Άρθρα

Uncategorised

Απομνημονεύματα από το Άουσβιτς και Μπίρκεναου (Rosdolsky)

75 χρόνια από την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό
Απομνημονεύματα από το Άουσβιτς και Μπίρκεναου
Roman Rosdolsky

Πριν από 75 χρόνια, στις 27 Ιανουαρίου 1945, απελευθερώθηκε το στρατόπεδο θανάτου, το Άουσβιτς, από τον Kόκκινο σοβιετικό στρατό. Oι πρώτοι που εισήλθαν στο στρατόπεδο ήταν ένα τάγμα με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Ανατόλι Σαπίρο, έναν Ουκρανοεβραίο του Πρώτου Ουκρανικού Μετώπου του Κόκκινου Στρατού. Tο κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν σημαντικό μαρξιστή, μελετητή του Kεφαλαίου του Mαρξ, τον Roman Rosdolsky. Πρωτοδημοσιεύθηκε στην ουκρανική σοσιαλιστική εφημερίδα Oborona το 1956.
Ο Rosdolsky (1898-1967) ήταν από το 1915 δραστήριος νεαρός σοσιαλιστής στη Δυτική Ουκρανία και μέλος των Κύκλων του Drahomanov. Aργότερα έγινε ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Δυτικής Ουκρανίας. Tο 1925 αρνήθηκε να καταδικάσει τον Tρότσκυ και την Aριστερή Aντιπολίτευση και στα τέλη της δεκαετίας του 1920 διαγράφτηκε από το Kομμουνιστικό Kόμμα με εντολή του Στάλιν. Ο Rosdolsky ήταν υποστηρικτής της Αριστερής Αντιπολίτευσης και σ' όλη του τη ζωή υπερασπιστής των εθνικών δικαιωμάτων της Ουκρανίας.
Το 1942 ο Rosdolsky συνελήφθη από τη Γκεστάπο στην Κρακοβία όχι γιατί ήταν Eβραίος, αλλά γιατί παρείχε βοήθεια σε Εβραίους. Έτσι στάλθηκε στο Άουσβιτς. Eπιβίωσε και εδώ έχουμε μια σημαντική μαρτυρία για το στρατόπεδο του θανάτου.
Τα απομνημονεύματα του Rosdolsky δεν είναι μόνο μια διαθήκη γραμμένη μετά από τόση φρίκη, είναι επίσης κάτι απ' το οποίο η γενιά μας μπορεί να εμπνευστεί.
Η μετάφραση έγινε από τον ιστορικό Τζον-Πωλ Χίμκα.
Κρις Φορντ


Απομνημονεύματα απ' το Άουσβιτς και το Μπίρκεναου
Αγαπητέ Eκδότη της Oborona,
Σας ευχαριστώ πολύ που αναφέρατε στο περιοδικό σας το «Μουσείο Θανάτου στο Άουσβιτς». Επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω την ευκαιρία των παρατηρήσεών σας για να μοιραστώ με τους αναγνώστες της Oborona μερικές αναμνήσεις από την παραμονή μου στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.
Ο Αμερικανός ανταποκριτής, του οποίου τα λόγια του παραφράζεται, κάνει λάθος μόνο σε ένα σημείο: το Άουσβιτς δεν ήταν μόνο ένα «στρατόπεδο θανάτου» αλλά επίσης ένα τεράστιο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, με πολλά θυγατρικά στρατόπεδα εκτεινόμενα σε αξιοσημείωτη περιοχή· κατά μέσο όρο κρατούνταν περίπου 80.000 σκλάβοι του Γερμανικού Ράιχ. Ήταν ένα sui generis «κράτος εν κράτει,» με μια ολόκληρη σειρά βιομηχανικών, μεταλλευτικών και ακόμη και γεωργικών επιχειρήσεων. Στόχος του ήταν να απομυζεί όσο το δυνατόν περισσότερη εργασία απ' τους φυλακισμένους που εργάζονταν εκεί, με όσο το δυνατόν λιγότερα έξοδα για τη διατροφή τους. Μ' αυτήν την έννοια ολόκληρο το στρατόπεδο ήταν επίσης ένα τεράστιο «εργοστάσιο θανάτου» στο οποίο -ειδικά στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του (1940-42)- ο μέσος κρατούμενος δεν παρέμενε ζωντανός περισσότερο από τρεις ή τέσσερις μήνες.
Ευτυχώς για 'μένα, δεν μεταφέρθηκα στο Άουσβιτς πριν από τις αρχές του 1943, δηλαδή όταν το καθεστώς στο κεντρικό στρατόπεδο, το Άουσβιτς καθεαυτό, όπου υπήρχαν περίπου 15.000 φυλακισμένοι κατά μέσο όρο, είχε αρχίσει να χαλαρώνει. Αυτή η χαλάρωση φάνηκε, πάνω απ' όλα, από το γεγονός ότι μετά τον Μάιο του 1943 οι λεγόμενοι Kapos, Blockaltester και Stubendienste δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να σκοτώνουν ατιμωρητί τους κρατούμενους που ήταν υπό την εποπτεία τους· πριν απ' αυτή την ημερομηνία, οι δολοφονίες ήταν καθημερινό φαινόμενο. Οι Kapos, κ.λπ., ήταν κρατούμενοι, εν γένει επαγγελματίες εγκληματίες, που διορίζονταν από τις αρχές του στρατοπέδου για να διευθύνουν τις ομάδες εργασίας και να έχουν την ευθύνη για τους στρατώνες στους οποίους κατοικούσαμε. Αυτή η «μεταρρύθμιση» οφειλόταν κυρίως στην έλλειψη εργατικού δυναμικού που είχε αρχίσει να νοιώθει το Τρίτο Ράιχ· οι Χιτλερικοί αποφάσισαν να «εξοικονομήσουν» ανθρώπινο υλικό που ήταν ακόμα ικανό προς εργασία. Είναι αλήθεια ότι, ακόμη και κατά τους πρώτους μήνες του 1943 εξακολουθούσαν να στέλνουν ανάπηρους, ηλικιωμένους, αυτούς που ανάρρωναν από τύφο, και άτομα με πρησμένα πόδια ή χωρίς δόντια, στο κρεματόριο.
Εγώ ο ίδιος βρισκόμουν στο στρατόπεδο «νοσοκομείο» και έζησα δύο μεγάλης κλίμακας «διαλογές» στις οποίες οι Χιτλερικοί γιατροί «χτένισαν» τους ασθενείς, στέλνοντας αρκετές εκατοντάδες στους θαλάμους αερίων. Αλλά μέχρι τα μέσα του 1943 η συγκεκριμένη φρίκη είχε περάσει για εμάς, δηλαδή για τους λεγόμενους Άριους (μη Εβραίους), και μπορούσαμε να δηλώσουμε ασθένεια και να πάμε στο νοσοκομείο χωρίς να διακινδυνεύσουμε το θάνατο. Για τους ατυχείς Εβραίους όμως, και μόνο γι' αυτούς, αυτή η μεταρρύθμιση δεν ίσχυε. Ακόμη, μερικούς μήνες αργότερα, παρακολουθήσαμε ένα τρομακτικό θέαμα, καθώς δέκα περίπου φορτηγά πάρκαραν δίπλα στο στρατόπεδο και πήραν εκατοντάδες ανθρώπους απ' το νοσοκομείο, ντυμένους μόνο με τα πουκάμισά τους, για τους θαλάμους αερίου.

Αυτά για το κεντρικό στρατόπεδο στο Άουσβιτς, το οποίο -επαναλαμβάνω- κατά τη διάρκεια του 1943-44 άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο σαν τα συνήθη στρατόπεδα εργασίας των Ναζί, όπως το Νταχάου, το Οράνιενμπουργκ, και το Μπούχενβαλντ. Αλλά τρία χιλιόμετρα από εμάς βρισκόταν ένα τεράστιο θυγατρικό στρατόπεδο, το Μπίρκεναου (στα Πολωνικά: Μπρεζίνκα), όπου οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας ήταν εκατό τοις εκατό χειρότερες απ' τις δικές μας· είχε θαλάμους αερίων και έξι κρεματόρια όπου οι άνθρωποι σκοτώνονταν με δηλητηριώδες αέριο και τα πτώματα καίγονταν μέρα-νύχτα. Εδώ οι πύλες της κόλασης του Χίτλερ ήταν διάπλατα ανοιχτές.

