ΥΛΙΚΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ 13 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΕΚ

Η άνοδος του Φασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη
 
"Η ΚΕ καταθέτει στον προσυνεδριακό διάλογο σαν υλικό συζήτησης την ομιλία του σ. ΣΜ στο Λένινγκραντ για την άνοδο του φασισμού και της άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα και την Ευρώπη"
 
Σάββας Μιχαήλ-Μάτσας
              
[Εισήγηση στο 5ο Πανρωσικό Επιστημονικό Συνέδριο Σύγχρονη Δημοκρατία: Ιστορία, Επίκαιρα Προβλήματα και Αναπτυξιακές Δυνατότητες, Dom Plekhanova- Ρωσική Εθνική Βιβλιοθήκη, Λένινγκραντ, 9-10 Νοεμβρίου 2013]  
 
1. Έχει η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία μέλλον στο σύγχρονο κόσμο, ιδιαίτερα στην σημερινή Ελλάδα και την Ευρώπη, εν μέσω της χειρότερης συστημικής κρίσης στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού;
Η εικόνα που παρουσιάζεται από τα πρόσφατα εμπειρικά και εκλογικά δεδομένα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μάλλον δυσοίωνη.
Το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βυθίζεται σε ύφεση, μαζική ανεργία και μια αξεπέραστη κρίση χρέους, ενώ η ζώνη του ευρώ αντιμετωπίζει την απειλή της κατάρρευσης. Καθώς η κοινωνική απελπισία πολλαπλασιάζεται, εκδηλώνεται αύξηση της ξενοφοβίας, χειραγωγημένης από το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, προκαλώντας ασταμάτητες ρατσιστικές επιθέσεις με κύριους στόχους τους μετανάστες, τις μουσουλμανικές κοινότητες και τους Ρομά.  Στον απόηχο αυτού του κύματος ξενοφοβίας και ρατσισμού, παρατηρείται άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων, τα οποία κερδίζουν διψήφια εκλογικά αποτελέσματα στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, (Ουγγαρία, Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο, Φινλανδία, Βρετανία).
Στη Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν είχε κερδίσει πρόσφατα κάποιες θεαματικές νίκες στις δημοτικές εκλογές, προετοιμάζοντας μια ακόμα πιο σημαντική στις επικείμενες ευρωεκλογές το Μάιο του 2014. 
Στη Νορβηγία, παρά τα μαζικά εγκλήματα του Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, ενός δηλωμένου φασίστα, θαυμαστή του ελληνικού ναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή», της βρετανικής EDL και του Κόμματος του Τσαγιού των ΗΠΑ μεταξύ άλλων, παρά τις βομβιστικές επιθέσεις σε δημόσια κτήρια στο Όσλο με αποτέλεσμα οκτώ νεκρούς και στη συνέχεια την μαζική σφαγή με πυροβόλο όπλο σε ένα κάμπινγκ της Ένωσης Νέων Εργαζομένων του Εργατικού Κόμματος, όπου σκοτώθηκαν 69 άτομα κυρίως έφηβοι, το ακροδεξιό Κόμμα της Προόδου, μέλος του οποίου ήταν κάποτε ο Μπρέιβικ, παίζει ρόλο-κλειδί στη διατήρηση στην εξουσία της νεοσυσταθείσας δεξιάς κυβέρνησης.
 
Στην Ελλάδα, η «Χρυσή Αυγή», ένα ανοιχτά ναζιστικό κόμμα θαυμαστών του Χίτλερ, άγρια αντισημιτικό και ξενόφοβο, ενεργώντας ως εγκληματική συμμορία με πολλές δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών και αριστερών στο αρχείο του, πέρασε από την περιθωριακή αφάνεια στο κοινοβούλιο το 2012 και εξακολουθεί, παρά το πλήγμα μετά τη δολοφονία του αριστερού μουσικού Παύλου Φύσσα και την απρόθυμη καταστολή από την κυβέρνηση, να κρατά τη θέση του τρίτου κόμματος στις δημοσκοπήσεις.
Υπάρχουν, προφανώς, εθνικές ιδιαιτερότητες και σημαντικές διαφορές, πολιτικές, κοινωνικές, συσχετισμού δυνάμεων κλπ. μεταξύ αυτών των πολιτικών σχηματισμών, μεταξύ των ανοιχτά  Ναζί με κάποια μαζική επιρροή, κυρίως στην Ελλάδα και την Ουγγαρία και τις άλλες ακροδεξιές οργανώσεις και κόμματα σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Όμως, παρά τις διαφορές αυτές, θα είναι πολιτική τυφλότητα και εγκληματική αμέλεια να μην αναγνωρίσουμε τους κινδύνους από μια συγκεκριμένη τάση, σε ορισμένα τμήματα του πληθυσμού, προς την ακροδεξιά δημαγωγία ή/και το φασισμό στις σημερινές συνθήκες της κρίσης και της πόλωσης.
Αυτή η φαινομενική επιστροφή, στον 21ο αιώνα, των σκοτεινότερων δυνάμεων από το παρελθόν της Ευρωπαϊκής Ιστορίας του 20ού αιώνα σίγουρα δεν είναι ένα περιθωριακό, περαστικό επιφαινόμενο της σημερινής παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η επιστροφή των δυνάμεων της βαρβαρότητας που η ανθρωπότητα είχε ήδη βιώσει πληρώνοντας ένα γιγάντιο τίμημα κατά τον τελευταίο αιώνα, έχει βαθιές συστημικές ρίζες: εξαρτάται από τις παγκόσμιες αντιφάσεις που εξεράγησαν το 2007, χωρίς να δείχνουν κανένα σημάδι επίλυσης τώρα,  καθώς μπαίνει στο 7ο έτος μια διαιωνιζόμενη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.
 
