Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

Αστυνομική και ακροδεξιά
BIA KATA ΠPOΣΦYΓΩN

Mε τη βία των MAT απαντά η κυβέρνηση της Δεξιάς στην ειρηνική διαμαρτυρία προσφύγων και μεταναστών, μεταξύ των οποίων υπήρχαν εκατοντάδες γυναίκες και μικρά παιδιά.
Δύο χιλιάδες εγκλωβισμένοι στη Mόρια της Λέσβου, "τόλμησαν" να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες συνθήκες κράτησης - οι ελληνικές αρχές ονομάζουν "φιλοξενία" την εξαναγκαστική παραμονή 19.500 ανθρώπων σε ένα καμπ που έχει φτιαχτεί για 4.500.
Kαι πίσω απ' τις γραμμές της αστυνομίας, με υπόθαλψη της κρατικής - κυβερνητικής πολιτικής, ακροδεξιά φασιστοειδή επιχειρούν να οργανώσουν φασιστικές τρομοκρατικές πολιτοφυλακές.
Tο αντιφασιστικό κίνημα ήδη την επόμενη μέρα, Tρίτη 4 Φλεβάρη, απάντησε στη φασιστική πρόκληση και κρατική καταστολή στη Mυτιλήνη. Οι αντιφασίστες, η εργατική τάξη, όλοι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να χάσουν την ανθρωπινότητά τους πρέπει να εξεγερθούν.
Κάτω η κυβέρνηση της Δεξιάς κρατικής τρομοκρατίας.
Tσακίστε τα φασιστοειδή.
Aλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες - θύματα των πολέμων, των οικονομικών πολέμων και της κλιματικής καταστροφής.
Aπεγκλωβισμός από τα νησιά - ελεύθερη μετακίνηση των προσφύγων - ταξιδιωτικά έγγραφα - όχι ίδρυση στρατοπέδων «κλειστού τύπου». [Από τη σύνταξη της Νέας Προοπτικής]