Ακόμα και πριν φτάσω στο Άουσβιτς, το Μπίρκεναου είχε «τελειώσει» 16.000 επιλεγμένους σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου: αξιωματικούς του Κόκκινου Στρατού, πολιτικούς κομισάριους, Κομμουνιστές, διανοούμενους. Από αυτό το σύνολο της μεταφοράς μόνο πενήντα άτομα επέζησαν. Εδώ επίσης, αρκετές δεκάδες χιλιάδες «απείθαρχοι» Πολωνοί συνάντησαν το Γολγοθά τους. Κι αυτό ήταν ένα γιγάντιο νεκροταφείο για τον εβραϊκό πληθυσμό σχεδόν ολόκληρης της ηπειρωτικής Ευρώπης.
Για δύο ολόκληρα χρόνια, το 1943 και 1944, οι μεταφορές έφθαναν στο Μπίρκεναου με χιλιάδες Εβραίους από την Πολωνία, τη Σλοβακία, τη Βοημία, τη Νορβηγία, τις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ελλάδα. Μόνο ένα μικρό μέρος από αυτούς -ειδικοί όλων των ειδικοτήτων- επιλέχθηκαν για να εργαστούν στο στρατόπεδό μας και στο Μπίρκεναου. Οι υπόλοιποι και όλες οι γυναίκες και τα παιδιά, στάλθηκαν αμέσως στα αέρια. Ήταν τόσο καθημερινό φαινόμενο και το είχαμε τόσο συνηθίσει που αρχίσαμε να σημειώναμε ως μη συνηθισμένες εκείνες τις μέρες που δεν υπήρχαν μεταφορές Εβραίων και δεν ξεπηδούσαν φλόγες από τις καμινάδες των κρεματορίων.
Ο αναγνώστης θα ρωτήσει πώς τα ξέρω όλα αυτά. Δυστυχώς, όχι μόνο από συνομιλίες με άλλους κρατούμενους στο Άουσβιτς και Μπίρκεναου· υποχρεώθηκα να τα παρακολουθήσω. Από την άνοιξη του 1943 μέχρι το φθινόπωρο του 1944 εργάστηκα ως ξυλουργός στον δεύτερο όροφο ενός τεράστιου εργοστασίου, του Deutsche Ausrustungswerke, το οποίο βρισκόταν στο μέσο της απόστασης ανάμεσα στο κεντρικό στρατόπεδο και στο Μπίρκεναου. Τα μεγάλα παράθυρα του εργοστασίου κοίταζαν το Μπίρκεναου. Απ' αυτά βλέπαμε, ίσως εκατό βήματα από εμάς, το τέλος των σιδηροδρομικών γραμμών που οδηγούσαν στο Μπίρκεναου καθώς και πάνω απ' όλα, τις καμινάδες των κρεματορίων. Δε γινόταν να έχουμε καμία αμφιβολία για το τι συνέβαινε πέρα απ' τις πύλες της κόλασης του Μπίρκεναου.
Δεν έχει νόημα να εισέλθουμε σε όλα όσα βιώσαμε και πώς γεράσαμε μέσα σε ενάμισι χρόνο. Θα περιγράψω απλώς την πιο τρομερή περίοδο, τη λεγόμενη «ουγγρική δράση» του καλοκαιριού του 1944.
Απ' τις 4 Μαΐου του ίδιου έτους, και κάθε μέρα στη συνέχεια, τέσσερα ή πέντε μεγάλα φορτία τρένων με Ούγγρους Εβραίους έφθαναν στις γραμμές μπροστά στα παράθυρά μας. Ξεφορτώνονταν βιαστικά και ό,τι δέματα είχαν τους τα έπαιρναν. Στη συνέχεια έρχονταν οι άνδρες των SS και χώριζαν τους νεοαφιχθέντες σε δύο ομάδες, χωρίζοντας τους άνδρες απ' τις γυναίκες και τα παιδιά. Τους κυνηγούσαν όλους στα «ντους», δηλαδή στους θαλάμους αερίων. Αμέσως μετά μια ειδική ομάδα εργασίας έψαχνε τα δέματα, αφαιρώντας τα τρόφιμα και τα ρούχα, αναζητώντας χρήματα και χρυσό. Οι στρατώνες αυτής της ομάδας εργασίας χωρίζονταν απ' το εργοστάσιό μας μόνο από έναν ξύλινο φράκτη. Η ομάδα απαρτιζόταν από αρκετές δεκάδες νεαρές φυλακισμένες γυναίκες, που η καθεμία απ' αυτές φορούσε ένα κόκκινο μαντήλι στο κεφάλι της. Τους επιτρεπόταν να φάνε όποια ευπαθή τρόφιμα έβρισκαν στα δέματα. Αυτή η τρομακτική ομάδα εργασίας γενικά αναφερόταν ως «Καναδάς».
Ως την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου η αυλή του «Καναδά» ήταν ήδη γεμάτη με δέματα. Βασανιζόμασταν πάντα από την πείνα και οι πιο τολμηροί κρατούμενοι ανάμεσά μας άρχισαν να κλέβουν αυτά τα δέματα πίσω απ' το φράχτη. Την ίδια στιγμή, ο καπνός άρχισε να βγαίνει από τα έξι κρεματόρια. Κι αυτό δεν ήταν όλο. Μόλις δίπλα από το Μπίρκεναου, στα δεξιά μας, υπήρχε ένα δάσος με σημύδες (εξ ου και το όνομα Μπρεζίνκα/Μπίρκεναου [Σ.τ.Μ:Στα Γερμανικά η σημύδα είναι Birken,στα Πολωνικά Brzoza]). Μια τεράστια φωτιά άρχισε να καίει στο δάσος, με τις φλόγες να εναλλάσσονται με παχύ, κιτρινογκρί καπνό. Λίγες μέρες αργότερα ανακαλύψαμε τι συνέβαινε: τα κρεματόρια δε μπορούσαν να διαχειριστούν τα χιλιάδες πτώματα, οπότε σκάφτηκε ένας βαθύς λάκκος στο δάσος του Μπίρκεναου για να κάψουν τα άτυχα θύματα. Κάποια στιγμή στο τέλος του Μαΐου το εργοστάσιό μας έλαβε μια διαταγή να εφοδιάσει το Μπίρκεναου με μια δωδεκάδα περίπου σιδερένια άγκιστρα μήκους τεσσάρων μέτρων. Στον τίτλο της παραγγελίας, τον οποίο διάβασα με τα μάτια μου, έλεγε: Ungarische Aktion [Oυγγρική Δράση].
Πράγματι, σήμερα [1956, Σ.τ.M.] και στις δύο πλευρές του «σιδηρού παραπετάσματος» σχεδιάζονται και κατασκευάζονται βόμβες που μπορούν να καταστρέψουν και να κονιορτοποιήσουν πολλούς ανθρώπους σε διάστημα ενός λεπτού. Αλλά το Τρίτο Ράιχ δε γνώριζε ακόμα τις ευλογίες της σύγχρονης τεχνολογίας.
Πώς όλα αυτά τα δεινά επηρέασαν τη ζωή της ομάδας εργασίας μας; Φανταστείτε: σειρές τραπεζιών εργασίας, στα οποία στέκονταν οι ξυλουργοί μας, θλιμένοι όσο δεν πάει άλλο, «πιο μαύροι από τη μαύρη γη» - κυρίως οι Γάλλοι Εβραίοι και Πολωνοί. Κανείς δε μιλάει. Όλα τα μάτια επικεντρώνονται στο δάσος του Μπίρκεναου και στα κρεματόρια. Μόνο που και που κάποιος γελάει πικρά, υστερικά και στη συνέχεια σκουπίζει δάκρυα από τα μάγουλά του. Ήταν αδύνατο να ανοίξουμε το παράθυρο, καθώς ο αέρας ήταν εντελώς διαποτισμένος από την ανυπόφορη, ασφυκτική οσμή της καμένης σάρκας. "Ich rieche, rieche Menschenfleisch («Μυρίζω, μυρίζω ανθρώπινη σάρκα»), μου λέει ο φίλος μου ο Λούντβιχ, ένας Αυστριακός, χρησιμοποιώντας τα λόγια μιας μάγισσας ενός από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Μόνο που η μάγισσα μύριζε στον αέρα τη μυρωδιά των δύο παιδιών, κι εμείς μυρίζαμε τη μυρωδιά των καμένων πτωμάτων, χιλιάδων πτωμάτων.
Αλλά η ανθρώπινη φύση είναι σκληρή, εκπληκτικά σκληρή. Κάθε μέρα πηγαίναμε στο εργοστάσιό μας, ατενίζαμε την αιματηρή πυράκτωση του δάσους του Μπίρκεναου, και κανείς μας δεν τρελάθηκε, κανένας μας δεν αυτοκτόνησε. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να διασκεδάσουμε κάθε ελπίδα να αποφύγουμε το θάνατο στους θαλάμους αερίων; Εξάλλου, ήμασταν μάρτυρες ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία! Ένας από τους ξυλουργούς μας μου είπε: «Σήμερα είναι αυτοί [οι Ούγγροι Εβραίοι], αύριο είμαστε εμείς [οι Εβραίοι ειδικοί στο στρατόπεδο] και μεθαύριο εσείς [όλοι οι μη Εβραίοι].» Και αυτή η ανάλυση του θέματος μας εξέπληξε όλους ως η μοναδική ορθολογική από την άποψη των Χιτλερικών, η μόνη δυνατή. Πώς αλλιώς να απαλλαγούν από τους μάρτυρες του εγκλήματός τους; Μόνο μια ελαφρά ελπίδα τρεμόσβηνε στις καρδιές μας: ότι η κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ θα έπιανε αυτά τα τέρατα εξ απίνης, προτού μπορέσουν να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους και ότι το τελευταίο λεπτό ο φόβος της τιμωρίας θα παρέλυε τα χέρια τους. Όμως, καθ' όλη τη διάρκεια του Αυγούστου, εμείς οι ίδιοι έπρεπε να σκάψουμε ένα μεγάλο λάκκο στο κεντρικό στρατόπεδο, ακριβώς όπως αυτόν που είχε σκαφτεί στο δάσος του Μπίρκεναου. Επισήμως ονομάστηκε Luftschutzkeller (υπόγειο αεροπορικής επιδρομής), αλλά δεν υπήρχε ούτε ένας κρατούμενος σ' ολόκληρο το στρατόπεδο που να ξεγελαστεί απ' αυτό το όνομα.
Για εμένα προσωπικά, η κόλαση του Άουσβιτς έληξε απροσδόκητα. Τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου, συμπεριλήφθηκα σε μια μεταφορά Πολωνών και Σοβιετικών κρατουμένων από το Άουσβιτς στο Ράβενσμπρουκ, κοντά στο Βερολίνο. Όταν μας οδήγησαν στα βαγόνια, συνεχίζαμε ακόμα να σκεφτόμαστε ότι επρόκειτο να μας μεταφέρουν στο Μπίρκεναου, στους θαλάμους αερίων. Αλλά η αμαξοστοιχία μας κινήθηκε δυτικά και η λάμψη από τα κρεματόρια εξαφανίστηκε από τα μάτια μας. Aρχίσαμε να αναπνέουμε φρέσκο, μη δηλητηριασμένο αέρα. Και παρόλο που γνωρίζαμε ότι ο θάνατος περιμένει όλους τους φυλακισμένους στα στρατόπεδα του Χίτλερ, ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι, σαν τα παιδιά, γιατί είχαμε αρπαχθεί από την κόλαση του Άουσβιτς.
Γιατί γράφω γι' αυτά; Γιατί να ξανανοίγω παλιές πληγές; Επιτρέψτε μου να θυμηθώ ένα μικρό επεισόδιο. Ήταν στο στρατόπεδο, μια Κυριακή, μετά το μεσημεριανό. Μια ομάδα κρατουμένων βρισκόταν στις κουκέτες τους και μιλούσαν για το τέλος του πολέμου, το οποίο περίμεναν ότι πλησιάζει. Ένας νεαρός Πολωνός, ο Kazik, στράφηκε σ' έναν παλιότερο κρατούμενο, τον οποίο όλοι ονόμαζαν «καθηγητή» και τον ρώτησε: «Καθηγητά, τι θα γίνει το Άουσβιτς μετά τον πόλεμο;»
«Τι λες να γίνει;» απάντησε ο καθηγητής. «Θα πάμε σπίτι.»
« Μη λες ανοησίες καθηγητά», είπε ο Kazik. «Κανείς δε θα φύγει ζωντανός από 'δω πέρα».

