Χρήσιμα Links

   
     
     
     
     
     

Άρθρα

ΠΕΝΤΕ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΔΥΟ ΕΙΚΟΝΕΣ, ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΦΩΣ

1. Ιρλανδία 28/11/2018: Δικαστήριο αθωώνει 27χρονο που αρχικά στραγγάλισε και στη συνέχεια βίασε 17χρονη επειδή το θύμα φορούσε σέξι εσώρουχο. Το «αποδεικτικό στοιχείο» επέδειξε η συνήγορος υπεράσπισης κατά τη διάρκεια της δίκης... Μετά την δημοσίευση της απόφασης ακολούθησαν μεγάλες διαδηλώσεις στους δρόμους του Δουβλίνου ενώ ακόμα και εντός του κοινοβουλίου η βουλευτής Ρουθ Κόππινγκερ εμφάνισε ένα δαντελένιο εσώρουχο σαν ένδειξη διαμαρτυρίας λέγοντας: «Μπορεί να φαίνεται ντροπιαστικό να δείχνω ένα εσώρουχο εδώ μέσα... αλλά πως νομίζετε ότι νιώθει ένα θύμα ή μία γυναίκα στις συνεχείς προβολές του εσωρούχου της σε ένα δικαστήριο;»

2. Ιταλία 29/11/2018: Εγκρίνεται από την κάτω βουλή το σκληρό αντιμεταναστευτικό σχέδιο νόμου που κατέθεσε ο ακροδεξιός Υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι και προβλέπει δραματική συντόμευση των αδειών παραμονής, ιδιαιτέρως αυτών που παραχωρούνται για ανθρωπιστικούς σκοπούς που είχαν διετή διάρκεια αντικαθιστώντας τις με αντίστοιχες μονοετείς «ειδικής προστασίας» ή εξαμηνιαίες όταν υπάρχει «φυσική καταστροφή στη χώρα καταγωγής». Επίσης ο νόμος δίνει τη δυνατότητα για κατεπείγουσα απέλαση ατόμων που αιτούνται άσυλο εφόσον οι αρχές τους κρίνουν ως «επικινδύνους» .

3. Ελλάδα 29/11/2018: Ο πεφωτισμένος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος στο κυριακάτικο κήρυγμά του αναφέρει ότι η Γη αποτελεί τον μοναδικό πλανήτη του σύμπαντος. Επικαλέστηκε μάλιστα ένα τηλεφώνημα που δέχτηκε από Έλληνα επιστήμονα του οποίου βέβαια το όνομα, δυστυχώς, δεν κατάφερε να συγκρατήσει...

4. Ελλάδα 22/9/2018: Μετά από τον βάναυσο ξυλοδαρμό που δέχτηκε ο Ζακ Κωστόπουλος από δύο φασιστοειδείς ιδιοκτήτες αφήνοντας τον σχεδόν αναίσθητο σπεύδουν άλλα οκτώ με στολές και διακριτικά της ΕΛ.ΑΣ και τον αποτελειώνουν. Φυσικά ακολουθεί στήριξη από το σωματείο τους με τον γενικό γραμματέα των Ειδικών Φρουρών να αναφέρει χαρακτηριστικά : ««Οι συνάδελφοί μου κάνουν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Έχουν πάει εκεί με σήμα του κέντρου επιχειρήσεων της Άμεσης Δράσης για άτομο που κρατείται από περαστικούς και έχει διαπράξει ληστεία. Όχι μόνο ενεργούν σωστά, κάνουν άριστα τη δουλειά τους», είπε προσθέτοντας πως «δεν θα πάει με τριαντάφυλλο ο αστυνομικός για να χειροπεδήσει». Το σύνολο βέβαια των ΜΜΕ έσπευσαν να σκοτώσουν για δεύτερη και τρίτη φορά τον Ζακ προσπαθώντας να βγάλουν λάδι όλους όσους αναμείχθηκαν στη δολοφονία του και προτάσσοντας τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Ζακ που ένα όχι μικρό κομμάτι του κοινωνικού συνόλου αποστρέφεται. Αξίζει να αναφερθεί ότι συνήγοροι υπεράσπισης των οκτώ αστυνομικών είναι οι γνωστοί ακροδεξιοί πρώην βουλευτές Πλεύρης και Μαντούβαλος.

5. Ελλάδα 23/12/2018: Εργαζόμενος -ντελιβεράς σε φαγάδικο στο Περιστέρι Μοχάμεντ (SHAKIL CHAUDHRY MOHAMMAD) ύστερα από παραπλανητική παραγγελία, δέχεται μαφιόζικη επίθεση από τον πρώην εργοδότη του και από έναν ακόμα "μπράβο" του. Η αιτία της ενέδρας και του ξυλοδαρμού είναι οι διεκδικήσεις ενσήμων του Μοχάμεντ από τον πρώην εργοδότη του, ο οποίος αν και απασχολούσε τον εργαζόμενο επί 375 ημέρες για 7 και πλέον ώρες καθημερινά, του κολλούσε ένσημα για εργασία μόνο 8 ωρών την εβδομάδα με αποτέλεσμα ο Mοχάμεντ να μην διαθέτει ούτε καν επαρκή ένσημα για την παραμονή του στην Eλλάδα.

ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΩΤΗ: ΣΚΟΤΑΔΙ- «ΟΙ ΣΤΥΛΟΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ» (GEORGE GROSZ, 1926)

Πολλοί διαβάζοντας αυτά τα γεγονότα ίσως θα θεωρούσαν ότι δεν υπάρχει καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Εξετάζοντάς τα όμως με περισσότερη προσοχή γίνεται κατανοητό ότι αποτελούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας του απόλυτου σκότους του κοινωνικού συστήματος (καπιταλισμός) που καλούμαστε να ζήσουμε. Έρχεται έτσι στο μυαλό το περίφημο έργο του Γερμανού ζωγράφου Τζορτζ Γκρος (George Grosz} «Οι Στυλοβάτες της Κοινωνίας» (1926 ).
Το έργο σατιρίζει με ανελέητο τρόπο τα μέλη εκείνα του κοινωνικού συστήματος, που ο Γερμανός ζωγράφος θεωρούσε ως "πυλώνες" του. Έτσι λοιπόν παρατηρούμε:
1) Μπροστά τον εκπρόσωπο της αριστοκρατίας και του κεφαλαίου. Στα χέρια του κρατάει μια μπύρα και ένα ξίφος, ενώ από το ανοιχτό κεφάλι του ξεπροβάλλει ένα πολεμικό άλογο. Στη γραβάτα του βρίσκεται η σβάστικα, ενώ το μονόκλ που φοράει συμβολίζει την ελαττωματική του όραση. Η σκληρή έκφραση του προσώπου του αντικατοπτρίζει το τέρας του φασισμού και του εθνικισμού.
2) Πίσω του αριστερά τον εκπρόσωπο του τύπου. Στα χέρια του κρατάει μια εφημερίδα και ένα ματωμένο φτερό παγωνιού. Στο κεφάλι του φοράει μια χύτρα που συμβολίζει την κενότητα του.
3) Δεξιά τον εκπρόσωπο της εξουσίας. Στο χέρι του κρατάει ένα φυλλάδιο που αναφέρει "o σοσιαλισμός πρέπει να δουλέψει", ενώ από το κούφιο κεφάλι του ξεπροβάλλει μια... σκατούλα (συγγνώμη).
4) Πίσω τους τον παπά. Φανατικός και με τα μάτια του κλειστά, επιδίδεται στο κήρυγμα του, αδιαφορώντας για την καταστροφή πίσω του.
5) Πίσω από τον παπά τους στρατιώτες, οι εκφράσεις τους άγριες, οι φλόγες του πολέμου και της βίας βάφουν τα πρόσωπά τους κόκκινα. Επιδίδονται σε διάφορες πράξεις καταστροφής.
Αφεντικά -Τύπος - Πολιτικοί - Εκκλησία – Δυνάμεις καταστολής και καταστροφής. O Grosz ξέχασε τον εκπρόσωπο της δικαιοσύνης. Οι πυλώνες του συστήματος της βίας και του ανορθολογισμού. Σκοτάδι.

ΕΙΚΟΝΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: ΦΩΣ «ΣΤΥΛΙΤΕΣ» από την ταινία «ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ» (Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ), 1991
Οι πραγματικοί πυλώνες της κοινωνίας είναι εκείνοι που αφιερώνουν τη ζωή τους προκειμένου να πραγματοποιηθεί ο κοινωνικός μετασχηματισμός μέσω της οδού της προλεταριακής επανάστασης που θα απελευθερώσει μια για πάντα τους λαούς της Γης από τα δεσμά του ζόφου, της δυστυχίας και της ερημοποίησης. Είναι οι «Στυλίτες» που φέρνουν το φως όπως εξαιρετικά τους παρουσιάζει στο αριστούργημα του «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Χαλβατζής Aλέξης

