ΜΕ ΒΑΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΙΚΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

 Στα κυριακάτικα φύλλα της 28 Αυγούστου δημοσιεύτηκαν τα στατιστικά στοιχεία, που έδωσε το Ι.Κ.Α. για την εργασία στην Ελλάδα, στηριζόμενο στις μηνιαίες αναλυτικές περιοδικές δηλώσεις που υποβάλουν οι επιχειρήσεις προς το Ταμείο. Τα στοιχεία (τα οποία αφορούν τα έτη μέχρι και το 2015) αποκαλύπτουν πολλά πράγματα για τη θέση της μισθωτής εργασίας σήμερα, και θα λέγαμε πως αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα, εξαιτίας αυτών που δε μπορούν να αποτυπώσουν. Επιπρόσθετα έχουν ενδιαφέρον γιατί αποκαλύπτουν ένα μεγάλο μέρος της αντικειμενικής κατάστασης των εργαζομένων, που πάνω σε αυτήν θα έλθει το αντεργατικό νομοσχέδιο, για να διορθώσει, υποτίθεται, υπερβολές που αφορούν τα μισθολογικά ζητήματα και ιδιαίτερα υπέρογκες αποδοχές.

Μέσα στο 2015, προσλήφθηκαν 85.053 εργαζόμενοι. Από αυτές τις νέες θέσεις εργασίας, ένα ποσοστό 44,55%, αμείβονται με μισθό έως 400 ευρώ! Χαρακτηριστικό είναι πως με μισθό πάνω από 1000 ευρώ προσλήφθηκε μόνο το 1,67%!

Αλλά και στο σύνολο των αναλυτικών περιοδικών δηλώσεων, και πριν το 2015, τα πράγματα είναι συγκλονιστικά. Προφανώς αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν και εργαζόμενους από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως και εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας, με κάποια δικαιώματα ισχυρότερα από μισθολογική άποψη. Παρόλα αυτά, σε ένα ποσοστό 46,95% αμείβονται με μισθό έως 800 ευρώ!

Οι επιλογές του κεφαλαίου όμως, προφανώς αποτυπώνονται με ακόμα πιο εύγλωττο τρόπο, αν συμπεριλάβουμε στα προηγούμενα στοιχεία και ένα ακόμα. Ότι από το 2009, ο αριθμός των εργαζόμενων με μεικτές αποδοχές πάνω από 5000 ευρώ το μήνα, δε φαίνεται να συρρικνώνεται, αλλά να διατηρείται. Πρόκειται για περίπου 20 -25 χιλιάδες εργαζόμενους μεγάλων εταιρειών του ιδιωτικού τομέα, τους πραγματικούς «αξιωματικούς» του κεφαλαίου στην οργάνωση της εργασίας.

Σε όλα αυτά τα στοιχεία, ας συμπεριλάβουμε τη μαύρη, χαμηλά αμειβόμενη εργασία, το πόσες συμβάσεις είναι ατομικές ή επιχειρησιακές, και θα αντιληφθούμε ακόμα καλύτερα την κατάσταση που επικρατεί.

Σε αυτό το έδαφος, η κυβέρνηση προετοιμάζει, μαζί με τους τοκογλύφους δανειστές, ένα νομοσχέδιο, που με τα στοιχεία που μέχρι τώρα έχουν βγει στο φως της δημοσιότητας, απελευθερώνει πλήρως το κεφάλαιο, για τη διαμόρφωση του εργατικού μισθού από μηδενική βάση, ακόμα και αν αυτό συμβαίνει με την επίφαση όποιας, θα θέλουν να ονομάζουν, σύμβασης. Μαζί φυσικά με το χτύπημα του συνδικαλισμού, ο οποίος ήδη, εξαιτίας της γραφειοκρατικοποίησης του, ιδιαίτερα στο ανώτατο επίπεδό του, και της υποταγής του στις κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια, έχει δυσφημιστεί, και συνοδεύεται από τη χαμηλή συμμετοχή των εργαζόμενων στα σωματεία τους.

Η ισχύς μιας πολιτικής γραμμής, αποδεικνύεται, και από το αντικειμενικό έδαφος το οποίο καλείται να εφαρμοστεί. Η πάλη που με επιμονή το Ε.Ε.Κ. προτείνει, για δουλειά για όλους με όρους που να ικανοποιούν τις ανάγκες των εργαζομένων, είναι αξεχώριστη από την πάλη για το πολιτικό πρόγραμμα του εργατικού κινήματος, για τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των βασικών τομέων της παραγωγής, ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για να περάσουν τα κλειστά εργοστάσια στα χέρια της εργατικής τάξης.

Οι αριθμοί που δημοσιοποίησε το Ι.Κ.Α., αποτυπώνουν όλη την έκταση του κοινωνικού προβλήματος στην Ελλάδα, δηλαδή της οικονομικής θέσης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, αλλά ταυτόχρονα θέτουν και το πολιτικό ζήτημα της επίλυσής του, από την άποψη της εργατικής εξουσίας.

Ταυτόχρονα, η προσπάθεια που θα πρέπει να γίνει για εγγραφή στα σωματεία, είναι σύμφυτη με αυτή για την πάλη να βρίσκονται τα συνδικάτα στα χέρια των εργαζομένων, σπάζοντας το συντεχνιασμό. Και κυρίως, χωρίς αναβολή, δημιουργία και ενίσχυση ανεξάρτητων κέντρων αγώνα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, που θα υποδέχεται και θα οργανώνει άμεσα, ανεξάρτητα από συνδικαλιστική ένταξη ή όχι, τις ανάγκες της τάξης για αγώνα.

Με 200 ή 400 ευρώ το μήνα, ή ακόμα και με 800, δεν μπορείς να έχεις σίγουρη στέγη, ποιοτική τροφή, ακόμα και περίθαλψη. Αυτό λένε τα στοιχεία που δημοσίευσε το Ι.Κ.Α. Η πάλη ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο, θα είναι μια πραγματική μάχη για τον καθορισμό των όρων που θέλουμε να ζήσουμε.

Νίκος Πελεκούδας