Η AΠEPΓIA THΣ 1ης ΝΟΕΜΒΡΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ!

 


Η απεργία της 1 Νοέμβρη δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Μια ομάδα πρωτοβάθμιων σωματείων άνοιξε τη συζήτηση για την ανάγκη μιας διακλαδικής απεργίας από τα κάτω ήδη από τα μέσα Ιούλη. Βασικά αιτήματα ήταν από την αρχή κυρίως το ζήτημα της υπογραφής συλλογικών συμβάσεων που να ανταποκρίνονται στις εργατικές ανάγκες, καθώς και ζητήματα εργοδοτικής τρομοκρατίας και απολύσεων. Ενάντια σε ταλαντεύσεις του παρελθόντος, και πριν την περίφημη έξοδο από τα μνημόνια της 21 Αυγούστου, είχε ανοίξει η συζήτηση για το πώς μπορούν να εκφραστούν οι εργατικές διεκδικήσεις και απαιτήσεις. Όλο το καλοκαίρι η κυβέρνηση έφτιαχνε το μύθο μιας ήρεμης μετάβασης σε ένα άλμα στο κενό, χωρίς μνημόνια, με έξοδο στις αγορές, αλλά με τα 700 και πλέον μέτρα που απορρέουν από τα μνημόνια και βρίσκονται σε ισχύ. Υποτίθεται όπως είχε εξαγγελθεί και στη Θεσσαλονίκη θα μπαίναμε σε μια νέα φάση στην οποία οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να αντιληφθούν πως είναι προς το συμφέρον τους να μην κάνουν τίποτε!


Ήδη όμως από τις αρχές Σεπτεμβρίου άρχισε να ραγίζει αυτό το παραμύθι που προφανώς δεν πιστεύει η κοινωνική πλειοψηφία. Με τη νικηφόρα απεργία των εργαζόμενων στα λιμάνια, φάνηκε πως μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να ανοίξει μια νέα περίοδος αγώνων και διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος.
Την απεργία τελικά στήριξαν ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου και Ψηφιακών Μέσων Αττικής, ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών, ο Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών, το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ, το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού, το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσσαλονίκης, το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας και το Σωματείο Εργαζομένων ΝΟΚΙΑ Ελλάδας. Με στάσεις εργασίας συμμετείχαν και σωματεία του δημόσιου τομέα, όπως του Αττικού Νοσοκομείου, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών Π.Ε. Αριστοτέλης και Κ. Σωτηρίου και οι ΕΛΜΕ Α-Γ Β΄Αθήνας, Ε΄Αθήνας, Ελευσίνας και Ε΄ Θεσσαλονίκης καθώς και οι εργαζόμενοι του ΙΚΑ.


Η μάχη για την απεργία ήταν πραγματικά δύσκολη. Όμως η σημασία της είναι μεγαλύτερη του μεγέθους των σωματείων που πήραν την απόφαση για αυτήν. Ας δούμε συγκεκριμένα ποια είναι η πολύτιμη παρακαταθήκη αυτής της απεργίας στους αγώνες που πρέπει να οργανωθούν από δω και πέρα:
1. Η μαζική απεργιακή συγκέντρωση και πορεία, ισάξια αντίστοιχων απεργιών ρουτίνας που έχει βάλει η ΓΣΕΕ στο παρελθόν, και χωρίς τη συμμετοχή της ΑΔΕΔΥ, απέδειξε πως είναι παρόν ένα ευρύτερο μαχητικό δυναμικό, από συνελεύσεις γειτονιάς, που έδωσε το «παρών», και που προφανώς αγκαλιάζει ένα μεγάλο τμήμα ανέργων που αναζητά την ευκαιρία να δώσει τη μάχη αν δει πως συγκροτείται ένας διαφορετικός πόλος στο εργατικό κίνημα. Εργατικό κίνημα δεν είναι μόνο ο οργανωμένος εργατικός συνδικαλισμός αλλά και τα τμήματα της εργατικής τάξης που πεταμένα από τη δουλειά δίνουν τη μάχη τους για τους όρους ζωής συνολικά (τροφή, στέγαση, περιβάλλον, μετακίνηση κ.τ.λ.).


2. Η απεργία είναι αποτέλεσμα της δράσης πολλών χρόνων από κάποια σωματεία (Βιβλιοϋπαλλήλων, ΣΕΦΚ), αλλά και της δυναμικής παρουσίας των υπόλοιπων πάνω σε σημαντικά ζητήματα στο εργατικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο πως οι εργαζόμενοι των σωματείων είναι από αυτούς που χτυπιούνται από την ελαστική εργασία, τις απολύσεις, την ανασφάλεια.
3. Ο τρόπος οργάνωσης της απεργίας. Ήταν μια πραγματική διακλαδική απεργία, οργανωμένη από πρωτοβάθμια σωματεία, με βασανιστικές ανοιχτές και δημοκρατικές διαδικασίες από τα μέσα του καλοκαιριού. Δεν ήταν μια εργατική πρωτοβουλία μάχης «πίεσης» προς κάποια ανώτερη οργανωτικά ομοσπονδία ή της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Ένα μαχητικό (μειοψηφικό) τμήμα μέσα στον εργατικό συνδικαλισμό, έδωσε τη μάχη από τη σκοπιά της πολιτικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.