8 Μάρτη δεν είναι γιορτή της Γυναίκας
ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Η 8 Μάρτη αποτελεί μια ημέρα σύμβολο και μνήμης τόσο για τα δικαιώματα όσο και για τους εργατικούς αγώνες των γυναικών ανά τον κόσμο. Αποτελεί επίσης ημέρα αντίστασης και προλεταριακού αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και την πατριαρχική βία, αλλά κι εναντίον του καπιταλισμού και του καπιταλιστικού εξαναγκασμού.
Φέτος, στις 8 Μαρτίου του 2019 εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο κατεβήκαμε στους δρόμους μαχητικά προσπαθώντας να περάσουμε το μήνυμα ότι αυτή την ημέρα δε γιορτάζουμε. Παλεύουμε! Παλεύουμε για το τσάκισμα της πατριαρχίας και της καπιταλιστικής επιβολής.
Στην Αθήνα, γυναικείες οργανώσεις, το διαθεματικό φεμινιστικό κίνημα, συλλογικότητες ανέργων και επισφαλών εργαζομένων, κοινότητες προσφύγων και μεταναστών, το αναπηρικό κίνημα, συλλογικότητες που στηρίζουν την απεξάρτηση, πολιτικές οργανώσεις (κι ανάμεσά τους το EEK), το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα, ατομικότητες, αντιρατσιστικές συλλογικότητες κ.α. καλέσαμε και συμμετείχαμε μαζικά σε συγκέντρωση στην πλατεία Κλαθμώνος και φεμινιστική πορεία προς τη Βουλή.
Τα αιτήματα μας ήταν ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό, ενάντια στην έμφυλη βία και στις έμφυλες διακρίσεις ακόμα και στους μισθούς, ενάντια στην ανεργία και στην ανασφάλιστη και επισφαλή εργασία, για ισότητα και ελευθερία, για ένα διαθεματικό φεμινιστικό κίνημα, ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού με μοναδική προϋπόθεση τη συναίνεση, για το δικαίωμα του έμφυλου προσδιορισμού και ενάντια στην ομοφοβία και την τρανσφοβία.
Άλλωστε αν αναλογιστούμε τα πιο πρόσφατα μαύρα γεγονότα, όπως της Αγγελικής Τοπαλούση στη Ρόδο, τις προσφύγισσες στον Έβρο, την Αγγελική Πέτρου από την Κέρκυρα, την Κατερίνα Μελάκη που στραγγαλίστηκε πρόσφατα από τον άνδρα της και πατέρα των παιδιών της, αλλά και τον Ζακ Κωστόπουλο που δολοφονήθηκε από ιδιοκτήτες και μπάτσους στην Ομόνοια, αλλά και τα θύματα trafficking από τον ιδιοκτήτη του φούρνου Χωριάτικο, θα συνειδητοποιήσουμε πως πατριαρχία και καπιταλισμός εξακολουθούν και να βιάζουν, να καταπιέζουν και να σκοτώνουν.
Ο αγώνας για το τσάκισμά τους είναι πιο επίκαιρος από ποτέ και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της μάχης ενάντια στο εξουσιαστικό μοντέλο που αναπαράγουν και την ίδια στιγμή μονόδρομος για την παναθρώπινη χειραφέτηση.
Όλες εμείς οι γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙΑ+, οι προσφύγισσες και οι μετανάστριες πρέπει να αυτο-οργανωθούμε και να συσπειρωθούμε ταξικά και από τα κάτω, να συλλογικοποιηθούμε και να ριζοσπαστικοποιήσουμε τις διεκδικήσεις μας μακριά από θεσμικά και συνδικαλιστικά γραφειοκρατικά όργανα και διακηρυκτικές απεργίες από τα πάνω, χωρίς φιλάνθρωπους μεσάζοντες και ειδικούς. Η γυναικεία χειραφέτηση ήταν, είναι και θα είναι αναλλοτρίωτο και αναφαίρετο κομμάτι ενός καθολικού, παγκόσμιου ταξικού αγώνα που θα δώσουμε μέχρι τέλους.
Β.Κ
* Tο EEK στις 8 Mάρτη μοίραζε Διακήρυξη για τη Διεθνή Hμέρα των Eργαζόμενων Γυναικών που ψηφίστηκε στη Διεθνή Συνδιάσκεψη της Κωνσταντινούπολης, με τις υπογραφές έξι οργανώσεων από διάφορα μέρη του κόσμου (E.E.K. Ελλάδα, D.I.P. Τουρκία, M.T.L. Φιλανδία, R.O.R. Γαλλία, P.O. Αργεντινή, PT Oυρουγουάη).
«Εμείς, τα επαναστατικά κόμματα και οργανώσεις που βασιζόμαστε στο πρόγραμμα της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς (CRFI), αυτή τη Διεθνή Ημέρα των Εργαζομένων Γυναικών στις 8 Μαρτίου 2019, χαιρετίζουμε όλες τις γυναίκες του κόσμου που δέχονται χτυπήματα από τις διακρίσεις, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, που αντιστέκονται κι επαναστατούν ενάντια στην ανδροκρατία και τη βαρβαρότητα που προκαλεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός! Χωρίς τη γυναικεία χειραφέτηση δεν υπάρχει καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση, παγκόσμιος σοσιαλισμός!», τονίζει η Διακήρυξη το κείμενο της οποίας δημοσιεύεται στο διαδίκτυο ( www.eek.gr )

 

Καλό ταξίδι σε ένα ΜΕΓΑΛΟ, σκεπτόμενο και αγωνιζόμενο Άνθρωπο.

Αναδημοσιεύουμε από το  φύλλο 486 της Nέας Προοπτικής (Σεπτέμβρης 2010) για την επίθεση του Μητροπολίτη Πειραιά στον Stephen Hawking

O Stephen Hawking και ο… Θεός

 

Στις αρχές Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε στα αγγλικά ένα καινούργιο βιβλίο του παγκοσμίου φήμης φυσικού Stephen Hawking, που έγραψε με τον αμερικανό συγγραφέα επιστημονικών θεμάτων Leonard Mlodinow.

Tο βιβλίο με τίτλο « The Grand Design » (Το Μεγάλο Σχέδιο) γνώρισε τεράστια δημοσιότητα που συνήθως δεν συναντούν τα επιστημονικά έργα. Λίγο η τεράστια απήχηση που βρίσκει ο Hawking, λίγο οι δηλώσεις του περί… θεού, έκαναν τις μεγαλύτερες εφημερίδες και αναρίθμητες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο να αναφερθούν σ’ αυτόν. Kαι στην Eλλάδα, μερικές από τις μεγαλύτερες εφημερίδες είχαν πρωτοσέλιδες τις δηλώσεις του Hawking, ενώ και ο μητροπολίτης Πειραιώς δεν παρέλειψε να κάνει την επιστημονική… συνεισφορά του, «στολίζοντάς» τον καταλλήλως.

Στις δηλώσεις του στους Times, που αναπαρήχθησαν από τα διεθνή MME ο Hawking αναφέρει ότι «Ο Θεός δεν δημιούργησε το σύμπαν και το Big Bang ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα των νόμων της φυσικής».

«Το σύμπαν είχε ανάγκη από ένα δημιουργό; Όχι», απαντά ο διάσημος Βρετανός επιστήμονας. Το χέρι του Θεού δεν ήταν απαραίτητο για να δημιουργηθεί το σύμπαν, το οποίο σχηματίσθηκε από μόνο του, με τη λογική των νόμων της φυσικής, εξηγεί.