2.     Η «Γηραιά Ήπειρος»,  η Ευρώπη, το λίκνο του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι αυτή που επλήγη πιο σοβαρά  από την παγκόσμια κρίση, της οποίας το κέντρο  βρίσκεται και παραμένει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ενδόρρηξη της παγκοσμιοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου,  η οποία ξέσπασε με την κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου των ΗΠΑ το 2007 και η παγκόσμια οικονομική κρίση μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 είχαν άμεση επίπτωση στο υπερεκτεθειμένο σε τοξικά παράγωγα ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η μαζική παρέμβαση από τις κεντρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις για να σώσουν τις τράπεζες, μετά το σοκ της Lehman Brothers, παρήγαγε το φαύλο κύκλο μεταξύ της τραπεζικής κρίσης και της κρίσης δημόσιου χρέους, ξεκινώντας από την Ελλάδα, σταδιακά επεκτεινόμενη και στις άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ στην Νότια Ευρώπη, μαζί και στην τρίτη και τέταρτη πιο ισχυρές οικονομίες της ΕΕ, την Ιταλία και την Ισπανία, και απειλώντας χώρες του «σκληρού πυρήνα», τη Γαλλία, ακόμη και την ηγεμονική Γερμανία.
Έγινε αμέσως σαφές ότι το σύνολο του σχεδίου της ΕΕ, καθώς και η νομισματική ενοποίηση με βάση το ευρώ απειλούνταν. Όλες οι συσσωρευμένες ανισορροπίες και αντιφάσεις μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας, μεταξύ Βορρά και Νότου, όλοι οι ανταγωνισμοί μεταξύ και εντός των εθνικών κρατών οξύνθηκαν  εξαιρετικά από την κρίση, κάνοντας αδύνατη ακόμα και μια κοινή προσπάθεια διαχείρισής της. Οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης αποδείχθηκαν ξανά ιστορικά ανίκανες να ξεπεράσουν την αντίφαση ανάμεσα σε μια διεθνοποιημένη οικονομία και τα δεσμά των εθνικών συνόρων, ενοποιώντας «ειρηνικά» την ήπειρο, όπως ο μύθος της ΕΕ  ισχυρίζεται ότι θα επιτύχει, ιδιαίτερα μετά την ενδόρρηξη της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Το έργο της ενοποίησης γύρω από το γερμανο-γαλλικό άξονα, η Συνθήκη του Μάαστριχτ και το λανσάρισμα του ευρώ, ήταν η απάντηση στην πρόκληση για να διεκδικήσει η ΕΕ την παγκόσμια ηγεμονία στον χαοτικό μεταψυχροπολεμικό κόσμο.
Αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο καταρρέει τώρα και όλοι οι παλαιοί εθνικιστικοί βρικόλακες του παρελθόντος βγαίνουν, χωρίς ελπίδα επιτυχίας καθώς η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει ήδη μια αδιάρρηκτη διεθνή διασύνδεση όλων των πτυχών της κοινωνικής οικονομικής ζωής, μια πραγματική κατάρα και μια δυνητική ευλογία. Η κατάρρευση του οικοδομήματος της ΕΕ απειλεί να θάψει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς κάτω από τα ερείπια του. Η «μετάδοση» της καπιταλιστικής χρεοκοπίας από την Ελλάδα το 2009-10 σε όλη την περιφέρεια της Ευρώπης και πέραν αυτής τα επόμενα χρόνια είναι η οριστική απόδειξη αυτής της διασύνδεσης, και το αδιέξοδο όλων των εθνικιστικών αντιδράσεων και σχεδίων ενάντια στην κοινωνική καταστροφή.
 
Η μετά το 2008 Μεγάλη Ύφεση, που επιδεινώθηκε από την καθιέρωση των δρακόντειων μέτρων «λιτότητας» από την τρόικα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ουδέποτε τελείωσε. Δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους, αστέγους, εξαθλιωμένες μάζες σε όλη την Ήπειρο, που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν, στις δεκαετίες μετά το 1930 και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ελλάδα, πρωταγωνιστή της κρίσης της ΕΕ μέχρι σήμερα και προμήνυμα του τι θα συμβεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο μέλλον, η ύφεση και η ανεργία έχει φτάσει σε διαστάσεις που εκτοπίζουν εκείνες της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930 στις ΗΠΑ. 
Οι κοινωνικές συνθήκες είναι καταστροφικές, παρόμοιες με  εκείνες της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930. Παραπέμπει στην περίοδο όπου ο φασισμός, ο ναζισμός και όλα τα είδη των δικτατοριών ήρθαν στην εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, οδηγώντας στο τέλος στη φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Άουσβιτς και τη Χιροσίμα. Όμως, μεγάλες ιστορικές αλλαγές έχουν συμβεί τα τελευταία 70 χρόνια που δεν πρέπει να αγνοηθούν.
 
Πρώτα απ’ όλα, στη δεκαετία του 1930, όταν ο οικονομικός και πολιτικός εθνικισμός, στη μία ή την άλλη μορφή, κυριαρχούσε, απέτυχε να δώσει μια βιώσιμη διέξοδο, κι οδήγησε σε έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο, οι διεθνείς διασυνδέσεις των εθνικών οικονομιών, καθιερωμένες ήδη από την προηγούμενη περίοδο της ιμπεριαλιστικής εποχής, ήταν πολύ λιγότερο ανεπτυγμένες από ό,τι σήμερα. Η διεθνοποίηση της οικονομικής ζωής έχει σήμερα προχωρήσει αφάνταστα, συγκριτικά με την δεκαετία του '30, μετά την παρατεταμένη περίοδο της μεταπολεμικής κεϋνσιανής «Χρυσής Τριακονταετίας» και τα επόμενα τριάντα χρόνια παγκοσμιοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου που ακολούθησε την εξάντληση και την κατάρρευση τού μεταπολεμικού κεϋνσιανού διακανονισμού του Bretton Woods το 1971, μέχρι την κατάρρευση της ίδιας της  χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης μετά το 2007.  
 
Δεύτερον, οι δύο οικονομικές στρατηγικές που αναπτύχθηκαν από τον καπιταλισμό για να αντιμετωπίσουν την ιστορική παρακμή του και τις κρίσεις του στην ιμπεριαλιστική εποχή, ο Κεϋνσιανισμός και ο Νεοφιλελευθερισμός, απέτυχαν και οι δύο ιστορικά, η πρώτη το 1971, η δεύτερη το 2007.
 
Τρίτον και πολύ σημαντικό, η διεθνής και ευρωπαϊκή εργατική τάξη δεν έχει ακόμα υποστεί το κύμα των συντριπτικών ηττών των δεκαετιών του 1920 και του 1930, που αποκορυφώθηκαν με την νίκη του Χίτλερ το 1933 - την καταστροφή όλων των οργανώσεων της ισχυρότερης εργατικής τάξης στην πιο βιομηχανοποιημένη χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης.   
Σήμερα, το δυναμικό της κοινωνικής αντίστασης στα σχέδια του κεφαλαίου για να κάνουν τις μάζες να πληρώσουν για την κρίση του δεν έχει ακόμη καταστραφεί. Εκδηλώθηκε στους ισχυρούς κοινωνικούς αγώνες στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, στις κινήσεις των αγανακτισμένων και του Occupy Wall Street, στην έκρηξη του λαϊκού ηφαιστείου στην Τυνησία και την Αίγυπτο που ονομάστηκε «Αραβική Άνοιξη», στις μαζικές νεολαιΐστικες και λαϊκές εξεγέρσεις με τους πιο απροσδόκητους τρόπους και τόπους, από τη Σουηδία στην Τουρκία, και από τη Βραζιλία στη Νότια Αφρική.
 