4. Ξεγύμνωσε όλα τα άλλα πολιτικά σχέδια μέσα στο εργατικό κίνημα. Καταρχάς του ΠΑΜΕ, που αρχικά αποφάσισε να προκηρύξει απεργία στις 8 Νοέμβρη, προκειμένου να βάλει φραγμό στην απεργία της 1ης Νοέμβρη. Στη συνέχεια έκανε ένα ακόμα βήμα προσέγγισης στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες αποδεχόμενο την απεργία της 14ης Νοέμβρη που ψήφισαν ΑΔΕΔΥ και ΕΚΑ. Στην τελευταία φάση αυτής της τραγωδίας συναινεί και στην μετάθεση της απεργίας του ΕΚΑ για τις 28 Νοέμβρη που έχει βάλει απεργία η ΓΣΕΕ. Το ΠΑΜΕ αποδεικνύει εμφατικά πως δεν ενδιαφέρεται και δεν πιστεύει στη δράση των ίδιων των εργαζομένων και της δύναμής τους αν δουν ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο που αξίζει να ενισχυθεί. Αφού έθεσαν χιλιάδες εργαζόμενους σε διαδικασία συγκρούσεων με δυνάμεις των πρωτοβάθμιων σωματείων, και αυτών που προωθούσαν την απεργία της 1 Νοέμβρη, τους διαψεύδουν εντελώς γραφειοκρατικά, αποδεικνύοντας πως ο στόχος δεν είναι η πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης. Τελικά προσχώρησαν πλήρως στους σχεδιασμούς του κρατικού εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ. Καμιά διάθεση ταξικής μετωπικής συμπόρευσης με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις, με πολιτικό σχεδιασμό που δε δημιουργεί προβλήματα στην κυβέρνηση.


5. Κατέδειξε ακόμα περισσότερο τον κρατικό - εργοδοτικό χαρακτήρα της πολιτικής της ΓΣΕΕ. Ξετσίπωτα, η ΓΣΕΕ και αφού έχει συμφωνήσει με τις δυνάμεις της Κοινωνικής Συμμαχίας, προχωρά σε απεργία για τις 28 Νοέμβρη! Με τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΕΜΕΙΣ και συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, ο κρατικός εργοδοτικός συνδικαλισμός αυτή τη φορά δεν βάζει μόνο μια απεργία που δεν έχει κανένα σχέδιο σύγκρουσης με την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, αλλά επιχειρεί να την αξιοποιήσει για να σύρει στο άρμα του όλες τις πολιτικές δυνάμεις του οργανωμένου εργατικού συνδικαλισμού. Η ΓΣΕΕ που εδώ και 8 χρόνια έχει αποδεχτεί τα μνημόνια, αξιοποιεί η ίδια νόμους εργοδοτικούς, είχε καλέσει να πούμε Ναι στο δημοψήφισμα της υποταγής στα νέα μνημόνια βάζοντας προκαταβολικά πλάτη στην πολιτική της κυβέρνησης, τώρα επιχειρεί να μπει ξεκάθαρα φραγμός στις μαχητικές δυνάμεις που αναζητούν διέξοδο στο εργατικό κίνημα.
Προφανώς μένουν να γίνουν πολλά. Η διεύρυνση των διεκδικήσεων στην κατεύθυνση ενός συνολικού αντικυβερνητικού αγώνα, το κάλεσμα για συμμετοχή στις διαδικασίες των σωματείων από τους εργαζόμενους των κλάδων που οργάνωσαν την απεργία, η απεύθυνση πιο σταθερά σε σωματεία και εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, η αναζήτηση, όπως ήδη έγινε για τη συμμετοχή και των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα. Έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε. Οι συνολικές αδυναμίες όμως του εργατικού κινήματος δεν μπορούν να ακυρώσουν τη σημασία του εγχειρήματος όπως αυτό εκφράστηκε την 1 Νοέμβρη. Και πολύ περισσότερο δεν μπορούν να κρύψουν τις υπαρκτές δυνατότητες για μια διαφορετική, πολιτική και οργανωτική προσπάθεια μέσα στο εργατικό κίνημα που θα αγκαλιάζει και θα ενσωματώνει όλα τα νέα τμήματα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, που ο κρατικός εργοδοτικός συνδικαλισμός τους αρνείται τη συμμετοχή και τον αγώνα.


Οι μαχόμενες δυνάμεις που αναζητούν την πολιτική ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος προφανώς δε μπορούν να ακυρώσουν την απεργία της 28 Νοέμβρη. Η ημερομηνία αυτή πρέπει να αξιοποιηθεί για μια πλατύτερη καμπάνια μέσα στους χώρους δουλειάς, με τη συμμετοχή των εργαζόμενων που είναι βέβαιο πως έχουν την πρόθεση να απεργήσουν. Με ανοιχτή καταγγελία της ΓΣΕΕ και γνωστοποίηση του βήματος που έγινε την 1 Νοέμβρη και το οποίο θα πρέπει να συνεχιστεί και να οργανωθεί πιο συστηματικά. Να είναι μια μέρα ακύρωσης της οποιασδήποτε φιέστας της ΓΣΕΕ και της εργοδοτικής Κοινωνικής Συμμαχίας. Να καταδειχτεί πως πρέπει να μπει ένα τέλος στο συνειδητό κατακερματισμό των εργαζομένων που επιχειρεί ο κρατικός εργοδοτικός συνδικαλισμός. Κατακερματισμό μεταξύ των εργαζόμενων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, αλλά και μεταξύ εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, και πολύ περισσότερο εργαζομένων και ανέργων. Η 14 Νοέμβρη να γίνει αντίστοιχο βήμα για τους μαχόμενους δημόσιους υπάλληλους.


Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η διαμόρφωση πανελλαδικών οργάνων διαλόγου και μάχης όλων των δυνάμεων που μέσα στο εργατικό κίνημα παλεύουν αταλάντευτα από τη σκοπιά της υπεράσπισης της πολιτικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης, με όρους ταξικής συμπόρευσης. Για ένα αναγκαίο πρόγραμμα και σχέδιο μάχης ενάντια στην κυβέρνηση και το κεφάλαιο.


Nίκος Πελεκούδας