνικής άρχουσας τάξης να κρατήσουν στην εξουσία την κυβέρνηση Παπαδήμου και να αναβάλλουν επ’ αόριστον τις εκλογές «μέχρι την ολοκλήρωση του έργου της, την εφαρμογή του Μνημονίου που υπογράφτηκε με την τρόικα» απέτυχε λόγω των κοινωνικών αντιστάσεων που απειλούσαν να διαλύσουν τα κόμματα, τα οποία στήριζαν την κυβέρνηση. Τελικά έγινε αναπόφευκτη η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών τον Μάιο του 2012 και σ’ αυτές που δεν έβγαλαν κυβέρνηση όσο και στις επαναληπτικές τον Ιούνιο, κατέρρευσε το δικομματικό πολιτικό σύστημα των δύο κομμάτων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν την χώρα από το 1974, ενώ το ακροδεξιό κόμμα ΛΑΟΣ κονιορτοποιήθηκε. Μέσα από αυτές τις εκλογές κι από τα ερείπια των άλλων κομμάτων εξουσίας, το μεγαλύτερο τμήμα των μαζών στράφηκε στα αριστερά εκσφενδονίζοντας τον μικρό αριστερό ρεφορμιστικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Από την άλλη μεριά, όμως, ένα άλλο τμήμα των εκλογέων συνέβαλε στην απειλητική άνοδο της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής».

 

Στην Ιταλία, το δίδυμο του Παπαδήμου, ο Μόντι κι η τεχνοκρατική του κυβέρνηση εκφράζουν την αποσύνθεση της Δεύτερης Ιταλικής Δημοκρατίας αλλά δεν κατάφερε να δώσει καμιά διέξοδο από την επιδεινούμενη χρηματοπιστωτική, οικονομική και πολιτική κρίση.

 

Καθεστωτικές κρίσεις ξεσπούν σε όλη την Ευρώπη αρχίζοντας από τον Νότο, από την Ελλάδα που εξεγείρεται ενάντια στην μισητή τρόικα και τους κυβερνητικούς υποτακτικούς της μέχρι την Ισπανία του Ραχόϋ που βρίσκεται σε συνεχή αναταραχή.

 

Έχει ανοίξεις ε πανευρωπαϊκή κλίμακα μια μεταβατική περίοδος κοινωνικών σπασμών, πολιτικών καθεστωτικών κρίσεων, ταξικών αναμετρήσεων, συγκρούσεων με την κρατική καταστολή και μια ανερχόμενη άκρα Δεξιά που περιλαμβάνει και φασιστικά τάγματα εφόδου, ανάδυσης προεπαναστατικών και επαναστατικών καταστάσεων όπου το ζήτημα της εξουσίας τίθεται αντικειμενικά, μαζί κι η επικαιρότητα της πάλης για εργατικές κυβερνήσεις. Η κρίση έχει αναχθεί σε κρίση πολιτικής εξουσίας.

 

Η πρόσφατη εκλογική άνοδος της Αριστεράς- του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, του Μπιλντού στην χώρα των Βάσκων, της Esquera Republicana και του CUP στην Καταλονία κ. ά.- αναμφίβολα εκδηλώνει μια στροφή των λαϊκών μαζών για να βάλουν ένα τέρμα στις καταστροφικές συνθήκες ζωής τους ωθώντας στην κυβέρνηση την ίδια την Αριστερά.

 

Δυστυχώς διάφορες τάσεις της Αριστεράς βγάζουν οπορτουνιστικά συμπεράσματα από την ελληνική εμπειρία. Για παράδειγμα, αυτό κάνει το Μπλόκο της Αριστεράς στην Πορτογαλία, με ένα πνεύμα καθαρά εκλογικίστικο και κοινοβουλευτικό και στη βάση ενός προγράμματος που υπερασπίζεται την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν στην Ελλάδα το σύνθημα της κυβέρνησης της Αριστεράς απέκτησε δύναμη, αυτό έγινε γιατί οι μάζες το εξέλαβαν σαν τον δρόμο για να καταστρέψουν τα παραδοσιακά κόμματα και να θέσουν σε άμεση ημερήσια διάταξη την κατάργηση του Μνημονίου της λιτότητας. Αντίθετα, το Μπλόκο της Αριστεράς ψήφισε στην Βουλή της Πορτογαλίας το σχέδιο της τρόικας για την Ελλάδα. το προσκήνιο

 

ΕΛΛΑΔΑ

 

 

 

Όσο περισσότερο οι μάζες στρέφονται προς τα αριστερά, κι όσο τα κόμματα της Αριστεράς πλησιάζουν προς την κυβερνητική εξουσία μέσω εκλογών, τόσο τα τελευταία στρέφονται δεξιότερα. Επί τούτου η εμπειρία της Ελλάδας είναι σαφέστατη.