Η άνοδος της φασιστικής απειλής είναι, μεταξύ άλλων, ένα σημάδι ότι η κυρίαρχη αστική τάξη δεν μπορεί πια να κυβερνά με τον παλιό τρόπο, μέσα από τα παραδοσιακά κοινοβουλευτικά μέσα και εναλλάσσοντας τα κόμματά της στην κυβέρνηση· από την άλλη πλευρά, «οι από κάτω», οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές μάζες που έχουν κληθεί να πληρώσουν για την κρίση από τους κυβερνώντες δεν μπορούν να αντέξουν πια να κυβερνώνται υπό τις φρικτές συνθήκες μόνιμης δρακόντειας "λιτότητας" και μαζικής ανεργίας, χωρίς καμία ελπίδα βελτίωσης.
Οι καθεστωτικές κρίσεις, που εμφανίζονται στη μία ή την άλλη μορφή, στην Ελλάδα και την Ιταλία, απέχουν πολύ από το να είναι το αποκλειστικό παράδειγμα. Από τη μια χώρα στην άλλη, κηρύσσεται «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» από την άρχουσα τάξη, ακυρώνοντας σημαντικά τμήματα της συνταγματικής έννομης τάξης της, χωρίς την επίσημη κατάργησή της. Το κοινοβούλιο υποβιβάζεται σε σφραγίδα επικυρώνοντας αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί αλλού, στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο ή στην έδρα του ΔΝΤ και των μεγάλων τραπεζών. Χρησιμοποιούνται όλο και πιο εκτεταμένα και βίαια οι κατασταλτικές δυνάμεις και οι νέοι κατασταλτικοί νόμοι που ψηφίζονται, περιορίζουν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων, όλων των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων.
Υπάρχει μια ειρωνεία της ιστορίας εδώ: η κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989-91, η οποία έχει γιορταστεί στη Δύση ως η «τελική και ολοκληρωτική νίκη της φιλελεύθερης δημοκρατίας», εγκαινίασε επίσης μια περίοδο στην οποία έγινε έκδηλη  η  επιθανάτια αγωνία της ίδιας της δυτικής αστικής δημοκρατίας.
Μια δεκαετία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές του 21ου αιώνα, μετά το ορόσημο της επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, η δρομολόγηση ενός μόνιμου παγκόσμιου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» ήταν αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με την οικοδόμηση του κρατικού αυταρχισμού, με την ανακήρυξη μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» οπλισμένης με στρατόπεδα συγκέντρωσης σαν το Γκουαντάναμο, και με κέντρα βασανιστηρίων, όπως το Αμπού Γκράιμπ, με δρακόντεια τρομοκρατική νομοθεσία και γενικευμένη κατασκοπεία υψηλής τεχνολογίας.
Το Wikileaks, η υπόθεση Σνόουντεν και η γενικευμένη διεθνής κατακραυγή στις μέρες μας αποκαλύπτουν μια διαδικασία, η οποία συνεχίζεται για ανυπολόγιστο χρόνο, αλλά και που  είχε επεκταθεί πάρα πολύ με την τεχνολογία πληροφοριών, η οποία αναπτύχθηκε για να στηρίξει την διαδικασία χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης. Επιταχύνθηκε καθώς οι παγκοσμιοποιημένες αντιθέσεις του κεφαλαίου οξύνονταν, και  γενικεύτηκαν,  αρχίζοντας να εκρήγνυνται στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα.
Η Ισλαμοφοβία και ο ρατσισμός αναπτύσσονταν πολύ καιρό πριν και γίνονταν όλο και πιο βίαιοι, ακόμη και υστερικοί, κατά την περίοδο που προηγήθηκε της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης - για να γίνουν πλέον βασικό πολιτικό όπλο στα χέρια των ηγεμόνων του καπιταλιστικού κόσμου για την εκ νέου σταθεροποίηση της διαταρασσόμενης εξουσίας, επιβάλλοντας τον κρατικό αυταρχισμό ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης σε όλο τον πληθυσμό, ανεξάρτητα από την προέλευσή του, ανεξάρτητα θρησκείας, εθνότητας, σεξουαλικού προσανατολισμού, αν είναι μετανάστης ή όχι, κ.λπ. Ο νέος «Άλλος», ιδιαίτερα ο μη δυτικοευρωπαίος ή μη «πλούσιος, λευκός,  αγγλοσάξονας», ο μετανάστης, γίνεται ο νούμερο 1 στόχος, ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλα τα κοινωνικά δεινά, ο Εβραίος του σήμερα, αν και ο αντισημιτισμός, η μήτρα κάθε ρατσισμού, δεν έχει εξαφανιστεί και εμφανίζεται εκ νέου και πιο απειλητικός από ποτέ.
Υπάρχει ένας ιστορικός δομικός λόγος που ο αντιμεταναστευτικός ρατσισμός κατέχει κεντρική θέση. Τα προηγούμενα κύματα μαζικής μετανάστευσης, κατά τον 19ο αιώνα ή μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνδέθηκαν με τη βιομηχανική επέκταση στις μητροπολιτικές χώρες την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό. Οι τρεις τελευταίες δεκαετίες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης συνδέθηκαν, λόγω της ενίσχυσης της  τάσης πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους, με μια βαλτωμένη παραγωγική σφαίρα, με αποβιομηχανοποίηση και μια τερατώδη επέκταση του χρηματιστικού κεφαλαίου σε πλανητική κλίμακα. Ο ιμπεριαλισμός, οι πόλεμοι, και η χρηματοδότηση της παγκοσμιοποίησης κατέστρεψαν τους πληθυσμούς στον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο» προκαλώντας μια πραγματική Έξοδο προς τις μητροπολιτικές χώρες. Στις τελευταίες, οι καπιταλιστές μεταχειρίζονται τους μετανάστες σαν φθηνό υλικό για υπερεκμετάλλευση, κάτω από αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες εισόδου σε μια συρρικνούμενη αγορά εργασίας και μαζικής ανεργίας. Επιβάλλουν βάρβαρα μέτρα «ελέγχου μεταναστών», οικοδομώντας μια «Αμερική Φρούριο» ή μια «Ευρώπη Φρούριο». Το σύμβολο αυτής της «Ευρώπης Φρούριο» θα μπορούσε να είναι η Λαμπεντούζα, το ιταλικό νησί-τάφος χιλιάδων απελπισμένων μεταναστών, ένα μνημείο σύγχρονης βαρβαρότητας για τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, ο οποίος δεν έβγαλε ποτέ την γενοκτονία του ρατσισμού και της εγκληματικότητας από το αποικιοκρατικό του οπλοστάσιο.
Αυτός ο παραδοσιακός ρατσισμός των αποικιοκρατικών αρχόντων, χρησιμοποιείται μετατρέποντας σε τοπικούς, ευρωπαϊκούς σκλάβους ενάντια στους αδελφούς και τις αδελφές τους, τους πρώην αποικιακούς ή νεοαποικιακούς σκλάβους, για να υποτάξει και τους δυο στις ανάγκες του χρεοκοπημένου συστήματός τους. Ο ρατσισμός κατά των μεταναστών και όλων των μειονοτήτων, γίνεται το πιο προφανές σύμπτωμα της επιθανάτιας αγωνίας της «δυτικής δημοκρατίας».    
 