«Επειδή υπάρχει ο νόμος της βαρύτητας, το σύμπαν μπορεί και θα δημιουργηθεί από μόνο του, εκ του μηδενός. Η αυθόρμητη δημιουργία είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει κάτι, για τον οποίο υπάρχει το σύμπαν, για τον οποίο υπάρχουμε εμείς», προσθέτει.

«Δεν είναι απαραίτητο να επικαλούμαστε τον Θεό για να ενεργοποιήσει το σύμπαν», αποφαίνεται.

Παλαιότερα, σημειώνουν οι συντάκτες του άρθρου, ο Hawking υποστήριζε πως το να θεωρούμε τον Θεό δημιουργό του σύμπαντος δεν είναι κάτι ασύμβατο με την επιστήμη. Στην πραγματικότητα ούτε τότε υποστήριζε ό,τι του αποδίδουν. Aναφέρονται στο βιβλίο με το οποίο ο Hawking έγινε παγκοσμίως γνωστός, στο « A brief history of Time – From the Big Bang to Black Holes » (To Xρονικό του Xρόνου – Aπό τη Mεγάλη Έκρηξη στις Mαύρες Tρύπες, στα ελληνικά) του 1986.

Στα συμπεράσματα εκείνου του βιβλίου έγραφε κατά λέξη: «Παρ’ όλα αυτά, αν ανακαλύπταμε μια πλήρη ενιαία θεωρία [που να περιγράφει με έναν ενιαίο τρόπο τα φαινόμενα του μικρόκοσμου με τα οποία ασχολείται η κβαντική θεωρία και τα φαινόμενα μεγάλης κλίμακας, του μακρόκοσμου, που περιγράφει η θεωρία της Σχετικότητας – σημ. Θ.K.] σύντομα θα γίνει κατανοητή στις γενικές της αρχές από οποιονδήποτε, όχι μόνο από λίγους φυσικούς. Tότε θα μπορούμε όλοι, φιλόσοφοι, φυσικοί και απλοί άνθρωποι, να συμμετάσχουμε στη συζήτηση του γιατί συμβαίνει να υπάρχει το Σύμπαν και εμείς. Aν βρούμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα έχει συντελεστεί ο τελικός θρίαμβος του ανθρώπινου νου – γιατί τότε θα έχουμε γνωρίσει το νου του Θεού».

Πειραιώς Σεραφείμ

Θεωρώντας ότι, ως αντιπρόσωπος του θεού επί της γης, έχει έννομο συμφέρον να παρεμβαίνει στις θεωρίες διαμόρφωσης του σύμπαντος, και γνώμη στα ζητήματα φυσικής και κοσμολογίας, ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ εξέδωσε ενημερωτικό φυλλάδιο προς «τον ευαγή κλήρο και τον φιλόθεο λαό του Θεού».

Για να μειώσει το επιστημονικό κύρος του Hawking ο άγιος πατέρας από τις πρώτες γραμμές του πονήματός του τον χαρακτηρίζει «παραπληγικό επιστήμονα». H ασθένειά του, κατά τον κύριο Σεραφείμ, εξηγεί «την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του».

Σε άλλο σημείο τονίζει ότι «ουδείς εχέφρων και απροκατάληπτος από το δαιμονικό μίσος κατά του Θεού, μπορεί να απαντήση στο κεφαλαιώδες ερώτημα πόθεν προήλθαν οι φυσικοί λεγόμενοι νόμοι».

Tέλος τακτοποιεί τους λογαριασμούς του με τους υλιστές:

«Και όμως την άπειρη αυτή δύναμη, σοφία και πρόνοια αποδίδουν κατά καιρούς οι άφρονες υλιστές και σήμερον ο κ. Χώκινγκ που έχει το ελαφρυντικό της συγχύσεως του νοός του, από την αφόρητο σωματική δυστυχία του, στα άβουλα και άψυχα σωματίδια του ηλεκτρισμού που σχηματίζουν εν τω συνόλω την συμπαντικήν ύλην και που δεν έχουν προς άλληλα μήτε συνοχήν». Aμήν.

Θόδωρος Kουτσουμπός

Nέα Προοπτική, φ. 486, Σεπτέμβρης 2010

 

Για την Ελένη... την Κατερίνα...
για τις γυναίκες θύματα της πατριαρχίας

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι για την Eλένη της Pόδου και μια άλλη νέα γυναίκα έπεσε θύμα δολοφονίας, αυτή τη φορά μάλιστα από τον ίδιο της τον πατέρα.
Η Κατερίνα στην Κέρκυρα δολοφονήθηκε βάναυσα από τον πατέρα της ο οποίος δεν ενέκρινε τη σχέση της με Αφγανό. Το «απόκτημα», η κόρη, πήγε κόντρα στη θέληση του πατέρα – αφέντη, ο οποίος θεώρησε ότι ως «κτήμα» του δεν έχει το δικαίωμα να κάνει η ίδια ό,τι θέλει, αλλά εκείνος έχει το δικαίωμα να την κάνει ό,τι θέλει. Ένα δικαίωμα που η πατριαρχία προσφέρει απλόχερα και διαχρονικά σε κάθε αρσενικό παράλληλα με το προσφερόμενο άλλοθι στην κοινωνία που τιμωρεί την Κατερίνα ακόμα και μετά τη δολοφονία της αφήνοντας το νεκρό σώμα της στο ψυγείο του νοσοκομείου για τις επιλογές της.