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Η πορεία των περίπου 2 χιλιάδων προσφύγων από το Kαμπ της Μόριας προς την πόλη της Μυτιλήνης, την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου, η προσπάθεια της αστυνομίας να τους σταματήσει -ανεπιτυχώς- με γκλομπς και δακρυγόνα, και η προσωρινή κατάληψη προβλήτας του λιμανιού της πόλης, είναι η κορυφαία εκδήλωση της αποτυχίας της ακροδεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη να διαχειριστεί την προσφυγική κρίση.
Είναι, μετά την αντίστοιχη πορεία του Απριλίου του 2016 στη ΒΙΑΛ της Χίου -που οδήγησε στην οριστική χρεοκοπία της δομής της ΒΙΑΛ επί ΣΥΡΙΖΑ- η μαζικότερη από μια σειρά κινητοποιήσεων προσφύγων που έχουν γίνει έκτοτε.
Την Τρίτη 4 Φεβρουαρίου το μεσημέρι, νέα πορεία διαμαρτυρίας των προσφύγων λαμβάνει χώρα στο λιμάνι της Μυτιλήνης, ενώ ακροδεξιές και ξενοφοβικές αντισυγκεντρώσεις ετοιμάζονται απέναντί τους. Ήδη το βράδυ της ίδιας μέρας ομάδες δεκάδων νεαρών οργανωμένες από τοπικά ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία, περιπολούσαν έξω από το χωριό της Μόριας, κάνοντας ελέγχους ατόμων και ΙΧ, προπηλακίζοντας οικογένειες προσφύγων με μικρά μωρά. Αυτές οι φασιστικού τύπου πολιτοφυλακές ανθίζουν μέσα στο συνολικό κλίμα που υποθάλπει ο κρατικός και κυβερνητικός ρατσισμός και η χρεοκοπία διαχείρισης του προσφυγικού. Εξάλλου δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από τις μεγάλες ξενοφοβικές κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα στα νησιά, υπό την αιγίδα δήμων, περιφέρειας, εμπορικών συλλόγων και επιμελητηρίων.
Αυτή η όξυνση στα νησιά είναι το αποτέλεσμα του ασφυκτικού αποκλεισμού των προσφύγων στα νησιά του βόρειο-ανατολικού Αιγαίου καθώς την σχετική αύξηση των ροών που γνωρίζουμε στο δεύτερο μισό του 2019, συνοδεύει μια μεγαλύτερη καθυστέρηση στην διεκπεραίωση των αιτήσεων.
H φαεινή αυτή ιδέα «να τους κάνουμε την ζωή δύσκολη», που έχει η ακροδεξιά κυβέρνηση, οδήγησε όχι φυσικά στο σταμάτημα των ροών (αντίθετα είχαμε τριπλασιασμό τους) αλλά στο «σκάσιμο» όλων ανεξαιρέτως των δομών. Στη Μόρια της Λέσβου, έχουμε πλέον πάνω από 19.500 πρόσφυγες (για 4.500 θέσεις), στη Σάμο έχουμε περίπου 7.000 (για 1.200 θέσεις) και στη Χίο έχουμε 7.000 (για 2.500 θέσεις). Σε αυτούς πρέπει να συνυπολογιστούν και 2-3 χιλιάδες ακόμη που βρίσκονται σε μικρότερες δομές, σπίτια, διαμερίσματα κ.λπ.
Η αποτυχία διαχείρισης των ροών πάει χέρι χέρι με την αποτυχημένη προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει τις τοπικές κοινωνίες να δεχτούν αντί για τον απεγκλωβισμό, την δημιουργία μόνιμων κλειστών δομών της τάξης των 4 έως 7 χιλιάδων θέσεων ανά περίπτωση.
Κάθε αποτυχημένος χειρισμός της ΝΔ ακολουθείται από έναν ακόμη πιο αποτυχημένο, που αγγίζει πολλές φορές και τα όρια της γελοιότητας.
Έτσι την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΥΓΕΙΑ σχέδιο τού (άρον άρον επανιδρυμένου και ακόμη άστεγου) Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, με το οποίο εγκρίθηκε δαπάνη ύψους 500 χιλιάδων ευρώ, για την προμήθεια υποθαλάσσιου συρματοπλέγματος συνολικού μήκους... 2,7 χιλιομέτρων.
Ένα σχέδιο που πέραν της προφανούς χυδαιότητάς του δέχεται την σφοδρή επίκριση των μεγάλων ΜΜΕ της Αμερικής και της Γερμανίας για την σαφή παραβίαση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς αποτρέπεται βίαια η κατάθεση αιτήματος ασύλου και ήδη ξεκινάνε συζητήσεις για επιβολή καταναλωτικού τουριστικού εμπάργκο στα νησιά.
Επιπλέον, ένα τέτοιο μέτρο θα προκαλέσει μια σειρά από απρόβλεπτα προβλήματα και περιορισμούς στην αλιεία και στην τακτική ακτοπλοΐα που ακόμη δεν έχουν σταθμιστεί. Για να μην πούμε ότι αυτός καθαυτός ο ποντισμός του είναι ζήτημα άσκησης εξωτερικής πολιτικής: άραγε θα μπει στα 6 νμ απεμπολώντας ντε φάκτο τις διακηρύξεις επέκτασης των χωρικών υδάτων ή θα μπει στα 12 νμ προκαλώντας το casus belli των Νέο-οθωμανών στρατοκρατών της Άγκυρας; Θα πληρώσουμε την ξενοφοβική αντιπροσφυγική βλακεία της ΝΔ με Ελληνο-Τουρκικό πολεμικό επεισόδιο;
Και φυσικά επειδή στο Ελληνικό κράτος ακόμη και τα πιο σοβαρά θέματα άσκησης εξωτερικής πολιτικής χρωματίζονται από την γνωστή συνήθεια των κρατικοδίαιτων φιλελέδων επιχειρηματιών να κάνουν πλιάτσικο στο ζεστό κρατικό χρήμα, πολλοί εντόπισαν την αντίφαση να καλούνται για συμμετοχή στον διαγωνισμό 4 εταιρείες σχεδόν φαντάσματα, χωρίς δημόσιο site και στοιχεία επικοινωνίας, πλην μίας μόνο που φαίνεται πως ειδικεύεται στην θαλάσσια ρύπανση (!) και εδρεύει στο... παραθαλάσσιο Κιλκίς! Ο υπουργός Μηταράκης είπε εξάλλου ανοιχτά, ερωτώμενος σχετικά: «Δεν ξέρουμε αν θα αποδώσει, αλλά θα το δοκιμάσουμε». Και με μια μόνο κίνηση ένας ημέτερος που είχε στοκ 2,5 χιλιόμετρα αδιάβροχο κοτετσόσυρμα θα αρπάξει 500 χιλιάρικα για να κάνει ο Μηταράκης το πείραμά του.
Όμως ακόμη πιο γελοία φαντάζει η επίσημη φωτογράφηση του απόστρατου αξιωματικού και αρμόδιου υφυπουργού Αλκιβιάδη Στεφανή με την στρατιωτική στολή του και το σύνολο των στρατιωτικών παρασήμων που έλαβε (σε καιρό ειρήνης) μια μόλις μέρα... πριν την περιστολή των αρμοδιοτήτων που είχε, καθώς την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου, την ημέρα δηλαδή που ξέσπασε η προσφυγική εξέγερση, όλες οι ευθύνες συντονισμού πέρασαν στον Μηταράκη. Έτσι ο συνταξιούχος στρατηγός χωρίς πεδίο μαχών για να δοξαστεί, ξέμεινε και από αρμοδιότητες στο πεδίο της ειρήνης...
Τέλος, την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου ανακοινώθηκε η επαναφορά της απόδοσης ΑΜΚΑ στους πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, που η διακοπή του από τον υπουργό Βρούτση αποτέλεσε το πρώτο πράγμα που έκανε με την ορκωμοσία του το περασμένο καλοκαίρι που βγήκε η νέα κυβέρνηση. Αυτή η σιωπηρή αλλαγή πολιτικής, δεν έγινε για λόγους ανθρωπιστικούς αλλά σύμφωνα με πρώτες εκτιμήσεις οφείλεται στην ενεργοποίηση πρωτοκόλλων ασφαλείας στον τομέα της υγείας εξαιτίας του διάχυτου φόβου για την εξάπλωση της επιδημίας του νέο κορονοϊού. Ή για να το πούμε με απλά λόγια, η ξενοφοβική τύφλωση της κυβέρνησης ρισκάριζε μέχρι και με αυτό το θέμα, κρατώντας εκτός ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μια ευάλωτη ομάδα και το σύνολο της κοινωνίας μόνο και μόνο για να ικανοποιεί τα ρατσιστικά ελατήρια των ψηφοφόρων της.
Παράλληλα, το προσφυγικό που θα αποτελέσει το κεντρικό θέμα στην προσεχή σύνοδο κορυφής της ΕΕ στο Ζάγκρεμπ αποτελεί πλέον βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι της διεθνούς πολιτικής. Όπως φάνηκε μάλιστα στην πρόσφατη αποτυχημένη σύνοδο του Βερολίνου για την Λιβύη, όχι μόνο διατηρήθηκε στη ζωή η καταρρέουσα κυβέρνηση Σάρατζ διότι ελέγχει την προσφυγική ροή προς Ευρώπη, αλλά επίσης την επαύριον κιόλας η κάθε μια από τις εμπλεκόμενες δυνάμεις έκανε του κεφαλιού της. Παραδείγματος χάρη η Ιταλία, μονομερώς ανανέωσε για άλλα τρία χρόνια την συμφωνία με την Τρίπολη και την χρηματοδότηση του Σάρατζ του οποίου οι δυνάμεις ελέγχουν το σκλαβοπάζαρο προσφύγων από την Αφρική προς την Ευρώπη. Η Τουρκία πάλι στέλνοντας στρατιωτική βοήθεια με τα πολεμικά της πλοία στην Τρίπολη, ξεκίνησε μονομερώς περιπολίες επιτήρησης των προσφυγικών ροών ανοιχτά της Λιβύης και ήδη γυρίζει πίσω (πιθανόν σε συμφωνία με την Ρώμη) δεκάδες πρόσφυγες.
Τέλος, η σοβαρότερη παράμετρος της πρόσφατης κλιμάκωσης των μαχών στην Ιντλίμπ της Συρίας ανάμεσα σε τζιχαντιστές που στηρίζει ο Ερντογάν και τον στρατό του Άσσαντ που προελαύνει νικηφόρα με Ρωσική βοήθεια, είναι η προοπτική δημιουργίας ενός νέου τεράστιου προσφυγικού ρεύματος καθώς στην επαρχία αυτή διαμένουν 4 εκατομμύρια άτομα εκ των οποίων το 1,5 εκατομμύριο είναι ήδη εσωτερικοί πρόσφυγες από άλλες περιοχές της Συρίας. Ο ΟΗΕ υπολογίζει πως ήδη τις τελευταίες δύο εβδομάδες 700 χιλιάδες άνθρωποι έχουν αρχίσει να μετακινούνται προς τα Τουρκικά σύνορα.
Η ίδια η αστυνομική επίθεση κατά των προσφύγων στη Μυτιλήνη διεξάγονταν την στιγμή που ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης μαζί με τον φασίστα Άδωνη επισκέπτονταν την βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας συζητώντας την αποστολή 140 Ελλήνων στρατιωτικών και μιας συστοιχίας PATRIOT καθώς και την αποστολή μιας φρεγάτας στα Στενά του Ορμούζ. Δηλαδή την ώρα που το Ελληνικό κράτος κλείνει στρατιωτικές και εμπορικές συμφωνίες με τον τυχοδιώκτη Μπιν Σαλμάν και την διεφθαρμένη Βασιλική Σαουδική οικογένεια που χρηματοδοτεί με πακτωλό χρημάτων τους τζιχαντιστές σαλαφιστές ανά τον κόσμο, την ίδια ώρα ξυλοφορτώνει τους μουσουλμάνους πρόσφυγες θύματα του τζιχαντισμού.
Γ.Χ.