«Αυτό είναι αλήθεια», είπε ο καθηγητής. «Όμως, οι ζωντανοί δεν πρέπει να εγκαταλείπουν την ελπίδα [λόγια του Πολωνού ποιητή Γιούλιους Στοβάτσκι]! Κι όσον αφορά το ίδιο το Άουσβιτς, η νέα Πολωνία θα χτίσει εδώ ένα μεγάλο μουσείο και για χρόνια θα το επισκέπτονται αντιπροσωπείες απ' όλη την Ευρώπη. Σε κάθε πέτρα, σε κάθε μονοπάτι, θα βάλουν ένα στεφάνι: γιατί κάθε ίντσα αυτής της γης είναι ποτισμένη με αίμα. Κι αργότερα, όταν καταρρεύσουν οι στρατώνες, όταν οι δρόμοι χορταριάσουν κι εμείς ξεχαστούμε, θα υπάρξουν νέοι και ακόμα χειρότεροι πόλεμοι, και ακόμη χειρότερες κτηνωδίες. Επειδή η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά δύο δυνατότητες: είτε να βρει μια καλύτερη κοινωνική τάξη ή να χαθεί στη βαρβαρότητα και τον κανιβαλισμό.»

Ο άτυχος καθηγητής επαναλάμβανε τα λόγια που είχε ήδη πει ο σοσιαλιστής στοχαστής Φρίντριχ Ένγκελς 80 χρόνια πριν. Τα είχα ακούσει αρκετές φορές πριν απ' τον πόλεμο. Αλλά στις κουκέτες του Άουσβιτς ακούγονταν πιο πραγματικά και πιο σωστά από ποτέ άλλοτε. Και ποιος σήμερα, μετά απ' όλα τα Άουσβιτς, τις Κολιμά και τις ατομικές βόμβες, μπορεί να αμφισβητήσει την αλήθεια αυτών των λέξεων;

Μετάφραση Γιάν. Σιμ.

Xτυπάνε τις κλαδικές συμβάσεις, στοχεύουν στις συλλογικές αντιστάσεις

Δεν έκλεισε δύο μήνες στην κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία και ήδη δείχνει τα ''δόντια'' της στην εργατική τάξη.

Ο λόγος για τις διατάξεις τις οποίες ενσωμάτωσε ο Υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης στο ''αναπτυξιακό'' νομοσχέδιο το οποίο κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα στο πεδίο του Εργασιακού.
 
Χωρίς να έχει κάνει καμία σχετική «προειδοποίηση» τόσο στις προεκλογικές, όσο και στις προγραμματικές θέσεις της, η ΝΔ προχωρά σε μία δέσμη μέτρων -οι οποίες εφόσον περάσουν από τη Βουλή και εφαρμοσθούν στην πράξη- θα πάνε τις εργασιακές σχέσεις πίσω και από εκείνη την κατάσταση στην οποία την οδήγησαν τα Μνημόνια.
 
Βασικά χαρακτηριστικά της σχετικής δέσμης είναι η υπερίσχυση των επιχειρησιακών ακόμα και των ατομικών συμβάσεων εργασίας έναντι των κλαδικών συμβάσεων, η υπερίσχυση των τοπικών έναντι των εθνικών κλαδικών συμβάσεων και, τέλος, ο αυστηρός κρατικός έλεγχος της αντιπροσωπευτικότητας των κλαδικών συμβάσεων πριν  αυτές κηρυχθούν ως υποχρεωτικές και για τα μη μέλη των κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων.
 
Συγκεκριμένα, τα νέα μέτρα της κυβέρνησης προβλέπουν ότι :

Οι όροι εργασίας των απασχολούμενων σε ορισμένες επιχειρήσεις (π.χ. Νομικά Πρόσωπα, επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας, επιχειρήσεις με σοβαρά οικονομικά προβλήματα) μπορούν να εξαιρούνται από τους όρους των συλλογικών συμβάσεων του κλάδου στον οποίο δραστηριοποιούνται.
Συνεπώς σε μία επιχείρηση μπορεί να υπογραφεί συλλογική σύμβαση με βασικό μισθό κάτω από εκείνο που προβλέπει η συλλογική σύμβαση που υπογράφηκε στον κλάδο που αυτή ανήκει. Το μέτρο αυτό θα ανατρέψει ντε φάκτο τις αρχές της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων, αλλά και της υπερίσχυσής τους έναντι των επιχειρησιακών συμβάσεων, τις οποίες επανέφερε η προηγούμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) τον Αύγουστο του 2018, μετά την ολοκλήρωση του 3ου Μνημονίου.
Υπενθυμίζεται πως από το 2012, στα πλαίσια του 2ου Μνημονίου -αλλά και εν μέσω της πιο βαθιάς ''βουτιάς'' του ελληνικού καπιταλισμού στη χρεοκοπία-  οι προαναφερθείσες αρχές τέθησαν σε αναστολή με απόφαση της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ). Αν και η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ δεν θέτει πάλι σε αναστολή τις εν λόγω αρχές, στην πράξη τις ακυρώνει, βάζοντας θεσμικά εμπόδια για την υλοποίησή τους. Από αυτήν την άποψη η κυβέρνηση Μητσοτάκη -και μάλιστα σε συνθήκες ''εξόδου'' της Ελλάδας από τα Μνημόνια και οικονομικής ''ανάκαμψης''- με την παρέμβαση αυτή, όχι μόνο καταργεί τις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα αυτό, αλλά πάει ένα βήμα παραπέρα τις μνημονιακές ρήτρες προς την κατεύθυνση του ''νεοφιλελευθερισμού''.