3.    Στις λεγόμενες «κορυφές» της καπιταλιστικής κοινωνίας, όχι στις σκοτεινές, μαφιόζικες και φασιστικές συμμορίες του υποκόσμου, στις άρχουσες ελίτ, στα «think tanks» τους και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντιμετωπίζουν ανοιχτά πλέον τη δημοκρατία ως περιττό εμπόδιο, επικίνδυνο για την επίλυση της οικονομικής κρίσης. Οι ίδιοι διαψεύδουν κυνικά στην πράξη και δυσφημούν τα δικά τους κεντρικά ιδεολογικά όπλα, την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, μολονότι δεν έχουν σταματήσει στο όνομά της να εξαπολύουν την παρατεταμένη αντικομμουνιστική σταυροφορία τους και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για «αλλαγή καθεστώτος» στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, ή η Λιβύη και τη Συρία.
Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα βρίσκεται σε μια έκθεση σχετικά με την κρίση της ζώνης του ευρώ, η οποία δημοσιεύθηκε στις 28 Μαΐου 2013, από την JP Morgan, τη μεγαλύτερη τράπεζα των ΗΠΑ.
 
 Στην έκθεση αναφέρεται ότι, αν και σε ορισμένες περιοχές η «αναπροσαρμογή» σημείωσε κάποια πρόοδο και σε άλλες μόλις έχει αρχίσει, ο πλέον προβληματικός τομέας βρίσκεται στο πολιτικό πεδίο, ιδίως στη Νότια Ευρώπη, λόγω των πολιτικών αλλαγών που συντελέστηκαν εκεί μετά την πτώση των δικτατοριών στην περιοχή: «Τα συντάγματα και οι πολιτικές συμφωνίες που έχουν δημιουργηθεί μετά την πτώση του φασισμού στη νότια περιφέρεια της Ευρώπης, έχουν μια σειρά από χαρακτηριστικά που φαίνεται να είναι ακατάλληλα κατά την JP Morgan για μια περαιτέρω αναπροσαρμογή της περιφέρειας».
Στις τελικές παρατηρήσεις τους στην έκθεση, οι συγγραφείς, με αναφορά στην Ελλάδα, την Ισπανία, και την Πορτογαλία, τονίζουν ξανά: «Τα πολιτικά συστήματα στην περιφέρεια ιδρύθηκαν μετά το τέλος των δικτατοριών και καθορίστηκαν από αυτή την εμπειρία. Τα συντάγματα έχουν την τάση να δείχνουν μια ισχυρή σοσιαλιστική επιρροή [!;], αντανακλώντας την πολιτική δύναμη που κέρδισαν τα αριστερά κόμματα μετά την ήττα του φασισμού. Τα πολιτικά συστήματα στην περιφέρεια εμφανίζουν συνήθως αρκετά από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: αδύναμες ηγεσίες· αδύναμα κρατικά κέντρα σε σχέση με τις περιφέρειες· συνταγματική προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων· συστήματα συναίνεσης που προωθούν πολιτικές πελατειακές σχέσεις· και το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, αν γίνουν ανεπιθύμητες αλλαγές στο πολιτικό status quo. Οι αδυναμίες αυτής της πολιτικής κληρονομιάς αποκαλύφθηκαν λόγω της κρίσης».
Δεν είναι αποκάλυψη, ούτε αποτελεί έκπληξη ότι για την JP Morgan και για όλες τις τράπεζες και τους καπιταλιστές, η «συνταγματική προστασία εργασιακών δικαιωμάτων» ή «το δικαίωμα της διαμαρτυρίας» θεωρούνται ως «αδυναμίες», εμπόδια στην επίλυση της κρίσης και ακόμα χειρότερα, «σοσιαλιστική επιρροή». Παρ’ όλα αυτά, οι δηλώσεις αυτές αποδεικνύουν τη στάση τους προς το είδος της δημοκρατίας που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, καθώς και το άγχος τους για το άμεσο μέλλον: «Σε μακροοικονομικό επίπεδο, η περιοχή δεν θα είναι σε θέση να βγάλει πέρα άλλα τρία χρόνια, όπως τα τελευταία τρία»
 
Ο μεγάλος φόβος όχι μόνο της JP Morgan αλλά και όλων των καπιταλιστών είναι η ολοένα και οξυνόμενη αντίφαση: από τη μία πλευρά, δεν υπάρχει στον ορίζοντα κάποιο σημάδι μιας πραγματικής ανάκαμψης με πτώση της μαζικής ανεργίας· η κοινωνική εξαθλίωση που εξαπλώθηκε τα τρία τελευταία χρόνια για τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων, ιδιαίτερα στη Νότια Ευρώπη, έγινε πολιτικά μη βιώσιμη·από την άλλη πλευρά, το δυναμικό της κοινωνικής αντίστασης στις επιπτώσεις της κρίσης και στις καπιταλιστικές πολιτικές κοινωνικού κανιβαλισμού, που επιβλήθηκε από τη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου, δεν έχει ακόμη καταστραφεί.
Οι συσχετισμοί δυνάμεων που δημιουργήθηκαν μετά την πτώση των δικτατοριών δεν έχουν ακόμη ανατραπεί, η μαχητική ικανότητα των μαζών δεν έχει ακόμη συντριβεί· και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, τα πολιτικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία μετά την πτώση των δικτατοριών απαξιωμένα εντελώς, αδυνατούν να διαχειριστούν την κρίση.
Σε αυτή την περίπλοκη κατάσταση η κρατική καταστολή, ο ρατσισμός και ο φασισμός διαφαίνονται ως ζωτικής σημασίας από πολιτική άποψη. Έχουν ενισχυθεί για να επιλύσουν την κρίση «διακυβερνησιμότητας» (για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Μισέλ Φουκώ), την εξάντληση όλων των προηγούμενων τεχνολογιών συναίνεσης και εξαναγκασμού της εξουσίας. Έχουν κινητοποιήσει λύσεις απελπισίας για να σώσουν το απειλούμενο κοινωνικό σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η Ελλάδα είναι το πιο εξελιγμένο και σαφές παράδειγμα.
 
