Τα «παιδιά με τα παπιά», αντίδοτο στον εργοδοτικό κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό

Tην Πέμπτη 11/4/19 συνέπεσαν δυο σημαντικά γεγονότα που αφορούν την κατάσταση του εργατικού κινήματος. 

Πρώτον το γεγονός μιας εργατικής απεργίας ανεξάρτητης από την εργοδοτική συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Η οργανωμένη από τα κάτω και πετυχημένη κινητοποίηση, τάραξε ευχάριστα τα νερά της ταξικής πάλης. Την απεργία πραγματοποίησαν τα «παιδιά με τα παπιά» (ονομασία υποτιμητική για πολλούς), μια κατηγορία εργαζόμενων κάτω από σκληρές, αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες που πληρώνει βαρύ φόρο αίματος στην προσπάθεια να κερδίσει το ψωμί της.
Και το δεύτερο γεγονός, ο δικαστικός διορισμός διοίκησης στην ΓΣΕΕ, που ξεκινά την τρίτη φάση στο σίριαλ που λέγεται 37ο συνέδριο. Τώρα, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που είχε προκύψει από το 36ο συνέδριο παρατείνει την παρουσία της, συνεχίζοντας να ελέγχει την πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΓΣΕΕ και κατ’ επέκταση, ως ένα βαθμό και τις εργατικές αντιδράσεις, με την σφραγίδα του δικαστή τούτη την φορά. Ένα αποτέλεσμα που ήρθε μετά από την δυναμική παρέμβαση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, στην Καλαμάτα και στη Ρόδο, όπου οι εργοδοτικοί και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές προσπάθησαν, με εργοδοτική και κρατική βοήθεια να διατηρήσουν στην κατοχή τους, το «εργαλείο ελέγχου» των εργαζόμενων μαζών, την ΓΣΕΕ.

Δυο γεγονότα, δυο αντιθέσεις που σηματοδοτούν αυτό που συμβαίνει στο εργατικό κίνημα σήμερα. Το να διοριστεί, ακριβώς η ίδια διοίκηση, στην ΓΣΕΕ για να πραγματοποιήσει το 37ο συνέδριο δείχνει την αναποτελεσματικότητα της τακτικής του ΠΑΜΕ και των μεθόδων της. Ο σκοπός που είχαν; Να εμποδίσουν ένα συνέδριο που η ωμή παρέμβαση της κυβέρνησης και των εργοδοτών ξεπέρασε κάθε άλλο ιστορικό προηγούμενο και να πραγματοποιήσουν ένα πραγματικό συνέδριο των εργατών. Η αποτυχία είναι ολοφάνερη, το ΠΑΜΕ όμως στην ανακοίνωση για τον δικαστικό διορισμό της διοίκησης αναφέρεται στην επιτυχία του να μην αποκλειστεί το ίδιο από την προσωρινή διοίκηση της συνομοσπονδίας. Είναι βιασμός της στοιχειώδους λογικής να παρουσιάζεις το «τι καλά που δεν φάγαμε και ξύλο», σαν επιτυχία.

Η δυναμική απεργιακή κινητοποίηση με τη μαζική παρουσία των ντελιβεράδων σηματοδοτεί μια απάντηση του εργατικού κινήματος στο γεγονός που αφορά τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό και την προδοσία του. Η κινητοποίησή τους εκφράζει την ανάγκη τους να αντιδράσουν απέναντι στις συνθήκες εργασίας που μετατρέπουν σε ρώσικη ρουλέτα την προσπάθεια να κερδίσουν τα απαραίτητα για τη ζωή. Αυτό τους φέρνει στην πρώτη γραμμή της ταξικής πάλης. Η κινητοποίηση έτσι γίνεται κέντρο αναφοράς ενός πολυπληθού και δυναμικού κλάδου που μόνο ένα μικρό μέρος του είναι οργανωμένο προς το παρόν. Ένα μικρό μέρος που έχει όμως ανεπτυγμένα ταξικά χαρακτηριστικά και μαζική παρουσία στις δράσεις του για να είναι ικανό να υπερασπίσει και να στηρίξει τα μέλη του. Και το πιο σημαντικό είναι πως μέχρι τώρα τα καταφέρνει και έτσι μετατρέπεται σε μαγνήτη για τους εργαζόμενους στον κλάδο και φάρος για το κίνημα.

Το γεγονός αυτό και η εν δυνάμει προοπτικές του χώρου προβληματίζουν από ότι φαίνεται και την διορισμένη πλέον γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ, η οποία ακλουθώντας το ρητό που λέει «χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις φίλα το», έβγαλε ανακίνηση υποστήριξης της κινητοποίησης, κάνοντας τα γλυκά μάτια στα «παιδιά με τα παπιά».


Σωτήρης Παπαδημητρίου
Αντιπρόεδρος Εργατικού Kέντρου Λιβαδειάς