Οι εθνικές συλλογικές συμβάσεις δεν θα υπερισχύουν έναντι των τοπικών συλλογικών συμβάσεων ενός κλάδου.
Αυτό σημαίνει πως π.χ. σε ένα νομό (σ.σ. περιφερειακή ενότητα) της χώρας θα μπορεί να υπογραφεί μία τοπική κλαδική συλλογική σύμβαση (π.χ. στον τουρισμό) η οποία να προβλέπει βασικό μισθό χαμηλότερο από εκείνο που προβλέπει η εθνική συλλογική σύμβαση που ισχύει για όλη τη χώρα.  
Πρόκειται για μια πρωτοφανή αντεργατική παρέμβαση, η οποία ξεπερνά κάθε προηγούμενη παρέμβαση ακόμα και στα πλαίσια των Μνημονίων. Στο 2ο Μνημόνιο, τέθηκε μεν γενικά σε αναστολή η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων, αλλά δεν αμφισβητήθηκε θεσμικά η υπερίσχυση των εθνικών έναντι των τοπικών κλαδικών συμβάσεων.  
Θα συσταθεί στο Υπουργείο Εργασίας Μητρώο Μελών τόσο για τις εργοδοτικές, όσο και για τις εργατικές ενώσεις, προκειμένου να διασφαλισθεί η «αντιπροσωπευτικότητα» των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων. Υπενθυμίζεται πως με διάταξη την οποία πέρασε η προηγούμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) προβλεπόταν πως για να κηρυχθουν οι όροι μιας κλαδικής σύμβασης ως υποχρεωτικοί και για τα μη μέλη της κλαδικής εργοδοτικής ένωσης, θα πρέπει στα μέλη τής εν λόγω ένωσης να εργάζεται το 51% των εργαζομένων του κλάδου. Μόνο έτσι, θα θεωρείται ότι η εργοδοτική ένωση αντιπροσωπεύει ''δημοκρατικά'' τον κλάδο και έτσι μπορεί να επιβάλλει τους όρους της σύμβασης που υπογράφει με το κλαδικό σωματείο και στα μη μέλη της.
Ωστόσο, δεν υπάρχει ως σήμερα, ένα ''μηχανισμός'' ελέγχου αυτής της ''αντιπροσωπευτικότητας''. Πάει, λοιπόν, να τον στήσει η κυβέρνηση της ΝΔ, για να εμποδίσει ουσιαστικά όχι μόνο την υποχρεωτική ισχύ των κλαδικών συμβάσεων, αλλά την υπογραφή αυτών των ίδιων των συμβάσεων.

Με δυο λόγια, η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να θεσμοποιήσει την εργασιακή «ζούγκλα» που έφερε η χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού, μετά το 2010. Το κάνει αυτό αποδεχόμενη όλες τις κατά καιρούς συστάσεις της Κομισιόν και, προπαντός, του ΔΝΤ καθόλη τη διάρκεια της περασμένης δεκαετίας.  Απολύτως σύμφωνος προς αυτήν την κατεύθυνση είναι και Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), ο οποίος δημοσίως, το προηγούμενο διάστημα, είχε ταχθεί υπέρ της πλήρους απορρύθμισης της αγοράς εργασίας. Αποδεικνύεται -και στην περίπτωση του εργασιακού- πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μία ακραιφνώς «νεοφιλελεύθερη» κυβέρνηση που  στόχο έχει να περάσει σε βάρος του λαού ό,τι δεν μπόρεσαν να περάσουν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και προπαντός εκείνες της περιόδου 2010-2014. Σε πολιτικό επίπεδο, οι νέες εργασιακές παρεμβάσεις δείχνουν την αντίληψη της Δεξιάς, σύμφωνα με την οποία για να μην χρεοκοπήσει ξανά ο ελληνικός καπιταλισμός θα πρέπει τώρα να περάσουν εκείνα τα (''νεοφιλελεύθερα'') μέτρα τα οποία θα τον καταστήσουν ''ανταγωνιστικό''. Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για μία επιχείρηση ''ρεβάνς'' της Δεξιάς και των Ελλήνων καπιταλιστών ενάντια στο εργατικό κίνημα και την αριστερά. Υπαγορεύεται προπαντός από τις σημερινές  κατεπείγουσες ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού, ο οποίος -παρά την ''έξοδο'' από τα Μνημόνια- δεν ξεπέρασε τη χρεοκοπία του, ούτε μπορεί να αντέξει τις πιέσεις της όψιμης, βαθύτερης από το 2008/9, παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.
Πάνω από όλα, οι σχεδιαζόμενες κυβερνητικές παρεμβάσεις δεν έχουν στο στόχαστρο απλά και μόνο τις κλαδικές συλλογικές διαπραγματεύσεις -οι οποίες ειδικά την τελευταία 10ετία παρήκμασαν όχι μόνο λόγω της μνημονιακής αναστολής τους αλλά και λόγω των κοινωνικών και πολιτικών συνεπειών της χρεοκοπίας- αλλά γενικότερα τις συλλογικές διαδικασίες διεκδίκησης της εργατικής τάξης, ενώ παράλληλα επιδιώκουν τον κρατικό έλεγχο του συνδικαλισμού (μέσω των ''Μητρώων Μελών''). Για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύεται πως η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων βαδίζει χέρι-χέρι με την κρατική επιβολή. Υπενθυμίζεται πως ήταν η κυβέρνηση της ΝΔ που το 2013 πέρασε νόμο με τον οποίο έδιδε στο Κράτος -και όχι στους ''κοινωνικούς εταίρους'' όπως ίσχυε έως τότε- τη δικαιοδοσία του καθορισμού του εθνικού κατώτατου μισθού. 

Δ.Κ.

Πρωτοφανείς δηλώσεις του Ν. Σοφιανού

Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου

Πρωτοφανείς ρατσιστικές δηλώσεις από τον Νίκο Σοφιανό του ΚΚΕ. Ζητά εκκένωση των καταλήψεων για πρόσφυγες και ένταση της αστυνομικής καταστολής προσφύγων και μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας.
Ο δημοτικός συνδυασμός Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα (ΑΑ), πήρε μέρος σε μια συγκέντρωση κατοίκων που είχε οργανώσει την Πέμπτη, 9/5, ο εξωραϊστικός πολιτιστικός σύλλογος της περιοχής Αγ. Παύλου/Σταθμού Λαρίσης. 

Η συγκέντρωση, στην οποία παραβρέθηκαν αρκετοί κάτοικοι της περιοχής, έγινε στην πλατεία γύρω από την εκκλησία του Αγ. Παύλου, η οποία βρίσκεται λίγες εκατοντάδες μέτρα από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής (που είναι απέναντι από τον σταθμό Λαρίσης).
Είχαν κληθεί, με επίσημη πρόσκληση, μόνο τέσσερις υποψήφιοι δήμαρχοι, ο Μπακογιάννης, ο Ηλιόπουλος, ο Γερουλάνος και ο Σοφιανός του ΚΚΕ. Έγινε, ωστόσο, δεκτό από τους οργανωτές, μετά από «επίμονο αίτημα» της ΑΑ, να πάρει κανονικά το λόγο και η Ντίνα Ρέππα. 

Τέθηκαν από τους οργανωτές (όπως και εν συνεχεία από παρεμβαίνοντες κατοίκους) μια σειρά από ερωτήματα, που είχαν να κάνουν με ζητήματα ασφάλειας στην καθημερινότητα και με την εγκληματικότητα, με τα ερειπωμένα και ετοιμόρροπα, διατηρητέα, ή μη, κτίρια (είναι γεμάτη η περιοχή αυτή και όχι μόνο αυτή), για τα πεζοδρόμια και τους δρόμους, για την πιο επωφελή χρήση διαφόρων κτιρίων, για τα σχολεία, για τους τοξικοεξαρτημένους της πλατείας Βάθη, για την αυξανόμενη παρουσία προσφύγων και μεταναστών, για την διάσπαρτη λειτουργία διαφόρων ΜΚΟ που σχετίζονται με το προσφυγικό κ.λπ.

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ν’ αναφερθεί κανείς στα όσα είπαν οι υποψήφιοι, που ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας, κυμαίνονταν από την κλασικά προεκλογικού χαρακτήρα υποσχετική φρασεολογία, γενικολογία και αοριστολογία, μέχρι το σερβίρισμα, με την κατά το δυνατόν πιο ήπια μορφή, της «κλεισθενικής», φορομπηκτικής, «μετα»μνημονιακής διαχείρισης, η οποία είναι προδιαγεγραμμένη ανεξάρτητα από το ποιος θα βγει δήμαρχος - με έμφαση, φυσικά, στο ζήτημα της ασφάλειας και την ενίσχυση της αστυνόμευσης όλων των ειδών με την δημοτική αστυνομία, την ΕΛ.ΑΣ κ.λπ.  

