ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΕΚΣΥΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

Ο αρχιερέας τους σεμνά 

παραδέχτηκε τις αυταπάτες τους
Η εντολή δόθηκε 
Οι αερομαχίες με το ανέφικτο 
να σταματήσουν πάραυτα

Η ουτοπία τους τώρα ενσαρκώθηκε 
πατάει γερά 
στην αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα
είναι αναγνωρίσιμη, σαφής και προβλέψιμη

Οι κεραυνοί
ακούγονται κάπου μακριά, ξεθυμασμένοι 
Τζάμια χοντρά, αλεξικέραυνα παντού
προστασία πλήρης, η καταιγίδα ξεψυχάει

Η ουτοπία τους πλέον είναι πειθήνια
δεν αμφισβητεί το κατεστημένο
Βέβαια ακόμη πιστεύει στο καινούργιο
και το διεκδικεί χαμηλόφωνα 
ευγενικά χωρίς εντάσεις και χοντροκοπιές,
δημοκρατικά, ειρηνικά και πολιτισμένα

Η ουτοπία τους τώρα ζει 
στην ομορφιά της τέχνης
στην αβρότητα και την ευγλωττία 
σοφών εμπειρογνωμόνων 
Κάθε βράδυ γοητεύει τ’ αυτιά των φτωχών
μοιράζοντας υποσχέσεις
και χαϊδεύοντας τα όνειρά τους

Η ουτοπία τους έπαψε πλέον να μυρίζει
τον ιδρώτα του άξεστου εργάτη,
να μιλάει βραχνά κι ασύντακτα, 
να κάνει ορθογραφικά λάθη,
να είναι αλμυρή σαν τον ιδρώτα του αγρότη

Η ουτοπία τους έπαψε πια 
να είναι επαναστατική,
υποκλίνεται στους καλούς τρόπους
κάθε ευσεβέστατου εκμεταλλευτή 
Η ουτοπία τους είναι τώρα 
ένας απλός εκσυγχρονισμός

9 Μαΐου 2016

Γιάννης Ποταμιάνος