Η Ελένη στη Ρόδο, μπήκε στη λίστα των θυμάτων έμφυλης βίας λίγες μόλις μέρες μετά την παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών στις 25 Νοεμβρίου· τη βίασαν, την κακοποίησαν, την πέταξαν ζωντανή στη θάλασσα όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο. Οι δύο δολοφόνοι της, θεώρησαν ''αυτονόητο'' ότι το σώμα και η ζωή της Ελένης τους ανήκαν. Ακολούθησαν και οι δύο πιστά το -στερεοτυπικά δοσμένο- πρότυπο του ρόλου που «οφείλουν» ως «γνήσια αρσενικά» να ενστερνιστούν και να αναπαράγουν, φυσικά σε βάρος της Ελένης και της κάθε Ελένης.
Ωστόσο, γυναίκες θύματα της έμφυλης βίας δεν είναι μόνο η Ελένη και η Κατερίνα. Είναι και τόσες άλλες... Όπως οι τρεις γυναίκες (γιαγιά- μητέρα- κόρη) στους Αγίους Αναργύρους που δολοφονήθηκαν από τον αστυνομικό πατέρα – σύζυγο – γαμπρό. Όπως οι τρείς ανώνυμες προσφυγίνες που δολοφονήθηκαν στον Έβρο, και που δεν απασχόλησε κανέναν η εξιχνίαση της υπόθεσης κι ας βρέθηκε δίπλα στα νεκρά τους σώματα στρατιωτικό μαχαίρι. Προφανώς, ως πρόσφυγες και παράνομα εισερχόμενες στην ελληνική επικράτεια υπάρχει ένας επιπρόσθετος λόγος να θεωρούνται αναλώσιμες. Όπως η 34χρονη Ζωή που γυρίζοντας από νυχτερινή έξοδο στο σπίτι της έπεσε θύμα του μανάβη της γειτονιάς ο οποίος, αν και είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για απόπειρα βιασμού άλλης φοιτήτριας, είχε αφεθεί ελεύθερος με εισαγγελική απόφαση. Ο άντρας τη βίασε και την έκαψε ζωντανή στην πολυκατοικία που διέμενε το θύμα.
Ο κατάλογος των θυμάτων των γυναικοκτονιών είναι πραγματικά, πολύ μεγάλος. Κοινός παρονομαστής ο άντρας - θύτης που θεωρεί δεδομένο πως μια γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να αντισταθεί στο κάλεσμά του. Ο άντρας που δεν έχει καταλάβει πως όταν μια γυναίκα λέει ΟΧΙ το εννοεί, ένα ΟΧΙ που δεν επιδέχεται διαφορετικής ερμηνείας από κανέναν. Ακόμα κι αν μια γυναίκα έχει συναινέσει στη συντροφιά ενός άντρα, μπορεί να αποφασίσει στην πορεία εάν θέλει να προχωρήσει, μπορεί να πει ΟΧΙ και αυτό οφείλει εισακουστεί από τον σύντροφό της. Ακόμα και στο πλαίσιο της συζυγικής σχέσης, αν μια γυναίκα αρνηθεί τη συμμετοχή της σε οποιαδήποτε πράξη αυτό οφείλει να γίνει σεβαστό από τον σύζυγο-σύντροφό της.
Η κοινωνία κλείνοντας τα μάτια στην οικογενειακή εστία αποδεχόμενη πως τα «εν οίκω μη εν δήμω» συνδράμει στην αποσιώπηση του μεγαλύτερου ποσοστού βιασμών και κακοποιήσεων - των ενδοοικογενειακών. Το δικαίωμα κάθε γυναίκας στην αυτονομία του κορμιού της θα πρέπει να γίνεται απόλυτα σεβαστό. Δεν συμβαίνει δυστυχώς όμως, σε πάρα πολλές περιπτώσεις γυναικών που απευθύνονται στις αρχές αναζητώντας προστασία, λόγω της κακοποίησης ή και των απειλών που δέχονται πολλές φορές. Εκεί, συναντούν την έκδηλη αμφισβήτηση της αφήγησής τους από τους εκπροσώπους της τάξης και την πλήρη απροθυμία τους να προβούν στην παραμικρή πράξη για να τη βοηθήσουν: «μην χαλάς το σπίτι σου για ένα χαστούκι», «ε, κάτι θα έκανες κι εσύ και τον έφερες σε αυτήν την κατάσταση», «γύρνα πίσω στον άντρα σου και από δω και πέρα να συμπεριφέρεσαι σωστά» είναι μερικά μόνο δείγματα από όσα ακούγονται στα αστυνομικά τμήματα από άντρες αστυνομικούς που, με τη σειρά τους, εκπροσωπούν την πατριαρχική ματσίλα, φύσει και θέση. Και η γυναίκα επιστρέφει πίσω στη γνώριμη πια κακοποίηση, στη συνεχή τρομοκρατία του αρσενικού ελπίζοντας να αποφύγει το θάνατο, χωρίς απαραίτητα, να ελπίζει σε άλλου είδους σωτηρία για την ίδια και για τα παιδιά της που πολλές φορές είναι κι εκείνα θύματα αυτής της κατάστασης. Οι γείτονες δεν αντιδρούν, κατεβάζουν το βλέμμα στη θέα της κακοποιημένης. Όλες οι πόρτες είναι κλειστές. Στη δε περίπτωση που η γυναίκα αντισταθεί και αυτό οδηγήσει σε τραυματισμό ή και στο θάνατο του επιτιθέμενου άντρα – βιαστή της η φυλάκισή της θα θεωρηθεί δεδομένη, χωρίς να της αναγνωριστεί το ελαφρυντικό της αυτοάμυνας (χωρίς να αναγνωριστεί επίθεση είναι προφανές πως δεν αναγνωρίζεται και το δικαίωμα στην άμυνα).
Μετά το θάνατο ή/και την κακοποίηση του κορμιού ακολουθεί ο εξευτελισμός και η διαπόμπευση. Τα θύματα σεξουαλικής βίας αμφισβητούνται και κατηγορούνται. Οι πάσης φύσεως και προέλευσης «ειδικοί» εστιάζουν ξανά και ξανά στο θύμα, ξεσκονίζοντας όλες τις πτυχές της ζωής του, αποδίδοντάς του ευθύνη ακόμα και για το πως αντέδρασε στην υφιστάμενη βία και τί θα έπρεπε να έχει κάνει για να την αποφύγει, αντί να εστιάζουν στο ότι η πράξη αυτή καθαυτή δεν έπρεπε να συμβεί εξαρχής. Η ζωή της γυναίκας, οι κοινωνικές της επαφές, η σεξουαλικότητά της, οι ενδυματολογικές της επιλογές μπαίνουν στο μικροσκόπιο των πάσης φύσεων επικριτών με σκοπό να βρεθεί ένα στοιχείο που να αποδίδει ένα ελαφρυντικό στο θύτη: «ήταν εύκολη», «ήταν προκλητικά ντυμένη», «έπινε και διασκέδαζε συχνά»... και πόσα ακόμα, ακούμε κάθε φορά που ένα έγκλημα κατακτά τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, που είναι πρώτο θέμα στις ειδήσεις, για να ικανοποιήσει τις αδηφάγες κουτσομπολίστικες ψυχές. Και τα σχόλια που γίνονται είναι ποτισμένα με στερεότυπα, σεξισμό, σκοταδισμό.