 

Έξι μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ δείχνουν συμπτώματα εξάντλησης κι αποσύνθεσης που εκφράζονται με διαγραφές βουλευτών και σχίσματα κάθε είδους. Οι κοινωνικές αντιστάσεις μεγαλώνουν καθώς η ύφεση φτάνει στα επίπεδα της Μεγάλης Ύφεσης του 1930 στις ΕΠΑ. Όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες, ειδικότερα στην υγεία και την παιδεία βρίσκονται σε ερείπια. Γίνονται νέες Γενικές Απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις( στις 26 Σεπτεμβρίου, στις 6-7 Νοεμβρίου, στις 17 Νοεμβρίου, στις 6 Δεκεμβρίου), παρατεταμένη απεργία των ΟΤΑ με καταλήψεις δημοτικών κτηρίων, κινητοποιήσεις ενάντια στο κλείσιμο εργοστασίων όπως στην ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη, δράσεις αυτοοργάνωσης κοινωνικών δικτύων αλληλεγγύης, λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές, αντιφασιστικές εκδηλώσεις κλπ. Γίνεται συζήτηση για πιθανές πρόωρες εκλογές την Άνοιξη με τις δημοσκοπήσεις, μέχρι τώρα, να δείχνουν πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και την πιθανότητα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίστηκε , τοςυ τελευταίους μήνες, δεξιότερα. Οι «πραγματιστές» στην ηγεσία του όχι μόνο δηλώνουν την πίστη τους στην ΕΕ και το ευρώ αλλά επίσης βρίσκουν ότι το σύνθημα για έξοδο από το ΝΑΤΟ δεν είναι»της στιγμής». Στην πρόσφατη σύγκρουση του ΔΝΤ με την ΕΕ για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, υποστήριξαν το ΔΝΤ. Καθώς τα τελευταία χρόνια σφυρηλατείται μια στρατηγική συμμαχία ανάμεσα στην Αθήνα, την Λευκωσία και το Τελ Αβίβ για την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Τσίπρας επίσημα και συμβολικά για την συνέχιση μιας τέτοιας συμμαχίας, συναντήθηκε με τον σιωνιστή πρόεδρο του Ισραήλ Σίμον Πέρες όταν αυτός επισκέφτηκε την Ελλάδα. Το νέο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που απορρίπτει το Μνημόνιο, δέχεται νέες διαπραγματεύσεις για το εξωτερικό χρέος και λογιστικό έλεγχο για το «απεχθές» τμήμα του αλλά όχι την κατάργησή όλου του χρέους. Ακόμα παραπέρα, ο Τσίπρας προβάλει ένα εντελώς αντιδραστικό ουτοπικό σχέδιο για μια «λύση της κρίσης υπερχρέωσης της Ελλάδας και της Ευρώπης με πρότυπο τις μεταπολεμικές συμφωνίες μετά το 1953 για την ρύθμιση των γερμανικών χρεών», καθώς και με την εισαγωγή ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ για την ΕΕ. Αγνοείται εντελώς, έτσι, το αβυσσαλέο χάσμα που διαχωρίζει τις σημερινές συνθήκες από εκείνες της δεκαετίας του 1950…

 

Η παρούσα χωρίς προηγούμενο παγκόσμια καπιταλιστική κρίση καταστρέφει αυτά τα πλασματικά ρεφορμιστικά σχέδια. Θέτει ξανά το ζωτικό ερώτημα: ποια κοινωνική δύναμη, βασισμένη σε ποιες κοινωνικές συμμαχίες μπορεί να πάρει την εξουσία και να ανοίξει μια διέξοδο στο ιστορικό αδιέξοδο;

 

Οι «από πάνω» δεν μπορούν να κυβερνούν πια όπως πριν. Οι καπιταλιστικές κυρίαρχες ελίτ των χρηματιστών κερδοσκόπων, τραπεζιτών, βιομηχάνων, εφοπλιστών και το πολιτικό τους προσωπικό δεν μπορούν να δώσουν καμιά λύση στην επιδεινούμενη εξαθλίωση των μαζών , μόνο περισσότερη εξαθλίωση. Αυτοί κι όχι ο λαός πρέπει να πληρώσουν για την χρεοκοπία του κοινωνικού τους συστήματος εκμετάλλευσης.

 

Οι «από κάτω»- εργάτες με δουλειά ή άνεργοι, συνταξιούχοι, η φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου, πρώτα-πρώτα η νέα γενιά που είναι καταδικασμένη από την καπιταλιστική χρεοκοπία- δεν μπορούν να δέχονται πια να τους κυβερνούν οι εξολοθρευτές τους. Οι κινητοποιήσεις εκδηλώνουν μία τάση προς την κοινωνική εξέγερση. Μια πραγματική διέξοδο από την κοινωνική καταστροφή μπορούν να δώσουν μόνον οι από κάτω, με την αυτοοργάνωση των δικών τους οργάνων πάλης, με τις λαϊκές συνελεύσεις, τα κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης, τις Εργατικές ομάδες Αυτοάμυνας κλπ όπως και με τις παλιές και νέες συνδικαλιστικές οργανώσεις, με την κινητοποίησή τους πάνω σε ένα πρόγραμμα μεταβατικών αιτημάτων και την προοπτική της κατάληψης της εξουσίας και της αναδιοργάνωσης της οικονομίας σε νέα κοινωνικές βάσεις σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες της τεράστιας πλειοψηφίας κι όχι για τα κέρδη μιας μικροσκοπικής καπιταλιστικής μειοψηφίας.