4.    Η ελληνική περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Όπως έχουμε αναλύσει αλλού , είναι ένας πρωτότυπος συνδυασμός των τάσεων της παγκόσμιας διαδικασίας, μια ιδιότυπη έκφραση όλων των αντιφάσεων στην Ευρώπη και διεθνώς· ένας μικρόκοσμος που δείχνει τη χρεοκοπία όχι μόνο της εθνικής οικονομίας ή της ζώνης του ευρώ και του σχεδίου για την ΕΕ, αλλά του ίδιου του καπιταλισμού στην ιστορική παρακμή του, στον απόηχο της κατάρρευσης της χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης.
Η Ελλάδα, λόγω των τεράστιων χρεών, των ελλειμμάτων και των εσωτερικών διαρθρωτικών αδυναμιών ως κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος στην Ευρωζώνη, που έχει σπάσει εγκαινιάζοντας μια κόλαση για τους ανθρώπους της και εφιάλτη για την ΕΕ και τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Το παγκόσμιο και ευρωπαϊκό χρηματιστικό κεφάλαιο παρενέβησαν για να σώσουν τις δικές τους υπερεκτεθειμένες τράπεζες, με τοκογλυφικά δάνεια προς την Ελλάδα: τα κακόφημα «πακέτα βοήθειας» συνδεόμενα με το περίφημο «Μνημόνιο» με την ελληνική κυβέρνηση, με ένα δρακόντειο πρόγραμμα μέτρων «λιτότητας», στην πραγματικότητα, κοινωνικού κανιβαλισμού, εποπτευόμενου από την τρόικα στην ΕΕ/ ΕΚΤ/ΔΝΤ. Μισθοί και συντάξεις επανειλημμένα κομμένες, η οικονομία βυθισμένη σε ύφεση χρόνια τώρα, το ένα τρίτο του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, η ανεργία εκτιναγμένη στο 27% του πληθυσμού και το 65% για τις νεαρές ηλικίες από 18 - 24 ετών, το σύστημα υγείας και η εκπαίδευση καταστραμμένα.
Το πρόγραμμα των ΕΕ / ΕΚΤ / ΔΝΤ αποδείχθηκε, κατά την εφαρμογή του, μια πρωτοφανής κοινωνική καταστροφή. Και μια συνολική οικονομική αποτυχία, όπως το ίδιο το ΔΝΤ αναγκάστηκε να παραδεχτεί δημοσίως το 2013. Το εξωτερικό χρέος, στα τρία χρόνια μετά το Μνημόνιο, αυξήθηκε από 115% του ΑΕΠ στο... 180%! Είναι προφανώς μη βιώσιμο. Για το λόγο αυτό, το ίδιο το ΔΝΤ δηλώνει ότι ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την τρόικα, ενώ η ΕΕ δηλώνει ότι θα συνεχίσει την «εποπτεία» της, τον απόλυτο έλεγχο όλων των οικονομικών αποφάσεων στην Ελλάδα έως ότου ο δείκτης χρέους/ΑΕΠ πέσει στο 75 τοις εκατό...
Ο Ελληνικός λαός μετατράπηκε σε έθνος αποκλήρων που αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση από το εξωτερικό και αλαζονεία από τους «δανειστές», δηλαδή τους διεθνείς τοκογλύφους, την ΕΕ και ιδιαίτερα από τη γερμανική αστική τάξη, την κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη. Η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες πολέμησαν και συνεχίζουν να αντεπιτίθενται ηρωικά, παρά την προδοσία του συνόλου του αστικού πολιτικού κοινοβουλευτικού προσωπικού και παρά την τροχοπέδη που τίθεται από μια ύπουλη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. 35 Γενικές Aπεργίες έγιναν από το 2010, περιορισμένες από τις γραφειοκρατίες, δυστυχώς, μόνο σε 24 ώρες ή 48 ώρες· ένα τεράστιο κίνημα καταλήψεων πλατειών, ιδιαίτερα η κατάληψη από τους αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος μπροστά από το Κοινοβούλιο το 2011, κινητοποίησε τις λαϊκές μάζες με νέους τρόπους συμμετοχής στον αγώνα· νέες μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης (Λαϊκές Συνελεύσεις, κοινωνικά δίκτυα δωρεάν υπηρεσιών υγείας, αντιγραφειοκρατικά ανεξάρτητα κέντρα αγώνα των εργατών κ.λπ.) προέκυψαν· μαζικές συγκεντρώσεις πήραν μερικές φορές σχεδόν εξεγερσιακές μορφές όπως το Φεβρουάριο του 2012.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ανατράπηκε το Νοέμβριο του 2011, μαζί με τον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Μη εκλεγμένες «κυβερνήσεις τεχνοκρατών» επιβλήθηκαν από την ΕΕ και στις δύο χώρες, υποστηριζόμενες από τα κόμματα του κοινοβουλίου που είχαν ήδη χάσει την εντολή τους. Η παραδοσιακή κοινοβουλευτική δημοκρατία πεθαίνει άδοξα.
Η «τεχνοκρατική» κυβέρνηση Παπαδήμου που υποστηρίχθηκε από ένα συνασπισμό των δύο κύριων ανταγωνιστικών κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα μετά το 1974, τη δεξιά «Νέα Δημοκρατία» υπό το Σαμαρά (ο οποίος είχε αντιταχθεί δημαγωγικά στο μνημόνιο και την τρόικα κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου το 2010-11) και του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ, ενωμένοι για πρώτη φορά με το ακροδεξιό, ξενοφοβικό και αντισημιτικό ΛΑΟΣ. Η προσπάθεια από την ΕΕ και τα τοπικά αστικά κέντρα εξουσίας να κρατήσουν επ’ αόριστον την κυβέρνηση Παπαδήμου μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος αντιλαϊκών πολιτικών του Μνημονίου απέτυχε. Οργανώθηκαν πρόωρες εκλογές, πρώτα τον Μάιο του 2012 και, δεδομένου ότι δεν έδωσαν καμία κυβερνητική λύση, επαναλήφθηκαν στη συνέχεια, τον Ιούνιο του 2012.
Το σοκ από τα αποτελέσματα ήταν τεράστιο: το δικομματικό πολιτικό κοινοβουλευτικό σύστημα που κυβέρνησε τη χώρα για τέσσερις δεκαετίες ήταν σε κατάσταση χάους. Το σύνολο του πολιτικού τοπίου είχε αλλάξει δραματικά. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ έπεσαν σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα. Λόγω της κοινωνικής πόλωσης και πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης εκτοξεύτηκε το μικρό αριστερό ρεφορμιστικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, από το 4% στο 27% περίπου, στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αλλά  έγινε δυνατή και η είσοδος στο Κοινοβούλιο για πρώτη φορά, της περιθωριακής εξωκοινοβουλευτικής ναζιστικής ομάδας «Χρυσή Αυγή».
 