Πίσω από την πρακτική του σχολιασμού ενυπάρχει η βαθύτερη ανάγκη για την αιτιολόγηση της εγκληματικής πράξης. Αυτή είναι η κουλτούρα του βιασμού, σύμφωνα με την οποία η σεξουαλική βία είναι αποδεκτή και υποστηρίζεται άμεσα ή έμμεσα. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκφράζοντας επιτυχώς την κυρίαρχη, επικρατούσα άποψη δικαιολογούν, απενοχοποιούν και τελικά υποστηρίζουν την πράξη του βιασμού και κάθε είδους σεξουαλική βία. Η σιωπηρή αποδοχή έως και επιβράβευση του εγκλήματος από την ποτισμένη με την πατριαρχία κοινωνία είναι χαρακτηριστική και συνήθης. Η έκφραση της βίας από τον άντρα θεωρείται φυσιολογική, λογική, ορισμένες φορές ακόμα και επιθυμητή ως ένδειξη «ανδρισμού», την ίδια στιγμή που η γυναικεία υποταγή θεωρείται ως βασικό χαρακτηριστικό της θηλυκότητας και βασική αρετή κάθε «φυσιολογικής» και «σωστής» γυναίκας.
Η πρακτική αυτή υφίσταται για όλες τις γυναίκες και τις θηλυκότητες. Ας μην ξεχνάμε την πρόσφατη δολοφονία του Zακ Κωστόπουλου/Zackie Oh στο κέντρο της Αθήνας, δημόσια από «νοικοκυραίους» – «αγανακτισμένους πολίτες» με την συγκάλυψη και σύμπραξη της Ελληνικής αστυνομίας. Η ετυμηγορία για τις αιτίες της δολοφονίας ήταν έτοιμες πριν ξεκινήσει η έρευνα για την υπόθεση, μιας και ο Ζακ «έδωσε πλείστες αφορμές», όντας ακτιβιστής του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, οροθετικός, αντιφασίστας και drag queen (Zackie Oh). Η προσπάθεια συγκάλυψης της πράξης με την διαρκή παραπληροφόρηση, ώστε να ενοχοποιηθεί το θύμα είναι ένα υπερθέαμα που όλοι/ες παρακολουθήσαμε. Σκοπός ήταν η απόκρυψη του γεγονότος ότι η δολοφονία του ήταν μια πράξη βαρβαρότητας και κοινωνικού εκφασισμού.
Κατά τον ίδιον τρόπο είχε αντιμετωπιστεί και ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, ο φοιτητής της Γαλακτοκομικής Σχολής του Πανεπιστήμιου των Ιωαννίνων. Θύμα bulling με συμπεριφορές που έπαιρναν τη μορφή βασανιστηρίων από Κρητικούς συμφοιτητές του που δεν αποδέχονταν ότι το «γνήσιο τέκνο της κρητικής γης» δεν επιδεικνύει την ενδεδειγμένη «αντρική» συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να του κάνουν ένα σωρό καψώνια τα οποία χαρακτήρισαν ως «αγορίστικα παιχνίδια».
Όλα αυτά, στο βωμό της πατριαρχίας και της αντρικής κυριαρχίας. Η βία χρησιμοποιείται ως μέσον κυριαρχίας του δυνατού έναντι του αδύναμου. Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση του βιαστή και δολοφόνου της Ελένης: η χρήση του όπλου της σεξουαλικής βίας από τους συγκρατούμενους του αποδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο την αφετηρία της – δηλαδή, την επιβολή του δυνατού προς τον αδύναμο.
Οφείλουμε να βάλουμε ένα τέλος στους βιασμούς, στις παρενοχλήσεις και στους θανάτους. Δεν αποδεχόμαστε πως οι γυναίκες, οι θηλυκότητες και όσα πλάσματα υφίστανται βία που αφορά στο φύλο τους μπορεί να βιασθούν, να φυλακισθούν ή να δολοφονηθούν. Είναι ανάγκη οι γυναίκες και οι θηλυκότητες να συλλογικοποιήσουν τις ανάγκες τους, να ριζοσπαστικοποιήσουν τις διεκδικήσεις τους, να διεκδικήσουν, ανάμεσα στα άλλα, το αυτονόητο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να εναντιωθούν στη διάχυτη πατριαρχία και το καπιταλιστικό της επιστέγασμα. Ας παραδειγματιστούμε από τη μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων σε διάφορες χώρες ανά τον κόσμο, όπου οι γυναίκες και οι συλλογικότητες του Λοατκι+ κινήματος ξεσηκώνονται διεκδικώντας όλα όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνά μια γυναίκα δίπλα μας ή και πιο μακριά μας κακοποιείται, ή/και δολοφονείται. Δεν θα επιτρέψουμε άλλες γυναίκες θύματα της βίας τους και της ματσίλας τους. Ας στήσουμε επιτέλους, αποτελεσματικό ανάχωμα στην κυρίαρχη πατριαρχική βία, στους μηχανισμούς που την προασπίζουν και στη σιωπή που την περιβάλλει.
Για να μην υπάρξει άλλη Ελένη, άλλη Ζωή, άλλος Ζακ/ Zackie Oh, άλλος Βαγγέλης...
Και για κάθε γυναίκα που η ιστορία της δεν έγινε πρωτοσέλιδο σε καμία εφημερίδα ή πρώτη είδηση στα νέα των 8...
Σύλβια Ι.