Εννοείται ότι ξεχώρισε η παρέμβαση τη Ντίνας Ρέππα: έγινε με τρόπο που πραγματικά ακουμπούσε, και απαντούσε (κάτω από ένα ριζικά διαφορετικό πρίσμα και οπτική) στην «αυθόρμητη συνείδηση» των παρευρισκομένων κατοίκων, στα όποιας μορφής ξενόφοβα αντανακλαστικά, στον διάχυτο φόβο και στο βαθύ αίσθημα ανασφάλειας, που διαπερνά τις ζωές όλων και πηγάζει από την βαθιά και αξεπέραστη κρίση του συστήματος, αλλά που, ως πρώτη, αυθόρμητη αντίδραση, προβάλλεται, στον «άλλο», στον διπλανό, στον εξαρτημένο, στον πρόσφυγα. Και είναι σημαντικό ότι, παρ’ ότι δεν είχε επίσημα προσκληθεί και η παρουσία της στο «πάνελ» ήταν «εμβόλιμη», στο τέλος χειροκροτήθηκε και πλησιάστηκε για συζήτηση από πολλούς/ές.

Πέρα από αυτό, όμως, αν έχει κάτι πραγματική σημασία να συγκρατήσει κανείς από την εκδήλωση αυτή δεν είναι άλλο από τη παρέμβαση του Σοφιανού, που κυριολεκτικά, αν και ξέρουμε πολύ καλά τι είναι σταλινισμός, μας άφησε όλους και όλες εμβρόντητους/ες. Είπε ο Σοφιανός (κατά λέξη):
- Μια συμμορία Βορειοαφρικανών λυμαίνεται το κέντρο.
- Γιατί δεν παρεμβαίνει η αστυνομία να ελευθερώσει τους κατειλημμένους χώρους, τα κτίρια στην Αχαρνών 22, στην Αχαρνών  και Σουμερλή και το Plaza - έτσι το είπε, Plaza (είναι το City Plaza. Και, όπως γνωρίζομε όλα αυτά τα κτίρια είναι καταλήψεις που φιλοξενούν πρόσφυγες).
-Η Αχαρνών, από πλ. Βάθης μέχρι Αγ. Παντελεήμονα είναι μια μακριά Λαϊκή Αγορά… γιατί δεν παρεμβαίνει η αστυνομία; (υπ’ όψιν ότι πρόκειται για την περιοχή όπου, από πολλά χρόνια, έχουν καταστήματα μετανάστες, πολλοί/ές Ρομά πουλούν στο δρόμο διάφορα τρόφιμα, λαχανικά, φρούτα κ.λπ.).
Η όποια εγκληματικότητα και παραβατικότητα, για τον Σοφιανό, οφείλεται στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. Σ’ αυτούς μόνο αναφέρθηκε.
Δεν νομίζουμε ότι χρειάζονται κάποιο ιδιαίτερο σχόλιο (γιατί μιλούν από μόνες τους) αυτές οι πρωτοφανείς, ρατσιστικές δηλώσεις του Σοφιανού, μέλους του Π.Γ. του ΚΚΕ - δηλαδή, δηλώσεις του ΚΚΕ. 
Ο όρος «σταλινοφασίστας» πιθανόν να θεωρείται από πολλούς, «πολιτικά και επιστημονικά» ως  «μη ορθός». Απλώς, όταν ακούς τον Σοφιανό, σου «βγαίνει» αυθόρμητα…
Πάντως, ο επίλογος στην παρέμβαση της Ντίνας Ρέππα (την οποία ακολούθησε το χειροκρότημα), αφού σχολίασε τα περί των ερειπωμένων κτιρίων, που σχεδόν όλα μπορούν να διατηρηθούν, ν’ αναπλαστούν και να γίνουν κατοικίες για άστεγους, πρόσφυγες κ.λπ., ήταν ότι «ένα μόνο κτίριο πρέπει να κατεδαφιστεί, τα γραφεία της μιας και μόνης εγκληματικής οργάνωσης στην περιοχή, που είναι η Χρυσή Αυγή». 