 

Ένα Ενιαίο Μέτωπο δράσης των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων και των οργανώσεων τους απαιτείται επειγόντως. Ο ενεργητικός ρόλος μιας πολιτικής οργάνωσης μάχης της επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης σ’ αυτήν την διαδικασία είναι ζωτικής σημασίας και η οικοδόμησή της δεν μπορεί να καθυστερήσει ούτε στιγμή.

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

 

 

 

Η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς απευθύνεται σε όλους τους αγωνιζόμενους εργάτες , τις λαϊκές οργανώσεις και συλλογικότητες στην Ευρώπη που συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες, ιδιαίτερα στις πρωτοπορίες τους, καθώς και στις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς, και καλεί για την σύγκληση μιας Διεθνούς Συνδιάσκεψης για την κρίση στην Ευρώπη όπου θα συζητηθεί ένα Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης για να αντισταθούμε και να αποτρέψουμε την κοινωνική καταστροφή, για να επεξεργαστούμε ένα σχέδιο κοινών δράσεων, ανεξάρτητων από τους συνήθεις γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ελέγχου, και για την οικοδόμηση μιας νέας επαναστατικής ηγεσίας που επειγόντως χρειαζόμαστε.

 

 Η ΣΕΤΔ σας καλεί να αντιπαλέψουμε τους διεθνείς τοκογλύφους, την δικτατορία των «αγορών», των τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, παλεύοντας για την κατάργηση ΟΛΟΥ του δημόσιου χρέους που κλέβει και συντρίβει τις ζωές εκατομμυρίων, και για την απαλλοτρίωση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο.

 

Όλα τα Μνημόνια, τα σχέδια λιτότητας και κοινωνικού κανιβαλισμού που έχουν επιβάλλει η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις πρέπει να καταργηθούν αμέσως. Οι καπιταλιστές πρέπει να πληρώσουν για την κρίση του συστήματος εκμετάλλευσης κι όχι οι εκμεταλλευόμενοι. Παλεύουμε για την αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων και όλων των εργατικών και λαϊκών κοινωνικών δικαιωμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες των πολλών κι όχι για να κερδίζουν οι λίγοι.

 

Ενάντια στην μαζική ανεργία, πρέπει να παλέψουμε για να απαγορευτούν οι απολύσεις, να μοιραστούν οι ώρες εργασίας ανάμεσα σε όλους τους εργάτες. Για να δημιουργηθούν καινούργιες θέσεις εργασίας πρέπει αν γίνουν δημόσια έργα υποδομής που έτσι κι αλλιώς χρειάζονται επειγόντως.

 

Οι μεγαλοβιομήχανοι εκβιάζουν πάντα τους εργάτες να δεχτούν μεγαλύτερες περικοπές μισθών και θέσεων εργασίας με την απειλή ότι θα κλείσουν ή θα μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στο εξωτερικό. Η απάντησή μας πρέπει να είναι: η κατάληψη των εργοστασίων που κλείνουν ή απολύουν μαζικά, η απαλλοτρίωσή τους χωρίς αποζημίωση και η λειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο κι εργατική διαχείριση.

 

Η ΣΕΤΔ καλεί στην αποφασιστική πάλη ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και την καταπίεση όλων των μειονοτήτων! Υπερασπίστε τους μετανάστες κι όλες τις κοινότητες των καταπιεσμένων! Ίσα δικαιώματα για όλους τους εργάτες, ανεξάρτητα από χρώμα, εθνική καταγωγή ή θρησκεία! Τα εργατικά και λαϊκά κινήματα πρέπει αν οργανώσουν Εργατικές Ομάδες Αυτοάμυνας ενάντια στις φασιστικές συμμορίες και την κρατική καταστολή.

 

Για την διάλυση όλων των κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους και όλων των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών συμμαχιών και βάσεων του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των ΕΠΑ! Πλήρης αλληλεγγύη σε όλους τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των καταπιεσμένων εθνών στην Αφρική, την Μέση Ανατολή, την Ασία και την Λατινική Αμερική!

 

Για όλα τα άμεσα ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών, η δική μας πολεμική κραυγή είναι: Κάτω όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις! Εμπρός για εργατικές κυβερνήσεις και την εργατική εξουσία! Κάτω η Ευρωπαϊκή Ένωση των ιμπεριαλιστών! Για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!

 

 

 

Η Διεθνής Γραμματεία της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς

 

 

 

Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2012