5. Eνάμισυ χρόνο αργότερα, η «Χρυσή Αυγή», κλιμακώνοντας τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών και αριστερών, υπό την προστασία και τη συνεργασία του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού, χλευάζοντας το Κοινοβούλιο, σταθεροποίησε και μεγάλωσε την επιρροή της καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση σε όλες οι δημοσκοπήσεις, μετά την Νέα Δημοκρατία και το ΣΥΡΙΖΑ.
Ο τελευταίος, ενώ είχε ενεργοποιήσει στο λαό  την προσδοκία μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς» που θα μπορούσε να θέσει τέλος στην κόλαση των εντολών τηε ΕΕ και του ΔΝΤ, δεν έσπασε από την προσκόλλησή του στην ΕΕ και το ρεφορμισμό. Τώρα, προ των πυλών της κυβερνητικής εξουσίας, άρχισε να γίνεται πολύ πιο συντηρητικός, ταλαντευόμενος, ακόμα και παραλύοντας εν μέσω αυξανόμενων πιέσεων από αριστερά και δεξιά, από τις δημοφιλείς προσδοκίες, από τη μία πλευρά, και τις απαιτήσεις της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα και την ΕΕ, από την άλλη. 
Το παραδοσιακό «ορθόδοξο» σταλινικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας-ΚΚΕ είδε τη λαϊκή βάση του να συρρικνώνεται δραματικά, καθώς η πολιτική του της αυτο-απομόνωσής του συνδυάζεται με μια εξαιρετικά  σεχταριστική εχθρότητα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του λαού που τον ακολουθεί, καθώς και εναντίον όλων των άλλων κομμάτων και κοινωνικών κινημάτων της Αριστεράς, συνδυάζοντας μια μαχητική ρητορεία με μια καθημερινή μεταρρυθμιστική πρακτική.
Οι περισσότερες από τις διάφορες οργανώσεις της άκρας αριστεράς, αν και πολύ μαχητικές, μέχρι τώρα, λόγω των κεντριστικών τους ταλαντεύσεων και των δογματικών δυσκαμψιών τους, δεν μπορούν να δώσουν μια πειστική εναλλακτική λύση για την ηγεσία του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Την ίδια στιγμή, οι κοινωνικές συνθήκες είναι απελπιστικές και απαιτούν ριζικές λύσεις. Η ναζιστική «Χρυσή Αυγή», όπως οι πρόδρομοί της στη δεκαετία του 1930, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κοινωνική απελπισία, όχι ανεπιτυχώς, προσποιούμενη ότι είναι μια «ριζοσπαστική αντισυστημική δύναμη».
Αυτός είναι ο πρώτος, αλλά όχι ο μόνος λόγος της ανόδου της. Το παλιό αστικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, και τα δύο κύρια κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα είναι εντελώς απαξιωμένα. Είναι μισητά για την αβυσσαλέα διαφθορά τους· θεωρούνται εγκληματίες και εξίσου υπεύθυνα για την πτώχευση της Ελλάδας· προκαλούν περιφρόνηση για την δουλική υπακοή τους στην τρόικα και τις επακόλουθες καταστροφές στη χώρα στο σύνολό της, η οποία μετατράπηκε σε προτεκτοράτο της ΕΕ· αντιμετωπίζονται ως ένοχοι για όλες τις δυστυχίες και τα δεινά.  
Πρέπει να τονιστεί ότι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, τα ίδια τα λεγόμενα "κόμματα εξουσίας", με τη βοήθεια των μέσων μαζικής ενημέρωσης και τις στρατιές δημοσιογράφων και «οργανικών» φιλελεύθερων ψευδο-διανοούμενων, άνοιξαν το δρόμο, από τη δεκαετία του 1990, στην ελληνική ακροδεξιά. Της δίνουν δημοσιότητα, εξοικειώνουν το λαό με τους φασίστες νομιμοποιώντας τους για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς εναντίον των αντιπάλων τους και προωθώντας την κοινή νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Πριν από το άλμα της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2012, ήδη η ακροδεξιά είχε καταστεί απολύτως θεμιτή ως εταίρος σε μια κυβέρνηση συνασπισμού, όταν το ΛΑΟΣ προσχώρησε στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Η ακροδεξιά «αποδαιμονοποιήθηκε» από το ίδιο το αστικό κατεστημένο. 
Το ΛΑΟΣ ταυτίστηκε με τις μισητές πολιτικές του Μνημονίου και εξοντώθηκε στις εκλογές του 2012, αφήνοντας κενό το χώρο για να τον καταλάβει η Χρυσή Αυγή, παρέχοντας στη Νέα Δημοκρατία μερικά από τα πιο γνωστά ανοιχτά φασιστικά και αντισημιτικά στελέχη της, όπως το Μάκη Βορίδη, και τον Άδωνι Γεωργιάδη, για να συμμετάσχουν στη νέα κυβέρνηση συνασπισμού του Σαμαρά ως κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι και υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας.
Ο ακροδεξιός προσανατολισμός της Νέας Δημοκρατίας ενισχύθηκε από αυτή τη συνέχιση της «αποδαιμονοποίησης» των δεδηλωμένων φασιστών και την ενοποίηση γύρω από το νέο πρωθυπουργό μιας ηγετικής ομάδας συμβούλων, αποτελούμενης από σκληροπυρηνικούς εθνικιστές, σκληρούς αντικομουνιστές, άγριους αντισημίτες, ακόμα και αρνητές του Ολοκαυτώματος (Φαήλος Κρανιδιώτης, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Τ. Μπαλτάκος κ.ά.) έτοιμους να μοιραστούν την εξουσία, αν είναι απαραίτητο, με μια Χρυσή Αυγή πιο «σοβαρή» στη συμπεριφορά της, όπως δήλωσε δημόσια ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της σημερινής κυβέρνησης και  ένας φιλοκυβερνητικός δημοσιογράφος, την παραμονή της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής τον Σεπτέμβριο του 2013.   
Η συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας με τη Χρυσή Αυγή έχει μια μακρά ιστορία, και μια ακόμα μεγαλύτερη προϊστορία - από την εποχή της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα και τον εμφύλιο πόλεμο στη δεκαετία του 1940. Ποτέ δεν υπήρξε κάθαρση της μόνιμης ελληνικής τραγωδίας: κανένας συνεργάτης των Ναζί κατά τη διάρκεια της Κατοχής δεν τιμωρήθηκε· αντιθέτως, οι συνεργάτες των Ναζί, οι μαυραγορίτες που πλούτισαν κατά την περίοδο Κατοχής και οι αντικομμουνιστές νικητές του εμφυλίου πολέμου κυβέρνησαν τη χώρα το 1950 και το 1960, εγκαθιδρύοντας επίσης τη στρατιωτική δικτατορία το 1967-1974· στη συνέχεια, κανένας συνεργάτης της δικτατορίας δεν τιμωρήθηκε, αλλά ενσωματώθηκαν στις νέες εξουσιαστικές δομές της επανεγκαθιδρυμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Η άρχουσα τάξη ποτέ δεν ξεπέρασε το σοκ και το φόβο της από το γεγονός ότι γνώρισε τον άμεσο κίνδυνο να χάσει την εξουσία, τόσο στο τέλος της Κατοχής το 1944, όσο και στο τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974. Μετά την κατάρρευση της χούντας των μαύρων συνταγματαρχών, η αστική τάξη έπρεπε να κάνει σημαντικές οικονομικές και πολιτικές παραχωρήσεις στην εργατική τάξη για να εκτονώσει μια προεπαναστατική κρίση, αλλά πάντοτε κρατώντας ένα οπλοστάσιο αντιδημοκρατικών μέσων και προσωπικού που προετοιμάζονταν για τις μελλοντικές συγκρούσεις.
 
