Η κυβέρνηση δολοφονεί

Η κυβέρνηση δολοφονεί


Είναι δύσκολο να βρεθούν λόγια για να περιγραφούν τα αισθήματα που κατέκλυσαν κάθε λαϊκό άνθρωπο στο άκουσμα του θανάτου από ασφυξία των δύο φοιτητών στη Λάρισα. Γιατί κάθε λαϊκός άνθρωπος σήμερα γνωρίζει τι σημαίνει στέρηση. Μας έχουν στερήσει τη δουλειά, το ψωμί, τη στέγη, τη θέρμανση. Θέλουν να μας στερήσουν και την αξιοπρέπεια. Σε αυτό το σημείο 0 έφεραν το λαό η κρίση και η χρεοκοπία του συστήματος τους, η τρόικα κι η κυβέρνηση με τα μνημόνια τους.

Οι 2 φοιτητές δεν πέθαναν από «ατύχημα», όπως προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το γεγονός τα ΜΜΕ. Πολύ περισσότερο δεν πέθαναν από «άγνοια», όπως τόλμησε να ξεστομίσει προκλητικά ο τραγελαφικός νεοφιλελεύθερος Τζήμερος, παρομοίως και το ακροδεξιό «μπουμπούκι» της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης. Δεν λέγεται «άγνοια», αλλά εξαθλίωση, όταν ελλείψει πόρων ο λαός γυρνάει σε ξεχασμένα προπολεμικά μέσα για να ζεσταθεί, όπως το μαγκάλι.


Ο θάνατος των 2 νέων παιδιών, με τον παρολίγον θάνατο άλλων τριών συμφοιτητών τους που έπεσαν σε κώμα, είναι μια ψυχρή δολοφονία. Δολοφόνοι είναι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και η τάξη που υπηρετούν, που έχουν κάνει την απόκτηση πετρελαίου ένα άπιαστο «όνειρο χειμερινής νυκτός» για κάθε φτωχόσπιτο. Δεν είναι από «κακή τύχη» όταν τα 2.000.000 ανέργων δεν έχουν δουλειά, όταν ολόκληρες οικογένειες δεν έχουν φαΐ στο τραπέζι και γάλα για τα παιδιά. Όταν τα λαϊκά νοικοκυριά δεν μπορούν πια να σπουδάσουν αξιοπρεπώς τα παιδιά τους και τα στέλνουν να ζήσουν χωρίς κανένα πόρο σε μακρινές πόλεις, για να σπουδάσουν σε ένα πανεπιστήμιο που κλείνει ή «συγχωνεύεται» λόγω των «σχεδίων Αθηνά» τους. Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα είναι κατηγορηματικό: αυτά τα εγκλήματα έχουν αυτουργούς και συγκεκριμένες αιτίες και σε αυτούς πρέπει να απευθύνουμε τις κατηγορίες.

Η γενοκτονία στην οποία υποβάλλονται οι εργάτες, ο κυνισμός της αστικής τάξης και των λακέδων της, δεν θα μείνουν αναπάντητα. Είμαστε πιο ισχυροί από αυτούς, που καταρρέουν μέσα στη σήψη και στη παρακμή. Το ξέρουν καλύτερα από εμάς και φοβούνται. Να κάνουμε τους φόβους τους πραγματικότητα, να κάνουμε την οργή μας επαναστατική φωτιά που θα τους κάψει!

Όταν ο λαός πεινάει πρέπει να πάρει την τροφή από αυτούς που τα έχουν κλειδαμπαρωμένα σε αποθήκες με στόχο να τα μοσχοπουλήσουν! Όταν ο λαός δεν έχει κεραμίδι να βάλει στο κεφάλι του, πρέπει να μπει στα χιλιάδες αδιάθετα σπίτια που κρατάνε κλειδαμπαρωμένα οι μεγαλοϊδιοκτήτες! Όταν οι εργάτες δεν έχουν δουλειά, πρέπει να διώξουν τα αφεντικά από τα εργοστάσια και να διαχειριστούν μόνοι τους τις δουλειές, τη παραγωγή, τον πλούτο. Αυτά όμως δεν μπορούν να γίνουν μεμονωμένα σαν ατομικές πράξεις απελπισίας. Θέλουν οργάνωση και συλλογική δράση. Μια δράση που θα έχει ως στόχο να συνενώσει την οργή και την πάλη κάθε καταπιεσμένου, εργαζόμενου κι άνεργου, σε μια Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, για την ανατροπή της κυβέρνησης των δολοφόνων. Να τους διώξουμε όλους, για να ανοίξει ο δρόμος να πάρουμε την εξουσία εμείς που δεν έχουμε τίποτα και θέλουμε τα πάντα! Να ανοίξει ο δρόμος σε μια νέα κοινωνία και ζωή που το ψωμί, η δουλειά, η ζεστασιά, η αξιοπρέπεια δεν θα είναι καθημερινό άγχος αλλά θα είναι δεδομένοι όροι για την ευτυχία όλων μας!