ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΝΑΥΑΓΙΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Η Ιστορία θα καταγράψει με ανεξίτηλα και μελανά γράμματα πάνω στον καπιταλιστικό «πολιτισμό» τους, το ναυάγιο στα ανοιχτά της Λιβύης, ξημερώματα Κυριακής 19/4/2015. Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς, τουλάχιστον 800 ψυχές ενταφιάστηκαν στον πάτο της θάλασσας, ακόμα και εγκλωβισμένοι μέσα σε αμπάρια, κάπου ανάμεσα σε Λιβύη και στη «ξακουστή» πλέον Λαμπεντούζα της Ιταλίας.


Λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, πορτογαλικό φορτηγό πλοίο εντόπισε το δουλεμπορικό να βυθίζεται, πιθανά μετά από μετατόπιση των επιβατών στη μία πλευρά του καραβιού. 18 πολεμικά πλοία της Ιταλίας και της Μάλτας έσπευσαν στο σημείο για να συνδράμουν τους ναυαγούς, χωρίς μεγάλα αποτελέσματα. Λίγες μέρες πρωτύτερα, άλλοι 41 πρόσφυγες είχαν πνιγεί, στα ίδια νερά.


Πρόκειται για πρόσφυγες από τα πιο καθημαγμένα σημεία του πλανήτη: Λιβύη, Συρία, Ιράκ ή ακόμα και Μπαγκλαντές κι άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Β. Αφρικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας. Χώρες που ο Ιμπεριαλισμός άφησε την σφραγίδα του, επεμβαίνοντας στις ζωές των ανθρώπων, σπέρνοντας πόλεμο, εκμετάλλευση, φτώχεια και παραλογισμό. Συνθήκες, που δεν αφήνουν άλλη οδό παρά τη συμφωνία με κάποιον δουλέμπορο που υπόσχεται να τους μεταφέρει στα νότια σύνορα της Ευρώπης, κι από εκεί να περάσουν στις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Το μεγάλο μερίδιο της στη δυστυχία, έχει και η Ελλάδα: μία μόλις ημέρα μετά το Ιταλικό ναυάγιο, πτώματα άρχισαν να ξεβράζονται στις ακτές της Ρόδου. Ένας άνδρας, μία γυναίκα και δύο παιδιά, ήταν οι πιο άτυχοι από τους επιβαίνοντες ξύλινου πλοιαρίου, με τους υπόλοιπους ευτυχώς να έχουν διασωθεί.


Η «γηραιά ήπειρος» παραγέρασε με την υπάρχουσα μορφή της, η Ευρώπη του κεφαλαίου και της κρίσης, σάπισε μέσα στις αντιφάσεις της και στη παρακμή της. Τα κροκοδείλια δάκρυα της δεν μπορούν να κρύψουν τις ευθύνες της για το γεγονός ότι τα νότια σύνορα της έχουν υπ’ ευθύνη της μετατραπεί σε ένα θαλάσσιο νεκροταφείο που έχει «υποδεχτεί» χιλιάδες νεκρούς μόνο τα τελευταία χρόνια. Και αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, όσο η κατάσταση στις χώρες τους γίνεται ολοένα πιο εφιαλτική, με τη ενεργό συμμετοχή και ρόλο και της Ευρώπης, και της Ελλάδας.


Η αστική τάξη και οι εντολοδόχοι της, έχουν την ευχέρεια να αλλάζουν προσωπεία με περισσή ευκολία, κατά πως το απαιτούν οι περιστάσεις. Από το ξενοφοβικό παραλήρημα των τελευταίων εβδομάδων, αναφορικά με τα «καραβάνια» των προσφύγων από τη Συρία του εμφυλίου πολέμου, περάσαμε στην «ανθρωπιστική» έξαρση και στους λυγμούς για την τραγωδία.


Και τι δεν ακούσαμε: για τζιχαντιστές, για «υγειονομικές βόμβες», για «ορδές εισβολέων» (βλέπε γυναίκες, παιδιά, γέροι, εν γένει κατατρεγμένοι άνθρωποι) που κατακλύζουν την Ομόνοια και χαλάνε την –κατά τ’ άλλα τέλεια- μόστρα της πρωτεύουσας. Η υποκίνηση του φόβου και του μίσους απέναντι στους μετανάστες, που οξύνθηκε απότομα τις τελευταίες εβδομάδες, είναι αναπόσπαστο στοιχείο εκδήλωσης της κρίσης εξουσίας, που πάει χέρι-χέρι με την αύξηση της καταστολής και σκλήρυνσης της στάσης του κράτους ενάντια στους «από κάτω», αλλά και σε άλλες κινήσεις προετοιμασίας «εμφυλιοπολεμικού» χαρακτήρα.
Κι ύστερα, ήρθε το δυστύχημα, που «σόκαρε» τους πάντες. Αφού η Ευρώπη σκούπισε τα δάκρυα της, αποφάσισε πως αυτό που χρειάζονται είναι περισσότερα μέτρα «αποτροπής». Μέτρα, δηλαδή, που θα κρατούν τέτοια δυστυχήματα, έξω από τα σύνορα της. «Ας πάνε να πνιγούν αλλού» είναι η λογική της «πολιτισμένης» Ευρώπης.


Η Ευρώπη, με αυτόν τον ανόητο και υποκριτικό τρόπο, προσπαθεί να κρύψει τις ευθύνες της, όπως και πως δεν έχει λύση στο πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η λύση στο πρόβλημα αντιφάσκει με την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και των άλλων Ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πλανήτη. Μόνο το τσάκισμα του Ιμπεριαλισμού, που η κρίση του γεννά τους πολέμους, μπορεί να φέρει ειρήνη στις πατρίδες των προσφύγων. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική επανάσταση στην Ευρώπη, που θα τσακίσει την παρηκμασμένη Ε.Ε. και πάνω στα συντρίμμια της θα χτίσει την Ευρώπη των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών, παρασέρνοντας έτσι ξοπίσω τους την Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ασία, στο δρόμο της ζωής και της ευημερίας, στο δρόμο του Παγκόσμιου Ελευθεριακού Κομμουνισμού.