7.      Μια κρίσιμη καμπή ήταν η ιστορική μαζική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας τον Δεκέμβριο του 2008, δύο μήνες μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers – την «πρώτη πολιτική έκρηξη της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης» όπως ορθώς χαρακτηρίστηκε τότε από τον Ντομινίκ Στρος-Καν, τον επικεφαλής του ΔΝΤ εκείνη την εποχή. Η κρίση της εξουσίας που αναδύθηκε από την οικονομική χρεοκοπία ήρθε στην επιφάνεια.
Από τις αρχές του 2009, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης, και η αστυνομία άρχισαν να συνεργάζονται ανοιχτά με τις συμμορίες της Χρυσής Αυγής, ιδιαίτερα στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα της Αθήνας, οργανώνοντας πογκρόμ εναντίον των κοινοτήτων των μεταναστών και ενάντια στο εργατικό κίνημα, την Αριστερά, και τους αναρχικούς. Τα ρατσιστικά πογκρόμ εναντίον των μεταναστών και το κυνήγι μαγισσών των αριστερών και αναρχικών, μαζί με το σχηματισμό των νέων Ειδικών Σωμάτων Καταστολής, όπως οι μονάδες ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, ήταν μέρος μιας αντεπαναστατικής στρατηγικής για τον έλεγχο του πληθυσμού σε συνθήκες οικονομικού χάους και κοινωνικής αναταραχής.
Ήταν σε αυτό το πλαίσιο που ξεκίνησε τον Μάιο του 2009 μια νομική διαδικασία της Χρυσής Αυγής εναντίον όλου του φάσματος της Αριστεράς, από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ ως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το EEK, τα συνδικάτα, τις κοινότητες μεταναστών, τα αντιρατσιστικά κινήματα και ανεξάρτητες προσωπικότητες, όπως ο Πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ο τελευταίος είχε κατηγορηθεί ότι επέτρεψε σε εναλλακτικές κοινωνικές ιστοσελίδες -το Ιντιμίντια-  να μεταδίδουν ελεύθερα από το χώρο της πανεπιστημιούπολης).
Μετά την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο το 2012, το φθινόπωρο του ίδιου έτους, οι αρχές του κράτους δέχθηκαν την αγωγή των Ναζί και ξεκίνησαν τις επίσημες ανακρίσεις των κατηγορουμένων. Τέλος, τον Ιούνιο του 2013, μόνο δύο από τον μακρύ κατάλογο των κατηγορουμένων, ο συντάκτης αυτών των γραμμών, ως γενικός γραμματέας του τροτσκιστικού Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος-EEK και ο Πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου κλήθηκαν να δικαστούν στις 3 Σεπτεμβρίου του 2013. Καθ’ όλη την περίοδο της προετοιμασίας για τη δίκη, στον φασιστικό Τύπο και τη ναζιστική μπλογκόσφαιρα, διεξήχθη εναντίον μου μια άγρια ??αντισημιτική εκστρατεία, λόγω της εβραϊκής καταγωγής μου, με ανοιχτές δολοφονικές απειλές και ζητώντας να «λιώσουν το εβραϊκό σκουλήκι», το «όργανο της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας για την καθιέρωση ενός εβραιομπολσεβίκικου καθεστώτος στην Ελλάδα»!!!
Σε κανονικές συνθήκες αστικής δημοκρατίας, μια τέτοια αγωγή αναμφίβολα θα κατέληγε στα αρχεία και ποτέ δεν θα μπορούσε να φτάσει ενώπιον του δικαστηρίου και της δικαιοσύνης. Χωρίς τη συνενοχή των κρατικών αρχών, αυτή η δίκη δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Για πρώτη φορά μετά την ήττα του ναζισμού το 1945, ένας Εβραίος αριστερός διανοούμενος και ακτιβιστής οδηγήθηκε σε δίκη ρητά για την αντιφασιστική δραστηριότητά του, μετά από μήνυση από ένα ανοιχτά ναζιστικό κόμμα, που έγινε δεκτή από τις αρχές ενός «δημοκρατικού κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Ο στόχος της νομικής προσφυγής ήταν τριπλός: να τιμωρήσει τον αντιφασιστικό λόγο και δράση σε συνθήκες που η ακροδεξιά και οι φασίστες είναι σημαντικοί σύμμαχοι των δομών εξουσίας· να νομιμοποιήσουν τον αντισημιτισμό, τον κεντρικό ιδρυτικό μύθο των Ναζί, οι οποίο όμως έχουν βαθιές ρίζες στο κράτος, την Εκκλησία και σε ορισμένα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας· και τελευταίο αλλά καθόλου έσχατο, να ξεκινήσει η κατεδάφιση όλων των πολιτικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων που κερδήθηκαν μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα το 1974, ξεκινώντας από ένα μικρό κόμμα της άκρας αριστεράς και στη συνέχεια θέτοντας εκτός νόμου το σύνολο της Αριστεράς με κατασκευασμένες κατηγορίες και δίκες. Με άλλα λόγια, ο στόχος ήταν να προωθηθεί η αντιστροφή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων του εγκατεστημένου στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της χούντας των συνταγματαρχών της CIA, ο κεντρικός πολιτικός στόχος που τίθεται και στην προαναφερθείσα έκθεση της JP Morgan.
Χάρη σε μια τεράστια διεθνή και εθνική αντιφασιστική κινητοποίηση αλληλεγγύης, οι αρχιτέκτονες αυτής της απάτης απέτυχαν. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν από τον δικαστή «αθώοι». Ήταν η πρώτη δικαστική ήττα της Χρυσής Αυγής μετά την είσοδό της στο ελληνικό κοινοβούλιο. Αλλά ήταν μόνο μια σημαντική, όχι τελική στιγμή, μόνο μια νικηφόρα μάχη σε ένα συνεχή πόλεμο με τις πιο σκοτεινές δυνάμεις της αστικής αντίδρασης.
 