Η πρόσφατη επανίδρυση του υπουργείου μεταναστευτικής πολιτικής μόλις 6 μήνες μετά την κατάργησή του και η ανοιχτή ομολογία του «λάθους» από μεριάς Κούλη-Μητσοτάκη είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Της εξαγγελίας αυτής με την υπουργοποίηση μάλιστα του αποδοκιμαζόμενου από την εκλογική του βάση, αποτυχημένου βουλευτή Χίου της ΝΔ, Νότη Μηταράκη, ακολούθησε η επιβεβαίωση από μεριάς του της ίδιας αδιέξοδης και αποτυχημένης πολιτικής της κυβέρνησης με τις νέες κλειστές δομές ΠΡΟΚΕΚΑ στα νησιά του Αιγαίου. Αυτές θα συνδυάζουν τον κλειστό χαρακτήρα της Αμυγδαλέζας με την μεγάλη απόσταση από τον αστικό ιστό και την χωροθέτησή τους σε περιοχές που κάθε άλλο παρά ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί να υπάρξει.
Είδαμε σε προηγούμενο τεύχος της εφημερίδας μας την προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει τους κατοίκους στο Πιτυός Χίου να δεχτούν τη νέα αυτή δομή στο 18ο χιλιόμετρο της οδού Χίου-Βολισσού. Αφού αυτό δεν κατέστη εφικτό, ο σχεδιασμός άλλαξε και η νέα δομή αναγγέλθηκε για το 15ο χιλιόμετρο της ίδιας επαρχιακής οδού, το οποίο βρίσκεται μέσα στην ίδια αφιλόξενη περιοχή του Αίπους αλλά στα διοικητικά όρια άλλου κοινοτικού διαμερίσματος, αυτού του Βροντάδου. Σε λαϊκή συνέλευση των κατοίκων του Βροντάδου, στην οποία μάλιστα η αστυνομία έκανε έλεγχο προσερχομένων(!) παραμονές των Χριστουγέννων, ομόφωνα οι κάτοικοι το απέρριψαν και δήλωσαν πως θα κάνουν ασφαλιστικά μέτρα κατά της κυβέρνησης και θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο, καθώς η περιοχή είναι αναγνωρισμένη ως Natura και δεν μπορούν να γίνουν οικιστικές δράσεις τέτοιας κλίμακας. Πριν λίγες μέρες μάλιστα ο χιονιάς είχε αποκλείσει εντελώς την πρόσβαση στην περιοχή από το 6ο μέχρι το 20ο χιλιόμετρο δείχνοντας για ποιον λόγο είναι εντελώς ακατάλληλη για να φιλοξενήσει 5 χιλιάδες ανθρώπους συν άλλους χίλιους περίπου ως προσωπικό.
Παρόμοιες εξελίξεις συμβαίνουν και στην Λέσβο. Αρχικά η κυβέρνηση ανακοίνωσε την ζώνη δασοπυρόσβεσης στο Διαβολόρεμα κοντά στην επαρχιακή οδό Μυτιλήνης - Καλλονής! Αυτή η περιοχή είναι εμφανώς ακατάλληλη για όλους τους λόγους που μπορεί κάποιος να φανταστεί. Μιλάμε για μια ζώνη δασοπυρόσβεσης που απαγορεύει ρητά κάθε άλλη χρήση, όπως επιτάσσει η στοιχειώδης λογική (αλλά όχι για τους φωστήρες της νεοδημοκρατικής «αριστείας). Αυτή η ζώνη δασοπυρόσβεσης βρίσκεται μέσα σε ένα από τα τελευταία δάση της Λέσβου που φυσικά δεν θα μπορούσε να αποψιλωθεί περισσότερο για μια τέτοιας κλίμακας έργο. Και αυτό με την σειρά του, εφάπτεται του γειτονικού πεδίου βολής του νησιού εντός του οποίου διεξάγονται μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις πυροβολικού με πραγματικά πυρά. Το μόνο που ικανοποιεί τα κριτήρια για το ακροδεξιό ακροατήριο της ΝΔ είναι η χιλιομετρική του απόσταση από την πόλη που είναι στα 25 χιλιόμετρα. Όταν έγινε σαφές ότι τέτοιο έργο δεν μπορεί να γίνει εκεί, τα ακροδεξιά παπαγαλάκια της κυβέρνησης, άρχισαν να διακινούν σενάρια ακόμη πιο παράλογα, με χωροθέτηση εντός του απολιθωμένου δάσους Ερεσού! Οι ακροδεξιοί που ανησυχούν για την αλλοίωση του πολιτισμού του χριστεπώνυμου εκλογικού τους σώματος θα επιθυμούσαν να αλλοιωθεί το φυσικό περιβάλλον και ένα μοναδικό μνημείο φυσικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας.
Αλλά και στη Λέρο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Αρχικά επιβεβαιώθηκε πως το σχέδιο του υφυπουργού της κυβέρνησης, Αλκιβιάδη Στεφανή, που είχε δοθεί στη δημοσιότητα περιείχε όντως αεροφωτογραφία της νησίδας Λέβιθα, ενός μικρού νησιού που κατοικείται από μια οικογένεια που τηρεί μια ταβέρνα και μια μικρή μαρίνα ανεφοδιασμού τουριστικών σκαφών. Δεν θα αναφερθούμε στο προφανές, ότι δηλαδή ξανανοίγουν τα ξερονήσια του εμφυλιοπολεμικού κράτους – και εισπράττουν τα χειροκροτήματα των ηλίθιων Μπογδάνων. Εδώ το πρόβλημα που θα κληθεί να διαχειριστεί η κυβέρνηση των εθνικοφρόνων πατριδοκάπηλων είναι οι εσωτερικές αντιδράσεις όσων κατανοούν ότι το να φτιάξεις ένα νησί με 5 χιλιάδες μουσουλμάνους κατοίκους δεν είναι και ό,τι πιο έξυπνο τώρα που το μεγάλο θέμα είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ των νησιών του Αιγαίου.
Είναι μάλιστα τόσο ανεκδιήγητη και ιδεοληπτικά ρατσιστική η πολιτική της ακροδεξιάς κυβέρνησης, που σύσσωμοι οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Κρήτη, την καταγγέλλουν με επίσημη ανακοίνωσή τους. Και αυτό διότι σε πρόσφατη σύσκεψη με τον υφυπουργό Στεφανή, τους ζητήθηκε ούτε λίγο ούτε πολύ να διακόψουν τα προγράμματα στέγασης που έχουν με ακριβά συμβόλαια σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ που τα χρηματοδοτεί και στα οποία φιλοξενούνται σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία 900 πρόσφυγες στην Κρήτη. Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση φιλοδοξεί να τα αντικαταστήσει με ΠΡΟΚΕΚΑ και στην Κρήτη. «Δεν πρέπει να δίνουν λάθος μήνυμα φιλοξενίας προς τους πρόσφυγες» όπως δήλωσε ο ίδιος ο υφυπουργός αφήνοντας εμβρόντητους περιφερειάρχη και δημάρχους της Κρήτης.
Ωστόσο αυτό που φάνηκε είναι η ρητή άρνηση της ΕΕ να χρηματοδοτήσει τα ΠΡΟΚΕΚΑ, καθώς αντιβαίνουν τόσο στο κοινοτικό όσο και στο εθνικό δίκαιο, και στον κοινοτικό προϋπολογισμό καθώς όλα προϋποθέτουν τεράστια έργα υποδομής και παροχής δικτύων και προσβάσεων σε εντελώς έρημες περιοχές. Επίσης βρίσκονται έξω από το θεσμικό και νομικό πλαίσιο της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Αυτό έγινε σαφές από την απάντηση που έδωσε η Κομισιόν σε επερωτήσεις Ελλήνων ευρωβουλευτών καθώς δεν προβλέπονται σχετικά κονδύλια ούτε για τον προϋπολογισμό του 2019 και ούτε έχουν συζητηθεί ή έχουν ζητηθεί καν για το 2020. Επιπλέον όπως είχαμε σημειώσει σε προηγούμενό μας δημοσίευμα, άλλο πράγμα είναι να θέλει ο Κούλης να απελάσει πρόσφυγες πίσω στην Τουρκία ή στο Αφγανιστάν και άλλο πράγμα να τους δεχτεί η Άγκυρα ή η Καμπούλ. Ειδικά με τις πρόσφατες εξελίξεις στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις κάτι τέτοιο είναι παραπάνω από απαγορευτικό. Τέλος, όπως φάνηκε και από την συζήτηση στον κρατικό προϋπολογισμό του 2020 τα σχετικά κονδύλια των δράσεων «κοινωνικής συνοχής» είναι μειωμένα κατά 65% πράγμα που καθιστά αδύνατη ακόμη και την χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους και καθιστά μονόδρομο την όποια χρηματοδότηση τους από την ΕΕ.


ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΟΥΒΛΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΝΓΚΕΝ
Εδώ να αναλογιστούμε τι συνέπειες προκαλεί στο προσφυγικό η πιθανή ανατροπή της κυβέρνησης της Τρίπολης στην Λιβύη που μέχρι τώρα διαχειρίζεται τα κοινοτικά κονδύλια για να αποτελεί το τείχος ανάσχεσης προσφυγικών ροών από την Αφρική. Άλλωστε είναι σχεδόν σίγουρο πως με δεδομένη την υποστήριξη προς τον Χάφταρ από μεριάς, Ρωσίας, ΗΠΑ, Γαλλίας, Ισραήλ, Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας, ΗΑΕ και Ελλάδας η κυβέρνηση της Τρίπολης δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε μια μέρα, μόνο με την στήριξη της Τουρκίας -και την αναιμική στήριξη της Ιταλίας που αμφιταλαντεύεται- αν δεν έπαιζε το πιο κρίσιμο χαρτί: αυτό του ελέγχου της προσφυγικής ροής. Αυτό είναι που τρομάζει την Γερμανία και την υπόλοιπη ΕΕ που φάνηκε πως προσπάθησαν να εξισορροπήσουν αντικρουόμενα συμφέροντα στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις του Βερολίνου. Η πιθανότητα δηλαδή να ξεσπάσει μια κόλαση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων όχι στις Νοτιο-Ανατολικές βαλκανικές παρυφές της Ένωσης, αλλά στο μαλακό υπογάστριό της: την Ιταλία και όλες τις εγγύς και γειτονικές με αυτήν χώρες.
Ποιο είναι το πικρό ποτήρι που αργά ή γρήγορα θα κληθεί να πιεί η ΕΕ; Ο Επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς το ομολόγησε ανοιχτά: το Δουβλίνο έχει πεθάνει, οριστικά και αμετάκλητα. Η συνθήκη του Δουβλίνου που προσδιόριζε τους όρους κάτω από τους οποίους κάποιος διεκδικεί άσυλο και που επιτάσσει η εξέτασή του να γίνει στην πρώτη χώρα υποδοχής. Μαζί του όμως πεθαίνει και η Σένγκεν και έτσι όλο το πολιτικό εποικοδόμημα πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η Ευρώπη. Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, ναι. Ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, όχι. Η ευκολία με την οποία το δικαίωμα της μετακίνησης αφαιρείται από τους πολίτες που είναι εκτός ΕΕ επεκτείνεται σιγά σιγά και στους πολίτες των χωρών που είναι στην ΕΕ με την ευελιξία της συμμετοχής των χωρών τους στην συνθήκη Σένγκεν. Και αυτό δεν αφορά απλά το να κάτσει κάποιος σε μια διαφορετική ουρά στον γκισέ του ελέγχου των διαβατηρίων. Αφορά κάτι πολύ πιο μεγάλο του οποίου τις συνέπειες ακόμη δεν έχουμε δει.
Από την δική της μεριά, η Ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται πως ό,τι κάνει, το κάνει για να δώσει ένα μήνυμα στους ίδιους τούς πρόσφυγες ότι δεν μπορούν πλέον να υπολογίζουν στην φιλοξενία της Ελλάδας καθώς τους κάνει την ζωή δύσκολη. Παρόλα αυτά οι ίδιοι οι πρόσφυγες αγνοούν την Ελληνική κυβερνητική κουτοπονηριά και συνεχίζουν να έρχονται κατά χιλιάδες καθώς γι' αυτούς προέχει η επιβίωση και όχι μια -ανύπαρκτη έτσι και αλλιώς- «καλοπέραση» που δήθεν γίνονταν επί των ημερών της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τα στοιχεία του IOM είναι χαρακτηριστικά καθώς το 2019 κλείνει με διπλασιασμό των αφίξεων των προσφύγων σε σχέση με το 2017 και το 2018. Και μάλιστα η έκρηξη των ροών συμβαίνει στο δεύτερο εξάμηνο του έτους. Τότε δηλαδή που ανέλαβε η νέα κυβέρνηση που τους έκανε την διαμονή ακόμη δυσκολότερη. Φαίνεται πως η κυβέρνηση απευθύνει την εξαγγελία των σχετικών σχεδίων κλειστών ΠΡΟΚΕΚΑ προς δύο κατευθύνσεις κυρίως:
Προς το εσωτερικό των ψηφοφόρων της, πιστεύοντας πως όσο θα αυξάνει την φορολογία στη «μεσαία τάξη» τόσο περισσότερο θα μπορεί να την κοιμίζει πουλώντας της εθνικισμό και «προσφυγοφαγία». Και ανακαλύπτει πως αυτό δεν μπορεί να περάσει αλλά τελικά φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Και προς το εξωτερικό, που ως επαίτης ξανά θα καταφύγει στις Βρυξέλλες παρακαλώντας να δοθεί κάποια λύση σε οικονομικό και θεσμικό επίπεδο από την ΕΕ, ακριβώς δηλαδή από εκείνη που δημιούργησε το πρόβλημα της υποδοχής των προσφύγων στα κράτη μέλη της. Σύμφωνα με τον Σχοινά, η προσεχής σύνοδος κορυφής στις 25 και 26 Μαρτίου, η πρώτη μετά το διαφαινόμενο και μη αντιστρέψιμο Brexit, θα είναι αυτή που θα καθορίσει το μετά-Δουβλίνο και μετά-Σένγκεν τοπίο.
ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ
Είναι γι' αυτό που ο εγχώριος κρατικά πριμοτοδουτούμενος ρατσισμός και η ξενοφοβία φτάνουν στο ζενίθ. Η πρόσφατη κινητοποίηση του τοπικού κράτους στο Βορειο-Ανατολικό Αιγαίο στις 22 Ιανουαρίου δεν είναι απλά μια «επιδείνωση της κρίσης». Αυτό που γίνεται στα νησιά είναι το αποκορύφωμα μιας κατάστασης που έχει ξεκινήσει ήδη από το 2016 και έχει πλέον προχωρήσει πάρα πολύ. Νησιά με αριστερή και αγωνιστική παράδοση (Σάμος, Λέσβος) ή με κοσμοπολίτικο και φιλελεύθερο παρελθόν (Χίος) έχουν γίνει συνώνυμα της ρατσιστικής μισαλλοδοξίας, σύγχρονα Άουσβιτς του Ευρωπαϊκού χριστιανικού «πολιτισμού».
Τοπικοί παράγοντες, δήμαρχοι, προύχοντες, κομματάρχες, μητροπολίτες, επιμελητήρια και εμπορικοί σύλλογοι έχουν αλλάξει την ατζέντα της καθημερινότητας που βιώνει ο απλός κόσμος. Αντί για την κρίση, τις δουλειές που χάνονται, την ανεργία, την αύξηση του ΦΠΑ, την αύξηση των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων από τους εφοπλιστές, την έλλειψη έργων υποδομής και κοινωνικής πρόνοιας, τις κατασχέσεις σπιτιών από τις τράπεζες κ.λπ. ο κόσμος ξυπνάει και κοιμάται μιλώντας μόνο για το προσφυγικό. Η «προσφυγοφαγία» είναι πλέον η κύρια πολιτική δύναμη. Φαντάζουν πολύ μακρινές οι εποχές που οι τρεις γιαγιάδες της Συκαμιάς στη Λέσβο ταΐζανε τα θαλασσοπνιγμένα βρέφη και έβαζαν υποψηφιότητα για Νόμπελ ειρήνης. Πολύ μακρινή η εποχή που η ταβερνιάρισσα της Σάμου ταΐζε δωρεάν δεκάδες πρόσφυγες καθημερινά. Πολύ μακρινή η εποχή που ο παιδιατρικός σύλλογος Χίου σύσσωμος, ανακοίνωνε δωρεάν περίθαλψη για όλα τα παιδιά προσφύγων.