 

 

Oύτε ''αριστερό'', ούτε ''κοινωνικό'', αλλά ούτε και ''μέρισμα'' είναι η εφάπαξ έκτακτη οικονομική ενίσχυση 1,4 δισ. ευρώ την οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τη Δευτέρα 13/11 για 1.000.000 περίπου δικαιούχους.

Όχι μόνο αυτό, αλλά η ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής την οποία προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ κατ’ εντολή των δανειστών θα αποτύχει να αναπληρώσει τις απώλειες εισοδημάτων που φέρνει η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η προχωρημένη χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού.

Η εργατική τάξη πρέπει να απορρίψει πολιτικά τα ''μερίσματα'', όπως και τη διαδικασία η οποία τα γεννά, δηλαδή τα Μνημόνια διάσωσης των καπιταλιστών στις πλάτες των λαϊκών μαζών.

Τα ψέματα της κυβέρνησης Τσίπρα

Ας δούμε, όμως, τι πραγματικά σημαίνει το ''κοινωνικό μέρισμα''. Κατά πρώτον,  ήταν η δεξιά κυβέρνηση Σαμαρά και όχι η ''αριστερή'' κυβέρνηση Τσίπρα εκείνη που έδωσε για πρώτη φορά μέρισμα περίπου 500 εκατ. ευρώ στους ενστόλους το 2014, όταν επιτεύχθηκε δημοσιονομικό πλεόνασμα μεγαλύτερο από το προβλεπόμενο.

Οπότε δεν δικαιούται ο ''αριστερός'' Τσίπρας τα πρωτεία αυτής της εφάπαξ ελεημοσύνης στα θύματα της μνημονιακής λιτότητας, αλλά ο δεξιός  Σαμαράς.

Το 2015 δεν δόθηκε μέρισμα, γιατί οριακά επετεύχθησαν οι δημοσιονομικοί στόχοι λόγω της οικονομικής και δημοσιονομικής αποσταθεροποίησης που έφερε το Δημοψήφισμα της 5ηςΙούλη και λίγο νωρίτερα τα capital controls.

 Αντίθετα, το 2016 δόθηκε μέρισμα ως μίνι 13η σύνταξη στους μισούς συνταξιούχους της χώρας, αφού είχαν κοπεί επικουρικές συντάξεις και ΕΚΑΣ, ενώ είχαν αυξηθεί οι εισφορές υπέρ της επικουρικής ασφάλισης και άλλοι φόροι.

Άρα το κοινωνικό μέρισμα που δόθηκε πέρσι ήταν αποτέλεσμα άγριων μέτρων σε βάρος των συνταξιούχων, δηλαδή των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.

Το ίδιο πάνω-κάτω έγινε και φέτος, αφού δεν δόθηκαν δεκάδες χιλιάδες νέες συντάξεις. Έτσι επιτεύχθηκε πλεόνασμα στον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης αντί για έλλειμμα και έγινε δυνατό το υπερπλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό (στον οποίο υπάγεται ο προϋπολογισμός του ΕΦΚΑ).

Έτσι, κατά δεύτερον, το ''κοινωνικό μέρισμα'' δεν είναι τίποτα άλλο από μία μεταβίβαση πόρων από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα στα... φτωχότερα. Και αυτό μόνο υπό την προϋπόθεση ότι οι φτωχοί θα ξεζουμισθούν αρκετά μέσω περικοπών και φόρων, έτσι ώστε το κράτος να μαζέψει περισσότερα χρήματα από τα αναμενόμενα και να τα δώσει στους πάμπτωχους. 