 8.  Αμέσως μετά τη δίκη της 3-4 Σεπτεμβρίου 2013, η Χρυσή Αυγή, με τη βοήθεια και την προστασία των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων (είναι ευρέως γνωστό ότι στην πλειοψηφία τους ψήφισαν το ναζιστικό κόμμα το 2012), κλιμάκωσε τις επιθέσεις και τις προβοκάτσιες εναντίον του EEK («το Κόμμα του βρωμοεβραίου» όπως το αποκαλούν) αλλά και ενάντια σε όλη την Αριστερά, καταστρέφοντας τοπικά γραφεία αριστερών οργανώσεων, δρομολογώντας μια δολοφονική επίθεση από μια ομάδα ναζιστικών ταγμάτων εφόδου κατά του ΚΚΕ στο Πέραμα και δολοφονώντας τον Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι.
Αυτό το τελευταίο έγκλημα ήταν που προκάλεσε ένα τέτοιο χείμαρρο λαϊκής οργής και αγανάκτησης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, που η κυβέρνηση Σαμαρά έπρεπε να ενεργήσει με καταστολή εναντίον της Χρυσής Αυγής συλλαμβάνοντας ορισμένους από τους ηγέτες και στελέχη της στα τάγματα εφόδου της και κόβοντας την κρατική χρηματοδότηση της ως κοινοβουλευτικού κόμματος. Αλλά ποιος είναι τόσο αφελής για να πιστέψει ότι η απειλή του φασισμού εξαφανίστηκε επειδή μερικοί φασίστες φυλακίστηκαν προσωρινά από τους προστάτες τους, ενώ όλες οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες και πολιτικοί παράγοντες που τρέφουν το φασισμό είναι ακόμα εδώ;
Η κοινωνική οικονομική κατάσταση όχι μόνο δεν σταματά να επιδεινώνεται, αλλά έχει ήδη λάβει διαστάσεις μιας τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης. Τα απαξιωμένα κυβερνώντα κόμματα και η κυβέρνηση δεν μπορούν να αποκαταστήσουν οποιαδήποτε οικονομική ή πολιτική σταθεροποίηση ή ακόμη και να διαχειριστούν την κρίση. Ο καλλιεργούμενος κρατικός αυταρχισμός, μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η χρήση εξωθεσμικής βίας από παραστρατιωτικές μονάδες και φασιστικές συμμορίες δεν είναι βέβαια σε θέση να θρέψουν ή να δώσουν στέγη ή ελάχιστες υπηρεσίες υγείας σε ένα ολόκληρο λαό σε εξαιρετική ανάγκη. Δεν υπάρχει λύση μέσα σε ένα χρεοκοπημένο καπιταλιστικό σύστημα, που καταρρέοντας απειλεί να μας θάψει όλους κάτω από τα ερείπια του.
Ο φασισμός είναι η βίαιη έκφραση της αποσύνθεσης του καπιταλισμού μέσα στη βαρβαρότητα. Πρέπει να καταπολεμηθεί με ένα Ενιαίο Μέτωπο όλων των οργανώσεων και των δυνάμεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος· με το σχηματισμό μορφών λαϊκής αυτοοργάνωσης και κοινωνικής αλληλεγγύης ενάντια στην απελπισία και τη φασιστική δημαγωγία· με την οργάνωση της εργατικής και λαϊκής αυτοάμυνας εναντίον των ταγμάτων εφόδου του φασισμού και της κρατικής καταστολής.
Ο φασισμός στη γεροντική ηλικία του, 70 χρόνια μετά την ήττα του στο Στάλινγκραντ, είναι μια φρικτή παρωδία της νεότητας του. Μπορεί και πρέπει να συντριβεί από την αντιφασιστική εργατική τάξη που υποστηρίζεται από το σύνολο των καταπιεσμένων.
Αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την επείγουσα αναγκαιότητα να οργανώσουμε τη μαζική πάλη για μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση τού καταρρέοντος συστήματος, για την εργατική εξουσία και την εκ νέου οργάνωση της οικονομίας σε νέες κοινωνικές βάσεις, σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες και όχι σύμφωνα με τα κέρδη μιας μικρής, άπληστης, παρασιτικής μειονότητας. 
Το παρόν της Ελλάδας δείχνει το μέλλον όλης της Ευρώπης και όλου του καπιταλιστικού κόσμου. Είναι η απότομη, εκρηκτική εκδήλωση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που απαιτεί μια παγκόσμια λύση. Η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε μια φυλακή των λαών. Οι λαοί της Ευρώπης, σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο πρέπει να σπάσουν τις αλυσίδες και να ενοποιήσουν την ήπειρο στις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.
Ένα σύνθημα που αναφέρθηκε σε μια από τις χιλιάδες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Ελλάδα, αναφέρει: «Ας πάρουμε πίσω τις κλεμμένες ζωές μας». Για να το θέσουμε με τα λόγια του Μαρξ, θα πρέπει να απαλλοτριώσουμε τους απαλλοτριωτές της ζωής μας - να ολοκληρώσουμε το ανολοκλήρωτο παγκόσμιο ιστορικό καθήκον, το οποίο εγκαινιάστηκε από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση του 1917!
7 του Νοέμβρη, 2013