Αρκούσε η κατάπτυστη συμφωνία ΕΕ-Ελλάδας-Τουρκίας και η κυριαρχία και έλεγχος της Frontex στα παράλια και το τείχος που ύψωσε η αστυνομία στις μπουκαπόρτες των πλοίων για να εγκλωβίζει τους ανθρώπους που απλά ήθελαν να φύγουν από τα νησιά για να αλλάξει το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα. Η διαχείριση και η κατασπατάληση των πόρων που έδινε ο ΟΗΕ και η ΕΕ, από τις επαγγελματικές γραφειοκρατίες των ΜΚΟ ασφαλώς έπαιξαν και αυτές τον ρόλο τους, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: δεν έκαναν οι ΜΚΟ το πρόβλημα. Αυτές το διαχειρίστηκαν. Εξάλλου από ένα σύνολο 2,2 δις ευρώ που ήρθαν από την ΕΕ και τον ΟΗΕ στην Ελλάδα, τα μισά περίπου πήγαν απευθείας στα υπουργεία και στον βαθύ κρατικό μηχανισμό. Ενώ τα υπόλοιπα που τα διαχειριστήκαν οι ντόπιες και ξένες ΜΚΟ, πάλι έπεσαν στην εγχώρια και τοπική οικονομία. Αλλά τα χρήματα είναι πάρα πολλά και ο έλεγχος της ροής τους είναι αυτός που δημιουργεί τις εντάσεις σε τοπικό επίπεδο.
Πολλοί κομματάρχες δεξιοί, ακροδεξιοί και αποτυχημένοι ΠΑΣΟΚτζήδες, λαμόγια και λέρες των τοπικών κοινωνιών που βρίσκονται πίσω από κάθε λοβιτούρα, βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και με την διαρκή, συστηματική και συντονισμένη διασπορά ψευδών ειδήσεων και hoaxes στον τοπικό τύπο να διαμορφώσουν ένα κλίμα υστερίας στην τοπική κοινή γνώμη που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί ο τόπος. Ίσως στην Αθήνα. και στην ηπειρωτική Ελλάδα γενικά, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει εκεί και τι κλίμα επικρατεί στα νησιά. Ειδικά οι μονίμως αιώνια κοιμώμενες στο μακάριο ύπνο του εφησυχασμού τους, αριστερά και αναρχία δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Και δεν αναφερόμαστε εδώ, μόνο στην εγκληματική και αντιδραστική κυβερνητική "αριστερά" του ΣΥΡΙΖΑ που δημιούργησε τους όρους του προβλήματος.
Μιλάμε για τους υπόλοιπους χώρους. Και πρώτα και κύρια για το ΚΚΕ που σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές ρίχνει την πιο επαίσχυντη γέφυρα ταξικής συνεργασίας, ανάμεσα στα εργατικά συνδικάτα και εργατικά κέντρα που ελέγχει και που θα μπορούσαν να κάνουν την διαφορά και στα επιμελητήρια και τους εμπορικούς συλλόγους, την εκκλησία και το τοπικό αυτοδιοικητικό κράτος που πριμοδοτεί τον ρατσισμό. Αλλά και όσες δυνάμεις έχει ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή αυτή ακολουθούν την ίδια επαίσχυντη πολιτική συμμετέχοντας στις αντιδραστικές και ξενοφοβικές κινητοποιήσεις... «με το δικό τους πλαίσιο». Το ότι για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποιείται το δικό τους πλαίσιο αιτημάτων από τα κυρίαρχα δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία. Δίνουν άλλοθι στα ξενοφοβικά αντανακλαστικά του τοπικού κράτους και απεμπολούν την όποια προοπτική να παλέψουν για αλλαγή του δύσκολου κλίματος που υπάρχει σε αυτές τις κοινωνίες. Τα μέλη και τα στελέχη τους οφείλουν να διαχωριστούν από την ολέθρια γραμμή ταξικής συνεργασίας που ανοίγει διάπλατα την πόρτα στον φασισμό.
Αλλά και όλοι οι άλλοι χώροι οφείλουν να κινητοποιηθούν για την επανεγκαθίδρυση της ταξικής αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες. Η εποχή της κινητοποίησης στην "Πέτρινη" αποθήκη του Πειραιά φαντάζει σαν να έγινε πριν από 30 χρόνια. Οι καταλήψεις στέγης προσφύγων, αφού πρώτα αφέθηκαν στην τύχη τους, όταν εκκενώθηκαν από την αστυνομία δεν βρέθηκε άνθρωπος να τις υπερασπιστεί (σε αντίθεση π.χ. για τις καταλήψεις πολιτικά-στέκια που χύνεται αίμα - και καλώς). Τα στρατόπεδα προσφύγων σε Ελληνικό, Σκαραμαγκά, Κόρινθο κ.λπ. είναι terra igognita. Καμιά πολιτική συλλογικότητα, και καμιά πρωτοβουλία δεν παλεύει αυτή την στιγμή για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών με μαζικούς όρους και σαν ζήτημα της καθημερινής δράσης της, διαπαιδαγωγώντας παράλληλα στην ταξική αλληλεγγύη και το ελληνικό προλεταριάτο! Ασφαλώς μεμονωμένες πρωτοβουλίες, σκόρπιες, εδώ και εκεί, συμβαίνουν. Αλλά είναι γεγονός ότι ο κόσμος του κινήματος έχει υποτιμήσει και έχει φέρει σε δεύτερη μοίρα το προσφυγικό.
Κι όμως είναι το προσφυγικό αυτό που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αναμόρφωση του πολιτικού χάρτη της Ευρώπης και της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια και αυτό που συνεχίζει να είναι το κυρίαρχο θέμα. Αποφυγή της ενασχόλησης με αυτό είναι λιποταξία από την ταξική πάλη.
Με το προσφυγικό δοκιμάζονται σε πειραματικό και δοκιμαστικό σωλήνα όλες οι αντιδραστικές πολιτικές του κράτους και της αστικής τάξης. Ακριβώς όπως της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα είχε προηγηθεί η δολοφονία του Σ. Λουκμάν, έτσι και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων είναι τα πειραματικά εργαστήρια των δικτατορικών μέτρων που θέλει να πάρει η αστική τάξη για να διαχειριστεί τις πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης της.
Με πίστη και αισιοδοξία στο μέλλον που μας επιφυλάσσει επαναστατικές εκρήξεις λόγω της βαθιάς, δομικής και ανυπέρβλητης κρίσης του ιμπεριαλισμού, δεν μπορούμε να έχουμε ούτε ένα λεπτό εφησυχασμού, ούτε ένα μέτρο για συρματόπλεγμα, ούτε μια οικογένεια προσφύγων μέσα στα στρατόπεδα. Αν η πολιτική "είναι συμπυκνωμένη οικονομία", τότε και η γεωπολιτική "είναι συμπυκνωμένη οικονομία" αλλά σε διεθνή κλίμακα. Και όπως η ταξική πάλη πρέπει να καθορίζει την πολιτική έτσι και η διεθνής ταξική πάλη πρέπει να καθορίζει την γεωπολιτική. Ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να ξεσπάσει σε όλη την Μεσόγειο και την Ευρώπη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στους ντόπιους τοποτηρητές τους. Και βασικό στοιχείο αυτής της διεθνιστικής πάλης είναι η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και υπέρ της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Είναι ήδη αργά! Πρέπει να βιαστούμε!
Γ.Χλ.

