ΜΙΓΚΙΕΝΙ: Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Μίλος Γκιέργκι Νικόδα, αυτό είναι το πραγματικό όνομα του Μιγκιένι. Γεννήθηκε το 1911 στην Σκόδρα και πέθανε το 1938 στο Τορίνο της Ιταλίας όπου είχε πάει να θεραπευτεί από την πνευμονία.  Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς και πιο διαβασμένους Αλβανούς ποιητές του 20ου αιώνα. Για την εποχή του θεωρείται νεωτεριστής όσον αφορά τη θεματολογία και τη φόρμα, έτσι επάξια κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην αλβανική λογοτεχνία.

Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης σ’ ένα μπαρ στα Σκόδρα, ενώ η μητέρα του είχε Ιταλοκαθολική διαπαιδαγώγηση από Καθολικές καλόγριες στα Σκόδρα. Από το 1923 μέχρι ο 1925 θα φοιτήσει σε Σερβο-ορθόδοξο σχολείο στο Τιβάρ. Ο αδερφός της μάνας του, Γοβάν Κοκόσι θα του εξασφαλίσει υποτροφία στο Γυμνάσιο του Μοναστηριού όπου θα διδαχτεί την γαλλική, ελληνική, λατινική, σερβική και ρώσικη γλώσσα. Θα επικεντρωθεί στα γαλλικά και ρώσικα και θα μελετήσει όλους τους σπουδαίους συγγραφείς. Το 1932 θα αποφοιτήσει από το γυμνάσιο και θα επιστρέψει στη γενέτειρά του στο Τιβάρ· θα διοριστεί δάσκαλος δημοτικής εκπαίδευσης μέχρι το 1937 όπου θα αναχωρήσει για την Ιταλία. Εκτός από το Τιβάρ, για ένα χρονικό διάστημα θα εργαστεί και στην πόλη Πούκ.

Τα πρώτα του δοκίμια θα τα εκδόσει το 1934 σε περιοδικό της εποχής, ενώ την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1936 με τίτλο “Ελεύθεροι στίχοι”. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του άφησε πολλά ανολοκλήρωτα ποιήματα σε χειρόγραφα. Στην ποίησή του θα καθρεφτίσει τη φτώχεια της περιόδου που έζησε. Επίσης, θα κριτικάρει με πολύ έντονο τρόπο τις κοινωνικές τάξεις  και θα γίνει ο υπερασπιστής του απλού λαού μέσα από το ποίηματα του “ο μύθος του καλαμποκιού”.

Στην ποίησή του διαφαίνεται έντονα η ανάγκη για ένα κόσμο, όπου ακόμα και ο απλός άνθρωπος θα ικανοποιεί τις ανάγκες του και θα μπορεί να είναι χαρούμενος και χωρίς ανασφάλεια για το Αύριο. Αυτό θα καταγραφεί σε μια μεγάλη αλληλουχία ποιημάτων και θα κριτικάρει έντονα την εξουσία της εποχής. Για να μην ξεχνάμε, τη δεκαετία του 20' και του 30', το 80% του πληθυσμού της χώρας ήταν αναλφάβητο. Επίσης, θα διαπιστώσουμε στα έργα του το “πέρασμα από έναν ρομαντικό επαναστάτη σε ένα κριτικό ρεαλιστή της εποχής. Ο Μιγκιένι είναι ο φιλόσοφος του σπηλαίου του Πλάτωνα που επιδιώκει να δώσει το πραγματικό φως στους φτωχούς εργάτες γης της αλβανικής υπαίθρου. Για όλους αυτούς τους λόγους θα αγαπηθεί ιδαίτερα από την νεολαία της εποχής.

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά για το έργο του Μιγκιένι. Aν και πέθανε νωρίς άφησε πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά για τη νεολαία, όχι μόνο της Αλβανίας αλλά όλου του κόσμου. Ο “κόσμος του Μιγκιένι” είναι οικουμενικός και πανανθρώπινος. Καλές οι αναλύσεις, αλλά οι ποιητές εκφράζονται από τους στίχους τους…

“Το τραγούδι της Νεολαίας”

Νεολαία, πες το πιο όμορφο τραγούδι που γνωρίζεις!
Πες το τραγούδι που καίει τα στήθη σου.
Βγάλε τη χαρά σου και καν' την ξακουστεί με ορμή...
Μην Σταματάς το τραγούδι! Άστο να πάρει ρυθμό
Πες το τραγούδι, νεολαία, ας αντικρύσω τα μάτια σου...
Να σε πιάσει, να σε φιλήσει το τραγούδι, να σε ωθήσει με έρωτα
με τη φλόγα σου, νεολαία... και να μας πλημμυρίσει με κύματα
ο αφρός των συναισθημάτων να συσκοτίζει το τραγούδι.
Νεολαία, πες το τραγούδι και χαμογέλα σαν παιδί.
Ο αντίλαλος της φωνής να συγκρουστεί με τον ουρανό
και να γυρίσει πάλι σε μας - για να γίνει ζηλευτή στους ξένους
και να μας αγαπούν πολύ, όσο αγαπούν έναν ήλιο.
Πες το τραγούδι, Νεολαία! Πες ένα χαρούμενο τραγούδι!
Χαμογέλα, νεολαία! Χαμογέλα! Ο κόσμος είναι δικός σου.

Υ.Γ. εύχομαι να έχω κάνει μια καλή μεταφράση, ώστε να αναδειχτεί αυτός ο σπουδαίος   ποιητής. Ο Μιγκιένι χρησιμοποιεί πολλές λέξεις από την τοπική διάλεκτο του Αλβανικού βορρά. Κατά την ταπεινή μας άποψη είναι ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές των Βαλκανίων. 


M.S.