Αργεντινή: ένα γιγάντιο κενό εξουσίας

Αργεντινή: ένα γιγάντιο κενό εξουσίας
των Μέρτ Κρούκερ και Σουνγκούρ Σαβράν*


Οι προκριματικές εκλογές (PASO) της 11ης Αυγούστου έχουν δημιουργήσει μια χωρίς προηγούμενο κατάσταση στην Αργεντινή. Σε μια χώρα που έχει καταστραφεί από μια βαθειά οικονομική κρίση, για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα, η κυβέρνηση Μάκρι αναζητούσε μια δεύτερη θητεία με σκοπό την συνέχιση της συνεργασίας της με το ΔΝΤ προκειμένου να φορτώσει ολόκληρο το βάρος της κρίσης στους ώμους των εργατικών μαζών, εκπληρώνοντας έτσι τις υποσχέσεις της στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και την εγχώρια μπουρζουαζία. Ο κύριος αντίπαλός της ήταν η Κιρχνερική πτέρυγα του ιστορικού Περονικού κινήματος. Η Κριστίνα Φερνάντες Κίρχνερ, δύο φορές πρόεδρος έως ότου ο Μάκρι ανέλαβε το 2015, ήταν o αποδιοπομπαίος τράγος για τη διεθνή μπουρζουαζία, υποτίθεται εξαιτίας της αριστερής της τοποθέτησης. Υπολογίζοντας τις συγκεκριμένες περιστάσεις της ημέρας, αυτή η αστή πολιτικός τοποθέτησε ένα λακέ του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, τον συνώνυμό της Αλμπέρτο Φερνάντες, ως υποψήφιό της. Το "Frente de Todos" (Μέτωπο για Όλους), έτσι έγινε ο κύριος αντίπαλος στο "Cambiemos" (Ας Αλλάξουμε) του Μάκρι.
Υπήρξαν διαφορετικές γνώμες όσον αφορά στις ευκαιρίες του Frente de Todos, αλλά στην αντίληψή μας δεν υπέπεσε ούτε μια ψυχή που θα μπορούσε να έχει έστω και την υπόνοια αυτού που τώρα έχουμε ως το τελικό αποτέλεσμα. Αν και οι PASO είναι προκριματικές, επίσης υποδηλώνουν την ισχυρή υποστήριξη που κάθε κόμμα έχει για τις επερχόμενες εκλογές τον Οκτώβριο. Έναντι της δυσπιστίας και της έκπληξης όλων, το λεγόμενο «εισιτήριο Φερνάντες-Φερνάντες» (ή F-F) ξεπέρασε το μέτωπο του Μάκρι με ένα εύρος περισσότερο των 15 εκατοστιαίων μονάδων (κοντά στο 47% έναντι σε 31). Από την στιγμή που ο κανόνας του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Αργεντινή είναι 45% συν ένα για την εκλογή προέδρου (έναντι του ορίου των 50% για την πλειοψηφία σε άλλες χώρες), αν αυτές ήταν οι επίσημες εκλογές, το δίδυμο F-F, με άλλα λόγια ο Αλμπέρτο Φερνάντες, θα ήταν τώρα στο προεδρικό μέγαρο.
Τα εκλογικά αποτελέσματα έχουν έτσι παίξει ένα άσχημο παιχνίδι για την Αργεντίνικη μπουρζουαζία και όχι μόνο. Τα αποτελέσματα έχουν θέσει την Αργεντίνικη μπουρζουαζία σε ένα δίλημμα: η Αργεντινή έχει τώρα δύο κεφαλές κυβέρνησης, τη μία, τον Μάκρι, χωρίς καμία λαϊκή εντολή και την άλλη, τον Φερνάντεζ, χωρίς καμιά επίσημη εξουσία. Ο ένας που δεν έχει εντολή επιμένει να παραμείνει στην εξουσία και ο άλλος που έχει την εντολή από τον λαό την αποφεύγει.
Για να το βάλουμε με άλλο τρόπο, το νόημα της λαϊκής ψήφου είναι όσο πιο δυνατό και καθαρό γίνεται: αυτές οι PASO είναι το Ελληνικό δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 σε μια άλλη ήπειρο και με άλλη όψη. Σε αυτήν την περίσταση ο Ελληνικός λαός αρνήθηκε τον τρίτο γύρο της λιτότητας που επιβλήθηκε από την Τρόικα  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Τώρα, ο λαός της Αργεντινής είπε ένα ηχηρό "Νο" (ένα ισχυρό "Όχι" (ελληνικά στο πρωτότυπο, Σ.τ.M., για να γίνει η αναφορά στο Ελληνικό δημοψήφισμα) στο ΔΝΤ και τις πολιτικές λιτότητας του Μάκρι σε συνεργασία με αυτό. Αλλά το θεσμικό καθεστώς είναι τέτοιο που αυτός ο ηττημένος πρόεδρος, ένας αληθινός πιστός στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και την νεοφιλελεύθερη στρατηγική της επίθεσης στην εργατική τάξη, έχει το νόμιμο δικαίωμα να μείνει στην εξουσία μέχρι τις 10 Δεκέμβρη, δηλαδή για μια πλήρη τετράμηνη περίοδο μετά από την ημερομηνία των PASO! Αν η λέξη δημοκρατία έχει οποιοδήποτε νόημα, αυτός ο πρόεδρος πρέπει να φύγει γιατί δεν έχει άλλο την λαϊκή εντολή να περάσει τις τύπου ΔΝΤ πολιτικές του. Αλλά έχει γραπωθεί από την εξουσία και λέει ότι θα παλέψει μέχρι τέλους. Υποψιάζεται κανείς ότι αυτό το "τέλος", είναι το τέλος της Αργεντίνικης οικονομίας, όπως αμέσως μετά τις PASO, φάνηκε με την φυγή κεφαλαίων που συνοδεύτηκε από μια βουτιά του πέσο και άλλα νοσηρά συμπτώματα.
Για να το θέσουμε διαφορετικά, το νόημα της λαϊκής ψήφου είναι δυνατό και καθαρό όσο τίποτε: από την μία πλευρά της εξίσωσης είναι ο Αλμπέρτο Φερνάντες και η φαιά εξοχότητα του Frente de Todos, Κριστίνα Φερνάντες. Έχουν την ηθική υποστήριξη και την λαϊκή εντολή να κυβερνήσουν την χώρα, αλλά αποφεύγουν την εξουσία όπως την πανούκλα. Ο Αλμπέρτο Φερνάντες πιέζεται από την Αργεντίνικη μπουρζουαζία να πει δυνατά ότι θα διαχειριστεί την οικονομία της Αργεντινής "λογικά", δηλαδή σε συμφωνία με την καπιταλιστική "ορθολογικότητα", ή τουλάχιστον να συμπεριλάβει την υποψήφιά του "οικονομική ομάδα", που σημαίνει, φυσικά, ότι αναμένεται να βάλει μια λίστα λακέδων των "χρηματιστικών αγορών", ή, με άλλα λόγια της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας. Ωστόσο, αυτό θα γίνει προφανώς ένα μειονέκτημα για τον Φερνάντες, για να μην χάσει κάποια από την λαϊκή υποστήριξη προς τις δυνάμεις στα αριστερά του (περισσότερο από όσο σε μια στιγμή), θέλοντας επίσης από τον Μάκρι να καθαρίσει το χάος που προκύπτει από την συνολική αποκήρυξη της θητείας του από τις μάζες, πριν ο τελευταίος φύγει, έτσι ώστε αυτός, να μπορεί να αρχίσει μια πολύ πιο εύκολη δουλειά και όχι με το καθάρισμα του ναυαγίου.
Έτσι η εξουσία στην Αργεντινή έχει γίνει μία φλεγόμενη μπάλα για τις κύριες αντιμαχόμενες αστικές δυνάμεις. Υπάρχει ένα κενό εξουσίας γιατί κανείς άλλο πια δεν αναγνωρίζει καμιά αξιοπιστία στον Μάκρι και εξαιτίας του ότι ο ίδιος ο Φερνάντεζ φοβάται του θανατά να κρατήσει τους μοχλούς της εξουσίας, ακόμα και εν μέρει. Αυτή είναι μια εθνική κρίση με την έννοια με την οποία ο Λένιν χρησιμοποίησε τον όρο.
Η Αργεντίνικη αριστερά  
Αυτή η μοναδική κατάσταση δεν έχει διαμορφωθεί σε οποιαδήποτε χώρα. Αν ήταν σε μια χώρα χωρίς μαχητική εργατική παράδοση, με έλλειψη σοσιαλιστικού κινήματος σημαντικών διαστάσεων ή ενός που είναι συγγενικά δεμένου με το καπιταλιστικό καθεστώς, η μπουρζουαζία, τόσο η διεθνής όσο και η εγχώρια, ίσως να μην είχαν ανησυχήσει υπερβολικά. Η Αργεντινή είναι, εντούτοις, μια χώρα με μια ιστορία εκρηκτικών ταξικών αγώνων, ακόμα και για τα δεδομένα της Λατινικής Αμερικής. Το τελευταίο αξιομνημόνευτο γεγονός ήταν το Αργεντινάζο του 2001-2002, κατά τη διάρκεια του οποίου μια λαϊκή εξέγερση μπροστά σε μια άγρια οικονομική κρίση έριξε τέσσερις προέδρους μέσα σε διάστημα εβδομάδων, πριν ο πέμπτος γίνει ικανός να διατηρήσει την εξουσία μέχρι τις πρόωρες εκλογές. Είναι αυτό το φάντασμα που στοιχειώνει την Αργεντίνικη ντόπια μπουρζουαζία, όπως και ο εφιάλτης της χρηματιστικής χρεοκοπίας.
Η Αργεντινή είναι επίσης μία από τις λίγες χώρες στον σημερινό κόσμο, αν όχι η μοναδική, στην οποία η επαναστατική αριστερά (μαζί με τα κεντριστικά μορφώματα) κυριαρχεί στην αριστερή σκηνή περισσότερο από ό,τι η σοσιαλδημοκρατία ή τα μετά-Λενινιστικά (ή πλατειά μέτωπα) ρεύματα. Το Frente de Izquierda y de los Tarabajadores  (FIT - Μέτωπο της Αριστεράς και των Εργατών) αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα της εκλογικής και (μόνο στοιχειωδώς) εικόνας της ταξικής πάλης από το 2011. Αυθεντικά αποτελούμενο από τρία κόμματα, αυτή τη χρονιά διεύρυνε τους ορίζοντές του σε επιπλέον κόμματα και σχημάτισε το πλατύτερο επονομαζόμενο FIT-Unidad (FIT-Ενότητα). Σχεδόν όλες οι δυνάμεις που έχουν συμμετάσχει στο FIT-Ενότητα είναι Τροτσκιστικής προέλευσης και υποστηρίζουν τουλάχιστον λεκτικά την επαναστατική αναδιοργάνωση του κράτους και της κοινωνίας. Η πιο σημαντική ανάμεσα σε αυτές, είναι, κατά τη γνώμη μας, το αδελφό μας κόμμα, το Partido Obrero, με την καθαρή προγραμματική θεώρηση του κόσμου του 21ου αιώνα και την θέση της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα της Αργεντινής σε αυτόν τον κόσμο και την ισχυρή και μαχητική οργάνωση και την παρεμβολή του μέσα στο εργατικό κίνημα. Είναι αλήθεια ότι αυτήν την στιγμή το Partido Obrero, συνταράσσεται από μια φραξιονιστική μάχη ανάμεσα στην πλειοψηφία και την μειοψηφία. Εντούτοις, είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό το ρήγμα  μπορεί να ξεπεραστεί, αν χειριστεί κατάλληλα όχι μόνο από τις αντίπαλες πλευρές στην Αργεντινή αλλά επίσης από το διεθνές μας ρεύμα, που βασίζει τον εαυτό του στο πρόγραμμα του 2004 της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς.
Αν και δεν είναι μια δύναμη που μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία, το FIT παρόλα αυτά λαμβάνει έναν ευμεγέθη αριθμό ψήφων και έχει στείλει έναν αριθμό βουλευτών τόσο στην ομοσπονδιακή όσο και την κρατική αντιπροσωπεία. Έλαβε περίπου 700 χιλιάδες ψήφους στις PASO της 11 Αυγούστου (περισσότερο από 3% της λαϊκής ψήφου). Από την στιγμή που τα διαφορετικά κόμματα που έχουν την θέση τους σε αυτό το μέτωπο έχουν αληθινούς δεσμούς στο οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης, το λεγόμενο κίνημα πικετέρος των άνεργων και των φτωχών της πόλης, το κίνημα των γυναικών που έχει πρόσφατα παλέψει γενναία ενάντια στις γυναικοκτονίες και για νόμιμη και ελεύθερη έκτρωση,  το καλά οργανωμένο φοιτητικό κίνημα κτλ. το Μέτωπο έχει μια σημαντική ικανότητα κινητοποίησης που φτάνει πέραν της περιορισμένης εκλογικής του επιρροής, που σημαίνει ότι αν εδώ θα εμφανιστεί ένα νέο Αργεντινάζο, τα πράγματα θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα για το αστικό κράτος.
Δεδομένων των ισχυρών παραδόσεων της Αργεντίνικης εργατικής τάξης και τις περιορισμένες αλλά σημαντικές δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς, το κενό εξουσίας που γεννήθηκε στην Αργεντινή ίσως, σε ένα ορισμένο σημείο και κάτω από ορισμένες συνθήκες, μπορεί ακόμα και να γίνει μια σοβαρή απειλή για το αστικό καθεστώς. Δεν μπορούμε να μπούμε εδώ σε μια κριτική για τις διαφορετικές θέσεις των αντιμαχόμενων δυνάμεων του FIT-Ενότητα μπροστά στο κενό εξουσίας. Θα θέσουμε αντ’ αυτού τη δική μας οπτική σε σχέση με την τακτική γραμμή που θα δυναμώσει τις πιθανότητες της εργατικής τάξης και της επαναστατικής αριστεράς στους ερχόμενους μήνες και χρόνια.