Απαίτηση Δικαιοσύνης για την απανθρακωμένη Γυναίκα

Η πυρκαγιά λίγο πριν τις 5 το απόγευμα της Κυριακής 29 Σεπτεμβρίου έξω από το KYT της Μόριας και μετά στο εσωτερικό του, προκάλεσε το θάνατο μίας γυναίκας από το Αφγανιστάν που κάηκε ζωντανή μέσα στον χώρο της διαμονής της και τον βαρύ τραυματισμό του μωρού της. Η πυρκαγιά στο εσωτερικό του χώρου επεκτάθηκε καίγοντας δεκάδες κοντέινερ. Δεκάδες ακόμα τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Kατά τις εκτιμήσεις της Πυροσβεστικής η πυρκαγιά στο εσωτερικό του KYT φαίνεται να προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα στην οροφή κοντέινερ.

Οι πρόσφυγες που βοηθούσαν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς εξαγριώθηκαν στη θέα του καρβουνιασμένου σώματος της γυναίκας. Oι αποδοκιμασίες τους και τα συνθήματά τους αντιμετωπίστηκαν με τη βία των MAT και άλλων αστυνομικών δυνάμεων που πήγαν στο σημείο.
Oι άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο κέντρο προσφύγων που είναι καλύτερο να ονομάζεται κολαστήριο προσφύγων, με αποκορύφωμα την απανθρακωμένη γυναίκα από το Aφγανιστάν και τις φήμες για καμένα παιδιά εξαγρίωσαν τους πρόσφυγες και μετανάστες που εξεγέρθηκαν.
Χιλιάδες πρόσφυγες κινήθηκαν προς το διοικητήριο του Κέντρου για να το καταλάβουν ενώ οι δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. άρχισαν να τους χτυπούν πετώντας χημικά και κρότου λάμψης που έκαναν την ατμόσφαιρα ακόμα πιο εκρηκτική. Oι αστυνομικές δυνάμεις χτυπούσαν ακόμη και πρόσφυγες που επιχειρούσαν να διαφύγουν σκαρφαλώνοντας στα σύρματα. Οι πρόσφυγες συγκρούστηκαν με την αστυνομία, φωνάζοντας συνθήματα για το δικαίωμά τους σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής, απαιτώντας να φύγουν από το κολαστήριο της Μόριας, την αποχώρηση της αστυνομίας και της Πυροσβεστικής και την απόδοση δικαιοσύνης για τη νεκρή γυναίκα. Όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι της ΜΚΟ, η αστυνομία επιτέθηκε στους πρόσφυγες με χημικά, δακρυγόνα και κρότου λάμψης, όταν εκείνοι προσπαθούσαν να κατασβήσουν τις φλόγες. Η αστυνομία έχει περικυκλώσει το ΚΥΤ προκειμένου να εμποδίσει τους πρόσφυγες να κάνουν πορεία διαμαρτυρίας προς το κέντρο της Μυτιλήνης.   
Οι πρόσφυγες φαίνονται αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους και με τις γυναίκες και τα παιδιά επικεφαλής, πραγματοποιούν διαμαρτυρίες, φωνάζοντας συνθήματα «Τώρα να κλείσει η Μόρια» κρατώντας πλακάτ που γράφουν «Καμένες Καρδιές». Επίσης έκαναν συγκλονιστική καταγγελία των δολοφικών αρχών του ΚΥΤ με πρόσφυγα να τυλίγεται σε σάβανο παριστώντας την νεκρή γυναίκα.
Η Κυβέρνηση προωθεί καθεστώς Σαλβίνι-Όρμπαν
NON PASSARAN!

Η γυναίκα που κάηκε στην Μόρια, δεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που χάνει τη ζωή  στις «δομές» του κράτους. Είναι ωστόσο η πρώτη νεκρή όχι απλώς επί, αλλά της Κυβέρνησης «Κούλη» επικεφαλής του ελληνικού αστικού κράτους, η οποία έχει δείξει τον υπερ-αντιδραστικό της χαρακτήρα, ήδη από την αρχή της θητείας της, με την κατάργηση του ΑΜΚΑ για τους πρόσφυγες και μετανάστες με απόφαση του υπουργού Βρούτση.

Μέσα στην ήδη εκρηκτική από την έλλειψη ικανοποίησης στοιχειωδών αναγκών και απουσία δικαιωμάτων πραγματικότητα, το σχέδιο Νόμου που ανακοινώθηκε από τον «Κούλη» Mητσοτάκη μέσα σε ένα κλίμα εσω-κυβερνητικών αντεγκλήσεων από τους Βορίδη-Γεωργιάδη για «όχι ικανοποιητική αυστηρότητα», είναι βάρβαρο. Συγκεκριμένα, «επιταχύνεται» η διαδικασία απόφασης για την χορήγηση ασύλου, «επιταχύνονται» δηλαδή, όπως ακόμα και το άθλιο ύφος του σχεδίου νόμου δηλώνει, οι μαζικές απελάσεις στις χώρες που κρίνονται ως «ασφαλείς χώρες» ή τρίτες χώρες (Τουρκία). Η Κυβέρνηση προωθεί την πραγματοποίηση τουλάχιστον 10.000 απελάσεων μέσα στο 2020.

Συγχρόνως «νομιμοποιείται» και «μονιμοποιείται» η μετατροπή των «ΚΥΤ» σε «κλειστές δομές», όπου οι κρατούμενοι εκεί δεν θα μπορούν να βγαίνουν. Κι όμως ήδη οι πρόσφυγες καταγγέλλουν την ντε φάκτο φυλάκισή τους μέσα στα κέντρα στα οποία τους πέταξε η Κυβέρνηση Σύριζα!
 
Η «επιτάχυνση» των απελάσεων και η αντιδραστική αλλαγή του πλαισίου ασύλου, έχουν ακόμα πιο δηλητηριώδεις προδιαγραφές: την σχεδιαζόμενη καθυπόταξη των εισερχόμενων προσφύγων μέσα από διαδικασίες επιτήρησης, τιμωρίας, ελέγχου και καταστολής, σε περίπτωση «που δεν συμμορφώνονται» στις αρχές. Την κατάργηση του κριτήριου της «ψυχικής ευαλωτότητας και του μετατραυματικού στρες» που έχει διαπιστωθεί ότι πλήττει την υγεία των προσφύγων τόσο λόγω της οδυνηρής εμπειρίας του πολέμου και της προσφυγιάς όσο και λόγω του εγκλεισμού στις άθλιες συνθήκες των ΚΥΤ.