Είναι, όμως, έστω ''μέρισμα'' αυτή η έκτακτη οικονομική ενίσχυση; Όχι! Τα μισά από τα 1,4 δις ευρώ τα οποία θα δώσει η κυβέρνηση αποτελούν ''βεβαιωμένες'' υποχρεώσεις του Δημοσίου. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει στους συνταξιούχους τις παράνομες κρατήσεις στις κύριες συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, αλλά και να μειώσει τα τιμολόγια της ΔΕΗ για τους φτωχούς.

Κατά τρίτον, δηλαδή, το ''μέρισμα'' δεν είναι... ''μέρισμα'' κατά το ήμισυ.

Χτίζεται ένας νέος ''πυλώνας'' του ''κοινωνικού κράτους''

Τα χειρότερα, όμως, δεν είναι όλα τα παραπάνω, αλλά το ότι αυτός ο μηχανισμός διανομής του υπερπλεονάσματος σε αδύναμα κοινωνικά στρώματα θα μονιμοποιηθεί και θα αποτελέσει ένα συμπλήρωμα του μνημονιακού και μεταμνημονιακού «κοινωνικού κράτους» που βασικός του πυλώνας θα είναι το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης» (ΚΕΑ).

Μόνο που το συμπλήρωμα αυτό δεν θα έχει ένα σταθερό κονδύλι κάθε χρόνο,  όπως το ΚΕΑ (760 εκατ. ευρώ).

Το κονδύλι του κοινωνικού μερίσματος θα αναπροσαρμόζεται ανάλογα με το υπερπλεόνασμα.

Αν υπάρχει υπερπλεόνασμα, θα δίδεται κοινωνικό μέρισμα.

Αν δεν υπάρχει υπερπλεόνασμα, δεν θα δίδεται κοινωνικό μέρισμα.

Αν υπάρχει μεγάλο υπερπλεόνασμα θα δίδεται μεγάλο κοινωνικό μέρισμα, ενώ αν υπάρχει μικρό υπερπλεόνασμα θα δίδεται μικρό κοινωνικό μέρισμα.

Πρόκειται για μία στρατηγική αλλαγή στην ''κοινωνική πολιτική'' του αστικού κράτους, καθώς υπάρχουν δύο μεγάλοι πυλώνες στο ''κράτος πρόνοιας'' : Ένας σταθερός πυλώνας στον οποίο υπάγονται τα κοινωνικά επιδόματα τα οποία δίδονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους (π.χ. αναπηρικά, οικογενειακά) και ένας ελαστικός - συμπληρωματικός πυλώνας ο οποίος παρέχει επιδόματα ανάλογα με την τρέχουσα οικονομική κατάσταση των δικαιούχων (ΚΕΑ), είτε από τη δημοσιονομική πορεία κάθε έτους.

Όχι τυχαία, η εισαγωγή του συμπληρωματικού - ελαστικού πυλώνα μέσω της παροχής κοινωνικού μερίσματος φέτος με ενιαία εισοδηματικά-περιουσιακά κριτήρια για όλη την κοινωνία και όχι στοχευμένα (π.χ. στους συνταξιούχους το 2016, στους ένστολους το 2015) εισάγεται παραμονές των «μεταρρυθμίσεων» που προβλέπει το Μνημόνιο σε όλα τα κοινωνικά επιδόματα (οικογενειακά, αναπηρίας κ.λπ.) την περίοδο 2018-2019, αλλά και των άγριων περικοπών άνω των 3,1 δις ευρώ στις συντάξεις το 2019-2022.

Οι ανατροπές αυτές  θα αυξήσουν το ποσοστό των ατόμων που χρειάζονται υποστήριξη από το ίδιο το αστικό κράτος που τους κόβει τα μόνιμα εισοδήματά τους, όπως οι συντάξεις.

Έτσι η κοινωνία, μετά την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, βρίσκεται αντιμέτωπη με την ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής του αστικού κράτους απέναντι στα ίδια τα θύματα της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων.

Θα αποτύχει η πολιτική αυτή

Μπορεί, όμως, αυτή η ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής να πετύχει τους στόχους της, δηλαδή να δημιουργήσει ένα ''δίχτυ προστασίας'' στα θύματα της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων;

Για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων να αποτελέσει εφαλτήριο αποφασιστικής ''ανάπτυξης'' του ελληνικού καπιταλισμού και επίτευξης ''βιώσιμων'' υπερπλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό.

Προς το παρόν, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ενώ η ανεργία έχει πέσει κατά 20% - 25% τα τελευταία 3 χρόνια, ο ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ συνεχίζει να σέρνεται γύρω από το μηδέν. Και αυτό γιατί η μείωση της ανεργίας οφείλεται στην επέλαση της πάμφθηνης μερικής απασχόλησης. Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται τα λουκέτα μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ συνεχίζουν να πέφτουν οι άμεσες ξένες επενδύσεις.

Αυτό σημαίνει πως δεν πρόκειται να ανακάμψουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους και έτσι τα πλεονάσματα θα μπορούν να διασφαλισθούν μόνο από συνεχείς περικοπές δαπανών, ενώ θα μειώνονται συνεχώς τα υπερπλεονάσματα.

Συνεπώς η ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής δεν θα μπορέσει να χρηματοδοτηθεί και έτσι δεν θα μπορέσει να δώσει ένα εισοδηματικό συμπλήρωμα στις συνεχείς μειώσεις των αποδοχών που φέρνει η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων σε συνθήκες ασταμάτητης χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού.

Δ.Κ. 

 

Υποκατηγορίες