Μάκρι, πάρε το ΔΝΤ και φύγε!
Αρχίζουμε από το προφανές: η κυβερνητική εξουσία στην Αργεντινή είναι, τώρα, μια φλεγόμενη μπάλα για όλα τα αστικά κόμματα στην Αργεντινή. Ο μόνος πολιτικός που αξίζει να αναφερθεί και θέλει να κρατήσει είναι ο Μάκρι, γιατί χωρίς την εξουσία θα χάσει τις τελευταίες, αν και πολύ αδύναμες, ευκαιρίες πολιτικής αναγέννησης. Αλλά δεν έχει πλέον τη λαϊκή εντολή, καθώς είναι μια πολιτική φιγούρα φριχτά ηττημένη στις κάλπες. Επειδή είναι ο μόνος που κρατιέται στην εξουσία, από την σκοπιά της επαναστατικής αριστεράς, θα πρέπει να σπρωχτεί να φύγει όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Αυτό θα κάνει το κενό εξουσίας ακόμα πιο απόλυτο. Με αυτόν να είναι ένας βαριά τραυματισμένος ηγέτης που κρατάει τους μοχλούς της κυβέρνησης, το κράτος μοιάζει με κενό εξουσίας, αλλά όχι ακριβώς. Με αυτόν να φεύγει, το κενό θα είναι απόλυτο.  
Ας πούμε σε ένα πρώιμο στάδιο ότι το αίτημα που προτείνουμε, "Μάκρι, πάρε το ΔΝΤ και φύγε!" αναπόφευκτα θα συνοδευτεί από συνθήματα που προσδιορίζουν μια εργατική έξοδο από την κρίση, όπως "Εθνικοποίηση των τραπεζών και δημιουργία μιας και μόνης κρατικής τράπεζας, με ιδιαίτερη προσοχή στους μικροκαταθέτες", "Κρατικός έλεγχος του ξένου εμπορίου", "Επέκταση της μετατρεψιμότητας του πέσο" και "Πλήρης διαγραφή του επαχθούς εξωτερικού χρέους". Δεν χρειάζεται ακόμα να πούμε, ότι μια σειρά από αιτήματα σε σχέση με τις συγκεκριμένες καθημερινές ανάγκες των μαζών για την δουλειά, μισθούς, κρατικές δαπάνες στις κοινωνικές υπηρεσίες όλων των ειδών κτλ, είναι το άλφα-βήτα της επαναστατικής σοσιαλιστικής πολιτικής μπροστά σε μια τέτοια βαθειά κρίση. Όλο αυτό θα διαχωρίσει, στα μάτια των μαζών, την πολιτική γραμμή των σοσιαλιστών από τους Κιρχνερικούς (το δίδυμο F-F). Όλο αυτό φυσικά θα πρέπει να ολοκληρωθεί με μια συνεχή, άμεση, μαζική δράση, δεδομένης της σοβαρότητας της κρίσης και της απειλής για τις συνθήκες ζωής των μαζών.
Δεν υπάρχει κανείς αγώνας χωρίς τέτοια οικονομικά αιτήματα. Αυτή είναι η αλήθεια. Εντούτοις, τμήματα της Αργεντίνικης επαναστατικής αριστεράς φαίνεται να πιστεύουν ότι η πάλη για οικονομικά αιτήματα είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη μιας πολιτικής συνείδησης στις μάζες. Επισημαίνουμε την λέξη αναγκαία, γιατί παρόλο που είναι αλήθεια ότι οι μάζες μαθαίνουν διαμέσου της πάλης και η πάλη συνήθως αρχίζει με την πάλη για τις άμεσες υλικές ανάγκες των μαζών, αυτή δεν είναι η αναπόφευκτη πορεία των πραγμάτων και κάτω υπό τέτοιες συνθήκες,  η πολιτική μπορεί να έρθει στο προσκήνιο στο διαλεκτικό σχήμα των πραγμάτων. Αυτή είναι ακριβώς η κατάσταση στην Αργεντινή σήμερα. Το κενό εξουσίας έχει αλλάξει την συνήθη τάξη των πραγμάτων. Η πολιτική και η οικονομία έχουν κινηθεί με έναν ανισομερή τρόπο εξαιτίας αυτής της κατάστασης. Συνεπώς, η Αργεντίνικη επαναστατική αριστερά πρέπει να κινηθεί μπροστά παίρνοντας υπόψη της τις συγκεκριμένες συνθήκες που δημιουργήθηκαν, από αυτό το κενό εξουσίας. Οι επαναστατικές δυνάμεις του προλεταριάτου δεν μπορούν να προχωρήσουν σαν να ήταν "δουλειές ως συνήθως" σε μια κατάσταση εθνικής κρίσης.
Η πάλη για την ανατροπή του Μάκρι θα αντηχήσει με δύναμη στις μάζες. Ο άνθρωπος είναι, επί του παρόντος, o κατεξοχήν ένοχος στα μάτια τους όσον αφορά τα βάσανά τους και την φτωχοποίησή τους. Όχι μόνο το "Μάκρι, πάρε το ΔΝΤ και φύγε!" δεν θα παίξει προς όφελος του Frente de Todos, αντίθετα θα κάνει τα κεφάλια των ψηφοφόρων για το Κιρχνερικό «εισιτήριο» να στραφούν προς το FIT-Ενότητα. Η ειρωνεία είναι εκθαμβωτική. To F-F δεν εύχεται να ανατρέψει τον Μάκρι αν και θεωρητικά θα είναι ο κύριος κερδισμένος της πτώσης του! Αυτό θα σημειωθεί με μια μνησικακία τουλάχιστον από ένα μείζον τμήμα των ψηφοφόρων τους, ιδιαίτερα αν το επαναστατικό κίνημα είναι αρκετά ικανό να φτάσει σε αυτούς. Και αν σαν αποτέλεσμα αυτής της πάλης ο Μάκρι αποτελεσματικά πέσει, αυτό αναμφισβήτητα θα φανεί στις μάζες, συμπεριλαμβανομένων των ψηφοφόρων του  F-F, μια μεγάλη νίκη και θα αυξήσει αλματωδώς το ενδιαφέρον και την συμπάθεια για τα κόμματα του FIT-Ενότητα.
Η πάλη ενάντια στον Μάκρι είναι επίσης και πάλη ενάντια στον Φερνάντες
Φυσικά, ούσα μια κυρίαρχη τάξη που βιώνει μια κρίση διαχείρισης (και με αυτό δεν εννοούμε μια διαχείριση οικονομικής κρίσης μόνο), η Αργεντίνικη μπουρζουαζία και οι διεθνείς της μέντορες θα προσπαθούν πάντα να βρουν μια υποκατάστατη κυβέρνηση μέχρι τον Δεκέμβρη. Θα μπορούσε να είναι μια κυβέρνηση τεχνοκρατών του είδους που η Ευρωπαϊκή μπουρζουαζία έδωσε στο πρώτο μισό αυτής της δεκαετίας στην Ελλάδα και την Ιταλία. Αλλά αυτός ο τύπος της κυβέρνησης θα είναι ακόμα πιο αδύναμος από αυτόν της κυβέρνησης Μάκρι, που στο κάτω-κάτω κυβέρνησε την χώρα για τέσσερα χρόνια. Μια ενδιάμεση κυβέρνηση στο μέσο μιας εκλογικής διαδικασίας είναι μια πολύ ασυνήθιστη κατάσταση που θα δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα εξαιρετικής πολιτικής κρίσης δεδομένου επίσης του πλαισίου της βαθειάς οικονομικής κρίσης.
Η ώθηση να παραιτηθεί ο Μάκρι θα υπηρετήσει επίσης την δυσφήμιση του Φερνάντες στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό στα μάτια των μαζών που υποφέρουν από τον πολιτικό προσανατολισμό της εισαγόμενης από το ΔΝΤ λιτότητας. Γιατί όποιος και να αντικαταστήσει τον Μάκρι δεν θα είναι ικανός να δώσει ώθηση της εμπιστοσύνης του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου μόνος του και ο Φερνάντες θα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στην διαχείριση της κρίσης, δρώντας ως ο άνθρωπος εμπιστοσύνης του διεθνούς κεφαλαίου. Υπάρχει ένα είδος αδιεξόδου εδώ για την Αργεντίνικη μπουρζουαζία: είτε ο Φερνάντες θα εμπλέκεται όλο και περισσότερο με την από μέρα σε μέρα δουλειά της  διαχείρισης της κρίσης, που θα ρίξει την δημοφιλία του στα μάτια των μαζών κάτι που εξαρτάται από τον μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό στον οποίο εμπλέκεται, είτε κρατάει απόσταση από τους μοχλούς διαχείρισης της κρίσης, γεγονός που θα βαθύνει την κρίση.
Έτσι, ως αποτέλεσμα, η φύση της πολιτικής κατάστασης, δηλαδή ο χαρακτήρας του κενού εξουσίας, είναι τέτοιος που λέγοντας "Φύγε" στον Μάκρι δεν θα βοηθήσει τον Φερνάντες, αλλά σαν αποτέλεσμα θα τον αδυνατίσει. Προσθέστε σε αυτό τον ακόλουθο συλλογισμό: Αν ο Μάκρι μπορούσε να παραιτηθεί άμεσα ή στο κοντινό μέλλον, ένα μέτωπο της μπουρζουαζίας θα είχε καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Δεν γνωρίζουμε αυτό που το θεσμικό καθεστώς στον εκλογικό νόμο της Αργεντινής θα δρομολογήσει σε περίπτωση που ένας υποψήφιος εκλεγμένος στις PASO φύγει, αλλά μοιάζει σίγουρο ότι αυτό θα μετρήσει για "σφύριγμα της λήξης" για τους Cambiemos. Αυτό θα αφήσει το «εισιτήριο των F-F»  να φαίνεται μόνο του στην εκλογική αρένα. Εντούτοις, το FIT-Ενότητα που θα έχει το κύρος και την δύναμη από την πάλη ενάντια στον Μάκρι θα είναι σε καλύτερη θέση να παλέψει ενάντια στο F-F. Πιο σημαντικό, οι εκλογές θα γίνουν όλο και λιγότερο η αποφασιστική αρένα καθώς οι πολιτικές των επαναστατικών σοσιαλιστικών δυνάμεων θα βρουν ένα μεγαλύτερο ακροατήριο μέσα στην εργατική τάξη, διαμέσου άμεσης μαζικής δράσης αλλά επίσης διαμέσου αυτού του τύπου τις τακτικές όσον αφορά στην εθνική κρίση.  
Τελικά, όλο αυτό θα συνοδευτεί με έργο προπαγάνδας σε σχέση με τα όργανα δυαδικής εξουσίας της εργατικής τάξης. Μιλάμε για σοβιετικού τύπου όργανα. Εντούτοις, το σοβιέτ είναι η ανώτερη μορφή δυαδικής εξουσίας για την τάξη. Η Αργεντίνικη κατάσταση είναι πολύ μακριά από το να είναι ώριμη ακόμη, για ένα κάλεσμα για το σχηματισμό σοβιέτ. Αλλά διαφορετικές μορφές μαχητικών οργανώσεων μπορούν και πρέπει να προωθηθούν σε αυτό το πρώιμο στάδιο, όπως εργοστασιακές επιτροπές, απεργιακές επιτροπές, επιτροπές επιβίωσης γειτονιάς ή επιτροπές κόστους ζωής για να αναλάβουν τα ζητήματα της πάλης ενάντια στην φτώχεια κτλ. Αυτό θα συνοδευτεί από μια προσεχτική προετοιμασία για την ιδέα των σοβιέτ. Η οργάνωση των σοβιέτ (με ονομασίες κατάλληλες για τη εκάστοτε χώρα φυσικά) μπορεί να γίνει ένα ζήτημα για δουλειά αγκιτάτσιας μόνο όταν οι μάζες έχουν υψωθεί σε μια επαναστατική κρίση. Εντούτοις, η προπαγανδιστική δουλειά για τα σοβιέτ μπορεί και πρέπει να αρχίσει σε καταστάσεις όπου οι αντικειμενικές συνθήκες ωριμάζουν για μια καταμέτωπο σύγκρουση ανάμεσα στις τάξεις.
Η παγκόσμια κατάσταση δημιουργεί τεράστιες πιέσεις για την έκρηξη της επαναστατικής δραστηριότητας των εργατών και των φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας σε όλο τον κόσμο, από την Αϊτή στο Ιράν και από την Ζιμπάμπουε στην Γαλλία των Κίτρινων Γιλέκων, με το Σουδάν και την Αλγερία να οδηγούνε τον δρόμο με τον επαναστατικό ηρωισμό και την επιμονή τους. Η Αργεντινή μπαίνει σε ταραχώδεις μέρες, εβδομάδες και μήνες κάτω από την ένταση μιας από τις πιο φριχτές οικονομικές κρίσεις στον πλανήτη. Σίγουρα οι πολιτικές δεν ακολουθούν τα οικονομικά πειθήνια και έχουν υπάρξει πολλά παραδείγματα στην ιστορία όπου οικονομικές κρίσεις οδηγούν ακόμα και σε απελπισία, απογοήτευση και ήττα για τις μάζες. Οι Αργεντίνικες μάζες δεν φαίνονται, από τις εξαιρετικές μέρες της αντίστασης τον Δεκέμβρη το 2017, προετοιμασμένες να παλέψουν ενεργά και μαζικά. Αυτό καταστρέφει σε μια ορισμένη έκταση τις πιθανότητες για επαναστατική δράση. Τώρα, εντούτοις, διαμέσου μιας από αυτές τις ειρωνικές περιστροφές της ιστορίας, μια εκλογική μικροβλάβη έχει διαμορφώσει ένα κενό εξουσίας και συνεπώς μια εθνική κρίση. Η επαναστατική αριστερά μπορεί, κατακτώντας αυτήν την πιθανότητα, να προκαλέσει την κυριαρχία της μπουρζουαζίας διαμέσου πιο επαναστατικών μεθόδων, συνδυάζοντας οικονομικά αιτήματα και πολιτικές τακτικές. Οι τέσσερις μήνες μπροστά θα είναι μια εκρηκτική περίοδος. Οι προλεταριακές δυνάμεις της Αργεντινής δεν θα μείνουν σε απόσταση από αυτές τις ευκαιρίες.  
Μετάφραση Eρνέστο Aγγ.
    • στελέχη του DIP, τουρκικού τμήματος της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς



ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ Να κλείσει ο ΧΥΤΑ Φυλής!

Δεκάδες εργαζόμενοι, νεολαίοι και παιδιά, διαδήλωσαν στην Πετρούπολη το Σάββατο 20 Απριλίου στις 11:30 το πρωί, ενάντια στα σχέδια των τοπικών δημοτικών αρχών, της περιφέρειας και της κυβέρνησης για την επέκταση του ΧΥΤΑ Φυλής στο Λατομείο Μουσαμά. Η καταστροφή των περιοχών της Δυτικής Αττικής και όχι μόνο, με την μετατροπή τους σε μια απέραντη χωματερή, συνιστά ένα μεγάλο και εκρηκτικό πρόβλημα για την εργατική τάξη και το λαό, με βαριές συνέπειες.
Μετά τη συγκέντρωση στην πλατεία Ηρώων, οι διαδηλωτές έκαναν πορεία φωνάζοντας συνθήματα. Yπήρχαν μπλοκ των συλλογικοτήτων και σωματείων της περιοχής, της κατάληψης του Βοτανικού κήπου, του δημοτικού σχήματος Ανυπότακτη Πετρούπολη και της Αριστερής Κίνησης Ιλίου (ΑΡ.Κ.Ι). Δυσφορία προκάλεσε η απροσδόκητη απόφαση των διοργανωτών της διαδήλωσης (Βοτανικός κήπος) η πορεία να μην συνεχιστεί -όπως αρχικά είχε αποφασιστεί- παρά μόνο σε ένα μικρό μέρος του Ιλίου.

Η Αριστερή Κίνηση Ιλίου συμμετείχε στην πορεία με πανό: Να κλείσει ο ΧΥΤΑ-Θάβουν τα σκουπίδια μαζί με τις ζωές μας. Στο μπλοκ της ΑΡ.Κ.Ι. υπήρχαν πολλοί διαδηλωτές και μοιράστηκε στον κόσμο της περιοχής η προκήρυξη για το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής, που δίνεται και στην προεκλογική καμπάνια στο Ίλιον.
Ε.Α.