Πρόκειται για πολιτική που σκοπεύει να «πειθαρχήσει» τους πρόσφυγες με όλο τον αυταρχισμό και την καταστολή προκειμένου να τους διαλύσει ως εν δυνάμει συλλογικό υποκείμενο αγώνα ενάντια στο καθεστώς του καπιταλιστικού κανιβαλισμού. Είναι μέτρα που όχι μόνο ποδοπατούν το αίτημα των προσφύγων για την μετακίνησή τους σε όποιες χώρες οι ίδιοι επιθυμούν αλλά και διαμορφώνουν το πλαίσιο για μαζικές απελάσεις στις χώρες από τις οποίες με κίνδυνο τη ζωή τους διέφυγαν τα τελευταία χρόνια, με τουλάχιστον 15.000 πνιγμένους στο βυθό της Μεσογείου και του Αιγαίου από το 2014 και μετά.

Το δισέλιδο μνημείο βαρβαρότητας του σχεδίου νόμου έχει στη βάση του τον διαχωρισμό του Προσφυγικού ως τέτοιου και την «αντιμετώπισή του ως μεταναστευτικού». Είναι γνωστό ότι μπροστά στα γιγάντια κύματα μετακίνησης πληθυσμών στην δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε για την εγκαθίδρυση ενός μηχανισμού ελέγχου και καταστολής, η πλαστή διάκριση ανάμεσα σε «πρόσφυγα» και «μετανάστη». Τώρα η Κυβέρνηση Κούλη, θέτει δύο βαθμούς διάκρισης: το «χαμηλό» και το «υψηλό προσφυγικό προφίλ».

Ο Mητσοτάκης βάζει στο στόχαστρο τους πρόσφυγες, προκειμένου να προχωρήσει στην εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος Σαλβίνι και Όρμπαν στην Ελλάδα ενάντια σε όλο το λαό. Δεν θα περάσει!  Η πάλη για το δίκιο των προσφύγων και την κατάκτηση των αιτημάτων τους, για την δικαιοσύνη και την ελευθερία, είναι υπόθεση ασυμφιλίωτου αγώνα για όλη την εργατική τάξη και το λαό, στην πάλη για την ανατροπή της Κυβέρνησης και την εργατική εξουσία.
Ερνέστο Α.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες που διέφυγαν απ' τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά το 1839.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους Κιρκασιανούς πρόσφυγες το 1860.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους Αρμένιους πρόσφυγες το 1914.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1948.
Η Συρία έγινε σπίτι ακόμα μια φορά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1967.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από το Κουβέιτ το 1990.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 1996.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ' το Ιράκ το 2003.
Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 2006.
Θα γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας και οι γενιές θα θυμούνται ότι η Συρία ποτέ δεν έκλεισε τα σύνορά της για αυτούς που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια και καταφύγιο.
Η Συρία δεν ζήτησε ποτέ από κανέναν Άραβα βίζα για να εισέλθει στα εδάφη της, ακόμα κι αν ήταν μια απλή επίσκεψη ή μόνιμη διαμονή.
Στη Συρία, στα σύνορα, δεν είχε στηθεί ούτε μια σκηνή για να φιλοξενήσει πρόσφυγες, τα σπίτια ήταν ανοιχτά, οι δρόμοι ανοικτοί κι οι πόλεις μετονομάστηκαν, ώστε να επιτρέψουν στους πρόσφυγες να νιώσουν σαν στο σπίτι τους.
Αφήστε το να γραφτεί στα ιστορικά βιβλία και αφήστε τις γενιές να θυμούνται ότι, όταν ένας Σύριος χρειάστηκε βοήθεια και καταφύγιο, τα σύνορα ήταν κλειστά και ο κόσμος κοιτούσε αδιάφορα.
Yaman Birawi, October 2015



Συνυφασμένη με την επιχείρηση κατάληψης του «άβατου» των Εξαρχείων είναι η επιχείρηση κατά των προσφύγων και μεταναστών. Κυβέρνηση, ΜΜΕ και τοπικοί «άρχοντες» επικεντρώνουν τη δράση τους στην αντιμετώπιση των προσφύγων ως εχθρών, εισβολέων, κακοποιών… Κυνηγημένοι από τους πολέμους και τη φτώχεια χιλιάδες άνθρωποι μένουν εγκλωβισμένοι στα νησιά (χάρη στη συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας – Ελλάδας, σε ανυπόφορες και απάνθρωπες συνθήκες. Προσπάθεια της κυβέρνησης να μεταφέρει  ένα μικρό μέρος σε χώρους της ηπειρωτικής Ελλάδας, συνήθως τόπους μακριά από κατοικημένες περιοχές προσκρούουν  στις ενστάσεις ή αρνήσεις τοπικών παραγόντων.

Η ανακοίνωση της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων ΜΚΟ της Λέσβου είναι αρκούντως διαφωτιστική, αλλά δεν «παίζει» στα ΜΜΕ. Η ανακοίνωση ξεκινάει από ένα επεισόδιο μεταξύ ανηλίκων στη Μόρια, που είχε δραματικό αποτέλεσμα τον θάνατο ενός 15χρονου Αφγανού στις 24 Αυγούστου.
«Για εμάς», αναφέρει η ανακοίνωση, «ηθικοί δράστες του εγκλήματος δεν είναι άλλοι από την ευρωπαϊκή ένωση και το ελληνικό κράτος, αφού η πολεμική ιδεολογία της Ευρώπης φρούριο γίνεται ο βασικός εμπνευστής των πολιτικών του ελληνικού κράτους, που σαν μοναδική απόκριση στις προσφυγικές ροές βλέπει τις φυλακίσεις, τη βία και το θάνατο.
Πολιτικές του προσφυγικού
Το περιστατικό αποτελεί σχεδόν φυσική κατάληξη του ‘δόγματος της ασφάλειας’ απέναντι στο προσφυγικό, της περιφρούρησης των ευρωπαϊκών συνόρων απέναντι στους εισβολείς. Αντί για ασφαλή περάσματα, τα ευρωπαϊκά κράτη απαντάνε με Frontex και δολοφονίες των προσφύγων στη θάλασσα, οι οποίες ονομάζονται ναυάγια και ατυχή συμβάντα. Με τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας όλοι όσοι τελικά περνούν τα ελληνικά σύνορα υπόκεινται στον λεγόμενο «γεωγραφικό περιορισμό», με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό τους στα νησιά-φυλακές του Αιγαίου.
Η συγκεκριμένη πολιτική παράγει συνθήκες εξαθλίωσης καθώς χιλιάδες πρόσφυγες είναι αναγκασμένοι να περιορίζονται στα hot-spots των νησιών μέχρι να εξεταστεί το αίτημα τους για άσυλο. Στους χώρους αυτούς, οι οποίοι εξαρχής οργανώνονται στη λογική της αποθάρρυνσης όσων αναζητούν στα ευρωπαϊκά κράτη ένα ασφαλές καταφύγιο απέναντι στις βίαιες συνθήκες που τους/τις εκτοπίζουν, χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται χωρίς καμία μέριμνα για την αξιοπρεπή τους διαβίωση, με μοναδικό μέλημα τον έλεγχο και την αστυνόμευσή τους. Η πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες, νομική υποστήριξη, εκπαιδευτικά προγράμματα και ένταξη είναι περιορισμένη και επαφίεται στα προγράμματα των διαφόρων ΜΚΟ που άδραξαν την ευκαιρία να γιγαντωθούν μέσα στη συνθήκη της λεγόμενης προσφυγικής κρίσης. Παράλληλα υπάρχει ανεπαρκής πληροφόρηση για τις συνθήκες εντός των hot-spots και των διαδικασιών που οι πρόσφυγες θα ακολουθήσουν.
Έτσι, όλο και περισσότερο η ανθρώπινη ύπαρξη απαξιώνεται και στη θέση της έρχεται η λογική των «ζωών που αξίζουν να ζουν και αυτών που δεν αξίζουν να ζουν». Τα hot-spots είναι χώροι που οι αντιπαραθέσεις λύνονται κυρίως μέσα από την βία της αστυνομίας και το δίκαιο του ισχυρότερου. Εντός τους, πέρα από την συστηματική εξαθλίωση, οι πρόσφυγες έρχονται αντιμέτωποι με την καθημερινή υποτίμηση των ζωών τους μέσα από την καταστολή, τα συρματοπλέγματα και τις πολιτικές ελέγχου. Και σε αυτό το παιχνίδι ο ρόλος των ΜΚΟ είναι η ωραιοποίηση της εξαθλίωσης και της βίας, η ένδυσή τους με πέπλα ανθρωπισμού.
Ασυνόδευτοι ανήλικοι
Αυτό το δόγμα επιχειρείται να εφαρμοστεί και για την περίπτωση των ασυνόδευτων παιδιών στα νησιά και συγκεκριμένα στη Λέσβο. Παρότι θεωρούνται «ευάλωτα» και χρήζουν προστασίας, βρίσκονται εγκλωβισμένα σε εξαιρετικά περιορισμένους χώρους εντός των hot spots, που χαρακτηρίζονται ασφαλείς επειδή περικλείονται από ακόμη περισσότερα συρματοπλέγματα. Μέσα σε αυτά τα sections και τους χώρους προστασίας, που ούτε καν επαρκούν για να ‘φιλοξενήσουν’ τους αριθμούς των ανήλικων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Μόρια, η διοίκηση του ΚΥΤ ακολουθεί σωφρονιστικές και τιμωρητικές πρακτικές. Μια συνήθης αντιμετώπιση απέναντι στην έλλειψη ‘καλής διαγωγής’ είναι η απομάκρυνση των παιδιών από τις ‘προστατευμένες ζώνες’ και η έκθεσή τους σε ακόμη πιο επικίνδυνους χώρους διαβίωσης. Όλες αυτές οι πρακτικές εκφοβισμού γίνονται βέβαια με τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, ο οποίος έχει την ευθύνη της προστασίας των ασυνόδευτων ανηλίκων.
Την ίδια στιγμή, το ΕΚΚΑ, ο κρατικός μηχανισμός που έχει αναλάβει τον συντονισμό της εύρεσης στέγασης για ασυνόδευτα ανήλικα, υπολειτουργεί, με τις στεγαστικές δομές ανά την Ελλάδα να κλείνουν και να μειώνονται αντί να πολλαπλασιάζονται, ως συνέπεια της ελλιπούς χρηματοδότησης και τους σχεδιασμούς των ΜΚΟ, που συχνά τις βρίσκουν ασύμφορες σε σχέση με τα αναπτυξιακά τους πλάνα. Το αποτέλεσμα είναι τα ασυνόδευτα ανήλικα να παραμένουν στον χώρο της Μόριας για 9-10 μήνες, αναζητώντας διαρκώς τρόπους επιβίωσης στο βίαιο περιβάλλον που τους επιφυλάσσεται.
Ευθύνες
Οι παραπάνω πολιτικές παράγουν συνεχώς περιστατικά βίας στο πληθυσμό στo hot-spot. Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε νεκρό στη Μόρια. Ήταν όμως βέβαιο ότι κάποτε θα οδηγούμασταν και σε θάνατο ασυνόδευτου ανηλίκου καθώς οι συνθήκες που οδήγησαν στους προηγούμενους θανάτους δεν έχουν αλλάξει. Απεχθανόμαστε την υποκρισία του κράτους, των ΜΚΟ και των Διεθνών οργανισμών για το συγκεκριμένο θάνατο καθώς ποτέ δεν ανέλαβαν τις ευθύνες τους για όλους τους προηγούμενους.
Αντιθέτως οι πραγματικά υπεύθυνοι θα προσπαθήσουν να επισύρουν όλες τις ευθύνες στο φερόμενο «θύτη» σε μια προσπάθεια αποποίησης των αρνητικών συνεπειών των πολιτικών τους. Περαιτέρω θα αξιοποιήσουν το θάνατο του παιδιού για να ενισχύσουν τον ισχυρισμό ότι οι πρόσφυγες είναι «επικίνδυνοι» και άρα χρειάζονται περισσότερες φυλακές και αστυνόμευση. Δεν θα επιτρέψουμε πάνω σε αυτό το τραγικό γεγονός να νομιμοποιηθεί μία ρατσιστική πολιτική περαιτέρω εγκλεισμού, περιθωριοποίησης και άδικης ποινικοποίησης της παιδικής ηλικίας καθώς και της ιδιότητας του πρόσφυγα.
Εμείς, οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ στη Λέσβο θεωρούμε ότι κύρια ευθύνη για το τραγικό αυτό γεγονός έχουν αυτοί που φαντάστηκαν και μέχρι σήμερα λειτουργούν τη Μόρια ως χώρο στέγασης προσφύγων. Όποιος θρηνεί για τους νεκρούς οφείλει να διεκδικεί το κλείσιμο της Μόριας, ώστε ντόπιοι και ξένοι να ζούμε, να δουλεύουμε και να παλεύουμε μαζί. Δεν θέλουμε περισσότερο εξειδικευμένο προσωπικό και αποτελεσματικότερη φύλαξη για την Μόρια. Για εμάς η Μόρια πρέπει να γκρεμιστεί, γιατί ακριβώς αυτή είναι που παράγει διαλυμένους ανθρώπους δίχως καμία προοπτική και μέλλον.
Ως συνέλευση εργαζομένων ΜΚΟ Λέσβου
• Απαιτούμε το άμεσο κλείσιμο του hot-spot της Μόριας.
• Απαιτούμε την άμεση απομάκρυνση των ασυνόδευτων ανηλίκων σε κατάλληλες και ασφαλείς δομές.
• Να γίνει άρση του γεωγραφικού περιορισμού για όλες και όλους τους πρόσφυγες.
• Να καταλογιστούν ευθύνες στον εισαγγελέα και να πραγματοποιείται ορθά η επιτροπεία.
• Να καταλογιστούν ευθύνες στον διοικητή της Μόριας, στο αρμόδιο υπουργείο και στους αρμόδιους φορείς συνδιαχείρισης.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΜΚΟ ΛΕΣΒΟΥ*
 Η συνέλευση βάσης εργαζομένων σε μκο συστάθηκε τον Απρίλιο του 2019, λειτουργεί οριζόντια απαρτιζόμενη από εργαζόμενους/-ες σε μκο Λέσβου.